" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၅ )

သူတို႕အုပ္စုကငါးေယာက္စလံုးလက္ေတြ႕မွာGroupမတူသည္မို႕ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဘာျဖစ္သည္ကိုမသိၾက။တစ္ေယာက္ကChemistry လုပ္ခ်ိန္မွာတစ္ေယာက္ကPhysicsက်ခ်င္က်ေနတတ္၏။သူႏွင့္
ႏွင္းႏြယ္ေႏြးပင္ခံုနံပါတ္သိပ္မကြာေသာ္လည္းGroupကြဲေနေသးသည္။

 Groupတစ္ခုကိုဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ခြဲသည္မို႕လူႏွစ္ရာတန္းမွာသူတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ
ခံုနံပါတ္ကပ္လ်က္မဟုတ္၍လက္ေတြ႕မွာလူခ်င္းကြဲေန တတ္ၾကသည္။သို႕ေသာ္တစ္ခါတစ္ရံ၌သူမ်ားလုပ္ၿပီးသားလက္ေတြ႕ကိုကိုယ့္
အလွည့္က်ခ်င္က်၊ဒါမွမဟုတ္၊ကိုယ္လုပ္ၿပီးသားသူမာ်းက်ခ်င္က်တတ္၍အခ်င္းခ်င္းအခက္အခဲ
မရွိေအာင္ႀကိဳေျပာျပထားတတ္သည္မ်ားလည္းရွိ၏။
 
ထိုသို႕ေျပာျပ၍ရတာလည္းPhysicsသာရွိသည္။PhysicsကVivaဆိုဘယ္လိုေမးခြန္းေတြေမးတာ၊
ဘယ္ကိရိယာကိုကိုင္ရင္ဘယ္ေကာင္ကError ( အမွား )ဘယ္ေလာက္၀င္ႏုိင္တာ၊ ဒါမ်ဳိးေတြေျပာျပ၍ရသည္။ Chemistryကဘယ္ဓာတ္ႏွင့္ဘယ္ဓာတ္ေပါင္းလွ်င္ဘာျဖစ္သည္ဆိုတာအဲဒီ
လက္ေတြ႕အတြက္ေပးထားေသာစာအုပ္မွာပါၿပီးသား။အေရးႀကီးတာ အဆျဖစ္သည္။မီးအပူေပးလွ်င္လက္မလြန္ရတာမ်ဳိးရွိသည္။သည္ၾကားထဲ ပစၥည္းေတြကိုက်မကြဲေအာင္ကိုင္ရ၍အလုပ္ကမတြင္။က်ကြဲလွ်င္ေလာ်္ရ၏။

Physicsမွာေလ်ာ္စရာသိပ္မရွိ။သူကသစ္သား၊သံထည္ေတြမ်ား၍ျဖစ္သည္။ Chemistryကေတာ့ဖန္၊မွန္၊ေရေတြမွမပါလွ်င္အလုပ္မျဖစ္။လုပ္တတ္လွ်င္ Physicsထက္ျမန္၏။PhysicsကLab:အခ်ိန္သံုးနာရီဆိုလွ်င္အနည္းဆံုးႏွစ္နာရီေလာက္ေတာ့လုပ္ရသည္။
Chemistryကေသေသခ်ာခ်ာသိလွ်င္တစ္နာရီသာသာ၊သာၾကာသည္။
သည္ေတာ့ေနာက္က်ၿပီးေရာက္ေသာစိန္ေမ်ာက္ေမာ်က္သူမ်ားလိုေစာ လည္းျပန္ခ်င္သည္ကိုေက်ာင္းသားခ်င္းမို႕သူလည္းနားလည္သည္။ေနာက္ က်ၿပီးမွ၀င္တာသာရွိမည္။အမွတ္ျပည့္လည္းလိုခ်င္၏။
ေစာ၍လည္းအခန္းထဲကထြက္ခ်င္သည္။ေစာထြက္ရလွ်င္ထမင္းစားခ်ိန္ (Break Time)ႏွင့္ေပါင္းကာအနည္းဆံုးႏွစ္နာရီေလာက္ေလကန္ေ၀ဖန္ေရး လုပ္လို႕ရသည္။အဆင္သင့္လွ်င္၊ေဘာ္ဒါေကာင္းလွ်င္အာရ္စီတူးမွာသြား၍ ငမ္းေၾကာထ၍ရေသးသည္။
သူ႕အေတြးမွာစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဗ်ာမ်ားေနပံုကိုျမင္ေယာင္ေနမိေသး၏။

"ငါကကိုးခုလံုးစလုပ္ရမယ့္အခ်ိန္မွာသူမ်ားေတြကသံုးေလးခုၿပီးေနၿပီ။မင္းတို႕သိတဲ့အတုိငး္ပဲ။
တစ္ခုၿပီးရင္တစ္ခုကိုယ္လုပ္ထားတာမွန္တယ္ဆိုတာထြက္လာတဲ့ပစၥည္းကိုသြားျပရေသးတယ္။
ဆရာမကခံုနံပါတ္နဲ႕လုပ္ၿပီးတဲ့စာရင္းကိုမွတ္ထားေသးတယ္။ငါ့ကြာ။ညစ္လာေရာ"

သူတို႕ၿပံဳးလိုက္သည္။တစ္ခါတေလသည္လိုေကာင္မ်ဳိးထိသင့္တယ္ဟုေတြးမိ၏။
အၿမဲတမ္းအခြက္ေျပာင္ေနသည္ကိုး။

"ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ဆရာမကိုငါလုပ္ထားတာတစ္ခုႏွစ္ခုေလာက္ျပၿပီးခ်ိန္မွာဆရာမက
႒ာနမႉးေခၚလို႕ခဏသြားတယ္"

"ဒါနဲ႕မင္းဘယ္လိုလုပ္ႀကံလိုက္လဲ။ဆရာမျပန္လာေတာ့သူမ်ားလုပ္ၿပီး သားေတြျပလိုက္တယ္မဟုတ္လား"

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကိုျဖတ္ေမးသည္။ေခါင္းယမ္းျပတာေတြ႕၏။
သူတို႕အ့ံဩသြားသည္။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေျပာတာChemistryအလွည့္တိုင္း ၊ျပန္ရမွာေနာက္က်မွာစိုးလွ်င္သူတို႕လည္းလုပ္ေနက်ကိစၥျဖစ္၏။
ကိုယ္မလုပ္ရေသးလွ်င္သူမာ်းလုပ္ၿပီးသားကိုမသြန္ခင္ေတာင္းထားၿပီးကိုယ္လုပ္ၿပီးသား
သူမာ်းမလုပ္ရေသးလွ်င္လည္းေပးလိုက္သည္ဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္၏။ယခု စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္က
အမ်ားနည္းတူမလုပ္ဟုဆိုေသာအခါသည္ေကာင္ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ပါလိမ့္ဟုေတြးၾကည့္
၏။ေတြးမရ။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဘာဆက္ေျပာမလဲနားစြင့္ထား၏။

" ဘယ္ရမလဲကြာ။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ပဲ။ငါဘာလုပ္လဲသိလား"

အေရးထဲဂုဏ္ယူေနသည့္ပံု။ပံုစံကအျမင္ကတ္စရာလည္းေကာင္းသည္။သူလုပ္တာကသူမ်ားႏွင့္
မတူ၍အထင္ႀကီးစရာလည္းျဖစ္ေနတာအေသအခ်ာ။ သို႕ေသာ္သူတို႕အုပ္စုကအခ်င္းခ်င္းအထင္ႀကီးမႈကိုေပၚတင္မျပတတ္ၾက။အဲ-အျမင္ကတ္မႈကိုေတာ့ေပၚတင္ျပတတ္ၾကသည္။

"မသိဘူးကြာ။မသိလို႕ေမးေနတာ။ပဲမမ်ားနဲ႕ေဟ့ေကာင္။ေျပာခ်င္ေျပာ။မေျပာခ်င္ေန"

ၿငိမး္ခ်မ္းထေကာမွငတိကၿပီတီတီႏွင့္၊ေျပာပါမယ္ကြာ၊မင္းတို႕ကလည္းဟုဆို၏။

"ဒီလိုကြ။ဆရာမျပန္လာလို႕သူမ်ားဟာယူျပတယ္ဆိုတာဆရာမကငါ့ကိုသကၤာမကင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ဒီေတာ့ျပန္လာရင္လည္းငါ့ကိုသံသယကင္းေအာင္၊ ငါလည္းသူမ်ားေတြလို
ၿပီးေနေအာင္ခံုနံပါတ္နဲ႕တြဲျပီးမွတ္ထားတဲ့ဘယ္ႏွစ္ ခုၿပီးၿပီလဲဆိုတဲ့ေနရာမွာဆရာမအမွတ္ေလးေတြျခစ္သလိုငါ့ခံုနံပါတ္ေဘးမွာ
ငါမၿပီးေသးတဲ့သံုးေလးခုကိုဆရာမအလစ္မွာအမွတ္ျခစ္လိုက္ေတာ့ငါလည္းက်န္တဲ့သူေတြနဲ႕
အတူတူၿပီးသြားတာေပါ့ကြာ"

အားလံုးကအံ့အားသင့္ကာရယ္လည္းရယ္မိသည္။တတ္လည္းတတ္ႏိုင္ တ့ဲေကာင္ဟုမွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္သည္။ဒါေၾကာင့္လည္းစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လို႕ နာမည္တြင္ေနတာျဖစ္မည္ဟုသူေတြးမိသည္။

"မင္းကိုအားလံုးနဲ႕တစ္ၿပိဳင္တည္းၿပီးလို႕မေမးဘူးလား။ေနာက္က်ၿပီးမွ လည္းေရာက္ေသးတယ္။သိသာေနတာကို"

သူက၀င္ေမးလိုက္သည္။

" ေမးၿပီလားကြာ။ငါကအတည္ေပါက္နဲ႕ေျဖတာကိုး။ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကပစၥည္းေတြကူေဆးေပးလို႕ေစာၿပီးတာပါ၊ဘာညာေပါ့။ဆရာမလညး္႒ာနမႉးနဲ႕
သြားေတြ႕လာေတာ့သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလကြာ"

မင္းကိုေတာ့လက္လန္တယ္စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ရာဟုဆိုကာစိုးညြန္႕စာအုပ္ဆြဲထုတ္တာေတြ႕၏။
စကား၀ိုင္းကိုျဖတ္ၿပီးႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆီအာရံုေျပာင္းေတာ့အတန္းေရွ႕ကျဖတ္သြားျဖတ္လာ
လုပ္ေနသူေတြကိုေငးေနတာေတြ႕သည္။

" စာအုပ္ေလးေရွ႕ခ်ၿပီးေတာ့စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သူေရ xxxxxxx ဘာေတြမ်ားအေတြး နယ္ခ်ဲ႕ေနသလဲ "

လုပ္ၿပီ။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တုိ႕က။ခုတင္စကားစျပတ္သည္။စေနာက္ဖို႕ပါးစပ္ထဲကတန္းထြက္လာသည္။
မ်က္လံုးထဲမွာတန္းျမင္သည္။ဦးေႏွာက္ကတန္းၿပီးတိုက္တြန္းသည္။
သူရေသာသီခ်င္းတစ္စကိုေကာက္ဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။

ေဟာ-ေရာက္လာပါၿပီ။စူးရွရွအၾကည့္ရဲရဲတစ္ခု။ၿပီးေတာ့ျပန္လွည့္သြားသည္။

"ကြင္းကကင္းကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႕မရတာခုမွသေဘာေပါက္တယ္။ဟား.......ဟား။
ကင္းေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ငါ့ေၾကာင့္ကင္းေရ...ငါ့ေၾကာင့္"

တမင္သက္သက္ရြဲ႕ၿပီးေျပာလိုက္ေသာစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္စကားေၾကာင့္ သူေခါငး္ကုတ္မိသည္။က်န္သူေတြၿပံဳး၏။သည္ေကာင္ခုနကတည္းက သိသိႀကီးႏွင့္စိုးညြန္႕ကိုရြဲ႕ထားတာသတိရ၍လည္းအားလံုးကၿပံဳးမိျခင္းျဖစ္၏။

" ကင္းေရ-မင္းတကယ္စိတ္၀င္စားလာရင္ေတာ့ေျပာကြာ။ေနာ္ "

"ဘာလဲ။ကင္းကစစိတ္၀င္စားရင္မင္းကကြင္းတို႕အုပ္စုကိုမေနာက္ေတာ့ဘူးေျပာတာလား"

စိုးညြန္႕စကားကိုသူနားစြင့္လိုက္၏။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကေရွ႕ဘက္ လွမ္းၾကည့္ၿပီးမၾကားတၾကားထေအာ္သည္။

"ကင္းကကြင္းကိုစစိတ္၀င္စားၿပီဆိုရင္.....ဟဲ....ဟဲ။အရမ္းမေနာက္ေတာ့ဘူး။နည္းနည္းပဲေနာက္မယ္
လို႕ေျပာတာပါကြာ။မေနာက္ဘဲေတာ့ဘယ္ေနမလဲ။ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ဒီေမာင္ႏွမေတြပဲရွိတာကိုး"

