Monday, June 1, 2015

" ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ "




ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္မွာသည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိးဆိုကေလးမ်ား စာသင္ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့မည္။ဇြန္မိုးစက္ တို႕ၾကားမွာအားလံုးသည္ သစ္လြင္ေသာသေဘာကိုေဆာင္ေတာ့မည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္ကေတာ့အက်ၤီအသစ္၊ေဘာင္းဘီအသစ္၊လြယ္အိတ္အသစ္၊စာအုပ္ခဲတံအသစ္ စသည္ျဖင့္အသစ္အသစ္တို႕ျဖင့္ေက်ာင္းတက္ရမည္ကိုတက္ႂကြေနတတ္ သည္။ကေလးဘ၀ေပကိုး။

နည္းနည္းအရြယ္ေရာက္ေတာ့သစ္ျခင္း၊ေဟာင္းျခင္းကေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာသိပ္မရိုက္ခတ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္တစ္တန္းတည္းျပန္က်ျခင္း၊ျပန္ေတြ႕ျခင္းကေပ်ာ္စရာျဖစ္လာသည္။

တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဆိုေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သည္။စာသင္လိုက္၊လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မွာေလကန္လိုက္လုပ္ရေတာ့မွာကိုး။တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္စပ္ခဲ့သည္။

ႏွလံုးသားေတြက ႏိုးထလာခဲ႔ၿပီ

ေပ်ာ္စရာေတြက တံခါးရြက္ၾကားထဲအတင္းတိုးလို႔

ရွင္းသန္႔တဲ႔ခင္မင္မႈေတြကိုရူရိႈက္ခဲ႔ရ

(အဲဒီအခ်ိန္) ဘ၀ကတစ္ခါ ျပန္ႏုပ်ိဳသြားတယ္ ။ ။

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဟုသိရရံုျဖင့္ပင္သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္မိသည္။
ကေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ဆုေတာင္းေပးခ်င္သည္။

ကေလးတို႕ေရ-
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာအစစအရာရာျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႕ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာမိုးေလလံုတဲ့စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာရာသီဥတုဒဏ္ကင္းကင္းနဲ႕စာသင္ႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာစစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ ကင္းေ၀းလို႕ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေက်ာင္းတက္ႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာစာေတြေအးေအးေဆးေဆးသင္လို႕စာ၀တ္ေနေရးမပူမပင္ရတဲ့ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအျဖစ္စာအံႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာေစတနာ၊ေမတၱာအျပည့္နဲ႕သင္ေပးႏိုင္မယ့္ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕သင္ယူမႈကိုရရွိလို႕ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာႏိုင္ငံ့တာ၀န္ထမ္းႏိုင္မယ့္သားေကာင္း၊သမီးေကာင္းေတြျဖစ္ပါေစကြာ။        ။



သားလတ္
၂၁း၁၈ နာရီ
၂.၆.၂၀၁၃
( ကၽြန္ေတာ့္Facebook Page ကေနျပန္ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ။ ပံုကကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ထဲမွာရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ )

Tuesday, May 19, 2015

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၂၀ )



+ သည္ေန႕ညအိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ေသာ တရုတ္ကားျဖစ္သည့္" Crouching Tiger, Hidden Dragon " ကိုယခင္ၾကည့္လက္စျဖစ္ေန၍ဆက္ၾကည့္မိသည္။ထိုသို႕ၾကည့္ေနရင္းမွာ ခဏရပ္၍ဇနီးသည္ႏွင့္ဖုန္းေျပာၿပီးFacebookၾကည့္မိေသာအခါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျပန္ရွယ္ထားေသာ
"ေမသက္ထားေဆြ"ဆိုသည့္ကေလးမေလးသီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲ၀င္စဥ္ကသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုၾကည့္ရ၍YouTubeမွာ ဖြင့္နားေထာင္မိသည္။ေတာ္လိုက္သည့္ကေလး။ဒါႏွင့္ပင္သူႏွင့္ၿပိဳင္သည္ဆိုေသာကေလးမ်ား၏ သီခ်င္းအခ်ဳိ႕ကိုဆက္ဖြင့္မိသည္။၀ိုင္းလမင္းေအာင္ဆိုသည့္ေကာင္ကေလးဆိုထားသည္မွာလည္း ခ်ီးက်ဴးစရာ။ဂ်င္မေလးဂ်မ္းလိုခက္သည့္သီခ်င္းကိုသူဆိုျပထားသည္ကေလးစားစရာ။ ဘယ္သံကုိခိုင္ခိုင္မာမာဆိုႏိုင္လွသည္။ေမသက္ထားေဆြကေတာ့စႏၵကိႏၷရီမွာအငို၊အရိႈက္တို႕ႏွင့္ ပညာေတြျပသြားသည္။သူကပထမရၿပီး၀ိုင္းလမင္းေအာင္ကဒုတိယ။ ၾကယ္ပြင့္ေလးတို႕ရဲ႕ဂီတမိုးေကာင္ကင္ဟုအမည္ေပးထားေသာထိုၿပိဳင္ပြဲကို ကၽြန္ေတာ္ယခင္ကမၾကည့္ဖူးခဲ့။ယခုေတာ့သူတို႕ေလးေတြ အဆိုေကာင္းတာၾကည့္ၿပီးသေဘာက်ေနမိသည္။ေမသက္ထားေဆြကေလးကိုေတာ့တစ္ခါလားမသိ။ Facebookမွာၾကည့္ဖူးသည္။ေတာ္သည္။ကေလးျဖစ္၍ရံဖန္ရံခါအသံကိုလူႀကီးသံတုခ်င္သည္ကလြဲလွ်င္ သူကေလးကေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာအဆိုေတာ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္ဟုသံုးသပ္မိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္ကေကာင္ေလးတခ်ဳိ႕ကေမသက္ထားေဆြ၏ပရိသတ္ျဖစ္သည္။ထမင္းစားခ်ိန္မွာအၿမဲလိုနားေထာင္
တတ္ၾကသည္။သူတို႕သည္လိုကေလးမ်ားဆိုေသာသီခ်င္းမ်ားကိုနားေထာင္ေနသည့္အခါဟိုစဥ္က ဆို၊က၊ေရး၊တီးမွာကေလးမ်ားျမန္မာသံသီခ်င္းမ်ားျဖင့္ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ခဲ့သည္ကိုသြားသတိရသည္။ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကဦးေဆာင္သည္ဆိုေသာအျမင္ကို ဖယ္ခ်ၿပီးၾကည့္လွ်င္ဆို၊က၊ေရး၊တီးလိုၿပိဳင္ပြဲမ်ဳိးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံမွာရွိသင့္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ျမန္မာသံ၊ျမန္မာသီခ်င္းမ်ားကိုမ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား ဆက္လက္သီဆိုတီးမႈတ္ထိန္းသိမ္းသြားႏိုင္မည္မဟုတ္လား။
သူတို႕ကေလးေတြႏွစ္ၿခိဳက္စြဲလမ္းသြားလွ်င္ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာသံစဥ္မ်ား မတိမ္ေကာ၊မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ေတာ့။တျခားမၾကည့္ႏွင့္။သူတို႕ကေလးေတြဆိုသည္ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လိုလူႀကီးရင့္မာႀကီးတစ္ေယာက္ပင္လွ်င္ၾကည့္လက္စတရုတ္သိုင္းကားကိုထား၍သူတို႕ ကေလးေတြ၏ျမန္မာသံစဥ္ေတြၾကားမွာစီးေမ်ာသြားခဲ့ရေသးသည္ပဲ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာသံစဥ္ကိုျမန္မာ လူမ်ဳိးျဖစ္ေသာကၽြန္ေတာ္တို႕ခံစား၍ႀကိဳက္ရံုသာမကဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသြားသင့္သည္မဟုတ္လား။ သူတို႕ကေလးေတြကိုေက်းဇူးေတာင္ တင္မိပါေသးသည္။ ( ဇြန္လ ၂၇ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+စင္ကာပူမွာအာမခံလုပ္ငန္းမ်ားေတာ္ေတာ္မ်ားသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ အိမ္တိုင္ရာေရာက္လာေရာက္စည္းရံုးေဆြးေႏြးၿပီးလစဥ္အာမခံေၾကးေပးသြင္းျခင္းျဖင့္ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အက်ဳိး ရွိမည္ဟုထင္ေသာကိစၥမ်ားကိုလုပ္ၾကသည္ဟုကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါသည္။
ယခုတေလာမွာပင္ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္သို႕စလံုးမေလးမ်ားထိုအာမခံကိစၥကို လာေရာက္ေဆြးေႏြးသြားေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးကေလးမ်ား၏အာမခံလုပ္ငန္းက်ေတာ့တစ္မ်ဳိး။ကၽြန္ေတာ္အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သူတို႕ႏွင့္ေတြ႕၍ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းေသာအခါကိုယ့္လူမ်ဳိးခ်င္းမို႕ဖုန္းနံပါတ္ေပးခဲ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ မအားသည္ကိုအားနာ၍လားမေျပာတတ္။ေသာၾကာညေနမွာဖုန္းဆက္သည္။စေန၊တနဂၤေႏြမွာ အားမအားေမးသည္။ကၽြန္ေတာ္ကပေရာဂ်က္အရမ္းက်ပ္သည့္ကာလျဖစ္ေနျခင္း၊ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ကသူ႕မိသားစုစင္ကာပူလာလည္၍ပိတ္ရက္မွလိုက္ပို႕ေနျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္နားရက္မွာပင္သူ႕အတြက္ဆင္းေပးေနရသည္မို႕ကၽြန္ေတာ့္မွာနားရက္ရဖို႕သိပ္မလြယ္။ ထုိ႕ေၾကာင့္သူတို႕ကို အခ်ိန္မေပးႏိုင္။
သို႕ေသာ္တစ္ခါေတာ့ဖုန္းထဲကပင္အာမခံလုပ္ငန္းကအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္ေနအိမ္တည္ေနရာပါ။ေနရာကိုေျပာျပေတာ့သူကကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခြန္းထပ္ေမးပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ႏွင့္အနီးဆံုးဘူတာ(MRT)ကိုလာ၍ရမရ။
စဥ္းစားသာၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္က၀န္ေဆာင္မႈလိုခ်င္၍လား။သူကအာမခံထားမည့္သူရွာေနတာ လားဆိုသည္ကို။သူက၀န္ေဆာင္မႈေပးမည့္သူ။ယခုသူကကၽြန္ေတာ့္ကိုမရွာဘဲကၽြန္ေတာ္ကသူ႕ျပန္ရွာရမည့္ သေဘာ။သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ့္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားဖဲ့ေပးရံုမကကၽြန္ေတာ္ကပင္သူ႕ကိုအခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ သြားေတြ႕ရဦးမည္လား။
ကၽြန္ေတာ္ေတြးပါသည္။စင္ကာပူမေလးမ်ားလုပ္သည့္အာမခံလုပ္ငန္းကသူတို႕ကိုယ္တိုင္အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာေဆြးေႏြးသည္။လူအမ်ားႏွင့္ပါ။သူတို႕လည္းအေဖာ္ပါပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာမေလးမ်ားလုပ္သည့္အာမခံလုပ္ငန္းကေတာ့အာမခံထားေစခ်င္သည့္သူကို သူတို႕ေတြ႕ခ်င္သည့္ေနရာကိုေခၚ၍ေတြ႕ခ်င္သည္။
ေရွ႕မွာဆိုခဲ့သလိုစင္ကာပူမွာကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္အခ်ိန္ကရွားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါ။အားလံုးလိုလိုပါ။ကိုယ့္ျမန္မာခ်င္းမို႕အလုပ္သေဘာကူခ်င္ေသာ္ လည္းျမန္မာကားစင္ကာပူေရာက္သည့္တိုင္ျမန္မာက်င့္မေဖ်ာက္ခ်င္လွ်င္ျဖင့္အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ထုိေနာက္ပိုင္းမွာကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုသူတို႕ဖုန္းဟုထင္ေသာဖုန္းနံပါတ္မ်ား၀င္လာလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ဖုန္း မကိုင္ေတာ့ပါ။ၾကာေတာ့သူတို႕လည္းမဆက္ေတာ့ပါ။မွား၍ကိုင္မိလွ်င္ပင္ကၽြန္ေတာ္အာမခံမထားခ်င္ပါ ဟုေျဖမိမည္ျဖစ္ပါသည္။ ( ဇြန္လ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္
၂၁း၂၉ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၁၉.၅.၂၀၁၅

