အတိတ္ကိုျပန္သြားရေပဦးမည္။
၂၀၀၈ခုႏွစ္တုန္းက ဩဂုတ္လမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ကို စတည္ၾကည့္သည္။ ဇနီးသည္က ကူညီ၏။ သူ႕သူငယ္ခ်င္း၏ ေကာင္ေလးက ထိုစဥ္ကတည္းက ဘေလာ့ကိုစေနေလၿပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ စာေရးမွန္း သိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လုပ္ဖို႔အၾကံေပး၏။ ' ရင္ထဲက အမွတ္တရ ' ဆိုေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သာ တင္ ခဲ့ႏိုင္သည္။ သည္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ေပးခ်င္ေသာ Message မ်ားေပးရန္ ဘေလာ့၏ ေခါင္းစဥ္ကို ' အျဖဴေရာင္ လမ္းကေလး ' ဟု ေပးခဲ့သည္။
ဘေလာ့၏ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာရွိေသာ စာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့၏ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ကိုက္ေစရန္ တည္၍ ေပးခဲ့တာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးသည့္စာကို ဖတ္၍ လူတခ်ဳိ႕ အသိဥာဏ္ပြင့္လင္းရန္၊ ဖတ္၍ ေပ်ာ္ရန္၊ အားျဖစ္ရန္ စသည္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေပးႏိုင္သမွ် လုပ္ေပးရန္ ဆံုးျဖတ္၍ " အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး " ဟုေပးခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ထိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ဆိုခဲ့ပါသည္။ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားျဖင့္ တည္ေဆာက္ပါသည္ဟု။
၂၀၁၀မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူမွာ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ကို အသက္သြင္းဖို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္း သြင္ႀကီးက သတိေပးသည္။ သည္သို႔ျဖင့္ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး ကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းခဲ့၏။ ကံကေကာင္းခ်င္ေတာ့ ျမန္မာလက္ကြက္ကို ထိုအခ်ိန္က လံုး၀မရေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဇနီးသည္ကပင္ ကူညီရ၏။ သည္ေတာ့ ကဗ်ာေတြ စ၍ တင္သည္။ ဒါေတာင္ ၾကားထဲမွာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္တုန္းက တင္ထားေသာ ကဗ်ာကို တစ္ေယာက္ကယူ၍ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ သူ႔ကဗ်ာလိုလုပ္ထားျခင္းကို အီးေမးလ္ရွာၿပီး လုိက္ရွင္းမွ ၿပီးသြားေတာ့သည္။ ဒါကိုပင္ "ဘေလာ့တစ္ခု၏ နိဒါန္း" ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တင္ခဲ့ဖူးသည္။
ဘေလာ့၏အစကို ကၽြန္ေတာ္က ၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလဟုသာ ယူဆခ်င္မိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ၂၀၀၈မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သာ တင္ခဲ့သည္မဟုတ္လား။ ထိုစဥ္က ဘေလာ့ဟု မည္မည္ရရေျပာစရာ မရွိဟု ထင္သည္။ ၂၀၁၀မွာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာစလုပ္ျဖစ္ခဲ့၍ စက္တင္ဘာလ ၂၅ ရက္မွာ ကဗ်ာမ်ားျဖင့္ ဘေလာ့ကို စဖြင့္ခဲ့သည္။ သည္ေတာ့ ယခု စက္တင္ဘာ ၂၅ ဆို အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး သည္ တစ္ႏွစ္သားျဖစ္ခဲ့ေခ်ၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ နဂိုကတည္းက ကဗ်ာေရးတာသန္သလို ကဗ်ာႏွင့္ပင္ စာေပေလာကထဲ ၀င္ခဲ့သူျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ကိုလည္း ကဗ်ာႏွင့္ပဲ စဖြင့္ခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာေတြ ဆက္တိုက္ တင္သည္။ ေနာက္တစ္ပိုင္းက ထိုအခ်ိန္မွာ ဘေလာ့အတြက္ ပို႕စ္ကို ဘာေတြေရးတင္မလဲ ဆိုသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေ၀ခြဲ မရခဲ့ေသးတာလည္း ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသားဘ၀က ထုတ္ခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာမ်ားကလည္း လက္ထဲမွာ အဆင္သင့္ရွိေနတာလည္း ပါသည္။
ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ေတြ႕ၾကံဳရသည္မ်ားကို တင္သင့္သည္ဟု ေတြးကာ ' ေတြ႕ရၾကံဳရ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ' ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စေရးျဖစ္ၿပီး စတင္ခဲ့ေတာ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိေသာ သီခ်င္းမ်ားကိုတင္ဖို႕ အေတြးရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဂစ္တာကို ရံဖန္ရံခါတီးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ဘာေၾကာင့္ႀကိဳက္သည္ ဆိုသည္ကို ေျပာျပခ်င္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ယခုလုပ္ေနေသာ ဘေလာ့ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ လုပ္ေနရသလို ခံစားရသည္။ မဂၢဇင္းထက္ပိုသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ သီခ်င္းမ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ားကို စိတ္ႀကိဳက္တင္ခြင့္ ရွိေနသည္။ သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘေလာ့လာဖတ္သူမ်ားကို စာမ်ားျဖင့္ မၿငီးေငြ႕ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားျဖင့္ တစ္လွည့္ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ေပးသည့္သေဘာျဖင့္ 'ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိေသာ သီခ်င္းမ်ား'ကို တင္မိျပန္သည္။
သည္ေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တက္ခဲ့ေသာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က အေၾကာင္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အတြက္ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ျပန္ခံစားခ်င္၍ေရာ 'ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္' ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စေရးခဲ့သည္။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ၿပီး မဂၢဇင္း မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပခံခဲ့ ရေသာ အက္ေဆးမ်ားကို ' ရသအက္ေဆး ' အျဖစ္ စ၍ ပို႔စ္အျဖစ္တင္ခဲ့ေလသည္။
ထို႔ေနာက္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပခံခဲ့ၿပီးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ၀တၳဳတိုမ်ားကိုလည္း ' ၀တၳဳတို ' ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ဒါက ေအာက္တိုဘာလမွာ တိုးတက္လာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ အေျခအေန။
ဒီဇင္ဘာ အေရာက္တြင္ေတာ့ ေပၚျပဴလာဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပၿပီးျဖစ္သည့္ ကိုငွက္(ထူးအိမ္သင္) အေၾကာင္း ေရးထားသည့္ ေဆာင္းပါးကို ' ေဆာင္းပါး ( အေထြေထြ ) ' ေအာက္တြင္ စ၍ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သည္သို႕ျဖင့္ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ကို ေရာက္ခဲ့၏။
ဇန္န၀ါရီလမွာ ' ညီေလးဖတ္ဖို႔ ေရးတဲ့စာ ' ေဆာင္းပါးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္စတင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုေဆာင္းပါးမ်ားကို တင္ရန္ ရန္ကုန္မွ ကၽြန္ေတာ့္စာမူေကာ္ပီမ်ားကို ျပန္ေတာင္းခဲ့ရေသာ္လည္း ယခုအခါ အေၾကာင္း တစ္ခုေၾကာင့္ ေခတၱျပန္ပို႔ထားခဲ့ရသည္။
ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာေတာ့ ' အတိုဆုံး၀တၳဳ ' ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ အတိုဆံုး၀တၳဳမ်ားကို စတင္ခဲ့ေလသည္။ ေမလတြင္ေတာ့ ေဆာင္းပါးအမ်ားစုကို ယခင္က စကားေျပပံုစံျဖင့္ ေရးခဲ့သည့္အတုိင္း တခ်ဳိ႕ေဆာင္းပါးမ်ားကို ' ေဆာင္းပါး(လူငယ္) ' ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ စေဖာ္ျပရန္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစား ခဲ့ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ အထက္က ဆုိခဲ့သလို တစ္ပုဒ္သာေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လုပ္စရာ အေၾကာင္းတစ္ခု ေပၚလာျပန္၍ ရန္ကုန္သို႔ စကားေျပ ေဆာင္းပါး မ်ားကို ျပန္ပို႔ခဲ့ရေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုေမလမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ စာရူးေပရူးစျဖစ္စက ဖတ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားထဲမွ ထုတ္ယူမွတ္ထားေသာ မွတ္စုမ်ားကို ဘေလာ့ဖတ္သူမ်ားကို ေပးခ်င္စိတ္ျဖင့္ ' ကၽြန္ေတာ့္မွတ္စု ' ဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ စ၍ တင္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့စလုပ္ျဖစ္စဥ္က ၀င္လာဖတ္မည့္သူမရွိ။ ဘယ္လုိလုပ္ ရွိပါမည္နည္း။ ကိုယ္က သူမ်ားဘေလာ့ကို သြားမွမလည္တာကိုး။ ကိုယ္ေရးေနသည္ကို သူမ်ားေတြမသိ။ ကိုယ့္ဘာသာ ေရးေန သည့္ႏွယ္။ သည္ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က သူမ်ားဘေလာ့မ်ားဆီ ေလွ်ာက္လည္ၾကည့္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ခင္မာလာေအာင္၊ ေမပယ္လ္၊ မိုးယံ၊ တီတီဆိြ၊ မိုးေငြ႕၊ ၿဖိဳးၿဖိဳး စသည့္သူမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာလည္၊ လာဖတ္ၾက၊ မွတ္ခ်က္မ်ားေရးၾကႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေလး အသက္၀င္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေတြထဲမွာ ခင္မာလာေအာင္ႏွင့္ ေမပယ္လ္ကား ဘယ္ေရာက္သြားသည္ မသိ။
ေနာက္ေတာ့ အစ္မႀကီး SC( Sonata-Cantata)၊ သက္ေ၀၊ ခင္ဦးေမ၊ Sunny၊ အဂၤါဟူး၊ ဂ်စ္တူး(မံုရြာ)၊ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး၊ေခ်ာ( အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)၊ rose၊ ညီမေလး Angelhlaing၊ ေဆာင္းႏွင္းရြက္၊ သက္ေ၀၊ ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္၊ ညယံ၊ Jasmine (ေတာင္ႀကီး)၊ သိဂၤါေက်ာ္၊ ကိုေဇာ္၊ လင္းေခတ္ဒီႏုိ၊ success၊ ေစာ( အ၀ါေရာင္ေျမ )၊ မင္းဧရာ၊ Shwe Zin U၊ ဟန္ၾကည္၊ အန္တီတင့္ ႏွင့္ လင္းဦး(စိတ္ပညာ) တို႕သည္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ မွတ္ခ်က္မ်ားကို အဆင္ေျပသလို လာေပးၾကေလသည္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူတို႔ဆီကို ခဏခဏ အလည္မေရာက္ႏိုင္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကား ကၽြန္ေတာ့္ကို အဆင္ေျပသလို မွတ္ခ်က္ေလးမ်ား လာေပးတတ္သည္။
ထိုသို႔မွတ္ခ်က္လာေပးသူမ်ားၾကား ကၽြန္ေတာ့္မွာ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာစရာမွတ္ခ်က္တခ်ဳိ႕ေတာ့ ရွိေလသည္။ ပထမတစ္ခုက ' ႏိုင္ငံျခားသား....ႏိုင္ငံျခားသား ' ဆိုေသာ ပို႕စ္တင္စဥ္က ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ တစ္ေယာက္က ေရးေသာ အဂၤလိပ္စာမ်ားျဖင့္ f ႏွင့္ စေသာ စကားလံုးမ်ားပါထည့္သြင္းကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ လာဆဲေရးသြားသည္။ အံ့ဩဖို႕ေတာင္ေကာင္းလြန္း၏။ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာ လိုေရးသည္။ ျမန္မာသာ နားလည္မည့္ စာကို စလုံးႏိုင္ငံသား ခံထားေသာ ျမန္မာတစ္ေယာက္က လာဖတ္သြားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။