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္စကားအဆံုးႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕အုပ္စုဆတ္ခနဲထရပ္သည္။
စာအုပ္ေတြသိမ္းၿပီးသူတို႕အုပ္စုကိုလွည့္ၾကည့္၏။ၿပီးေတာ့ဆရာလာခ်ိန္နီးမွ အခန္းထဲကေနအျပင္ကိုထြက္သြားတာေတြ႕သည္။
သူစိတ္မေကာင္း။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကုိစုိးညြန္႕တို႕၀ိုင္း၍အျပစ္တင္၏။

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကဘာမွ်မျဖစ္ပါဘူးကြာ။အေပါ့သြားခ်င္လို႕ထသြားတာေနမွာ
ဟုေျပာင္စပ္စပ္ႏွင့္ေျပာေနေသးသည္။သူတို႕အုပ္စုကမရယ္ႏိုင္ေတာ့ ဘဲေဘးကသူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ထရယ္သည္။ဟုတ္မွာ-ဟုတ္မွာဟုဆိုၾက၏။

ႏွင္းႏြယ္ေႏြးရယ္...........။ကိုယ္မင္းကိုဘယ္လိုရွင္းျပရမွနး္ေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။ေသခာ်တာတစ္ခု
ကေတာ့ကိုယ္တုိ႕ေယာက္်ားေလးေတြရဲ႕ေပ်ာ္စရာပစ္မွတ္ဟာမင္းတို႕မိန္းကေလးေတြျဖစ္ေနသမွ်၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းခ်စ္လို႕၊ခင္လို႕စေနသမွ်မင္းကိုယ္တို႕အေပၚအထင္ေတြလြဲေနေတာ့မွာပါပဲေလ။

ခြင့္လႊတ္ပါလို႕မေျပာပါဘူး။ကိုယ္ကမင္းကိုစိတ္၀င္စားတယ္ဆိုတာကိုသူငယ္ခ်ငး္ေတြက
မသိေသးတာရယ္၊အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းတဲ့ကိုယ္တို႕ရဲ႕လြတ္လပ္ မႈေတြထဲကဘယ္သူ႕ကိုမွအေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစဘူးလို႕ကိုယ္ထင္ထားတဲ့ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕
အစအေနာက္ေတြရယ္ကိုကိုယ္နားလည္ေနၿပီးသားမို႕လို႕ေလ။
မင္းမေက်နပ္ရင္လည္းကိုယ့္ကိုသာပံုၿပီးစိတ္ဆိုးခ်င္ဆိုး ပါေတာ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးေရ။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၄ )

 
သူကပင္ၿငိမ္းခ်မ္းႏွင့္စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ၾကားအျမန္၀င္လိုက္သည္။အားလံုးကစိတ္၀င္စားစြာ
စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္မ်က္ႏွာကိုေငး၏။

" ငါတို႕ပရက္တီကယ္ေတြကသိတဲ့အတိုင္းပဲ။ Chemistry ဆိုေခ်ာင္တယ္ေလကြာ။ငါမနက္က Chemistry အလွည့္ကြ"

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ေျပာတာဟုတ္သည္။သူတို႕ပထမႏွစ္မွာလက္ေတြ႕ခန္း၀င္ရတာ Physics ႏွင့္ Chemistryႏွစ္ဘာသာသာရွိသည္။ Physics ကလက္ေတြ႕လုပ္ၿပီး Viva ( ႏႈတ္ျဖင့္ေမးေသာ )ေမးခြန္း မ်ားေျဖရသည္။Chemistryကအဲဒါမ်ဳိးမရွိ။အခန္းထဲမွာဆရာေပးထားေသာ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္လုပ္ၾကည့္။ရလာေသာအေျဖကစာအုပ္ထဲကအတုိငး္ထြက္လာလွ်င္မွန္သည္။ Physics မွာVivaေျဖရ၍စာဖတ္ရသည္။ လက္ေတြ႕လုပ္ေနလွ်င္မခိုရ၊မကပ္ရ။လုပ္သမွ်အကုန္ျပန္ေမးသည္။
Chemistryကေတာ့စာအုပ္ထဲကရလဒ္ကအျပာေရာင္ဟုေပးထားလွ်င္မိမိျဒပ္ေပါင္းအျပာေရာင္
ထြက္လွ်င္ေတာ္ၿပီ။ဒါကပင္အေကာင္းဆံုးသက္ေသျဖစ္လို႕ေန၏။

" မင္းက Chemistry ေခ်ာင္တာကိုဘာလုပ္ေသးလို႕လဲ "

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကအားမရဘဲ၀င္ေမးသည္။

"ငါေနာက္က်ၿပီးမွေရာက္တာကြ။ဆရာမကဆီးေမးေရာ။ဘာလို႕ေနာက္က်တာလဲ၊ဘာညာေပါ့"

" မင္းညကသဇင္တုိ႕၊ကံ့ေကာ္တို႕ဘက္သြားတယ္မဟုတ္လား"

စိုးညြန္႕ျဖတ္ေမးသည္။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ေခါင္းညိတ္၏။

"ေနစမ္းပါဦး။သဇင္ေဆာင္ကေတာ့တို႕ေက်ာင္းကမိန္းကေလးေဆာင္မို႕ထားေတာ့။
ကံ့ေကာ္ကအာရ္စီတူးကအေဆာင္ပါ။မင္းဘာသြားလုပ္တာလဲ"

ၿငိမ္းခ်မ္းကၾကား၀င္ေမးျပန္သည္။

"ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေတြကရိုးေနၿပီကြ။သူမ်ားေက်ာင္းကဟာေလးေတြ သြားေၾကာင္ရတာပိုဖီးလ္လာတယ္"

" အဲဒါေတာင္ေဟ့၊မနက္တိုင္းအာရ္စီတူးကကင္တင္းန္မွာသြားထိုင္ေနလို႕ပဲ"

စိုးညြန္႕ကညည္းသလိုေျပာသည္။သည္ေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကအခန္းေဖာ္ေတြမို႕ဘာလုပ္လုပ္
အတူတူသိေနၾကျခင္းျဖစ္၏။

" မနက္ဖီးလ္၊ညဖီးလ္ကမတူဘူးကြ"

"ထားပါကြာ။သိခ်င္တာလက္ေတြ႕ခန္းထဲကကိစၥ။ငါတို႕ေဘာ္ဒါေတြထဲမွာ ဖြန္ေၾကာင္တာမင္းပဲရွိေသးတယ္။ဆက္မေျပာနဲ႕ေတာ့။ခုနလက္ေတြ႕ခနး္ထဲကကိစၥေျပာ "

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကစကား၀င္ျဖတ္ေပးသည္။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္နည္းနည္းနင္သြား၏။
အဲဒါပဲေကာင္းသည္။ႏို႕မို႕ဆိုအာရ္စီတူးကဘယ္ေကာင္မေလးက ဘယ္လို၊ဘာညာလာေနလွ်င္သူတို႕စကား၀ိုင္းကလိုရင္းေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့။

" ေကာင္းၿပီ။မင္းတို႕ငါဖြန္ေၾကာင္တာေတြ႕မွသြားရည္မက်နဲ႕၊ဟုတ္လား ။ေဟ့ေကာင္ကင္း။မင္းလည္းၿငိမ္ေနတာႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုမေၾကာင္ေသးဘူးဆိုတဲ့
သေဘာေပါ့ဟုတ္လား"

ရုတ္တရက္သူေျဖရခက္လွသည္။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကသူ႕ဘာသာဖြန္ေၾကာင္တာႏွင့္
သူမ်ားေရာထည့္သည့္သေဘာမ်ဳိးမို႕သူဘာေျဖရမွနး္မသိ။

"ဟ-ကင္းနဲ႕ကြင္းကမင္းနဲ႕သတ္သတ္စီပဲစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္။သူတို႕ကမ်က္ႏွာခ်င္းေတာင္
ဆိုင္လို႕မရတာ။မင္းလိုဖြန္ေၾကာင္ဖို႕ဆိုတာေ၀လာေ၀းပဲ။ဟုတ္ တယ္မဟုတ္လား ကင္း"

စိုးညြန္႕၀င္ေျပာေတာ့ေရာေယာင္ၿပီးသူေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။အမွန္ကေတာ့ၿပီးၿပီးေရာ
သေဘာပင္။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုသူစိတ္၀င္စားေသာ္လည္းသူငယ္ ခ်င္းေတြကိုဖြင့္ေျပာဖို႕အခ်ိန္မတန္ေသးဟုထင္တာလည္းပါ၏။

"ကင္းနဲ႕ကြင္းကမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မရဘူးဆိုေတာ့ငါစဥ္းစားၾကည့္တယ္။
ကင္းကအရပ္နည္းနည္းပိုျမင့္လို႕ထင္တယ္"

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္စကားေၾကာင့္စိုးညြန္႕ကမင္းႀကီးေဒၚႀကီးဟုထဆဲ၏။သူတို႕တဟားဟားႏွင့္
ထရယ္သည္။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕မိန္းကေလးတန္းဘက္က လွည့္ၾကည့္တာေတြ႕သည္။ရယ္မိလွ်င္အရွိန္ကလည္းသတ္မရတတ္ ။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕မ်က္ေစာင္းထုိးၿပီးျပန္လွည့္သြားသည္။စားပြဲေပၚမွာ စာအုပ္ေတြဖြင့္လို႕။သေဘာကေတာ့စာၾကည့္ေနသည့္သေဘာ။ တိတ္တိတ္ေန၊ဆူတယ္ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့ေလ။
သူတို႕အုပ္စုကလည္းေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ေတြ႕လိုက္၍ဂရုစိုက္သလား ဆိုေတာ့ေ၀းေသး။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကသူ႕စကားကိုသူသေဘာက်ကာအားရပါးရဆက္ရယ္ေနသည္။

"ဟုတ္တယ္ေလစိုးညြန္႕ရာ။မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႕ရတာအရပ္တူလို႕၊ဒါမွမဟုတ္ငါတို႕လို
ထိုင္ခံုတစ္ခံုတည္းအတူထိုင္ေနလို႕မင္းမ်က္ႏွာ၊ငါ့မ်က္ႏွာ တန္းတန္းႀကီးဆိုင္ေနတာေပါ့။မင္းေျပာတာမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႕မရဘူး ဆိုေတာ့ငါ့စိတ္ထဲအဲဒီအေတြးပဲေပါက္တယ္။ဟား....ဟား...ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားကင္း"

" ထားပါေတာ့ကြာ "

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကအေဖာ္လွမ္းညွိ၍ႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုစိတ္မ၀င္စား ဟန္ေဆာင္ထားေသာသူကခပ္ေပါ့ေပါ့သေဘာမ်ဳိးေျဖလိုက္သည္။မင္းကို စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လို႕ေခၚဖို႕မေကာင္းဘူး၊ခ်ီးေမ်ာက္ေမ်ာက္လို႕ပဲေခၚ ဖို႕ေကာင္းတယ္၊စိန္ကအဖိုးတန္လြန္းအားႀကီးေနလို႕ဟုစိုးညြန္႕ မေက်မနပ္ေျပာသည္။

"စိတ္မဆုိးပါနဲ႕သူငယ္ခ်င္းရာ။ခ်စ္လို႕စတာပါ။ငါ့အေၾကာင္းဆက္ေျပာပါမယ္"

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကမ်က္ႏွာပိုးသတ္၍ေျပာေတာ့စိုးညြန္႕အသာနားစြင့္ တာေတြ႕သည္။

"ဒီလိုကြ။ငါေနာက္က်တာကိုဆရာမကေမးတယ္။ငါကကၽြန္ေတာ္ညက စာၾကည့္ၿပီးအိပ္ရာထေနာက္က်သြားလို႕ပါဆိုေတာ့ႏိႈးစက္ေဆာင္မထားဘူးလားတဲ့။
အေဆာင္ကိုလာတာဆိုေတာ့ႏိႈးစက္သယ္မလာမိဘူးတီခ်ယ္လို႕။ ဆရာမကကရုဏာသက္သြားတယ္ထင္တယ္။ေနာက္ဒါမ်ဳိးမျဖစ္ေစနဲ႕တဲ့။ ဒီတစ္ခါအမွတ္မေလွ်ာ့လိုက္ဘူးတဲ့။ငါလည္းအားရ၀မး္သာအခန္းထဲ၀င္သြားတာေပါ့"