Friday, May 15, 2015

"မက်ရႈံးတဲ့ငါ"

 သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ငါဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ် မက်ရႈံးေစရဘူး။

ငါဆိုေနမယ္
ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို။

ငါတမ္းတေနမယ္
ငါခ်စ္တဲ့အမိေျမကို။

ငါမွန္းဆေနမယ္
ငါ့မိဘ၊ငါ့ဇနီး၊ငါ့ညီအစ္ကို၊ငါ့ေဆြမ်ဳိး၊ငါ့သူငယ္ခ်င္း
ငါနဲ႕ပတ္သက္တဲ့အရာအားလံုးကို။

ငါတိုင္တည္ေနမယ္
ငါေလးစားတဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို။

ငါစီးေမ်ာပစ္မယ္
ငါ့ေသြးခ်င္းေတြရဲ႕ဧရာ၀တီထဲကို။

ငါဦးခိုက္ေနမယ္
ငါတို႕ယဥ္ေက်းမႈနယ္ေျမပုဂံကုိ။

မွတ္ထား......
မင္းတို႕တုိင္းျပည္ မင္းတို႕ႏိုင္ငံသား
မင္းတို႕ႏွလံုးသားကသိပ္ခ်စ္သလို
ငါတို႕တိုင္းျပည္ ငါတို႕ႏိုင္ငံသား
ငါတို႕ႏွလံုးသားကလည္းသိပ္ခ်စ္ပါတယ္။
ငါတို႕တိုင္းျပည္ ငါတို႕ႏိုင္ငံသား
ငါတို႕ႏွလံုးသားကိုလည္း သူတို႕ခ်စ္ပါတယ္။

စိတ္ခ်.......
သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ငါဟာ
ဘယ္ေတာ့မွ် မက်ရႈံးေစရဘူး။ ။
သားလတ္
၁၆း၄၈ နာရီ
၂၀.၆.၂၀၁၃

Sunday, April 19, 2015

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၉ )


+ကၽြန္ေတာ္ယခုလုပ္ေနသည့္ပေရာဂ်က္မွာေန႕လယ္ထမင္းကိုဒရိုင္ဘာေလးတစ္ေယာက္က သြား၀ယ္ေပးသည္။သူကေစာလွ်င္ထမင္းဘူးမ်ားကိုရံုးထဲမွာထားခဲ့သည္။အခ်ိန္က်လွ်င္ကၽြန္ေတာ္တို႕က တရုတ္စာ၊အိႏၵိယစာ စသည္ျဖင့္ကိုယ္မွာသည္ကိုေရြးယူရံုသာ။
ၿပီးခဲ့သည့္အပတ္ထဲကတစ္ရက္မွာကၽြန္ေတာ့္ထမင္းဘူးကိုလွမ္းယူစဥ္ဘူးကကြဲေနသည္ကိုမသိ၍ပက္လက္ လန္ကာေအာက္ျပဳတ္က်သြားသည္။ဘူးထဲမွာတစ္၀က္သာက်န္ခဲ့သည္။ က်သြားေသာထမင္းဟင္းမ်ားကိုရွင္းထုတ္ၿပီးကၽြန္ေတာ္စားမည့္ထမင္းကိုၾကည့္မွ တရုတ္ထမင္းျဖစ္ေနသည္။ကၽြန္ေတာ္ကအိႏၵိယစာမွာထားေသာ္ျငားဘူးကေမွာက္သြားၿပီျဖစ္၍ ထိုဘူးကိုသာယူလိုက္ၿပီးတရုတ္စာစားမည့္ျမန္မာမ်ားကိုကၽြန္ေတာ့္အိႏၵိယစာ ဘူးကိုစားခိုင္းလိုက္သည္။
ထမင္းစားသည့္နားေနေဆာင္ေရာက္ေတာ့ျမန္မာေလးမ်ားကိုထိုအေၾကာင္းေျပာျပစဥ္ တခ်ဳိ႕ကကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕အထဲကထမင္း ထပ္ထည့္ေပးသည္။တခ်ဳိ႕ကသူတို႕ခ်က္လာေသာ ဟင္းကိုလာေပးသည္။
ထိုေန႕ကကၽြန္ေတာ္ထမင္းဘူးျပဳတ္က်ခဲ့ေသာ္ျငားယခင္ေန႕မ်ားထက္ထမင္းေရာ၊ဟင္းပါပိုမ်ားခဲ့သလို စား၍၀ခဲ့သည္။ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းအတြက္ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာျမန္မာျပည္အေ၀းေရာက္ေနသည့္တိုင္ ထမင္းတစ္လုပ္ကေတာ့မရွားသည္ကိုကၽြန္ေတာ္၀မ္းေျမာက္စြာသတိထားမိခဲ့ပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ညီငယ္မ်ားကိုထိုေန႕က အတြက္ေက်းဇူးတင္မိသည္ကေတာ့အမွန္ပင္။ ( ဇြန္လ ၃ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+ေလျပည္ကျဖည္းျဖည္းညင္ညင္တုိက္လိုက္တာပါ
ႏွလံုးသားႏုတဲ့ငါကသာ
အဲဒီေလျပည္ကိုမုန္တိုင္းလို႕ထင္ခဲ့မိတာ။ ။ ( ဇြန္လ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ) 