သို႔ေသာ္ သူက စလံုးေတြဘက္က ခံျပင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆဲခ်င္သည့္သေဘာ။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာတစ္ေယာက္၏ ထိုသို႔ ေျပာင္းလဲသြားေသာ စိတ္ဓာတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတို႔ အံ့ဩမိေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အႏွီျမန္မာစလံုး၏ မွတ္ခ်က္ကို စေတြ႕သူ။ ကၽြန္ေတာ္က ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေန၍ မသိ။ သူငယ္ခ်င္းက Message လွမ္းပို႕ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာမွ သိေတာ့သည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ သိသိခ်င္းမွာ သူ႕စာကို မတင္သင့္မွန္း သိၿပီး ျပန္ျဖဳတ္ခ်ခဲ့မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူကဆဲရဲသည့္သူ၊ ကိုယ္က အမွန္အတိုင္း ေရးသူ။ သည္လိုျမင္ကာ ျပန္တင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာထားႀကီးေၾကာင္း ျပသင့္သည္ဟုဆိုကာ ျပန္တင္ခိုင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္တင္ရန္ ႀကိဳးစားစဥ္မွာ ထိုမွတ္ခ်က္က ျပန္တက္မလာေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာဆဲသြားေသာ ထိုပုဂၢိဳလ္ကို တစ္ခုေတာ့ ေျပာခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ေပၚေပၚထင္ထင္တင္၍ ဘေလာ့ေရးေနသူ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ကြယ္က မဆဲပါႏွင့္။ သတၱိရွိလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တည့္တည့္ေတြ႕မွ ဆဲသင့္သည္ဟုသာ။
ေနာက္မွတ္ခ်က္တစ္ခုကလည္း ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို အံ့အားသင့္ေစသည့္ မွတ္ခ်က္ပင္။ ' ပူၿပီးရင္းပူ ' ဆိုသည့္ ပို႔စ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာမေလးမ်ား ဘကံုးႏွင့္တြဲသည္ကို ေရးခဲ့သည္။ ကိုယ့္ျမန္မာအတြက္ပါ။ ဒါကို Unknown ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုေရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္စာထဲက ျမန္မာ အလုပ္သမားေလးမ်ားကိုပါ None of your damn business ပါဆိုၿပီး လုပ္သြားပါသည္။ ျမန္မာေယာက်္ားေလးမ်ားက တျခားႏိုင္ငံျခားသူႏွင့္တြဲၿပီး ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားကလည္း တျခားႏိုင္ငံျခားသားႏွင့္ ဘာလုပ္လုပ္ လုပ္ခြင့္ရွိသည္ ဆိုသည့္သေဘာမ်ဳိး ေရးသြားပါသည္။
ထိုမွ်မက အဲဒီလို ပူတတ္ရင္ ႏိုင္ငံတကာက ျပည့္တန္ဆာ ျဖစ္ေနတဲ့ျမန္မာေတြကို သြားကယ္ပါလားဟု ဆိုထားသည္။ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားသူေတြကို ေဒါေဖာင္းလို႔ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုမွတ္ခ်က္ကို ဖတ္ၿပီး ေရးသူ၏ ပံုရိပ္ဘာလဲဆိုသည္ကို ဖမ္း၍ ရသြားပါသည္။ တစ္ဖက္မွာ Facebook ကေန ၀င္ၾကည့္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အသိမိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း အံ့ဩကုန္ၾက၏။ ထို Unknown ဆိုသူ မည္သူဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္း ပံုဖမ္း၍ ရေနသလိုပင္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ထိုကဲ့သို႔ အေတြးမ်ားေၾကာင့္ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲ ဆိုသည္ကို ဆက္ၿပီး မီးေမာင္းထိုးျပ ေနရဦးမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားလား၊ မခြဲျခားဘူးလား ဆိုသည္ကိုေတာ့ လုပ္ကြက္ထဲက ဘကုန္းေတြဆီက အခ်ဳိရည္ဘူး ေသာက္ဖူးေသာ Safety ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲဟု ေမးၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္ျငား ျမန္မာမ်ား ေဘးကင္းေရးကိုသာ ဂရုစိုက္၍ မရပါ။ အားလံုးေသာ အလုပ္သမားမ်ား ေဘးကင္းေရးကို ၾကည့္ရသူျဖစ္ပါသည္။ ေနပူထဲအၿမဲသြားေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘကုန္းေလးမ်ားက အေအးဘူးမ်ား ပို၍ ေခၚတိုက္ဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္သာ အၿမဲတမ္း ေနပူထဲတြင္ လုိက္ၾကည့္ေပး၍ဟု သူတို႔ဆိုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔ကို ခင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာလူမ်ဳိးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဂုဏ္သိကၡာက်မည့္ ကိစၥမ်ဳိးတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည္ကို လုပ္ရပါမည္။ ထိုအရာသည္ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားျခင္း မဟုတ္ဆိုသည္ကိုေတာ့ Unknown အမည္ခံ ႏိုင္ငံျခားသားႏွင့္ ပတ္သက္ေနသူ အမ်ဳိးသမီးသိေစခ်င္ပါသည္။ သည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္သလိုထင္ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔စကားႏွင့္ ဆိုရလွ်င္ ႏိုင္ငံ တကာမွာ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ေနသည္ဆိုေသာ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ားကိုေတာ့ မကယ္ႏိုင္ေသးပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံတကာ၌ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္လာႏိုင္ေသာ ျမန္မာမေလးတခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အသိဥာဏ္မ်ား ထည့္ေပးရင္း ျပည့္တန္ဆာ ျဖစ္မလာေအာင္ ႀကိဳးစားေပးရဦးမည္။
ေနာက္မွတ္ခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လို ဘေလာ့ဂါေရးေဖာ္တစ္ေယာက္ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ေနခ်ိန္ လာေရးသြားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္လက္ခံ နားလည္ေပးလုိက္ပါသည္။ သူက နာမည္ အတိအက်ႏွင့္ ေရးသြားသူျဖစ္၍ ေလးစားပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူတစ္ေယာက္သည္ မွတ္ခ်က္တစ္ခါေပးတိုင္းမွာ ထိုမွတ္ခ်က္ေပၚမွေန၍ ထိုလူ၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ခံယူခ်က္ကို ပံုဖမ္း၍ ရပါသည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို မေမ့သင့္ဟုသာ ကၽြန္ေတာ္ အသိေပးလိုပါသည္။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ကာလမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေနေသာ မွတ္ခ်က္မ်ားကို ထည့္သြင္းေျပာျပရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္တစ္ခုက သီခ်င္းမ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိေသာ သီခ်င္းမ်ားမွာ YouTube မွခ်ည္း ရွာထားရာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရွာ၍ရေသာ သီခ်င္းကိုသာ ေရးတင္ေနရျခင္းပင္။ အမွန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ အရုပ္ျပသည့္ သီခ်င္းမ်ားကို သိပ္သေဘာမေတြ႕လွပါ။ ဥပမာ-မယ္တင္သီခ်င္း၏ တစ္ေနရာ၌ ေခြးပိန္ဟု ဆိုထားေသာ္လည္း