သူတုိ႕လက္ေတြ႕လုပ္လွ်င္အခန္းထဲ၀င္ကတည္းကေက်ာင္းသားကတ္၊စာအုပ္စာတမ္းအကုန္စစ္သည္။
နံနက္ရွစ္နာရီလက္ေတြ႕စလွ်င္ရွစ္နာရီမထိုးခင္ေရာက္ရသည္။ထိုမွစ၍လက္ေတြ႕လုပ္ၿပီး
တစ္ပတ္ျပည့္ခ်ိန္၊မိမိလက္ေတြ႕စာအုပ္ ( Lab: Report )ကိုတင္သည္အထိအမွတ္ေပး၏။
လက္ေတြ႕လုပ္ခ်ိန္မွရမွတ္မ်ားအားလံုးစာသင္ႏွစ္ဆံုးလွ်င္ျပန္ေပါင္း၍ လက္ေတြ႕လုပ္ခ်ိန္မ်ားႏွင့္
စားကာပ်မ္းမွ်အမွတ္ကိုစာေမးပြဲမွာထည့္ေပါင္းေပးသည္။အမ်ားဆံုးရမွတ္ကႏွစ္ဆယ္ေပးလွ်င္
ဆယ့္ရွစ္မွတ္အျပင္ပိုမရ။ Lab: Reportအေရးေကာင္းသူ၊စည္းကမ္းလိုက္နာသူ
၊ႀကိဳးစားသူဆိုပါကလြန္ေရာကၽြံေရာဆယ့္ရွစ္မွတ္ခြဲသာျဖစ္သည္။

သူတို႕ေက်ာင္းကဆရာ၊ဆရာမမ်ားစာသင္ရာတြင္ေစတနာ၊ေကာင္း သေလာက္လက္ေတြ႕ခန္းအမွတ္ေပးလွ်င္ကပ္ေစးႏွဲသည္ဟု စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ေျပာဖူးသည္။ဒါေတာင္PhysicsဆိုVivaအမွတ္က
သံုးေလးမွတ္ေလာက္ပါသည္မို႕Vivaေမးမွာေၾကာက္ၿပီးသီအိုရီရွင္းျပခ်ိန္
လိုက္နားေထာင္ရတာတစ္မ်ဳိး၊လက္ေတြ႕လုပ္သည့္အခါရသည့္Dataေတြမွားတာကတစ္မ်ဳိးႏွင့္
Physicsဆိုဆယ့္ခုနစ္မွတ္ခြဲမွာသာအၿမဲတန္းေနသည္ဟုစိုးညြန္႕ လည္းညည္းဖူး၏။သို႕ေသာ္Physicsသာအမွတ္သိရၿပီးChemistryကေတာ့ အမွတ္ကိုLab: Reportစာအုပ္ေပၚမွာေရးေပးေလ့မရွိ၍မသိရ။ မိမိဘာသာစိတ္ကူးႏွင့္ယူေနၾကျခင္းျဖစ္၏။

"ငါလည္းလက္ေတြ႕စမယ္ႀကံေရာဆရာမကအနားလာၿပီးသင္ပါေလေရာ။ငါကသီအိုရီလြတ္သြားတာကိုး"

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္သူ႕ျဖစ္စဥ္ကိုစားၿမံဳ႕ျပန္ေကာင္းေနဆဲ။

"သီအိုရီေတြရွင္းၿပီးေတာ့ဘုရားေရ။ငါလုပ္ရမယ့္ထုတ္ေဖာ္ပံုေတြက ကိုးခုေလာက္ရွိတယ္"

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၃ )

[ ၆ ]

က်ဴ တိုရီယယ္တက္စ္(Tutorial Test)ၿပီးခ်ိန္မွာစာေတြက ပိလာေလၿပီ။ဘယ္သူေတြဘယ္ေလာက္ျပာျပာ၊ သူတို႕အုပ္စုကေတာ့ေအးေအးပင္။ဟုတ္သည္ေလ။စာေမးပြဲဆိုတာစာရလွ်င္ေၾကာက္စရာမလို။
အဓိကကစာရဖို႕ပဲ။သူတို႕အုပ္စုကအကုန္လံုးပံုမွန္စာလုပ္ေသာသူခ်ည္းပင္။

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကတစ္ခ်ိန္လံုးေနာက္ေျပာင္ေနေသာ္လည္း၊ဥာဏ္ေကာင္း၍စာတစ္ခုကိုခဏေလးႏွင့္
ရတတ္သူျဖစ္သည္။ဥာဏ္ေကာင္း၍သူမ်ားေပ်ာ္ေအာင္ရႊတ္ေနာက္တတ္သည့္တခၤဏုပၸတိၱဥာဏ္
သန္သည္လား၊အၿမဲတမ္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္၍မ်ားဥာဏ္ေကာင္းေနသည္လားမေျပာတတ္။
သူ႕အခန္းေဖာ္စိုးညြန္႕ကပင္ဩခ်ယူရသည္။သည္ေကာင္ငါစာဖတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြေလာက္ကို မဖတ္ဘူးကြ၊စာၾကည့္တာခဏေလးရယ္၊ဒါေပမဲ့ေမးလိုက္ရင္မရတာမရွိသေလာက္ဘဲ၊
သီအုိရီေတြအကုန္နားလည္ေနတယ္ဟုစိုးညြန္႕ေျပာျပသည္။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကအဲသည္လိုေကာင္။

ၿငိမ္းခ်မ္းက်ေတာ့စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လိုမဟုတ္။သူကBrightျဖစ္သူ။ဆရာက သီအိုရီတစ္ခုကို ရွင္းၿပီးသြားလွ်င္ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသည့္အေျခအေနမ်ားကိုသူေတြးထားၿပီးသားျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးသီအိုရီပိုင္းဆိုင္ရာမရွင္းလွ်င္ၿငိမ္းခ်မ္းကိုသာကပ္ရေတာ့၏။
စာေတာ့ပံုမွန္ၾကည့္သူဟုစိုးညြန္႕တို႕ေျပာ၍သိရသည္။

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကေတာ့ပံုစံတစ္မ်ဳိး။ေဖာ္ျမဴလာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၊စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
အာဂံုေဆာင္ႏိုင္သူျဖစ္သည္။သူတို႕အုပ္စုထဲမွာRollအျမင့္ဆံုးျဖစ္၏။သီအိုရီေတြ၊ဘာေတြစိတ္မ၀င္စား၊
သင္ထားသမွ်ေတာ့ နားလည္ၿပီးအကုန္ရေနသူျဖစ္သည္။ၿငိမ္းခ်မ္းႏွင့္ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကတစ္ခန္း တည္းမို႕စာလည္းပံုမွန္အတူတူလုပ္ျဖစ္ၾကသည္တဲ့။

စိုးညြန္႕ကေတာ့ရူပေဗဒအင္မတန္ေကာင္းသူျဖစ္သည္။ဖစ္ဆစ္ႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္စိုးညြန္႕နားမလည္တာမရွိ။
သူတို႕အခန္းကိုသင္ေသာဆရာမက၊ကထိကေဒၚေအးလွ။ဆရာမေျပာသမွ်နားေထာင္ရံုႏွင့္အားမရ။
တန္းခြဲေအႏွင့္ဒီမွာသင္ေနေသာ႒ာနမႉးပါေမာကၡဆရာႀကီးဦးသာလိႈင္ဆီမွာအခ်ိန္အားရလွ်င္
ရသလိုသြားနားေထာင္တတ္သည္။သူတို႕တစ္အုပ္စုလံုးဆရာဦးသာလိႈင္သင္သည့္ပံုစံကိုသြားနားေထာင္ဖူး၍
တပ္လန္ၿပီးျပန္ေျပးခဲ့ရဖူးသည္။စိုးညြန္႕ ကေတာ့ဆရာသင္တာႀကိဳက္တယ္ဟုဆို၏။

ဆရာႀကီးကသီအိုရီတစ္ခုကိုေက်ာင္းသားသေဘာမေပါက္မခ်င္းနည္းလမ္းေပါင္းစံုႏွင့္ရွင္းသည္။
ရူပေဗဒသေဘာတရားမ်ားကလည္းက်ယ္ျပန္႕လြန္းလွ၏။ဆရာႀကီးကသီအုိရီကၽြမ္းလွ်င္ပုစၦာဆိုတာ
အသာေလးပါဟုဆိုေလ့ရွိသူ။သင္ေနတာကစာသင္ခန္းထဲကသီအုိရီျဖစ္ေသာ္လည္းရံဖန္ရံခါထိုသီအိုရီႏွင့္
ဆက္ႏြယ္လ်က္ဗဟုသုတျဖစ္ေအာင္ေျပာလိုက္သည္မွာနယူတန္ႏွင့္အတူကမၻာ့အျပင္ထြက္၍
ကမၻာႀကီးကိုတုတ္ႏွင့္ေကာ္တင္တာမ်ဳိးေတြပါေရာက္ကုန္၍ေတာ္ရံုတန္ရံုလူဆိုအိပ္ေပ်ာ္လွ်င္အိပ္ေပ်ာ္၊
သို႕မဟုတ္၊ထလစ္တန္လစ္ရေလသည္။ဒါကိုပင္စိုးညြန္႕ကသူ႕အႀကိဳက္သင္တာပါဟုဆိုေနေတာ့
သူတို႕အားလံုးဖစ္ဆစ္ဟုေခၚေသာရူပေဗဒမွာစိုးညြန္႕ကိုဆရာႀကီးတင္ထားလိုက္၏။
စိုးညြန္႕လည္းစာကိုေတာ္ေတာ္ေလးလုပ္သည္ဟုေက်ာ္၀င္းထြဋ္ တို႕ေျပာတာၾကားဖူးသည္။

သူကေတာ့အားလံုးထဲမွာထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ဘာမွ်မရွိလွ။တစ္ခုပဲရွိသည္။သင္သမွ်စာမ်ားကိုေတာ့မွန္မွန္လုပ္သည္။သခ်ာၤႏွစ္ဘာသာျဖစ္၍သခ်ာၤကိုပိုလုပ္သည္။သည္ေက်ာင္းကိုမေရာက္ခင္ကတည္းကအတြက္အခ်က္၀ါသနာပါလာ၍က်က္စာထက္တြက္စာမ်ားေနေသာအခါဘာသာရပ္ေတြထဲမွာေပ်ာ္ေမြ႕ေနသည့္သေဘာရွိ၏။အဓိကကေတာ့စာရေနဖို႕ပင္မဟုတ္လား။
က်န္သူေတြကိုယ့္အပူႏွင့္ကိုယ္ပူေနၾကခ်ိန္မွာသူတို႕အုပ္စုကကိုယ့္အရည္ အခ်င္းကိုကိုယ္ယံုၾကည္၍ပူစရာမရွိ။သူလည္းစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တို႕ႏွင့္ေရာ၍ေပ်ာ္ေကာင္းေနတုန္းပင္။

X X X X X

" ေဟ့ေကာင္ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္။မငး္မနက္ကChemstry Practical ခန္းထဲမွာဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ။မင္းတို႕ Group ထဲကေကာင္ေတြေျပာျပလို႕ငါသိၿပီးၿပီ "

ဟိုတစ္ခါဆရာမနာမည္ေပးလိုက္ကတည္းကစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္နာမည္ကသူငယ္ခ်င္းမာ်းၾကားမွာတြင္
သြားခဲ့ၿပီ။ခုလည္းစိုးညြန္႕ကအတန္းထဲကခံုမွာထိုင္ၿပီးၿပီးခ်င္းနာမည္ေခၚၿပီးေမးေတာ့စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္
မ်က္ႏွာႀကီးရံႈ႕ၿပီး လွည့္ၾကည့္သည္။

"ေကာင္မေလးေတြေရွ႕က်ရင္အဲဒီနာမည္ႀကီးမေခၚပါနဲ႕ကြာ။ေတာင္းပန္ပါတယ္။
အဲဒီနာမည္ႀကီးေခၚလိုက္ရင္ငါ့စတုိင္လ္ေတြပဲ့ကုန္ေရာ"

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ႏွင့္ေျပာသည္။သူတို႕အုပ္စုထဲ မွာၿငိမ္းခ်မ္းႏွင့္ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က
ပစၥည္းဥစၥာသိပ္ၿပီးရွိၾကသည္မဟုတ္ၾက။ဒါလည္းသူငယ္ခ်င္းေတြတဲြတာၾကာမွသိလာရျခင္းျဖစ္၏။
အားလံုးကေတာ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၊သူ႕မရွိကိုယ့္ေကၽြး၊ကိုယ့္မရွိသူေကၽြးေတြမို႕ဘာမွရွက္စရာမရွိ။
ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းျဖစ္၍လည္းရွက္စရာ၊အားနာစရာ၊အားငယ္စရာဟုမထင္မိၾက။မထင္မိေအာင္လည္း အပြင့္လင္းဆံုးေပါင္းသင္းၾကသည္။

စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကေတာ့အိမ္မွာကတည္းကျပည့္စံုၿပီးလြတ္လြတ္ လပ္လပ္ေနတတ္သူမို႕ေက်ာင္းမွာလည္း အိမ္အတိုင္းေနသည္ဟုေျပာသည္။အၿမဲလိုတီရွပ္ႏွင့္ေဘာင္းဘီႏွင့္။ပုဆိုးတို႕၊ရွပ္အကႌ်တို႕ရံဖန္ရံခါမွသာ၀တ္ သည္။ထိုရံဖန္ရံခါ၀တ္လာသည့္အခါတိုင္းလည္းခင္မင္သူေတြကေမ်ာက္ကလူစိတ္ေပါက္လာ လားဟုေျပာၾက၍လည္ကတံုးတို႕၊ဆိတ္ခြံတို႕ကို သိပ္မ၀တ္ေတာ့။