+အဲဒီလိုမီးခိုးေတြေ၀ေနက်ၿမိဳ႕ကေလးထဲမွာ
အလြမ္းေတြေ၀ေနတဲ့ကိုယ္က
မ်က္ရည္ေတြလည္းေ၀လို႕..............။ ။ ( ဇြန္လ ၁၇ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ) 

+တကယ္ေတာ့သူေ႒းဆိုတဲ့လူတန္းစားဟာသူတို႕ကိုလိမ္တဲ့လူေတြကို အထင္ႀကီးၿပီး သူတို႕အက်ဳိး၊ကုမၸဏီ အက်ဳိးကိုတကယ္လိုလိုလားလား လုပ္ေပးတတ္သူေတြအေပၚမွာေတာ့ တလြဲထင္တတ္ၾကတဲ့ လူတန္းစားတစ္မ်ဳိးလို႕ထင္မိတယ္။
သူတို႕ကိုေနာက္ကြယ္မွာပါးပါးလွီး၊ကုမၸဏီပိုင္ေငြကိုနည္းမ်ဳိးစံုနဲ႕လိမ္ယူေနသူေတြကိုအေကာင္းျမင္ၿပီး တကယ္အလုပ္လုပ္ေပးေနသူေတြက်ေတာ့တျခားလူေတြစကားတစ္ခြန္းဂံုးတိုက္တာနဲ႕သူ႕ကုမၸဏီ ပ်က္မတတ္ယံုတတ္တာ ဒီဘက္ေခတ္သူေ႒းေတြလို႕ေကာက္ခ်က္ခ်ရမလိုပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိႀကံဳေနရတဲ့အေပၚသံုးသပ္မိတာပါ။လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္ပါတယ္။( ဇြန္လ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+"ရတာမလို.."
ငါေဆးလိပ္မေသာက္ဘူး
ဒါေပမဲ့....အေငြ႕ေတြရွဴေနရတယ္။
ငါေဆး၀ါးမသံုးဘူး
ဒါေပမဲ့.....ဓာတုပစၥည္းေတြနဲ႕ထိေတြ႕ေနရတယ္။
ငါေမတၱာလိုခ်င္တယ္
ဒါေပမဲ့....ငါ့ရဲ႕အေ၀းမွာေမတၱာေတြရွိေနတယ္။ ။
( ဇြန္လ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+စင္ကာပူေရာက္ေနတုန္းဘယ္ဟာမွအလကားမရသမွ်
သည္တစ္ခါေတာ့မီးခိုးေတြတစ္ၿပံဳတစ္ေခါင္းတစ္နင့္တစ္ပိုးအလကားကိုရေနေတာ့သည္။ ( ဇြန္လ ၂၀ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္
၂၃း၃၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္)
၁၉.၄.၂၀၁၅
( ဓာတ္ပံုမူရင္း-ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရိုက္ကူးထားေသာဓာတ္ပံုျဖစ္ပါသည္။ )

Sunday, April 12, 2015

" ရင္ထဲက မိုး "


၁၉၅၇/ မႏၱေလးသႀကၤန္
ေအာင္ေက်ာ္ခ်မ္းေအး မႏၱေလးတဲ့
အလြမ္းေတးေတြ ဆိုဖို႕အစလား
ကိုၿငိမ္းေမာင္နဲ႕ထားက တူးပို႕.......တူးပို႕ သီခ်င္းသံေတြၾကားမွာ စေတြ႕တယ္။

အလႊာမတူေပမယ့္ ေမတၱာတူတဲ့အခါ
ခ်စ္လာခဲ့သူေတြျဖစ္
အလိုမယူဘဲ အျပစ္မခ်သူေတြရဲ႕သတင္း
' ႏွစ္ကိုယ္တူ ခ်စ္သမွ် ' သီခ်င္းက သက္ေသ
ဒါေပမဲ့...
မ်က္ရည္နဲ႕ခြဲခဲ့ရဖူးတယ္။

အင္တာနက္နဲ႕မိုဘိုင္းမရွိတဲ့ေခတ္မွာ
ရင္နာလ်က္ပဲ အငိုမဆိုင္းခဲ့ရတာက
ထာ၀ရခရီးအတြက္ ခိုးေျပးဖို႕အပ်က္
ကိုၿငိမ္းေမာင္ လူရိုးႀကီးသစၥာဖ်က္ေလသလား
ထား........ထား...........ထား.......ေလ
' အတုမရွိေက်ာင္း ' မွာ အတုမရွိေမတၱာထားလို႕ေစာင့္ေပမယ့္
လူရိုးႀကီးစႏၵယားဆရာ ခမ်ာလည္း
ျမခက္အေမ အသက္ကိုတစ္ခါလုဖို႕
' အတုမရွိေက်ာင္း ' ကိုလည္း မလာႏိုင္
ေရာက္ျပန္ေတာ့ ထား ထိုင္ခဲ့တဲ့ ေနရာကိုေငး
' ႏွစ္ကိုယ္တူ ခ်စ္သမွ် ' ေတး အပိုင္းအစ  စာရြက္ေတြနဲ႕
ကံၾကမၼာရက္စက္ခ်က္ကို ခါးစည္းခံခဲ့ရတယ္။

' ဖိတ္တဲ့သူက ဖိတ္မွေတာ့ 
တီးတဲ့သူက တီးရေတာ့မွာေပါ့ကြာ ' တဲ့
စႏၵယားဆရာ ကိုၿငိမ္းေမာင္ရဲ႕ အႏုပညာမာနစကား
ထားရဲ႕မဂၤလာမွာ ထားရဲ႕အၾကင္နာ၊ ထားရဲ႕ေစတနာေတြ တုန္႕ျပန္ဖို႕
ရင္မွာမခ်ိေပမယ့္ အႏုပညာသမား ဂုဏ္ပုဒ္ကိုဆင္
ထား နားေထာင္ခ်င္တဲ့ ' ႏွစ္ကိုယ္တူ ခ်စ္သမွ် ' သီခ်င္း
ေမတၱာရင္းလို႕ ဆိုျပရတဲ့အခါ
( ထားရယ္......)
ကိုၿငိမ္းေမာင္ ရင္မွာ ဘယ္လိုရွိေလမလဲ
အႏုပညာသမားမွာ မာနရွိေပမယ့္
အႏုပညာသမားမွာ မ်က္ရည္လည္း ရွိတာေပါ့ကြယ္။

ထား က ထားသြားတဲ့အခါ
ဘ၀က ဘာမွ်မက်န္ေတာ့
ဒါေပမဲ့.....သနားစရာ ျမခက္ ဘ၀
ကိုၿငိမ္းေမာင္ ကရုဏာသက္တဲ့အခါ
' အႏုပညာ ပန္းတိုင္ ' ကို ခ်ီတက္မွာေပါ့ အေတြး
စႏၵယားခလုတ္ေလးေတြမွာ ေျပးေဆာ့လို႕ ေရးတဲ့အခါ
ေမတၱာ ကမၻာက တစ္ခါ သစ္ပါေလေရာ။

ဘ၀က တစ္ဆစ္တင္ မဟုတ္ဘူး
ႏွစ္ဆစ္ သံုးဆစ္ခ်ဳိးတဲ့အခါ
ကိုၿငိမ္းေမာင္အတြက္ သားတစ္ေယာက္ကုိခ်န္ၿပီး လက္ျပထြက္
ျမခက္တစ္ေယာက္ လူ႕ေလာကႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ
' သူ႕အေမက အသက္ေပးၿပီး ေမြးသြားတဲ့ ကေလးကို
ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာပဲ တစ္သက္လံုး ေထြးထားပါရေစ ' လို႕ေျပာၿပီး
သက္ေထြး လို႕နာမည္ေပးခဲ့တဲ့ ကေလးရဲ႕ဘ၀
စႏၵယားဆရာ တစ္ျဖစ္လဲ အရက္သမားႀကီးရဲ႕ လက္ထဲမွာ
ခက္ခဲစြာ ရွင္သန္ခဲ့ရျပန္ပါေရာ။

စႏၵယားဆရာရဲ႕သား စႏၵယားတီးတတ္တဲ့အခါ
သံေယာဇဥ္ႏြယ္တစ္စကလည္း ရင္မွာေရာက္
( ဒါေပမဲ့......)
ကိုၿငိမ္းေမာင္ရဲ႕ ေမတၱာဇာတ္လမ္းေအာက္မွာ ဓားစာခံျဖစ္
ႏြယ့္ကိုခ်စ္တဲ့ သက္ေထြးရဲ႕အခ်စ္
လွစ္ခနဲေတာင္ မျပျဖစ္ခဲ့
သႀကၤန္ရဲ႕အေ၀း ႏြယ္ရဲ႕အေ၀းမွာ
သက္ေထြးခမ်ာ တိတ္တိတ္ေလး ေၾကကြဲရတာေပါ့။

သမီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တဲ့အခါ
မေနသာတဲ့ ေဒၚခင္ခင္ထား
သြားမေတြ႕သင့္ေပမယ့္ ကိုၿငိမ္းေမာင္ဆီအလာ
' ဒီေနရာက စိန္ေကာင္းေက်ာက္ေကာင္း ေရာင္း၀ယ္တဲ့ ေနရာ
မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ သိပါတယ္ေနာ္ ' ဆိုတဲ့
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႕ထြင္းတဲ့ စကား
အသည္းၾကား စူးနစ္ေပမယ့္
မိဘေမတၱာအစစ္နဲ႕ ကေလးေတြေပ်ာ္ဖို႕ ေတြးရင္း
' ကေလးေတြကို ေပ်ာ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါ ' လို႕ မခ်ိဘဲ သံုးခဲ့ရ
ကုိၿငိမ္းေမာင္ ဟီလာတိုက္တာ ခံရတာထက္
' အသံုးခ်ဖို႕ တစ္ခုခုေတာ့ လိုျပန္ၿပီနဲ႕တူတယ္ '
' ခင္ဗ်ားအားမနာတတ္တာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္ ' ဆိုတဲ့စကားေတြသာ ရင္နာလို႕
မ်က္ရည္ကို အၿပံဳးနဲ႕ဖံုးရင္း
ႏွလံုးသားတြင္းကိစၥေတြကို သို၀ွက္
အတိတ္ေတြ ေရာယွက္ေနတဲ့ အိမ္ဘက္က ျပန္ခဲ့တယ္။

ရုိးသားတဲ့ ဖခင္ရဲ႕သား
ဖခင္စကားကို တစ္သေ၀မတိမ္း နားေထာင္တဲ့လူ
ဖခင္သေဘာမတူရင္ ေျခဦးမလွည့္
ႏြယ္တို႕ သႀကၤန္ပြဲဘက္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္
ငိုင္လိုငိုင္ ေဆြးလိုေဆြး
သႀကၤန္ေတးေတြၾကားက အလြမ္းသမားဘ၀
ႏြမ္းလ်လို႕ အိမ္ျပန္တဲ့အခါ
ဖခင္ရဲ႕အရက္ပုလင္းက ရင္နာေျပေလာက္မလား
တစ္ခြက္ေလာက္ေတာ့ ေသာက္ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။

ဖခင္ရဲ႕ အၾကင္နာ ေစတနာ
အရက္သမား သား၊ အရက္သမား မျဖစ္ရဘူး ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ဳိး
ကိုၿငိမ္းေမာင္ ေဒါနဲ႕ပ်ဳိးေလေတာ့
မ်က္ရည္မိုးေတြၾကားက အႏုပညာသည္ေပါက္စ သက္ေထြးရဲ႕စကား
' အရက္သမားရဲ႕သား အရက္ေသာက္တာ မဆန္းပါဘူး အေဖ 
အႏုပညာသမားရဲ႕ သား အႏုပညာ ျပခြင့္မရတာသာ ဆန္းတာပါ 'ဆိုတဲ့ အေျပာ
ၾကည့္ပါဦး.........ကိုၿငိမ္းေမာင္ အူလိႈက္သည္းလိႈက္ ေမာရၿပီေပါ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့.........
မိဘေမတၱာေလ
ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ျပယုဂ္ေလ
အတိတ္ေတြကို ေခ်ဖ်က္
သက္ေထြးေရ-မင္းဘ၀ အေပ်ာ္နဲ႕ဆက္ဖို႕
ကိုၿငိမ္းေမာင္ အမွန္တရားေတြျမင္
အႏုပညာသမားရဲ႕ အႏုပညာဂုဏ္ကို ျပခ်င္ျပ
သႀကၤန္ရဲ႕ ညကို လွပပါေစ
သြားေလေတာ့ ခြင့္ျပဳ
' ေႏြဦးကဗ်ာ ' မ႑ာပ္နားမွာ ေမတၱာေတြ စုထားတဲ့ အၾကည့္
ထားကေတာ့ ျမင္မိေအာင္ ျမင္တယ္ ကိုၿငိမ္းေမာင္။

ဟုိမွာ ႏြယ္က ပိေတာက္ဖူးေလးနဲ႕ ကတယ္
ဒီမွာ သက္ေထြးက ၾကည္ႏူးၿပံဳးနဲ႕ တီးတယ္
' တန္ခူးမည္မြတ္ ဖက္ဆြတ္ေရတိုး သႀကၤန္မိုး ' ဆိုတဲ့ အလွျပကားေပၚကေန
' သႀကၤန္မိုး ' သီခ်င္းကို ကိုလတ္က ဆိုတယ္
ထားက ၀မ္းသာတ့ဲ အၿပံဳးနဲ႕ ခံစားတယ္
ကိုၿငိမ္းေမာင္က ပီတိနဲ႕ ေငးတယ္
အဲဒီလိုနဲ႕.........
အႏုပညာ၊ ခ်စ္ျခင္း၊ မိဘေမတၱာေတြ အမွန္တိုးေတာ့
' သႀကၤန္မိုး ' တဲ့ေလ
သႀကၤန္က်တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ အၿငိဳးနဲ႕ ခဏခဏ ရြာေနေတာ့တယ္။           ။

သားလတ္
၁၉း၄၃ နာရီ
၁၄.၀၄.၂၀၁၃
သႀကၤန္အက်ေန႕

[ မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ သႀကၤန္က်တိုင္း ျပန္ခံစားမိသည့္ ' သႀကၤန္မိုး ' ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားႀကီးကို ခံစားၿပီး ေရးပါသည္။ " ပရိသတ္ အေပၚ အႏုပညာတာ၀န္ ေက်ပြန္ခဲ့ၾကေသာ ဂီတ သုခုမ ပညာသည္မ်ားအား ေလးစား ဂုဏ္ျပဳလ်က္ " ဟု ဆရာေမာင္တင္ဦး ဆိုခဲ့သည့္ အတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္သည့္ ' သႀကၤန္မိုး ' ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားအတြက္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကေသာ ဂီတသုခုမ ပညာသည္မ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား အားလံုးအတြက္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ခံစားမိေသာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အႏုပညာ အားထုတ္မႈမ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္သည့္အေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တတ္ကၽြမ္းေသာ စာေပအႏုပညာျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳပါသည္။ ]

Thursday, April 9, 2015

" ႏွလံုးသားထဲက စင္ဒရဲလား "


အမွန္တရားေတြက
ခါးသက္တတ္သလား စင္ဒရဲလား။

ျပည့္စံုတဲ့ဘ၀ကလာသူကိုမွ
ကံၾကမၼာက ေရြးခ ်ယ္သတ္မွတ္ခဲ့တာထင္ပါရဲ႕
အေဖ၊ အေမနဲ႕အတူ
အပူအပင္မရွိႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အယ္လာ Ellaဆိုတဲ့ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ
ေမွာ ္ဆန္တဲ့အစြမ္းေတြနဲ႕ လွပပ ် ဳ ိျမစ္
ၿပီးမွ...
မိဘေတြရဲ႕အခ ်စ္ကိုသိမ္းပိုက္တယ္။

နာမက ်န္းျခင္းဟာ
ဧည့္သည္တစ္ေယာက္အျဖစ္ သူ႕မိခင္ဆီအေရာက္
မ ်က္ရည္ေပါက္ေတြႀကီးငယ္က ်ခဲ့ရ
တားမရသူတို႕ရဲ႕ခရီး
အၿပီးထြက္ခြာသြားတဲ့အခါ
အယ္လာအတြက္မွာခဲ့တဲ့စကား
' ရဲရင့္ပါ။ ၿပီးေတာ ့ ၾကင္နာပါ ' တဲ့ေလ။

အေမမရွိေပမယ့္ အေဖရွိေသးရဲ႕
ဒီလိုနဲ႕ ကေလးဘ၀လြန္ေျမာက္
အဲဒီအခ ်ိန္ ....
မထင္မွတ္ဘဲနဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚေရာက္လာတယ္။

တကယ္ေတာ့ မိေထြး
သမီးကေလးႏွစ္ေယာက္ပါ အဆစ္ပါေသး
ဒါေပမဲ့....
အယ္လာရဲ႕အေတြးေတြထဲမွာ ညီမေလးေတြလိုျဖစ္
အေမအသစ္လိုေတာ ့ မိေထြးကိုစိတ္မႏွစ္ႏိုင္
အဲဒီမွာ အားေတြၿပိဳင္ပါေရာ။

ေရွ႕တစ္မ ်ဳိး၊ ကြယ္ရာတစ္မ ်ဳိးမိေထြးနဲ႕
အဲဒီမွာပဲ အျဖစ္ကဆိုးေလသလား
ခရီးသြားအေဖဟာ အျပင္းဖ ်ားၿပီးအေမ့ဆီလိုက္သြားတဲ့အခါ
ကမၻာဟာ အထီးက ်န္တယ္
ၿပီးေတာ ့.....
လူေတြဟာ ယုတ္မာတတ္ၾကတယ္လို႕
အယ္လာကေလး မသိမသာနဲ႕သိလာတယ္။