ရိုက္ျပသည့္ေခြးမွာ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳးႀကီးျဖစ္ေန၍ သီခ်င္း၏ အရသာ ပ်က္လွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သို႔ ခံစားတတ္သူ မဟုတ္။ သီခ်င္းမွာ ရုပ္မပါလည္း သီခ်င္းေကာင္းလွ်င္ ခံစား၍ ရသူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သီခ်င္းခ်ည္းသာ တင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခက္အခဲ ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆယ္ျပားဖိုး မေပးႏိုင္ခင္ စပ္ၾကား ငါးျပားဖိုးေလာက္ ေပးရလွ်င္လည္း မဆိုးဟု ဆိုကာ ေက်နပ္စြာ မွ်ေ၀ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္မွတ္စု။ ထိုအရာကို ကၽြန္ေတာ္စာေရးဖို႔ စုထားသည့္အရာမ်ားကို မွ်ေ၀လို၍ ေပးေနတာျဖစ္ပါသည္။ ယူခ်င္သူ ယူႏုိင္ပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖတ္ခဲ့ေသာ စာမ်ားထဲက တကယ္ရေစလို၍ ေပးျခင္းပါ။ အေမရိကားမွာ ရွိေနေသာ စာေရးဆရာမႀကီးတစ္ေယာက္ပင္ သူ႕ Facebook ကို အမွတ္မထင္ ေရာက္သြားမွ ကၽြန္ေတာ့္မွတ္စုထဲက သူ႔စာသားေလး ယူတင္ထားတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူ႔စာသားျဖစ္၍ သူ႔ဘာသာယူတင္တာ ဘာျဖစ္လဲဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ဘာမွ်မျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ယူတင္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသနည္း။
ရွင္းပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာက မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ထဲက စာသားသည္ ဆရာမႀကီးဆီမွာ ရွိမေနႏိုင္ပါ။ ရွိျခင္းရွိလွ်င္ စာမူအေဟာင္းသာ ရွိႏိုင္ပါမည္။ သို႔ေသာ္ စာမူအေဟာင္းထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တူေနေလာက္ေအာင္ အႀကိဳက္ခ်င္းတူသည့္ စာသားလည္း ရွိမေနႏိုင္ပါ။ ဥပမာဆိုရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေရးၿပီးသား စာထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု ႀကိဳက္တာျခင္းပင္ တူခဲပါသည္။ ပိုဆိုးသည္က ကၽြန္ေတာ္ရိုက္ထားသည့္ စာသားမ်ားအတိုင္း Space ကအစ တူေနသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက Copy ယူ၍ Paste လုပ္လုိက္ျခင္း ဆိုသည္ကို သက္ေသခံေနပါသည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးက ေက်နပ္ ဂုဏ္ယူပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးကို စတည္ၿပီး ကာလအနည္းငယ္ၾကာသည့္အခါ သြင္ႀကီးကပင္ ထပ္ေျပာပါသည္။ Facebook မွာပါတင္ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္လင့္မ်ား ခ်ိတ္ေပးခဲ့ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မ်ားစြာ၀င္ၾကည့္ၿပီး မွတ္ခ်က္မ်ားကို Facebook မွာပင္ ၀င္ေရးသြားၾကေလသည္။ ဒါကလည္း အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး၏ မွတ္တမ္းတစ္ခုပင္။
ဤေနရာ၌ ဘေလာ့ဘာလဲ၊ ဘေလာ့ဂါဘာလဲ ဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးခ်င္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရးသမွ်စာ မဂၢဇင္းထဲပါဖို႔ဆိုသည္က မျဖစ္ႏိုင္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေရး၍ခ်ျပမရေသာ အေၾကာင္းအရာတို႔ ရွိလာပါက ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္လွသည္။ ထုိအတြက္ ဘေလာ့သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေနရာတစ္ေနရာ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ စာေရးဆရာ ျဖစ္သြားႏိုင္ေသာ ေပါင္းကူး