ဟုတ္လည္းဟုတ္သည္။ေဘာင္းဘီႏွင့္ျမင္ေနက်စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကိုပုဆိုးေတြ၊ဘာေတြႏွင့္ျမင္လိုက္ရလွ်င္
သူတို႕အုပ္စုပင္အသားကုန္၀ိုင္းေလွာင္မိၾက၏။အခနး္ေဖာ္စိုးညြန္႕ကေတာ့မင္းကိုေျပာသားပဲ၊
အရင္လို၀တ္ပါဆိုတာကိုေျပာမရဘူးဟုဆိုကာျမည္တြန္တတ္သည္။သည္လိုႏွင့္စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္
ဘ၀ကေဘာင္းဘီခၽြတ္မရေသာဘ၀ျဖစ္လာသည္။

သူတို႕အုပ္စုကလည္းေႁမွာက္ေပးထား၏။စတုိင္လ္ရွိမွစတားျဖစ္တယ္ဟုဆိုေသာအခါနဂိုကတည္းက
စတားျဖစ္ၿပီးသားပါဟုဂုဏ္ယူေနျပန္၍သူငယ္ခ်င္းခ်င္းက်ိတ္ၿပီးမ်က္ႏွာရံႈ႕ျပခဲ့ေသးသည္။
ဒါကိုစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္မသိ။စိုးညြန္႕ကေတာ့တီးတိုးေျပာသည္။စတားျဖစ္မွာေပါ့၊စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဆိုၿပီး
ဆရာမေတြကေတာင္သိေနတာဟုစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္မၾကားေအာင္ေျပာ၍သူတို႕က်ိတ္ရယ္ရေသးသည္။
ယခုလည္းသူ႕နာမည္ႏွင့္စတိုင္လ္ကမကိုက္ပါဟုဆုိကာစိုးညြန္႕ကိုျပန္ေခ်ပေနျပန္သည္။

"ဟုတ္ပါတယ္ကြာ။မင္းတို႕ကလည္းငါ့သူငယ္ခ်င္းစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကိုဒီေန႕ကစၿပီး
စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လို႕မေခၚေၾကး။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လို႕ေခၚတဲ့ေကာင္၊စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကဆရာလို႕
ထူးရမယ္။ဘယ္လိုလဲစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္"

ၿငိမ္းခ်မ္းက၀င္၍ေျပာလိုက္မွပိုဆိုးသြားသည္။စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လက္၀ါးႀကီးကၿငိမ္းခ်မ္း၏
လက္ေမာင္းလံုးႀကီးေပၚဘုန္းခနဲက်သြားသည္။

" ဟ-ငါကေစတနာနဲ႕လည္းေျပာရေသးတယ္"

"မေျပာနဲ႕ကြာ။မင္းေျပာျပတဲ့အထဲမွာကို၊စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဆိုၿပီးေခၚသြားတာအခါတစ္ရာေလာက္
ရွိတယ္။ၿပီးေတာ့ဘာလဲ။ငါ့ကိုစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ေခၚတဲ့လူကိုပဲငါကဆရာလို႕ေခၚရဦးမယ္။
ဟုတ္လား။ေတာ္ေတာ္လည္း က်တဲ့ေကာင္ေတြ"

"ကဲပါကြာ။ေတာ္ပါ။ခုနစိုးညြန္႕ေမးတာဆက္စမ္းပါ။မင္းလက္(ဘ္)အခန္းထဲမွာဘာလုပ္ခဲ့လို႕လဲ"

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၂ )

" တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ကြ "

သန္႕စင္ေအာင္အနည္းငယ္တင္းသြားေသာမ်က္ႏွာကိုျပင္ရင္းစကားျပန္ဆက္တာေတြ႕သည္။
တစ္၀က္ေလာက္ခြဲေကၽြးပါသူငယ္ခ်င္းရာဟုၿငိမ္းခ်မ္းကလွမ္းေနာက္သည္။ေလးျဖဴ ကိုယ္လံုးထက္၀ေသာ၊တုတ္ေသာ၊ေလးျဖဴ မဟုတ္ေသာၿငိမ္းခ်မ္းကအစားမက္တာသူတို႕တစ္အုပ္စုလံုးသိသည္။ေက်ာ္ ၀င္းထြဋ္ကသူ႕တုန္းကဗ်င္းထားေသာၿငိမ္းခ်မ္းကိုျငင္ျငင္သာသာေလးထဗ်ငး္သည္။
ဘုန္းဟူေသာအသံၾကားၿပီးသည့္ေနာက္ၿငိမ္းခ်မ္းတစ္ေယာက္တစ္၀က္မေျပာႏွင့္၊
တစ္စိတ္ေလာက္ခြဲေကၽြးပါဟုပင္မေအာ္ႏုိင္ေတာ့ေအာင္ၿငိမ္သက္သြားသည္။
သန္႕စင္ေအာင္ကေက်ာ္၀င္းထြဋ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းကိုၾကည့္၍မ်က္ေမွာင္ႀကီးကုတ္လာသည္။
တင္းလာၿပီဆိုသည့္သေဘာ။

"ေတာ္ၿပီကြာ။မေျပာေတာ့ဘူး။စိုးညြန္႕မင္းေျပာ။ဒီေကာင္ေတြပါးစပ္ကအၿငိမ္မေနဘူးကြ။တစ္ခုခုနဲ႕
ဆို႕မွရမယ္"

သန္႕စင္ေအာင္ကစိတ္ကုန္သြားသည့္ပံုစံႏွင့္ေျပာေတာ့စိုးညြန္႕အုတ္နံရံကိုမွီထားရာမွေခါင္းမတ္လာသည္။
အမွန္တကယ္အေလးအနက္ေဆြးေႏြးေတာ့ မည့္ပံုစံႏွင့္။စပါၿပီ။

" မင္းကိစၥနဲ႕ပတ္သက္လို႕ဘယ္လိုေျပာရမွနး္မသိေတာ့ဘူးကင္းရာ"

စိုးညြန္႕ကေခါင္းကဆံပင္ေတြၾကားထဲလက္ေခ်ာင္းမ်ားထိုးသြင္းရင္းေျပာသည္။ျမန္မာလိုေျပာကြာဆုိေသာ
အသံၾကားလိုက္ရသည္။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းဆီကမဟုတ္။စိုးညြန္႕သိသြားသည္။သန္႕စင္ေအာင္ဆီကအသံ။
စိုးညြန္႕ရွဴ းရွဴ းရွဲရွဲျဖစ္သြား၏။သန္႕စင္ေအာင္ေျပးေပါက္ရွာေနသည္။

"လာစမ္း။ခုနကသူ႕ကိုေျပာေတာ့ဒီေကာင္ေတြပါးစပ္ကအၿငိမ္မေနဘူး။တစ္ခုခုနဲ႕ဆို႕မွရမယ္
ဆိုတဲ့ေကာင္။ခုမင္းကိုငါကဆို႕မယ္ကြ"

စိုးညြန္႕ေျပာင္းဖူးရိုးတစ္ခုႏွင့္သန္႕စင္ေအာင္ေနာက္ထလိုက္သည္။ သန္႕စင္ေအာင္စေျပးကတည္းကသူတို႕အုပ္စုတေ၀ါေ၀ါရယ္ေနရၿပီ။စိုးညြန္႕ကေျပာင္းဖူးရိုးႀကီး
ကိုင္ၿပီးလိုက္ေနေတာ့တစ္ခန္းလံုးပြဲက်ေနေလၿပီ။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္စာသင္မည့္သခ်ၤာဆရာမေရာက္လာ၏။ေရွ႕ကေျပးေနေသာသန္႕စင္ေအာင္ကိုစေတြ႕သည္။
ဘာလုပ္တာလဲေမး၏။အျပင္ခဏသြားခ်င္လို႕ပါဟုေျဖသည္။ဆရာမကသြားသြားဟုေအာ္လႊတ္၏။
စာမသင္ခင္ကိစၥ၀ိစၥမရွင္းဘူး။စာသင္ခါနီးဆရာလာမွကိစၥ၀ိစၥရႈပ္လာတယ္ဟုဆိုသည္။
တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ေျပာင္းဖူးရိုးႀကီးႏွင့္စိုးညြန္႕ကိုဆရာမကေတြ႕သြားသည္။

နင္ကေရာ၊ဘာလုပ္တာလဲဟုဆို၏။စိုးညြန္႕ကအစကတည္းကခပ္ေအးေအးသမား။ဘာေျဖရမွန္း
မသိ။ေၾကာင္တက္တက္ျဖစ္ေနသည္။ကၽြန္ေတာ့္ေျပာင္းဖူးရိုးပစ္ခုိင္းလိုက္တာပါဆရာမဟုၿငိမ္းခ်မ္းက
အာ၀င္ေခ်ာင္သည္။ဆရာမမ်က္ေစာင္းလွမ္းထုိး၏။နင္ကေရာ၊သူမ်ားခိုင္းတာလုပ္တာပဲလားဟုေမးသည္။
စိုးညြန္႕ရွက္ၿပံဳးၿပံဳးကာဟီးဟီးဟုရယ္သည္။ကၽြန္ေတာ္လည္းစားထားလို႕ပါဆရာမဟုဆိုသည္။
သြားသြားဟုဆိုကာဆရာမကလႊတ္၏။

ေျပာင္းဖူးရိုးႀကီးပစ္ၿပီးစိုးညြန္႕မ်က္ႏွာေအာက္သိုးသိုးႏွင့္ျပန္လာသည္။ တစ္ခန္းလံုးၿပံဳးၾက၏။
ဆရာမကစာစသင္ဖို႕Blackboardဖ်က္ေတာ့သူတို႕လည္းစာအုပ္ ထုတ္လိုက္ၾကသည္။သန္႕စင္ေအာင္ကေရွ႕ေပါက္မွျပန္၀င္လာတာေတြ႕၏။အစကတည္းက
အေပါ့သြားခ်င္၍သြားသည္မဟုတ္ဘဲဆရာမကိုလိမ္ညာထြက္သြားျခင္းျဖစ္၍တစ္ေၾကာင္း
၊စိုးညြန္႕ကသူ႕ကိုႏွိပ္ကြပ္ေတာ့မည္ကိုေရွာင္ႏိုင္၍တစ္ေၾကာင္းအိမ္သာကအျပန္မွာမ်က္ႏွာကမခ်ဳိမခ်ဥ္၊ လူကေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြျဖစ္လာ၏။ဆရာမကေဘာဖ်က္ကိုစားပြဲေပၚတင္ ရင္းသူမ၏လက္ခ်ာစာအုပ္ကိုယူလိုက္စဥ္သန္႕စင္ေအာင္ကိုေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ေတြ႕သြား၏။

" ကဲ.....ကဲ။ေနစမ္းပါဦးလူႀကီးမင္း။နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ"

ရုတ္တရက္ေတာ့သန္႕စင္ေအာင္ေၾကာင္သြားသည္။တစ္ခန္းလံုးကလည္း၀ိုင္းၾကည့္ေနတာသိ၏။

" ကၽြန္ေတာ့္နာမည္သန္႕စင္ေအာင္ပါဆရာမ။ကၽြန္ေတာ္ Roll 263 ပါ"

"နာမည္ပဲေမးတာ။Rollကဘာလို႕ေျဖတာတုန္း။က်န္တဲ့ေမဂ်ာကဆရာ၊ဆရာမေတြလည္း
မင္းအေၾကာင္းေျပာတာၾကားဖူးတယ္။လူေရာ၊ပါးစပ္ေရာအၿငိမ္မေနဘူးတဲ့။ေမ်ာက္က်ေနတာပဲတဲ့။
ဒါနဲ႕ငါ၀င္လာကတည္းကၾကည့္ေနတာ။ နင့္ကိုသန္႕စင္ေအာင္လို႕မေခၚဘူး။ဟုိေရႊေသြးထဲကစိန္ေမ်ာက္
ေမ်ာက္လို႕ပဲေခၚမယ္၊ၾကားလား"

ဆရာမစကားအဆံုးတစ္ခန္းလံုးက...ေဟး...ဟုဆိုကာလက္ခုပ္တီးသည္။ သန္႕စင္ေအာင္ေတာ့ကံဆုိးၿပီဟုေတြး၏။သူတို႕ေက်ာင္းမွာနာမည္တစ္လံုး ရၿပီးဖ်က္ဖို႕မလြယ္တာအစဥ္အလာျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။သန္႕စင္ေအာင္ပံုစံကလည္း
ဆရာမနာမည္ေပးလည္းေပးခ်င္စရာ။ခုနကဆရာမမလာခင္ကတည္းကအတန္းပတ္၍ေျပးေနသည္မို႕
ဆံပင္ကဖြာလန္က်ဲ။ေခၽြးရႊဲရႊဲႏွင့္။၀တ္ထားေသာတီရွပ္ကအရိုးေခါင္းပံုကႏွင္းဆီပန္းကို
ကိုက္လို႕။ေသနတ္ပံုပါ၊ပါလိုက္ေသး ။ေအာက္ကဂ်င္းေဘာင္းဘီကခပ္က်ပ္က်ပ္ကိုေျခေထာက္
နားမွာပြပြ ႀကီးျဖစ္ေနသည္။သည္ေတာ့ဆရာမကေျပာေတာ့မည္ေပါ့။သူတို႕အုပ္စု ကေတာ့ျမင္ေနက်မို႕အသားက်ေနတာျဖစ္မည္။