မိေထြးတို႕ရဲ႕မေကာင္းတဲ ့အက ်င့္ရာဇ၀င္
အဲဒီကတည္းကစာတင္ထားရမွာေပါ့
အိမ္ေစေတြကိုအကုန္ႏွင္
အိမ္အလုပ္ေတြကိုအယ္လာ ့ကိုခိုင္း
သူ႕သမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ေတာ့ လာမႏႈိင္းေလနဲ႕
ထမင္း၀ိုင္းေတာင္အတူမထိုင္ရ
ငယ္ငယ္ကတည္းကႂကြယ္၀ခဲ့တဲ့ကေလး
ေတြးၾကည့္ရင္ အသည္းနာစရာ
အဲဒါ......
အယ္လာဆိုတဲ့ သူမေလ။

ေအးျမတဲ့ညေနခင္းတစ္ခုမွာ
မီးဖုိေဘးမွာ အိပ္ေပ ်ာ္သြားတဲ့သူမ
မီးေသြးျပာ ( Cinder )စေတြမ ်က္ႏွာမွာေပ က ်ံလို႕
အိမ္ေဖာ ္တစ္ေယာက္လိုအလုပ္စလုပ္တဲ့အခါ
မိေထြးရဲ႕သမီးႏွစ္ပါးကေပးတဲ့အမည္
Cinder နဲ႕ Ella ေပါင္း
Cinderella ဆိုတဲ့အမည္အေၾကာင္းသစ္
အမွန္က....
မီးေသြးျပာစေတြနဲ႕အယ္လာလို႕ ရာဇ၀င္ျဖစ္ေစဖုိ႕
မေကာင္းသူေတြကမေကာင္းတဲ့နာမည္ေရးတို႕တာေတာင္
စင္ဒရဲလားဆိုတာ ေခၽြးစို႕ေနတာေတာင္ လွေနဆဲပါပဲေလ။
စိတ ္ထဲကနာက ်င္တဲ့တစ္ရက္

စင္ဒရဲလားဟာ ေတာထဲကိုခဏအထြက္မွာ
ဘုရင့္သားမွန္းမသိတဲ့ အမဲလိုက္သူတစ္ပါး
မထင္မွတ္ဘဲဆံုစည္းသြားခ ်ိန္
အလို....
ႏွလံုးအိမ္အခ ်င္းခ ်င္းလည္း တြယ္လိမ္ယွက္ခဲ့သလိုေပါ့။

ေတာထဲကအလွမဖုရားကိုတြယ္ၿငိ
ေၾကညာသတင္းနဲ႕ ျပည္သူကိုသိေစ
မင္းသမီးရွာပံုေတာ ္ဖြင့္ေလတဲ့အခါ
မိေထြးနဲ႕သမီးႏွစ္ပါးက ငါးရံ႕ျပာလူး
စင္ဒရဲလားေလးလည္း မခ ်င့္မရဲျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။

မင္းသားေလးရဲ႕ ၾကင္ယာရွာပြဲ
မိေထြးမရဲ႕ မၾကင္နာ တမင္တကာ အသာအခြဲမွာ
စင္ဒရဲလားဟာ ေမ ွ်ာ ္လင့္ခ ်က္မဲ့
ဒါေပမဲ့.....
စိတ္ႏွလံုးျဖ ဴ သူတို႕အတြက္ မခက္ခဲပံုမ ်ား
ေမွာ ္ဆန္ဆန္နတ္သမီးတစ္ပါးကကူတဲ့အခါ
ေရႊဖရံုသီးဟာ ရထားလံုးျဖစ္
ႂကြက္ေလးေကာင္ကေတာ ့ ကျမင္းအသြင္
ပုတ္သင္ညိဳ ႏွစ္ေကာင္က ရထားေစာင့္
ဘဲငန္းႀကီးက ရထားလံုးေမာင္း
ညဥ့္လယ္ယံ ဆယ့္ႏွစ္ထိုးရင္ အကုန္ျပန္ေျပာငး္မယ္ဆိုၿပီး
စင္ဒရဲလားကို နတ္သမီးတစ္ပါးလို အလွေတြတင္
ဖန္နဲ႕ဆင္တဲ့ ဖိနပ္အလွကိုေပး
အလိုေလး........
မင္းသားေလးဆီသြားတဲ့မင္းသမီးတစ္ပါးဟာ
စင္ဒရဲလားပါဆိုရင္ ျငင္းစရာေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ေတာထဲက သူငယ္ခ ်င္းႏွစ္ဦး
ၾကည္ႏူးစြာဆံုေတြ႕
အဲဒီေနာက္.....အကုန္ေမ့တဲ့အခါ
နာရီသံ ဆယ့္ႏွစ္ကိုၾကားခါနီး
ကသုတ္ကရက္ခရီးကိုအျမန္ခြာ
ေဟာ....ဟိုမွာ
ဖန္ဖိနပ္လွလွေလးတစ္ဖက္ေတာ ့ အေ၀းမွာ က ်န္ခဲ့ၿပီ။

ဖိနပ္တစ္ဖက္ေၾကာင့္ မင္းသားခမ ်ာရူးမတတ္ခံစားရတဲ့အခါ
တိုင္းျပည္မွာေၾကညာ
ဖိနပ္ေတာ ္သူသာ မင္းသမီး
ဒီလိုနဲ႕......
ရွိသမ ွ် အပ ် ဳိအအိုေတြ ႀကိဳးစားစီးၾက
မိေထြးမ သမီးႏွစ္ေယာက္လည္းအပါ
အဲဒီမွာ.....
ေလွာင္ပိတ္ခံထားရတဲ့ အိမ္အေပၚထပ္ဆီက
လြမ္းတသသ ေတးသံပိုင္ရွင္
အလို..
သူမမွာလည္း ၿပိဳင္ဆိုင္ခြင့္ရွိတာေပါ့
မင္းသားရဲ႕ဖိတ္ေခၚမႈ
စင္ဒရဲလားရဲ႕ ရဲရင့္မႈေတြနဲ႕
ဖန္ဖိနပ္လွလွေလးထဲ ေျခအလ ွ် ဳ ိ
အမွန္တရားေတြက ႀကိဳ ဆိုလိုက္တာေလ
မင္းသားေလးအတြက္ မင္းသမီးေလးဟာ စင္ဒရဲလား
တိုင္းျပည္အတြက္ ေပးဆပ္မယ့္ စင္ဒရဲလား
ဖိနပ္တစ္ဖက္အတြက္ အခန္းက ်ဥ္းေလးထဲ မိေထြးကတံခါးပိတ္ခံထားရတဲ့ စင္ဒရဲလား
သူမသာ ဖိနပ္ပိုင္ရွင္
သူမသာ မိဖုရား
သူမသာ အၾကင္နာပိုင္ရွင္ ျဖစ္ခဲ့ေတာ ့တယ္။

စင္ဒရဲလားေရ....
အမွန္တရားေတြက
တစ္ခါတစ္ရံမွာ ခါးသက္တတ္ပါတယ္။
ဖိႏွိပ္မႈေတြက
တစ္ခါတစ္ရံမွာ သည္းခံရတတ္ပါတယ္။
နာက ်င္မႈေတြက ်ေတာ့
ေအာင္ျမင္ဖို႕အတြက္ ခင္းေပးထားတဲ့လမ္းလိုပါပဲ။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ
ဖိႏွိပ္မႈေတြၾကားက အမွန္တရားဆိုတာ
သူတံခါးေခါက္ခ ်ိန္က ်လာတဲ့အခါ
ယုတ္မာသူေတြလက္ကေတာင္ လြတ္ထြက္ေျပးလာႏိုင္ပါရဲ႕။

စင္ဒရဲလားေရ.....
ရဲရင့္ပါ....ၿပီးေတာ ့ ၾကင္နာပါ။
ကမၻာေျမေပၚက ကေလးေတြပါးစပ္ဖ ်ားမွာမင္း
လူႀကီးေတြရင္တြင္းအထိထုိးေဖာက္
ခမ္းနားေသာေန႕သစ္တို႕ေရာက္ပါေစ
ရာဇ၀င္အသစ္တစ္ခုနဲ႕လွပခမ္းနားႏိုင္ပါေစေလ။ ။

                                                                                                        သားလတ ္
                                                                                    ၂၂း၅၆ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ ္ခ ်ိန္ )
                                                                                                        ၈.၄.၂၀၁၅

                              [ Cinderella ရုပ္ရွင္ကိုၾကည့္ၿပီး ရင္ႏွင့္ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။]

Saturday, February 28, 2015

" Facebook ႏွင့္ စည္းေက်ာ္လာေသာအသံုးျပဳမႈမ်ား "