တံတား။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႕ခ်င္းညခ်င္း စာေရးဆရာ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ္ျငား ကၽြန္ေတာ္တို႔ တင္ျပခ်င္သည္ကို ခ်က္ခ်င္းတင္ျပႏိုင္သည့္အတြက္ ဘေလာ့ဂါသည္ စာေရးဆရာထက္ ထိုေနရာ၌ သာ၏။ ထို႔ျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ႏိုင္ငံတကာက စာဖတ္သူမ်ား ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕စာကို သည္ေန႕ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ၀င္ဖတ္သည္။ စသည္ျဖင့္ သိခြင့္ရသည္။ ထိုအရာကလည္း စိတ္ေက်နပ္စရာ။
ၿခံဳေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ဘာမွ်မရဘဲ ရွိတာ အကုန္ေပးေနသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟုသာ ဆိုခ်င္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ လုပ္ခ်င္တို္င္းေတာ့ လုပ္ခြင့္ရေနသူမ်ားမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကုန္ၾကမ္းလိုသည္။ ဖတ္သူလိုသည္။ ဆဲသည့္ဒဏ္ ခံႏိုင္ဖို႔လည္း လိုသည္။ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္သူမ်ား ရွိပါက ဘေလာ့သည္ သူတို႔အတြက္ ေလ့က်င့္ေရးကြင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။ ဘေလာ့ဂါဆိုသည္ကို စာေရးဆရာေပါက္စမ်ား ဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္သည္။ ႀကိဳက္သေလာက္ေရး၊ ႀကိဳက္သလိုတင္။
သို႔ေသာ္ ကြန္ပ်ဴတာကိုင္ၿပီး နည္းပညာကို ခုတံုးလုပ္ကာ သူမ်ားဘေလာ့ထဲ၀င္၍ မိဘမဆံုးမသည့္ သားသမီးမ်ားသဖြယ္ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္မ်ား ေရးသူမ်ဳိး၏ လုပ္နည္းကေတာ့ ေအာ့ႏွလံုးနာခ်င္စရာ။ ထိုကဲ့သို႔ အက်င့္တန္သူမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ပါရမီျဖည့္ဖက္ေလးပါ Cbox ကို ျဖဳတ္ခဲ့ ရေတာ့သည္။
မည္သို႔ေသာ အခက္အခဲမ်ား ရွိရွိ၊ ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီးထားေသာ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အပ်က္စီး ခံမွာမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏွလံုးသားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားတာ ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ့္လမ္းကေလးကို တံေထြးျဖင့္ လာေထြးသည္။ တခ်ဳိ႕က အညစ္အေၾကး လာစြန္႕ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က အေပါ့လာသြားသည္။
ထိုလူမ်ား မည္မွ်ရွိရွိ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးကို လာနားခိုသူ၊ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး၏ ေအးျမမႈကို သိသူ၊ အျဖဴေရာင္ လမ္းကေလးမွေန၍ ေနာက္ထပ္ ခရီးတစ္ခုကို ျမင္သြားသူ၊ အျဖဴေရာင္ လမ္းကေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္သူ စေသာ သူမ်ားအတြက္ အျဖဴေရာင္လမ္းကေလးသည္ တစ္ႏွစ္ မွသည္ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မ်ားစြာတိုင္ သူ၏ ဘေလာ့ေန႔မ်ားကို ဆက္လက္ ျဖတ္သန္းႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနမည္ဟု သံႏၷိ႒ာန္ ခ်ထားမိပါေတာ့သည္။ ။
ဆူးသစ္
၂၁:၁၆ နာရီ
၂၅.၉.၂၀၁၁
[ ကၽြန္ေတာ့္ကို တက္ဂ္ထားေသာ ညီမ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ၏ ဘေလာ့ေဒး ပို႕စ္အတြက္လည္းေကာင္း၊ ညီငယ္ မင္းဧရာ တက္ဂ္ထားေသာ ဘေလာ့ဂါဆိုတာဘာလဲ ပို႕စ္အတြက္လည္းေကာင္း ယခုပို႔စ္ျဖင့္ တစ္ၿပိဳင္တည္း အေႂကြးဆပ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ ေနာက္က်သြားသည့္အတြက္ ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း။ ]