"ရပါတယ္ဆရာမ။ဆရာမကခ်စ္လို႕ေပးရင္အမွတ္ေတာင္တစ္ရာအျပည့္ေပးရင္လည္း
ကၽြန္ေတာ္ေက်ေက်နပ္နပ္ယူမွာပါ။"

တစ္ခန္းလံုးပြဲက်သြားသည္။သန္႕စင္ေအာင္ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ေနရာမွာ၀င္ထိုင္၏။ဆရာမကေခြးေကာင္၊
စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဟုဆိုကာၿပံဳးသည္။သူတို႕အုပ္စုသန္႕စင္ေအာင္ကိုစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဟု
ဆိုကာေက်ာကုန္းကိုပုတ္လိုက္ၾကသည္။အနီးအနားမွသူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ၾကျပန္၏။

ဆရာမစာေရးေနၿပီမို႕စာကူးမည္ျပင္စဥ္ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕ဆီ အၾကည့္ေရာက္ေတာ့သံုးေယာက္သားတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာၿပံဳးေနၾကသည္ကိုေတြ႕သည္။

ဪ-ႏွင္းႏြယ္ေႏြးရယ္၊ခင္စရာေကာင္းတဲ့ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္မင္းတို႕ၿပံဳးရယ္ရတယ္
ဆိုရင္ကိုယ္ေက်နပ္ပါတယ္ေလ။ဘာဆိုဘာမွမင္းတို႕နဲ႕ပတ္သက္ၿပီးမေနာက္မေျပာင္ရဲတဲ့
ကိုယ့္ကိုေတာ့မငး္နာနာၾကည္းၾကည္း နဲ႕ေတာက္ေခါက္တာမ်ဳိး
ဘယ္ေတာ့မွမႀကံဳမိေစဖို႕ဆုေတာင္းေနပါ့မယ္ကြယ္။

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၁ )

[ ၅ ]

ေက်ာင္းအ၀င္မွာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕၍စကား တေျပာေျပာႏွင့္ေက်ာင္းထဲ၀င္လာၾက၏။ေျပာမိသမွ်ကစာအေၾကာင္းမပါ။ အတန္းထဲကသူငယ္ခ်ငး္ေတြဗရုတ္က်သည့္အေၾကာင္းမ်ားခ်ည္းသာျဖစ္၏။

"ဟုိတစ္ေန႕ကျမန္မာစာဆရာမကဂုဏ္ဆိုတာဘာလဲလို႕ေမးတယ္။အဲဒါကြာဟိုေကာင္
သန္႕စင္ေအာင္ေျဖလိုက္တာငါေတာ့ဆရာမေဒါကန္ၿပီထင္တာ။ေတာ္ေသးတာေပါ့။
ဆရာမကလည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ဆရာမမို႕လို႕"

ကြန္ကရစ္လမ္းေလးအတုိင္းေက်ာင္း၏တိုင္လံုးႀကီးမ်ားရွိရာကိုေလွ်ာက္သည္။
ထိုတိုင္လံုးႀကီးမ်ားရွိရာအေဆာက္အအံုကိုအေဆာက္အအံု(၁) ( Building-1)ဟုေခၚ၏။ အမွန္ကသူတို႕စာသင္ေဆာင္L-2ဘက္ကိုအျပင္ကြန္ကရစ္လမ္းအတိုင္းသြားလို႕ရ၏။ အေပါ့အပါးသြားခ်င္သည့္အခါမ်ဳိး၊ရံဖန္ရံခါစိတ္ကူးေပါက္သည့္အခ်ိန္မ်ဳိးမွသာထိုတိုင္လံုးႀကီးမ်ားဘက္မွ သြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။

"ေနစမ္းပါဦး။ငါတို႕ကလည္းျမန္မာစာခ်ိန္ဆိုလစ္ေနက်မို႕မသိလိုက္ဘူး။ေျပာစမ္းပါဦး။
သန္႕စင္ေအာင္ဘာေျပာလိုက္လဲ"

သူ႕သူငယ္ခ်ငး္ကစိတ္၀င္တစားေမးသည္။ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးခန္းေရွ႕ ကိုေရာက္လာ၏။

"ဆရာမကဂုဏ္ဆိုတာဘာလဲေမးေတာ့အဲဒီေကာင္ကဂုဏ္ဆိုတာေငြကိုေခၚပါတယ္ဆရာမဆိုၿပီး
ထလုပ္တာေလ။ရယ္တဲ့ေကာင္ေတြလည္းရယ္ၾကတာေပါ့။ငါတို႕ကသူ႕နားကဆိုေတာ့မရယ္ရဲ
ဘူး။ေတာ္ေသးတယ္။ဆရာမကသေဘာေကာင္းတယ္။ဟိုအေကာင္ေျပာေတာ့မယ္ေပါက္ကရဆိုမွငါတို႕
သက္ျပင္းခ်ႏိုင္တယ္ "

သူ႕သူငယ္ခ်င္းကၿပံဳးသည္။သူလည္းအဲဒီေန႕ကဆရာမကမဆူတာသိမွၿပံဳးျဖစ္သည္ကိုေတြးကာ
ၿပံဳးမိျပန္သည္။ထိုအခ်ိန္မွာပင္မထင္မွတ္စြာဩဘာလမ္းအတြင္း မွာေရာက္ေနေသာႏွင္းႏြယ္ေႏြး၊ခင္၀ါဦးႏွင့္စိုးမမကိုျမင္လိုက္ရသည္။
တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ဩဘာလမ္းကိုရံထားေသာေဘးအေဆာင္မ်ား မွေက်ာင္းသားမ်ား၀ရန္တာနားသို႕ကပ္လာၿပီး၀ိုင္း၍အားေပးလိုက္တာေတြ႕လိုက္ရသည္။

" ရႊီ.......ေျဖာင္း....ေျဖာင္း........ေျဖာင္း.......ေျဖာင္း........။မယ္ေရြးမယ္ကြ"

သြားၿပီ။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕သံုးေယာက္မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြႏွင့္သူတို႕ရွိရာဘက္ကိုျပန္လွည့္ေျပး
လာတာေတြ႕သည္။သူႏွင့္သူ႕သူငယ္ခ်င္းကရပ္ၾကည့္ရံုပဲရွိ၏။ကိုယ့္အတန္းထဲကသူငယ္ခ်င္းမို႕
အမ်ားကစေနာက္ခ်ိ္န္မွာေရာေနာက္ေျပာင္ ဖို႕မသင့္ဟုသူေတြးမိသည္။သို႕ေသာ္အားလံုးကေတာ့ေက်ာင္းမွာ
ရွိေသာဩဘာလမ္း၏ထံုးစံအတုိင္းလက္ေခါက္မႈတ္၊လက္ခုပ္တီး၊တရႊီးရီႊး တေျဖာင္းေျဖာင္းႏွင့္အားရပါးရအားေပးေနၾကတာေတြ႕သည္။သူတို႕ လည္းႏွင္းႏြယ္ေႏြးမဟုတ္ဘဲတျခားတစ္ေယာက္ေယာက္သာဆိုယခုလို ပဲေရာ၍အားေပးမိမွာေသခ်ာသည္။

သို႕ေသာ္ခုဟာကႏွင္းႏြယ္ေႏြးျဖစ္၏။သူ႕ကိုဘယ္လုိနည္းႏွင့္မွ်အျမင္ မၾကည္ေသာသူျဖစ္၏။ထိုသို႕သိလိုက္ေသာေၾကာင့္သူႏွင့္သူ႕သူငယ္ခ်င္း တို႕ေျပာလာေသာအေပ်ာ္စကားမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္လာေသာအၿပံဳးကိုအျမန္ဖံုး ကြယ္ဖို႕ႀကိဳးစားလိုက္ေသာ္လည္းသူေနာက္က်သြားမွန္းသိလိုက္ရၿပီ။

" ေတာက္ "

ႏွင္းႏြယ္ေႏြးထံမွေတာက္ေခါက္သံျပင္းျပင္းသူ႕ေရွ႕နားမွာလွ်ံက်သြား၏။သူနားလည္လိုက္ပါၿပီ။
ခုနတုန္းကသူတို႕ၿပံဳးေနျခင္းကိုႏွင္းႏြယ္ေႏြးကသူမတို႕အားေလွာင္ၿပံဳးၿပံဳးလိုက္သည္ဟုထင္ေပလိမ့္မည္။

" ဟ-ဘာျဖစ္တာလဲ။အသားလြတ္ႀကီး "

ေဘးကသူငယ္ခ်င္းကေျပာသည္။သူကဘာမွမဆိုျဖစ္ေတာ့။အေပါ့သြား ရန္ေယာက်ာ္းေလးအိမ္သာဘက္ဦးတည္လိုက္သည္။

X X X X X

"ဩဘာလမ္းဆိုတာတို႕ေက်ာင္းကစြယ္ေတာ္ပင္ေတြလိုအထင္ကရတစ္ခုပဲကြ။
ငါေက်ာင္းမတက္ခင္ကတည္းကၾကားဖူးတယ္။အဲဒီလမ္းကိုျဖတ္တဲ့လူမွန္ ရင္ေဘးဘက္ကစာသင္ေဆာင္ေတြကရွိတဲ့လူေတြအကုန္လံုးထြက္ၿပီးလက္ ခုပ္တီး၊လက္ေခါက္မႈတ္အားေပးတာခံရတယ္တဲ့"

စိုးညြန္႕ကသူသိသမွ်ရွင္းျပသည္။

"ဒါေၾကာင့္ဆရာေတြကျဖတ္သန္းမသြားရဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထား တာေနမွာ။ဒါေတာင္ကြင္းတို႕အုပ္စုကဘယ္လိုကဘယ္လို........"

သူကေျပာျပထား၍အားလံုးသိေနၿပီမို႕တစ္ေယာက္တစ္ျပန္ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ၊ေမးခြန္းေတြ
ထုတ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ၿငိမ္းခ်မ္းကသူ႕အျမင္ကိုေမးျခင္းျဖစ္၏။

"ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထားတာေတာ့ဟုတ္တယ္ကြ။ဆုိင္းဘုတ္ကျဖဴ ျဖဴ၊တုိင္ နဲ႕ေသေသခာ်ခ်ာေထာင္ထားတာ။ခက္တာကစာေရးတဲ့သစ္သားမွာတစ္ဖက္ပဲေရးထားတာရယ္၊
အဲဒီဆိုင္းဘုတ္တိုင္ကေရႊ႕လို႕ရေနတာရယ္ပဲကြ။ဒီေတာ့လက္ေဆာ့တဲ့ေက်ာင္းသား၊
ဥပမာသန္႕စင္ေအာင္လိုေကာင္မ်ဳိးနဲ႕ေတြ႕ေတာ့စာေရးထားတဲ့ဘက္ကလူဖတ္လို႕မရတဲ့
ဘက္ကိုေရာက္ေနၿပီး၊တိုင္ကတစ္ခါတေလေဘးေရာက္ေနတတ္ေတာ့ေက်ာင္းကိုတစ္ခါမွ
မေရာက္ဖူးေသးတဲ့သူ၊ေရာက္ၿပီးေတာ့လည္းအေၾကာင္းမသိသူေတြကဆိုင္းဘုတ္ရဲ႕ လွည့္စားခ်က္ကိုခံရၿပီးဩဘာေပးခံရေတာ့တာေပါ့"

စိုးညြန္႕ကစာသင္ခန္းအုတ္နံရံကိုမွီၿပီးသူ႕စကားကိုအဆံုးသတ္သည္။

" ေနစမ္းပါဦးစိုးညြန္႕ရ။ငါကလက္ေဆာ့တယ္ဆိုရေအာင္မင္းတုိ႕ကေရာ လက္ၿငိမ္လို႕လား။ Correction Pen ( မင္ဖ်က္တံ )နဲ႕ ခံုေတြေပၚ လိုက္ေရးတာမင္းတို႕မဟုတ္လား"

ခုနကစိုးညြန္႕ကဩဘာလမ္းအေၾကာင္းရွင္းရင္းသန္႕စင္ေအာင္ကိုႏွိပ္ကြပ္ လိုက္၍ သန္႕စင္ေအာင္ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ကာျပန္ေခ်ပသည္။သူတို႕ၿပံဳးျဖစ္၏။ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့သူတို႕အုပ္စုက
ပထမႏွစ္မွာပင္ေျပာမနာဆို မနာေတြျဖစ္ကုန္ၾကၿပီေလ။