 
ကၽြန္ေတာ္ Facebook ကိုအကန္႕အသတ္မထား သံုးခဲ့ဖူးသည္။ ရံုးသြားရင္း ဖုန္းကေနၾကည့္လိုက္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴ တာႏွင့္ Facebookဖြင့္ကာ သည္အတိုင္းထားရင္း ကိုယ္တင္စရာရွိလွ်င္တင္၊ ကိုယ့္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ ကTagၿပီ ဆိုလွ်င္၊ သို႕မဟုတ္ Notification တစ္ခုေလာက္ တက္လာလွ်င္ ဖြင့္ၾကည့္ လိုက္ႏွင့္ ေတာက္ေလွ်ာက္ကို သံုးခဲ့တာျဖစ္သည္။

Facebook ၏သေဘာတရားအရ Like လုပ္ၾကသည္။ Comment ေပးၾကသည္။ စၾက၊ ေနာက္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ အတိုင္းအတာရွိသင့္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ Facebook မွာစျခင္း၊ ေနာက္ျခင္း၌ ထိုအထဲတြင္၀င္ေရးသူ အားလံုး၏ Friend List ထဲတြင္ရွိသူမ်ားပါ ျမင္ေနရသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ သူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းပါလာသည္။

ရပ္ကြက္ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ စျခင္း၊ ေနာက္ျခင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းမွာစျခင္း၊ ေနာက္ျခင္းတို႕အတြက္ ထိုအနား၀န္းက်င္ကသူမ်ားသာ သိသည္။ တစ္စားပြဲတည္းကလူမ်ားသာ သိသည္ဟုဆိုႏိုင္သည္။ သို႕ေသာ္ Facebook မွာက ထိုသို႕မဟုတ္။ ကိုယ္ႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္မသိသူမ်ားပင္ သူတို႕မသိေသးေသာ အေၾကာင္းအရာအားလံုးကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ပိုင္းတစ္စကိုေသာ္လည္းေကာင္း သိသြားႏိုင္သည္။ သည္အတြက္ အစစ၊ အရာရာ ဆင္ျခင္ႏိုင္မွ သင့္ေတာ္မည္ျဖစ္သည္။

သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာမိသေလာက္ Facebook သံုးသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိပ္စဥ္းစားေလ့ မရွိဘဲ ေရးခ်င္ရာေရးတာမ်ားသည္။ ထို႕အျပင္တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ Tag ၾကသည့္အခါ မွာလည္း ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ အက်ဳ ိးဆက္ကို မၾကည့္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာဥပမာေတြရွိသည္။ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးဓာတ္ပံုအတူ ရိုက္သည္။ တစ္ဦးကပိန္သည္။ တစ္ဦးက ပိန္သူထက္ အနည္းငယ္၀သည္။ ပိန္သူ၏သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လာေရးသည္။ ထိုပိန္သူသည္ သူ၀သည္ကို ေပၚမွာစိုး၍ သူ႕ထက္၀သူႏွင့္တြဲ၍ ရို္က္ပါသည္တဲ့။ ထိုအခါ အနည္းငယ္၀သူ အတြက္ ေဒါသ ထြက္ခ်င္စရာ ျဖစ္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ သူမကလည္း ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေလွ်ာ့ခ်ေနသူ ျဖစ္သည္။ Comment ေရးသူႏွင့္ အနည္းငယ္ ၀သူတို႕သည္ လံုး၀မသိ။ ပိန္သူေၾကာင့္သာ Facebook ေပၚမွာ ထိုသို႕ အေရးခံရတာျဖစ္ေလသည္။ ဘယ္သူမွ် မေကာင္းေတာ့။

ေနာက္ဥပမာတစ္ခုက ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္က အက်ၤီမပါ၊ ေဘာင္းဘီတို၀တ္၍သူ႕ကိုယ္လံုးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ကာ Facebook မွာတင္သည္။ သူ႕ဘာသာတင္သည္က ျပႆ   နာမရွိေသာ္လည္း သူက Tag လုိက္ေသးသည္။ ထိုအထဲမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားပါ ပါသည္။ သူ မေတြးလိုက္သည္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးမ်ားအတြက္ ထိုပံုကိုတက္ဂ္ရန္လိုမလိုျဖစ္သည္။ ဘာအတြက္ပါနည္း။

ေနာက္ဆံုးအက် ိဳးဆက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးက ေဒါကန္ေတာ့သည္။ သူမမွာသူမ မိဘ၊ ေဆြမ်ဳိး၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းရွိသည္။ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္က ေဘာင္းဘီတို၀တ္ကာ အကၤ်ီဗလာႏွင့္ ရိုက္ ထားေသာပံုကို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို တက္ဂ္ျခင္းမွာ အဓိပၸါယ္အမ်ားႀကီးရွိသည္။ သည္အတြက္ လည္း ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွ် မေကာင္းေတာ့။

ေနာက္ထပ္ ဥပမာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးသည္။ ခ်ေရးလွ်င္ ကုန္မွာမဟုတ္။ လူတိုင္းလူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္း ရွိၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က သူတို႕မွသာ အသိုင္းအ၀ို္င္းရွိသည္ဟုမ်ား ထင္သလား မေျပာတတ္။ တစ္ဖက္သား အတြက္ ကိုယ္ေရးလိုက္ေသာ စကားလံုး၊ ကိုယ္တင္လိုက္ေသာဓာတ္ပံုတို႕သည္ သူ႕ဘ၀အတြက္ မ်ားစြာထိခိုက္ႏိုင္သည္ကို မေတြး။ တည့္တည့္ေျပာရလွ်င္ Facebook မွာ သူ႕စည္းကိုယ့္စည္း ထားတတ္မႈ အားနည္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေသာ ကိုယ္ပိုင္အေကာင့္မွာပင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေရးရ၊ ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္း ဓာတ္ပံုတင္ရေသးလွ်င္ သူမ်ားအေကာင့္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေျပာဖြယ္ရာ မရွိေတာ့။ ထိုအခ်က္ကို Facebook သံုးသူမ်ား နားလည္ေစခ်င္သည္။ ထိုသို႕ သူ႕စည္း၊ ကိုယ့္စည္း နားမလည္လွ်င္ေတာ့ အျပင္မွာ ခင္သူခ်င္းပင္ Facebook သံုးမွ အခင္အမင္ပ်က္ရေသးသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးသလို ျဖစ္လာႏိုင္မည္မွာ မလြဲမုခ်ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။           ။

ဆူးသစ္
၁၆း ၁၆ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၂၈.၂.၂၀၁၅

Thursday, February 19, 2015

" လြတ္ေျမာက္ျခင္း "


စိတ္က လြတ္လပ္သြားတယ္
ခ်ဳပ္ထိန္းမႈေတြက ပြင့္ထြက္တယ္
ျပဴ တင္းေပါက္အျပင္ေတာင္လြင့္ထြက္လို႕
လြတ္လပ္ေရးနဲ႕ ဒီမိုကေရစီကိုတြဲရသလိုမ် ဳိ း။

အခန္းငယ္ေတြကေန ထြက္ထားတယ္
၀င္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွ၀င္တဲ့အခါ
ေမ့ရမွာေတြကိုေမ့လို႕ရသြားတယ္
ကိုယ္ရွာတဲ့ဒုကၡဆိုတာ ကို္ယ္သာသိခဲ့တာေပါ့
ႀကီးႀကီးမားမားေတြ ဆံုးရံႈးရတယ္ဆိုတာ
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းရဲ႕အႏွစ္သာရေတြကိုရဖို႕မ်ားလား။

ခပ္တံုးတံုးေတြကိုပဲ ဖက္တြယ္ထားသလိုမ်ဳိး
ကိုယ့္ၿမံွဳ းနဲ႕ကိုယ္ ပိတ္မိေနတာ
မာနေတြမ် ဳိ ခ်တာမ်ားေတာ့ ကိုယ္ကပဲမ်ဳဴိ းတုန္းေတာ့မေယာင္
နဂါးေတြအေမာက္ေထာင္တတ္တယ္ဆိုတာ
က်ားေတြဟိန္းေဟာက္ေနတာနဲ႕အတူတူပဲေလ။

ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြၾကားမွာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအသံုးခ် ခံေနတာ ၾကာသြားလားမသိ
စာမ်က္ႏွာေတြလည္း ၿပဲဆုတ္လို႕
စကားလံုးေတြကလည္း မလွပလို႕
လိုင္းေတြအတားခံရတာခဏခဏဆိုေတာ့လည္း
အေမွာင္ထဲကေနပဲ ေျပးထြက္လိုက္ေတာ့တယ္
ေသခ်ာတယ္...
ငါ့စိတ္ေတြ လြတ္ေျမာက္ျခင္းနယ္မွာ နားေတာ့မယ္။          ။

သားလတ္
၂၃း၃၆ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၁၈.၂.၂၀၁၅
Photo Ref: http://www.pageresource.com

Sunday, February 15, 2015

" ေမ့မရႏိုင္ခဲ့ေသာ မာလာေဆာင္ညတစ္ည "


 ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ ၂၇ ရက္ေန႕။

လက္ရွိကာလက ျပန္ၾကည့္လွ်င္  ႏွစ္ ၂၀ ခန္႕ပင္ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ေသာ ညတစ္ည ရွိခဲ့သည္။ ယခင္က ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ညဘက္ႀကီးလမ္းေလွ်ာက္၍ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ေသာညသည္ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ေသာ ပထမည။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ (၂၀) မွာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုညအေၾကာင္း ေရးခဲ့ပါသည္။ ယခု ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ၊ ၂၇ ရက္ေန႕သည္ကား ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ႀကံဳရသည့္ညမဟုတ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရွိ မာလာေဆာင္မွာ ႀကံဳခဲ့ရတာျဖစ္သည္။ ထိုညကလည္း မေမ့ႏိုင္ခဲ့ေသာ ညတစ္ညပင္။

ထိုအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဂစ္တာတီးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရွိသည္။ သူတို႕က ကၽြန္ေတာ္ယခင္ေနခဲ့ရာ အရပ္မွ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္ေျပာင္းသြားခဲ့သည့္တိုင္ သူတို႕ရွိရာကို ရံဖန္ရံခါ သြားလည္တတ္ၿပီး သူတို႕အထဲမွာ ဂစ္တာအတီးေကာင္းသူ တစ္ဦးရွိ၍ အခါအခြင့္သင့္လွ်င္ သင့္သလို သီခ်င္းစုဆိုတတ္သည္။

ထိုညက မထင္မွတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး ၁၀ ေယာက္ခန္႕စုမိသည္။ ညီအစ္ကိုလိုေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ ေလးဘီးကားေလးရွိ၍ ထိုကားႏွင့္ အေဆာင္မွာ သီခ်င္းသြားဆိုရန္ ညွိသည္။ ႏွစ္ခါမညွိရ။ သည္လိုႏွင့္ လွည္းတန္းက မာလာေဆာင္ကိုေရာက္သည္။

အေဆာင္မွာ သီခ်င္းဆိုလွ်င္ သီခ်င္းဆိုသူခ်င္းသာ သိသည့္ စည္းကမ္းဟု ဆိုရမည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိသည္။ တစ္ဖြဲ႕ဆိုေနခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ဖြဲ႕က ၿပိဳင္မဆိုရ။ ဒါက နားလည္မႈျဖစ္သည္။ မည္သူမွ် စည္းကမ္း ထုတ္ထားတာ မဟုတ္။ ထိုအတြက္ ဆိုရသူေတြလည္း ေကာင္းသလို။ နားေထာင္ရသူမ်ားလည္း အဆင္ေျပသည္။ ၿပိဳင္ဆိုေနလွ်င္ ဆူညံကာ ဆိုသူလည္း မေကာင္း။ နားေထာင္သူလည္း မေကာင္း။

ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ မာလာေဆာင္ေရွ႕မွာ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ တီးလက္စ။ သူတို႕က သံုးေလးေယာက္ေလာက္သာ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕က သူတို႕တီးလက္စ အပုဒ္ ၿပီးေအာင္ေစာင့္သည္။ သူတို႕ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀င္သည္။ သူတို႕က ခဏရပ္သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သူတို႕ျပန္ဆိုစဥ္မွာ မိုးကဖြဲဖြဲ စရြာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဂစ္တာမိုးစိုမွာ စိုး၍ ကားေပၚကို ခဏတင္ကာ မူလအဖြဲ႕ အၿပီးကို ေစာင့္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ မာလာေဆာင္ေပၚက လူရိပ္မ်ားကို မီးေရာင္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမင္ရသည္။ သူတို႕သည္ သူတို႕၀ရန္တာမွ သီခ်င္းကို နားစြင့္ေနပံုရသည္။ မူလဆိုေနေသာ အဖြဲ႕ကား မိုးဆက္ရြာလာ၍ ရပ္ကာ ျပန္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕က မိုးကိုခဏေစာင့္ၿပီး မိုးနည္းနည္းပါးခ်ိန္မွာ အေဆာင္တံခါးေရွ႕ကို ျပန္၀င္သည္။ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားေၾကာင့္ မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္ေပၚကို စိုရႊဲသည္အထိ မက်ႏိုင္ေတာ့။

ထိုအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႀကိဳက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို စဆိုသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာပါလာေသာ ေသာက္ေရဘူးမ်ား ကုန္သြားသည္။ ပါလာေသာ သူအခ်ဳ႕ိက အေဆာင္ေပၚကို ကုန္းေအာ္သည္။ ေသာက္ေရကုန္သြားၿပီဟု။ သီခ်င္းက ကုန္းေအာ္ဆိုရ၍ ေမာလာသည့္အခါ ေရက ဆာလာသည္။ ထိုအခါ သီခ်င္း ဆက္ဆိုဖို႕ အားေလ်ာ့လာ၏။

ထိုအေတာအတြင္းမွာ အေဆာင္ထဲက ဦးေလးႀကီးတစ္ဦးထြက္လာသည္။ ေသာက္ေရႏွင့္ စားစရာ မုန္႕တခ်ဳိ႕ပါလာ၏။ ၿပီးေတာ့ စာတစ္ေစာင္ကို ဦးေလးႀကီးက ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖတ္ၾကည့္သည္။

" အေဆာင္ေရွ႕က သီခ်င္းလာဆိုၾကေသာ အစ္ကိုႀကီးမ်ားရွင့္.......
ေက်းဇူးျပဳ ၿပီး အေဆာင္ေပၚကို လွမ္းမေအာ္ပါနဲ႕ေနာ္။ အေဆာင္မႉးဆူမွာစိုးလို႕ပါ။ လိုတာရွိရင္ အဲဒီဦးေလးႀကီးကို လွမ္းမွာလိုက္ပါ။ အခု ေသာက္ေရနဲ႕ မုန္႕ေတြထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကို ေအာက္ကစာရင္းထဲက အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းေတြ ဆိုေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါရေစ။ " ဆိုၿပီး အဆိုေတာ္နာမည္မ်ားကို ၾကည့္သည့္အခါ ထူးအိမ္သင္၊ ေဆာင္းဦးလိႈင္၊ ေလးျဖဴ ၊ စိုးလြင္လြင္ စသျဖင့္ ပါသည္။

ဘာေျပာေကာင္းမည္နည္း။ ထူးအိမ္သင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆက္တိုက္ဆိုသည္။ ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္က လရိပ္ျပာ၊ ေဆြးတယ္၊ အေမ့အိမ္ စသျဖင့္ စံုေနေအာင္ဆိုသည္။ အံ့ဩဖို႕ေကာင္းသည္။ သူတို႕သည္ အေဆာင္၏ ညဥ့္နက္လာမႈကို အံတုကာ အေဆာင္မႉး၏ စည္းကမ္းကိုလည္း မလြန္ဆန္ကာ ၀ရန္တာမွာ နားေထာင္ေနရာမွ အခန္းထဲကို ၀င္သည္။ တံခါးကိုဖြင့္ထားသည္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သီခ်င္းကို ေတးသရုပ္ေဖာ္ လိုက္လုပ္သည္။ ထိုသို႕လုပ္သည္က အခန္းတစ္ခန္းတည္း မဟုတ္။ ေလး၊ ငါး၊ေျခာက္ခန္း။ သူတို႕ အဆင္ေျပသလို လုပ္ေနတာ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကား ေရႏွင့္စားစရာ ရၿပီျဖစ္၍ အားနည္းနည္းရွိလာသလို မာလာေဆာင္သူတို႕၏ ေတး သရုပ္ေဖာ္တို႕ေၾကာင့္ သီခ်င္းဆိုရသည္ကို ပိုၿပီး အရသာေတြ႕လာ၏။ ေဆာင္းဦးလိႈင္၏ မင္းရဲ႕ ကို ဆိုသည္။ ဒါလည္း သူတို႕က ေတးသရုပ္ေဖာ္လို လိုက္လုပ္သည္။ ေလးျဖဴ ၏ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေလး မွာေတာ့ သူတို႕ အားလံုးၿငိမ္၍ နားစြင့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ဆလိုင္းသႊေအာင္ ေရး၍ သူကိုယ္တိုင္ ဆိုခဲ့ၿပီး ဖိုးခ်ိဳ ျပန္ဆိုခဲ့ေသာ အေဆာင္သူရဲ သီခ်င္းကို ဆိုရန္ မာလာေဆာင္နဲ႕ပတ္သက္လို႕....ဟု အစခ်ီ သည္။ ထပ္ၿပီး အံ့ဩရျပန္သည္။ အခန္းတိုင္းလိုလို ထြက္၍ မဆိုရန္ လက္ရိပ္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုး ဆုိရန္ျပင္ရင္း ရပ္တန္႕ခဲ့ရသည္။ သူတို႕ မာလာေဆာင္၏ ရာဇ၀င္ထဲက အခ်စ္ႀကီးသူ တစ္ေယာက္၏ အေၾကာင္းေရးဖြဲ႕ထားေသာ သီခ်င္းကို သူတို႕ နားေထာင္ရန္ စိုးရြံ႕ေနပံုရသည္။