"သန္႕စင္ေအာင္ကလည္းကြာ။မင္းကလက္ေဆာ့တယ္။စိုးညြန္႕ကလက္မၿငိမ္ဘူး။ငါတုိ႕က
လက္လႈပ္တယ္။အတူတူပါပဲကြာ။ဟဲ....ဟဲ....ဟဲ။ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား"

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေျပာေတာ့သူတို႕၀ိုင္းရယ္သည္။ဟုတ္တယ္၊ဟုတ္တယ္ဟုၿငိမ္းခ်မ္းက
အသံၿပဲႀကီးႏွင့္ထေအာ္၏။စာလုပ္ေနေသာေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ရင္းၿပံဳးသည္။
သူတို႕လည္းသည္အုပ္စုအေၾကာင္းကိုသိၿပီးသားပဲေလ။

" ေဘးေရာက္ကုန္ၿပီကြ။စကား၀ိုင္းက။မင္းတုိ႕ကင္းကိုအားနာသင့္တယ္ "

စိုးညြန္႕စကားျပန္ဆက္၏။အားလံုးအၾကည့္ကသူ႕ဆီျပန္ေရာက္လာသည္။
သူကေတာ့အတန္းထဲမွာၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနေသာႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕သံုးေယာက္ကိုေငးေနမိ၏။
သူတို႕အရမ္းရွက္သြားမွာပဲေလဟုေတြးရင္းစိတ္မေကာင္းခ်င္။သူ႕ကိုစိတ္ဆိုးတာ၊ေတာက္ေခါက္တာ
အတြက္နာၾကည္းဖို႕စိုးစဥ္းမွ်မရွိ။

" အခ်စ္ဆိုတာအျပစ္ေတြကစတယ္ထင္တယ္"

သန္႕စင္ေအာင္ကတည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာဆိုသည္။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကမဟုတ္ဘူး၊အပ်စ္ကမစဘူး၊
အက်ဲေတြကစတယ္ဟုေနာက္သည္။ၿငိမ္းခ်မ္းကလုပ္ၿပီ၊လုပ္ၿပီဟုဆိုကာေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေက်ာကုန္းကို
ဘုန္းခနဲထုသည္။ အ-ဟုေအာ္ကာေက်ာ္၀င္းထြဋ္ၿငိမ္သြား၏။

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၀ )

" ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ............ဘူး၊ ႏွာ...........ဘူး"
ေစာေစာကကြယ္ေနေသာမ်က္ႏွာတခ်ဳိ႕ထပ္ေပၚလာျပန္ေသာအခါထပ္ထြက္လာေသာအသံမ်ား။
သူတို႕ေအာ္ေသာႏွာဘူးအသံကရိုးရိုးဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ေအာ္သံမ်ဳိးမဟုတ္။ႏွာဆိုေသာအသံမွာနည္းနည္းဆြဲ၍ဘူးမွာ တံု႕ခနဲရပ္သည္။ေအာ္တာတညီတည္းမို႕နားေထာင္ရင္းေပ်ာ္ေနရျပန္သည္။

" ဒီဘဲႀကီးေတြကလည္းကြာ။ ငမ္းေၾကာထလိုက္တာ "

သန္႕စင္ေအာင္အသံ။မေက်နပ္သံေတြပါေနသည္။သူလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ခုနျမင္ေနရေသာသူမ်ားထြက္ေျပးကုန္၏။ ေဟးဟုေအာ္ၿပီးအသံေတြရပ္သြားသည္။

" မင္းႀကိဳက္ေနတဲ့ေစာ္ရွိလို႕လား။မင္းကအဲဒီေလာက္မနာလိုျဖစ္ေနတာ"

သူ႕စကားေၾကာင့္သန္႕စင္ေအာင္လွည့္ၾကည့္သည္။ၿငိမ္းခ်မ္းႏွင့္ေက်ာ္၀င္းထြ႗္ကၿပံဳးစိစိလုပ္ေန၏။
စိုးညြန္႕ကေတာ့ထံုးစံအတုိုင္းဘာမွ်၀င္မေျပာ။စာအုပ္ေတြဟိုလွန္သည္လွန္လုပ္ေနသည္။

"ငါစိတ္၀င္စားတာမရွိေသးပါဘူးကင္း။ဒါေပမဲ့ခုဟာကသူတို႕ငမ္းတာလြန္ေနလို႕ပါ။
ငါတို႕ထက္အတန္းႀကီးတာမွေတာ္ေတာ္ႀကီးမယ့္ပံုေတြ။နည္းနညး္ ကၠေႁႏၵရရေလးလုပ္ေပါ့။ခုဟာက"

" အမယ္။မင္းလည္းအတန္းႀကီးရင္အဲဒီလိုမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕အာမခံမလား"

ၿငိမ္းခ်မ္း၏အသံ။သန္႕စင္ေအာင္ေတြခနဲျဖစ္သြားသည္။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က ၀ါသနာေပါ့ကြာဟုေျပာ၏။

" အဲဒီအခါက်ေတာ့ငါကကၠေႁႏၵရရငမး္မွာေပါ့ကြ "

" ဟား....ဟား.......ဟား.......ဟား။ ေခြးေကာင္ "

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္သူတို႕အားလံုးအားရပါးရရယ္လုိက္ၾကသည္။
ခုနၿငိမ္သြားေသာအတန္းကသူတို႕အုပ္စုေၾကာင့္တပ္လွန္႕လိုက္သလိုျဖစ္သြား၏။
အားလံုးလွည့္ၾကည့္တာေတြ႕သည္။

"ကင္းတို႕အုပ္စုကငေျပာင္ေတြခ်ညး္ပဲစုထားေတာ့ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္း တယ္ကြ "

"ဒီေကာင္ေတြတစ္နယ္စီကလာၿပီးဒီေလာက္ဗရုတ္က်ေနတာတြဲမိေနတာအံ့ဩဖို႕ေတာ့ေကာင္းတယ္"

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မွတ္ခ်က္ခ်သံမ်ားကိုၾကားေတာ့သူေတာင္ငေျပာင္လို႕သတ္မွတ္ခံထားရၿပီလား
ဟုေတြးသည္။ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းေတာင္ သည္လိုျမင္ေနလွ်င္ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕လိုမိန္းကေလးမ်ားသာဆိုလံုး၀ အထင္ႀကီးႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္။မတတ္ႏုိင္ေတာ့။ေယာက်ာ္းေလး သည္ေလာက္မ်ားေသာေက်ာင္းမွာဗရုတ္က်သည္ဟုထင္လည္း ထင္ၾကပါေစေတာ့။လူငယ္ပီပီလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတာ့ေနခ်င္သည္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွမထိခို္္က္ဘဲေပ်ာ္ေနရလွ်င္ၿပီးေရာဟုသေဘာထား၏။

"မငး္တို႕ကလည္းကြာ။ငါကေနာက္တာပါ။ငါလည္းငမ္းမွာပါပဲ။ခုဟာကအမွန္အတုိင္းေျပာရရင္
ကိုယ့္အတန္းထဲကေကာင္မေလးေတြသူမ်ားေနာက္ပါသြားမွာစိုးရိမ္လို႕ပါ။သ၀န္တုိတယ္ပဲေျပာေျပာကြာ"

သန္႕စင္ေအာင္ကစပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာႏွင့္သူ႕စကားကိုျပန္ေျဖခ်သည္။

"မင္းကသာစိုးရိမ္ေန။တခ်ဳိ႕ကဘဲေတြနဲ႕။တခ်ဳိ႕ကေစ့စပ္ၿပီးသားေတာင္ ရွိတယ္"

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က၀င္ေျပာေတာ့သူတို႕ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္။

" ေဟ့ေကာင္ကင္း။မင္းကိုငါေျပာမလို႕ကြ။ခုနဘဲေတြဘယ္သူ႕လာငမ္းတယ္ထင္လဲ"

စိုးညြန္႕စကားေၾကာင့္သူ႕အာရံုကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ဖမ္းထိနး္သည္။သူတို႕အားလံုးႏႈတ္ဖ်ားမွာ
ကင္းဆိုေသာနာမည္ကႏႈတ္က်ဳိးေနၿပီမို႕ဘာမွမထူးျခား။အခုစိုးညြန္႕စကားေတြကေတာ့ထူးျခားေနတာ
အမွန္။

" ဘယ္သူလဲ။ဘယ္သူ႕ကိုလဲ"
" ကြင္းကိုကြ "

ေဟဟုသူတို႕အားလံုႏႈတ္မွေရရြတ္မိၾကသည္။အထူးသျဖင့္ေတာ့သူ။
အားလံုးအသံထက္က်ယ္သြားသည္။ကိုယ္တိုင္ေနရ၊ထုိင္ရက်ဥ္းက်ပ္လာသလိုရွိ၏။ စိတ္ထဲမွာမရိုးမရြႏွင့္ေပါက္ကြဲခ်င္လာသည္။

"ကြင္းဆိုတာငါတို႕အုပ္စုကေနတစ္ဆင့္တစ္တန္းလံုးကေပးလိုက္ တဲ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးရဲ႕နာမည္ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာမင္းတုိ႕အသိပဲ။ဒါေပမဲ့သူလွတယ္ဆိုတာအားလံုး
၀န္ခံၾကတယ္။က်န္တဲ့အခန္းကေဘာ္ဒါေတြကေတာင္ဖတ္စ္ရီးယားကြင္းအျဖစ္သူတို႕ပါ
သတ္မွတ္တယ္တဲ့။ငါတို႕ကြင္းကိုမီတဲ့အလွ မရွိဘူးတဲ့။ၿပီးေတာ့သဇင္ေဆာင္မွာ"

" ဟာ-ဘာလဲ။ကြင္းကနယ္ကလား"

ၿငိမ္းခ်မ္းအေမး။စိုးညြန္႕ေခါငး္ညိတ္သည္။

"ၿမိတ္ကလာတာတဲ့။သဇင္ေဆာင္မွာဂစ္တာသြားတီးေန က်ေကာင္ေတြေျပာျပတာ"

" ခင္၀ါဦးတို႕ကေရာ"

" အလဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကခင္၀ါဦးကိုစိတ္၀င္စားတယ္ထင္တယ္"

"မဟုတ္ပါဘူးကြာ။သူ႕နာမည္လည္းမင္းသိသားနဲ႕။ခင္၀ါဦး။ျမင္တာနဲ႕ရူးခ်င္
စိတ္ေပါက္သူဆိုတဲ့ပါရမီနဲ႕ျပည့္စံုေနတာ။ငါကဘာရယ္မဟုတ္ဘဲေမးတာပါ။ခင္၀ါဦးက
ၿငိမ္းခ်မ္းအတြက္ပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။"

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္စကားေၾကာင့္ၿငိမ္းခ်မ္းရွဴ းရွဴ းရွားရွားျဖစ္သြားသည္။သူလည္း ခင္၀ါဦးလိုကိုယ္လံုးႀကီးႀကီးကိုး။ေခြးေကာင္ဟုေအာ္၏။ပြစိပြစိႏွင့္ဆဲသည္။ က်န္သူေတြၿပံဳးၿပီးသူမၿပံဳးႏိုင္။

"ခင္၀ါဦးကဟသၤာတက။စိုးမမကေရတာရွည္ကတဲ့။သိတဲ့ေကာင္ေတြေျပာတာပဲ"

"ဒါနဲ႕ခုနစကားဆက္စမ္းပါဦးစိုးညြန္႕။ကြင္းကသဇင္ေဆာင္မွာဘာျဖစ္လဲ။ညညဂစ္တာလာတီးရင္
ကျပတတ္လို႕နာမည္ႀကီးတာလား။ဒါမွမဟုတ္....."