ၿပီးေတာ့ သူတို႕ထဲက ေလးငါးေယာက္သည္ ေရခ်ဳိးသည့္ခြက္မ်ား ကိုကိုင္ကာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေရေလာင္း ဟန္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သိလုိက္သည္။ အတီးသမားက ျမနႏၵာကို စတီးသည္။ အားလံုးက သံၿပိဳင္လိုက္ေတာ့သည္။ ေျပာလွ်င္ ယံုမွာမဟုတ္။ သူတို႕သည္ သူတို႕၏ ခုတင္ေပၚကို တက္ကာ ကၾကေတာ့သည္။ တစ္ခန္းႏွင့္တစ္ခန္း မျမင္ရ၍ အကမ်ားက မတူညီၾက။ သို႕ေသာ္ သႀကၤန္အကတို႕၏ သေဘာကို သူတို႕သိသည္။ တခ်ဳိ႕သည္ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို ျဖန္႕ခ်ၿပီးကသည္။ ကိုယ္ကိုလွည့္စဥ္မွာပင္ ဆံစတို႕သည္ ေလမွာ၀ဲ၏။ တကယ္ကို သႀကၤန္လို ကေနတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕မွာ ဆိုရင္းဆိုရင္း အားတက္ေလၿပီ။

မိုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို မရပ္ႏို္င္ေတာ့။ ဆက္မရြာေတာ့ဘဲ လံုး၀ ရပ္တန္႕သြားေတာ့သည္။ ျမနႏၵာ ဆံုးသည့္အခါ သူတို႕အထဲက တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္က လက္ကိုင္ပု၀ါကေလးမ်ားကို ေ၀ွ႕ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သိလိုက္ျပန္ၿပီ။ ဂစ္တာအတီးသမားသည္ ယခင္ကတည္းက လိဒ္ဂစ္တာသမားျဖစ္၏။ စိုးလြင္လြင္၏ ဒံုးယိမ္းညကို ကရင္ဒံုးယိမ္းတီးလံုးျဖင့္ ဂစ္တာႏွင့္ စလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ တစ္ဖြဲ႕လံုးသံၿပိဳင္ လိုက္ေတာ့၏။

မာလာေဆာင္သူတို႕သည္ လက္ကိုင္ပု၀ါမ်ားထုတ္ကာ ဒံုးယိမ္းညကို ကၾကျပန္ေတာ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ ဆံုးတိုင္း သူတို႕သည္ တျဖည္းျဖည္း ၿငိမ္သက္လာေတာ့သည္။ ညသည္ တေရြ႕ေရြ႕ ကုန္လြန္သြားေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕မွာ အရုဏ္က်င္းလာသည္ႏွင့္အမွ် ပင္ပန္းမႈမ်ားက ၀င္ေရာက္လာေတာ့သည္။ သူတို႕အေဆာင္မီးမ်ား မပိတ္ခင္ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္၍ ျပန္ ခဲ့ေတာ့သည္။

ထို႕ေနာက္ လွည္းတန္းက မိုးအလင္းေရာင္းသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ဗိုက္၀င္ျဖည့္ၿပီးမွ အိမ္သို႕ ျပန္ခဲ့ ၾကေတာ့သည္။

တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈဆိုသည္မွာ အင္မတန္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွသည္။ ထိုအထဲကမွ အေဆာင္ေက်ာင္းသားဘ၀ ဆိုတာကလည္း တကယ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာျဖစ္သည္ဟု အေဆာင္ မေနခဲ့ရသည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္သည္။ ထို႕အျပင္ မိန္းကေလး အေဆာင္မ်ားေရွ႕မွာ သီခ်င္းသြားဆို ရသည့္အခါလည္း တကယ္ကို ၾကည္ႏူးရသည္။ ထိုခံစားမႈကို အေဆာင္မွာ သီခ်င္းသြားဆိုဖူးသူမ်ားသာ သိသည္။

ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားစစ္စစ္ ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က သဇင္ေဆာင္ေရွ႕မွာလည္း သီခ်င္းဆိုဖူးသည္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က အင္းလ်ားေဆာင္ေရွ႕ မွာလည္း ဆိုဖူးသည္။ ရန္ကုန္ေဆးတကၠသိုလ္၏ ယု၀တီေဆာင္နားမွာလည္း ဆိုဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ထုိမာလာေဆာင္မွာ ဆိုခဲ့သည့္ ညကိုျဖင့္ ေမ့မရႏိုင္သည္မွာ အေသအခ်ာ။

အေၾကာင္းကရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ထိုအခ်ိန္က ဂီတဆိုသည့္ အႏုပညာအေပၚ စီးဆင္းနစ္၀င္မႈ တစ္ခုသာရွိသည္။ မာလာေဆာင္သူမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတီးသမား၊ အဆုိသမားမ်ား သည္လည္းေကာင္း ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္၍ အရြယ္၏ ေတာင္းဆိုမႈႏွင့္ ေခတ္၏ ေပးလာသည့္ အခြင့္အေရးေပၚမွာ အျပည့္အ၀ အသံုးခ်ခြင့္ရခဲ့ၾကသည္။ ထိုအတြက္ တကယ္ကို ၾကည္ႏူး စရာေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ထိုအခ်ိန္က ဘာစိတ္၊ ညာစိတ္မ်ား မရွိၾက။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆိုေသာ သီခ်င္းကို သူတို႕က လိုက္က၊ ေတးသရုပ္ေဖာ္လုပ္ျပၾကမို႕ မနက္လင္းလွ်င္ သူတို႕ကို ေစာင့္ၿပီး လုိက္ေရာ၊ အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေအာင္လုပ္၊ ဇာတ္လမ္းရွာ စသျဖင့္ လုပ္ခ်င္ေသာစိတ္မ်ား မရွိ။

မိန္းကေလး အေဆာင္ေရွ႕ သီခ်င္းဆိုစဥ္ရသည့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ဳိးကို ရခ်င္၍၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ ေပ်ာ္ရ၍၊ မာလာေဆာင္သူမ်ားကလည္း အေဆာင္ေရွ႕မွာ သီခ်င္းလာဆိုေသာ ေက်ာင္းသားျဖစ္ျဖစ္၊ အရပ္သားျဖစ္ျဖစ္ အေဆာင္သူတို႕၏ သဘာ၀အရ သီခ်င္းလာဆိုလွ်င္ နားေထာင္ရင္း ေက်ာင္းသူဘ၀ အားလပ္ခ်ိန္ စိတ္အပန္းေျဖစရာ အျဖစ္ ၾကည္ႏူးရ၍ စေသာခံစားမႈမ်ဳးိျဖင့္သာ တစ္ခ်ိန္က ေက်ာင္း သူ၊ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္။

မည္သို႕ဆိုေစ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ယခုလို ညမ်ဳိးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရ ခဲ့သည့္အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေက်နပ္မိပါသည္။ တခ်ဳိ႕ေသာအတိတ္တို႕သည္ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့။ တခ်ဳိ႕ေသာ ဘ၀တို႕သည္ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့။ သို႕ေသာ္ တခ်ဳိ႕ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကိုကား ဘ၀၏ အမွတ္တရမ်ားအျဖစ္ ျပန္ေတြးတိုင္း ၾကည္ႏူးေနႏိုင္ေသးသည္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေခတ္ ၏ ေက်ာင္းသားဘ၀ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ေနပါသည္။

ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၂၀ ခန္႕က ျဖစ္ပါသည္။          ။

သားလတ္
၁၂း၃၂ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၁၅.၂.၂၀၁၅
Photo Ref: freewallsource.com

Saturday, February 14, 2015

" ေဟာင္းႏြမ္းမသြားတဲ့ အရာ "



ခ်စ္ျခင္းကေတာ့ လတ္ဆတ္ေနတုန္းပဲ
ခုႏွစ္ေလးေတြပဲ ေျပာင္းသြားတာ။

အရုပ္ဆိုင္ကေလးေတြေရာက္တယ္
ပန္းစည္းကေလးေတြကိုလည္းျမင္တယ္
ခ်စ္သူလက္ကိုဆြဲၿပီး အနာဂတ္ကိုလည္းၾကည့္တယ္
ေခ်ာကလက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ကာလေတြကေန ဒီေန႕အထိ
အရုပ္ေတြေျပာင္းခ်င္ေျပာင္းမယ္
ပန္းစည္းေတြေဟာင္းခ်င္ေဟာင္းမယ္
ေခ်ာကလက္ေလးေတြ ေမ့ခ်င္ေမ့မယ္
ေသခ်ာတာက
ခ်စ္ျခင္းေတြကေတာ့ မနက္မိုးလင္းတိုင္း
အလင္းနဲ႕ပြင့္ေနတုန္းပဲ။   ။

သားလတ္
၁၆း ၂၀ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၁၄.၂.၂၀၁၅
Photo Ref: ewallpaperhub.com
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...