"ေဟ့ေကာင္သန္႕စင္ေအာင္။မင္းပါးစပ္ကေလေမ်ာက္လိုပဲအၿငိမ္ကိုမေနဘူး။ဘာလဲ၊နာမည္လိုခ်င္လို႕လား။"

ၿငိမ္းခ်မ္းကအရွိန္မေသေသးေသာေဒါသႏွင့္ေျပာေတာ့မွသန္႕စင္ေအာင္ အေျပာရပ္သည္။

"မလုပ္ပါနဲ႕ကြာ။ေမ်ာက္ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႕ငါနဲ႕မလိုက္ဖက္တာမင္းတုိ႕အသိပါ။တြမ္ခရုစ္တို႕
၊မိုက္ကယ္ေဒါက္ကလပ္တို႕ဆိုငါလက္ခံႏိုင္ပါတယ္။စိတ္မဆိုးဘူး။ေခၚသာေခၚ"

အားလံုးၿပံဳးျဖစ္ၾကျပန္သည္။သူကေတာ့စိတ္ထဲမွာတလိမ့္လိမ့္ႏွင့္ႀကိတ္မႏုိင္
ခဲမရျဖစ္ေနေသး၍ဘယ္လိုမွၿပံဳးျပလို႕မရ။
ဟုတ္သည္ေလ။သည္ေလာက္လူေတြထဲမွာသည္မိန္းကေလးကိုမွဘာလို႕လာျမင္ေနရတာလဲ
မစဥ္းစားတတ္ေတာ့။သူမအလွေၾကာင့္ထင္ေပၚသည္ဆုိလည္းထိုအလွကိုသူမွလြဲ၍မည္သူမွ်
မခံစားေစခ်င္ေတာ့။အားလံုးကိုမေက်နပ္ခ်င္စိတ္ကတရိပ္ရိပ္တက္လာ၏။

"ကဲ....ကဲ။ေတာ္ကြာ။ေပါက္ကရေတြဆက္ေျပာမေနနဲ႕။ငါတို႕ကြင္းက သဇင္ေဆာင္မွာလည္းဒီႏွစ္ကြင္းရတယ္တဲ့ကြ "

" ဘယ္သူေတြကေပးတာလဲ "

" အေဆာင္ကိုသြားငမ္းေနက်ေကာင္ေတြေျပာတာ"

"တယ္ဟုတ္ပါလား။ငါတို႕ေရြးတာမွန္သြားၿပီေပါ့။အဲ....အဲမွားလို႕။တို႕ကင္းကေရြးတာ"

အားလံုးမ်က္ႏွာသူ႕ဆီလွမ္းၾကည့္သည္။ႏွစ္ၿခိဳက္သလိုအၿပံဳးမ်ုိးၿပံဳးျပလိုက္၏။ စိတ္ထဲကမပါ။

"တို႕ကင္းကိုလည္းဟိုတစ္ေန႕ကေကာင္မေလးေတြေျပာေနသံၾကားပါတယ္။အရမ္းမိုက္တာပဲတဲ့"

"လာေနာက္မေနစမ္းပါနဲ႕သန္႕စင္ေအာင္ရာ။မင္းကေတာ့ေမ်ာက္နာမည္ ရခ်င္ၿပီထင္တယ္"

သူ႕စကားေၾကာင့္သန္႕စင္ေအာင္ေနာက္တြန္႕သြား၏။မ်က္ႏွာႀကီးရံႈ႕မဲ့ေန သည္။

"တကယ္ေျပာတာကင္းရ။သန္႕စင္ေအာင္ညာတာမဟုတ္ဘူး။ဟိုေန႕ကမင္းမေရာက္ခင္ငါတို႕
အခန္းထဲကိုလာေတာ့သူတို႕ဘာသာစုေျပာေနသံကိုအမွတ္တမဲ့ၾကားလိုက္တာ "

စိုးညြန္႕စကားကိုယံုစားလိုက္၏။ စိုးညြန္႕ကအေနမွန္သည္ကိုး။

"ထားပါေတာ့ကြာ။ ေက်းဇူးပဲလို႕ေျပာရမွာပဲ။ကိုယ္အခ်င္းခ်င္းေပးလို႕ရထားတဲ့ကင္းဆိုတဲ့ဘြဲ ့ကေတာ့ျပန္လႊဲလို႕မရေတာ့ဘူး။ငါေရြးတဲ့ကြင္းအတြက္လည္း မွန္သြားလို႕ငါ၀မ္းသာပါတယ္"

"မင္းကြင္းကိုစိတ္မ၀င္စားဘူးလားကင္း။မင္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ဆို ေႂကြစဥ္ပဲကြာ။တြဲလာရင္အခ်င္းခ်င္းျပန္ေငးရမွာ။မင္းလိုက္သင့္တယ္ကင္း။ကင္းနဲ႕ကြင္း ဆိုၿပီးနာမည္ေရေရလည္လည္ေဟာ့သြားမယ္"

"ငါအဲဒါမ်ဳိးမႀကိဳက္ဘူးၿငိမ္းခ်မ္း။မင္းတို႕နဲ႕ေနလို႕သာငါေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတာပါ။ငါအခ်စ္ဆိုတာကို
ဒီေက်ာင္းတက္စမွာမစဥ္းစားခ်င္ေသးဘူး။ငါတို႕မွာစာသင္ရ မယ့္ႏွစ္ေတြတစ္ပံုတစ္ေခါင္းက်န္ေသးတယ္"

"မင္းကေအးေအးသမားဆိုတာငါသိပါတယ္။မင္းစိတ္၀င္စားရင္လံုးသင့္တယ္လို႕ေျပာ
တာပါ။ေတာ္ေတာ္ၾကာကြင္းကနာမည္ႀကီးေတာ့ပါသြားမွာစိုးလို႕ပါ"

ကိစၥမရွိပါဘူးဟုၿငိမ္းခ်မ္းကိုျပန္ေျဖလိုက္ေသာ္ျငားအပူေငြ႕တခ်ဳိ႕ရင္ထဲေရာက္သြားတာ
ကိုယ္တုိင္သိသည္။ေစာလြန္းပါတယ္ဟုစိတ္ထဲကေျပာမိေသာ္ လည္းႏႈတ္ကထြက္မလာ။

သူႏွင့္ဆန္႕က်င္ေသာအျပဳအမူရွိသူ၊သူ႕ကိုခင္မင္ႏွစ္လိုဟန္မျပသူ တစ္ေယာက္အေပၚသူကစိတ္၀င္စားမိေနျခင္းကိုမည္သူ႕ကိုမွ်အသိမေပး သင့္ေသးဟုထင္သည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေၾကာင့္
အမွားေတြထပ္ပြားလာႏုိင္စရာရွိသည္ကိုသူသိေနသည္ပဲ။

မရည္ရြယ္ဘဲႏွင့္ေတာင္အမွားဟုသူမ၊ထင္တတ္ခဲ့လွ်င္ရည္ရြယ္ေသာအမွားအတြက္ဆိုလွ်င္
သူမ၌သူ႕အေပၚခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေသာေမတၱာတရားရွိပါဦးမည္လားဟုေတြးေတာဆင္ျခင္ရင္း
ဘာမွမေျပာျဖစ္ခဲ့ေတာ့။

ႏွင္းႏြယ္ေႏြးေရ။ကိုယ္မင္းကိုစခ်စ္မိၿပီလို႕မသိခင္ကတည္းကေရာ၊ သိၿပီးေတာ့ေရာ၊ကိုယ္တိုင္ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနခဲ့ဖူးတယ္လို႕ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာေျပာရင္မင္းယံုပါ့မလားေလ။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၉ )

[ ၄ ]
အခ်ိန္ကာလတစ္ခု၏ေရြ႕လ်ားမႈအတြင္းမွာလိုက္ပါရင္းေျပာင္းလဲမႈတခ်ဳိ႕ကိုမသိမသာေနခိုက္မွာပင္
သတိထားမိလာ၏။ကိုယ့္ရင္တြင္းကိုတိတ္တဆိတ္ေရြ႕လ်ားလာေသာအရာတစ္ခုကိုမွတ္မွတ္ထင္ထင္
ခံစားမိလာျခင္းျဖစ္သည္။

ႏူးညံ့လြန္းေသာအထိအေတြ႕ဟုထင္၏။အိစက္ညက္ေညာေသာေမြ႕ရာတစ္ခုေပၚမွာလဲေလ်ာင္း
အိပ္စက္ေနရသလိုလို၊ေပ်ာ ့ေပ်ာင္းညင္းသြဲ႕ေသာကတၱီပါေကာ္ေဇာေပၚမွာလမ္းေလွ်ာက္ျဖတ္သန္းေနရ
သလိုလို၊ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ေသာတိမ္စိုင္တိမ္လိပ္မ်ားၾကားမွာေမ်ာ၀င္လိုက္ပါေနရသလိုလို
အရာရာသည္ခ်မ္းေျမ့ျခင္းအတိျဖစ္ေနသည္။

ခံစားရျခငး္၏သိစိတ္၊မသိစိတ္၌သေႏၶတည္ဖြဲ႕ေႏွာင္လာေသာပံုရိပ္တစ္ခု သည္ျပင္ပထိေတြ႕မႈအားျဖင့္စူးရွပူေလာင္သည္ဟုထင္ရေသာ္ျငားတကယ္ တမး္ထိုထိေတြ႕မႈတို႕သည္တစ္ဘ၀စာေအးျမလြန္းေနသည္ဟုကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ေနမိ၏။
ကၽြမ္းၿမိဳက္ပူေလာင္ရမည့္အစားေအးျမခ်မ္းေျမ့ေန၏။ေနာက္ဆုတ္ခြဲထြက္ရ မည့္အစားေရွ႕သို႕လွမ္းတက္ေနခ်င္ျပန္၏။ခါးသီးနာၾကည္းရမည့္ အစားႏွစ္ၿခိဳက္ေက်နပ္ေနျပန္၏။

သူ႕အၾကည့္၊သူ႕သဏၭာန္မွာခက္ထန္မႈတုိ႕ပါေသာ္ျငားကုိယ့္ႏွလံုးသားသည္သူ႕လိုမခက္ထန္၊
မတင္းမာႏိုင္ခဲ့။သူႏွင့္ဆန္႕က်င္ဘက္မွာေနရျခင္းျဖင့္ျမင္ေတြ႕ရေသာသူ႕ပံုရိပ္ကုိၾကည့္ျမင္ရသည့္ခဏ၊
ခံစားရေသာခံစားမႈတို႕ကိုမည္သည့္အရာႏွင့္မွ်မလဲႏုိင္ေတာ့။

စူးရဲေသာအၾကည့္၊ခက္ထန္ျခင္းအတိႏွင့္မ်က္ႏွာ၊တင္းမာဟန္အေနအထား၊ဓားသြားလိုစကားမ်ားႏွင့္
သူ႕ပံုရိပ္သည္ကိုယ့္အတြက္အၿမဲသတိရေနေစဖို႕ အမွတ္အသားမ်ားျဖစ္လာခဲ့ေလၿပီ။

အေဖာ္ဆိုေသာအကၡရာကိုႏႈတ္မွရြတ္ဆိုျမည္တမ္းၾကည့္လွ်င္အခ်ိန္ကာလအခိုက္အတန္႕ၾကာမည္
ထင္ရေသာ္လည္းမည္သုိ႕မွ်ရြတ္ဆိုတမ္းတျခင္းမျပဳဘဲအလုိလုိအနားမွာရွိေနေသာအေဖာ္ဆိုသည့္
သူမကိုျမင္ေတြ႕ေနရသည္ကာလမ်ားကေတာ့မွတ္သားထားစရာေနရာပင္မရွိ။

ႏွလံုးသားမွာတည္ရွိ၍ႏွလံုးသားမွာပင္ၾကာရွည္စြာရပ္တည္ေနႏိုင္ခြင့္ကို သူေတာင္းဆိုထားေခ်ၿပီ။
မေခၚဘဲလာ၏။တစ္ခါမက။ရိုင္းပ်စြာႏွင္ထုတ္လည္းမျပန္။အဖန္ဖန္လာတတ္ခဲ့ျပန္၍ေတြ႕ေနျမင္ေနက်ေသာ
အခါမေမ့ႏိုင္သူကျပန္ေမွ်ာ္ရေတာ့သည္။

သည္သုိ႕ျဖင့္စိတ္ကူး၊အေတြး၊အိပ္မက္စသည့္အာရံုမ်ားကိုသူမခ်ဳပ္ကိုင္ စျပဳေနေခ်ၿပီ။

X X X X X

" ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ..............ဘူး၊ ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ...........ဘူး၊ ေဟး"

Englishဆရာမစာသင္ဖို႕အခ်ိန္မေရာက္ခင္အားလပ္ေနေသာအခ်ိန္ဆယ္ မိနစ္အတြင္းမွာအတန္းထဲကလူေတြကဲခ်င္တိုင္းကဲေနၾကသည္။
အတန္းႀကီးေက်ာင္းသားေတြကပထမႏွစ္တန္းခြဲေအႏွင့္ဘီမွေကာင္ မေလးေတြကိုလာငမ္းတိုင္းအတန္းေရွ႕မွာမ်က္ႏွာေတြျမင္ေနရသည္မို႕ အတန္းေရွ႕ရွိBlackboard၀ဲယာမွတံခါးေပါက္ႀကီးႏွစ္ေပါက္တြင္
မ်က္ႏွာေတြေပၚလာတုိင္းအတန္းထဲရွိေယာက်ာ္းေလးမ်ားကကိုယ့္အတန္းထဲက
မိန္းကေလးကိုလာၾကည့္တာမခံႏုိင္၍' ႏွာဘူး'ဟုတညီတညာတည္းေထာ ပနာျပဳၾကသည္။

ပထမေတာ့ခံႏိုင္သူခံၾက၏။ေနာက္ေတာ့မ်က္ႏွာပူၿပီးထြက္ေျပးသူကမ်ားသည္။ထိုအခါ" ေဟး "ဆိုေသာအသံႀကီးကေပၚလာေတာ့၏။ ဘယ္ကဘယ္လိုထြင္လိုက္မွန္းမသိေသာ္ျငားမိန္းကေလးရွိေသာအတန္းေရွ႕မွသြားၾကည့္ေသာ၊
သြားရပ္ေသာသူမွန္သမွ်ႏ်ွာဘူးဟုအေအာ္ခံၾကရေသာ အေလ့အထကစြဲမွန္းမသိစြဲသြားၾကေလၿပီ။ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ ကေတာ့ေသခ်ာ၏။
အစခံရသူေရာ၊စသူပါၿပံဳးရယ္ေနႏုိင္ၾကသည္။ထိုအေလ့အထကစလိုက္ေသာအက်င့္သည္ေနာက္ပုိင္း
အတန္းထဲကိုေနာက္က်မွေရွ႕ေပါက္က၀င္လာသူမ်ားကိုပါကူးစက္သြားေတာ့၏။
ဆယ္မိနစ္နားခ်ိန္မွာအေပါ့အပါးထသြားသူေတြျပန္၀င္လာလွ်င္လည္းမလြယ္။ေယာက်ာ္းေလး
၊မိန္းကေလးမခြဲျခား။၀င္လာသူကေတာ့ေသခ်ာသည္။ႏွာဘူးဟုအေအာ္ခံရ၏။

အတန္းေနာက္ဘက္မွာတံခါးေပါက္ႏွစ္ေပါက္ရွိေသာ္ျငား စာသင္ေဆာင္ႏွစ္ေဆာင္ကိုပတ္သြားမွေက်ာင္းအတြင္းပိုင္းရွိစာသင္ေဆာင္မ်ား၊
အိမ္သာမ်ားဆီျပန္ေရာက္၍တစ္ေၾကာင္း၊မိန္းကေလးမ်ားဆို
လွ်င္အတန္းေနာက္ဘက္၌ေယာက်ာ္းေလးမ်ားထိုင္ေန၍တစ္ေၾကာင္းေတာ္ရံုတန္ရံုေရထေသာက္ခ်ိန္
မွလြဲ၍အတန္းေနာက္ဘက္ကိုေယာင္၍မွ်ပင္ လွည့္မၾကည့္ၾက။

သည္ေတာ့အတန္းေရွ႕အားလံုး၏မ်က္ႏွာမူရာအရပ္မွာရွိေသာ တံခါးမႏွစ္ေပါက္သည္၊ေရွ႕မွာနိမ့္၍ေနာက္သို႕ျမင့္သြားသည့္သီေရတာ (Theater)စာသင္ခန္းမ်ားအေနအထားအရေရွ႕ဆံုးမွာရွိေနေသာ
Blackboardႀကီးႏွင့္နင္လား၊ငါလားပစ္မွတ္မ်ားျဖစ္ေန၏။

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၈ )

" ဟာ-မင္းထင္။ မင္းထင္။ မင္း.....မင္း "

စိုးညြန္႕စကားေၾကာင့္သန္႕စင္ေအာင္မ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳံ႕သြားသည္။သူ႕လက္ထဲက မဲလိပ္မ်ားကိုျပန္ၾကည့္ေန၏။ၿပီးမွ....

"ငါေရးထားတဲ့အထဲမွာေကာင္မေလးေတြနာမည္ခ်ည္းပါကြာ။ဘယ္လိုလုပ္ မင္းထင္နာမည္ကပါသြားတာလဲ"

ဟုေျပာသည္။စိုးညြန္႕ထဆဲ၏။ပါးစပ္မွပြစိပြစိႏွင့္။သူတို႕ေငးေနလ်က္သား ရွိေသးသည္။

" မင္းႀကီးေဒၚႀကီးထဲမွပဲ။မင္းထင္ကိုကြင္းေရြးရမလားကြ"

စိုးညြန္႕စကားကနည္းနည္းက်ယ္သြားသည္။သူတို႕နားမွာရွိေသာတျခားလူမ်ား၊သူတို႕အုပ္စုကို
လွည့္ေငးၾက၏။ဘာလဲ၊ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊မင္းထင္ကို ကြင္းမေပးရင္ကင္းေပးလိုက္၊ကင္းေပးလုိက္၊ကင္းၿမီးေကာက္ႀကိဳက္လား၊ ကင္းေျခမ်ားႀကိဳက္လား၊လုပ္လုပ္၊သည္ေကာင့္ကိုကင္းလို႕နာမည္ေပး
လိုက္။စသည့္ေပါက္ကရသံေတြထြက္လာသည္။

စိုးညြန္႕တို႕ကဘာမွမဟုတ္ဘူး။ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုမွကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ေရာက္သြားသည္။မလြယ္။ေယာက်ာ္းေလးေတြခ်ည္းမို႕လည္း စေနာက္ခ်င္စိတ္ကျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။

"ငါေျပာတာကမင္းထင္ေရြးတဲ့ေကာင္မေလး။ႏွင္းႏြယ္ေႏြး။ေအာင္မေလး။ မင္းေကာင္မေလးနာမည္ကလည္းကြာ။နငယ္ေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ပါးစပ္မစိရဘူး။ေအး-အဲဒီႏွင္းႏြယ္ေႏြးမဲေပါက္တာေျပာတာ။ ဟိုေကာင္ကစကားေတာင္မဆံုးေသးဘူး။ဘာထေဂါက္တာ
လဲ။သူထေၾကာင္တာနဲ႕ရႈပ္ကုန္ေရာ"

"ဘယ္သိမလဲကြ။မင္းကမိန္းကေလးနာမည္မေအာ္ဘဲမင္းထင္ပဲထေအာ္တာကိုး။စေအာ္ကတည္း
ကႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုၿပီးတာပဲ"

စိုးညြန္႕ႏွင့္သန္႕စင္ေအာင္ျငင္းခံုေနတာၾကည့္ရင္းသူတို႕ေပါ့ပါးစြာ ရယေ္မာျဖစ္ၾကသည္။ေက်ာင္းေရာက္လို႕ႏွစ္ပတ္သာသာရွိေသးသည္။
ငယ္သူခ်င္းေတြလိုျဖစ္ကုန္၍ေပါင္းရသင္းရလြယ္ကူေန၏။

"ကဲ..ကဲ။ေတာ္ေတာ့ကြာ။ဒီေတာ့ပထမႏွစ္ဆက္ရွင္ဘီရဲ႕ကြင္းကိုႏွင္းႏြယ္ေႏြးအျဖစ္
ဒို႕အုပ္စုကေရြးလိုက္ၿပီေပါ့"

ၿငိမ္းခ်မ္းက၀င္တားရင္းေျပာေတာ့သူတို႕ေခါင္းညိတ္ၾကသည္။ေရွ႕နားမွာ ထိုင္ေနေသာသူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ၾကားသြား၍လက္ခုပ္ထတီးၾကသည္။

" ပထမႏွစ္တန္းခြဲဘီ၏အလွဘုရင္မ-ကြင္း အျဖစ္မႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေၾကာင္း။ပံု-မင္းထင္တို႕အဖြဲ႕"

" ေဟး....ရႊီး....ေျဖာင္း......ေျဖာင္း"

ေရာဂါပဲ။ေဘာ္ဒါတစ္ေပြကစေအာ္သည္။က်န္သူေတြကအားေပးၾက၏။ တားခ်ိန္လံုး၀မရလိုက္။ခုနေလးတင္သူ႕ကိုကင္းေပးလိုက္ဟုေျပာေန၍ မင္းထင္ဆိုေသာနာမည္ကိုေလာေလာလတ္လတ္ႏႈတ္တိုက္ရေနသည္။ေရြးသည့္လူကငါးေယာက္။
ကံစမ္းမဲစနစ္ႏွင့္ေရြးျခင္းျဖစ္သည္။ဘုမသိဘမသိ
ထိုပုဂၢိဳလ္ထေအာ္မွသူ႕နာမည္ကထိပ္ဆံုးကပါၿပီးမင္းထင္ႏွင့္အဖြဲ႕ျဖစ္သြား သည္။သူ႕နာမည္ကိုခုေလးတင္မွတ္မိေနျခင္းေၾကာင့္လားမသိ။အဲဒါကအေရးမႀကီး။
အားလံုး၏အၾကည့္သူတို႕အဖြဲ႕ဆီေရာက္ကုန္၏။ဒါလည္းကိစၥမရွိေသး။အားလံုးကၿပံဳစိစိႏွင့္
အျမင္ၾကည္လင္ၾကသည္။အဲ-အျမင္မၾကည္ဘဲ မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ကာလွည့္ၾကည့္သူမ်ားကေတာ့သူတို႕ေရြးလိုက္ေသာကြင္းတို႕ အုပ္စု။တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕သံုးေယာက္။

ေတြ႕ျမင္ေနက်ေဒါသမီးေတာက္မ်ားႏွင့္မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ၾကည့္သည္။မလႊဲဖယ္ဘဲတည့္တည့္
ရင္ဆုိင္ၾကည့္စဥ္သူ႕ရင္ေတြတဖ်တ္ဖ်တ္လူးခါတုန္ရင္လာ၏။ သည္တစ္ခါသူမမ်က္လႊာခ်၍မ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။

"ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ပါ။ကိုယ္စဖို႕ေနာက္ဖို႕ရည္ရြယ္တာမဟုတ္ပါဘူး ။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဟာကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ကြင္းျဖစ္လာေတာ့မယ့္သူလို႕ထင္မွတ္ပါရေစ"

စိတ္ထဲကေျပာလိုက္ေသာစကား။ဘယ္သူမွမၾကားလိုက္။

"ကဲ-ကဲ။ခုခ်ိန္ကစၿပီးကြင္းေရြးၿပီးေဘာလံုးကန္ပါမယ္"

ေ၀ါခနဲရယ္သံေတြၾကားလိုက္ရသည္။သြားၿပီ။တစ္ေယာက္ကစလိုက္ တာႏွင့္ေနာက္တစ္ေယာက္ကအလိုက္တသင့္ပါလာတတ္တာသူတို႕ေက်ာင္း
ထံုးစံလိုျဖစ္ေနၿပီ။ခုဟာကစာသင္ခ်ိန္နီးလာ၍လူကလည္းစံုသေလာက္ျဖစ္ေနသည္မို႕
ဘယ္သူ႕မွတားလို႕မရေတာ့။သူတို႕အုပ္စုေငးရံုသာေငးေနႏိုင္သည္။

"ကြင္းေရြးေပးတဲ့ဖြန္ေၾကာင္အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဥကၠ႒ေမာင္မင္းထင္နဲ႕အဖြဲ႕ကိုအန္ ကယ္လ္တို႕၀ိုင္အိုင္တီပထမႏွစ္ဆက္ရွင္ဘီမွလူႀကီးမင္းမ်ားကေက်းဇူးဥပကာရတင္ရွိပါေၾကာင္း "

" ေဟး....ရႊီး....ေျဖာင္း......ေျဖာင္း"

"တစ္ဆက္တည္းမွာပဲကြင္းေရြးေပးတဲ့ေမာင္မင္းထင္ကိုပထမႏွစ္ဆက္ရွင္ဘီ၏
ကင္းအျဖစ္ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေၾကာင္း။သေဘာတူရင္လက္ခုပ္တီးပါခင္ဗ်ား"

လက္ခုပ္သံေတြလွ်ံတက္သြားျပန္၏။

သြားျပန္ၿပီ။အတံုးလိုက္၊အတစ္လိုက္ေသာကေတြေတာ့၀င္ေတာ့မည္။၀ိုင္အိုင္တီမွာပထမႏွစ္မွာ
ကြင္း၊ကင္းမေရြးတတ္။တတိယႏွစ္ေမဂ်ာ၀ဲလ္ကမ္းမွာ မွေရြးသည္ဟုၾကားဖူးထား၍သူတို႕အုပ္စုအတန္းထဲကေကာင္မေလးမ်ားကို ကိုယ့္ဘာသာေရြးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ခုေတာ့သူ႕ကိုပါကင္းေရြးလိုက္ၾက၏။

အမွန္ကကင္းဆိုတာမိန္းကေလးေတြကေယာက်ာ္းေလးေတြထဲကေရြးရမွာ။
ခုဟာကတမင္သက္သက္ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းေနာက္ေျပာင္ခ်င္၍သာေရြး လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ခင္လို႕စသည္ကိုသူဘာမွမေျပာရက္။ေျပာဖို႕လည္းမသင့္။
သည္ေက်ာင္းေရာက္ကတည္းကအထီးက်န္ျဖစ္မွာေၾကာက္၍ေဘာ္ဒါရွာ
ဖို႕ပင္စိတ္ကူးခဲ့သူ။

ခုလည္းၿပံဳးရံုၿပံဳး၊ေခါငး္ေလးကုတ္လို႕ၿငိမ္ေနရျခင္းကအေကာင္းဆံုးမဟုတ္လား။

"မင္းအတြက္နာမည္တစ္ခုေတာ့ရၿပီမင္းထင္။မင္းဒီေန႕ကစၿပီးမင္းထင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။မင္းကိုငါတုိ႕ကကင္းလို႕ေခၚေတာ့မယ္။ဟဲ....ဟဲ။ဒီေတာ့ေနရင္းထိုင္ရင္း
ကင္းျဖစ္သြားတဲ့မင္းကေက်ာင္းဆင္းရင္လက္ဖက္ရည္တိုက္"

သန္႕စင္ေအာင္ကလက္တို႕ရင္းေျပာေတာ့သူေခါင္းညိတ္သည္။

"တိုက္ပါတယ္ကြာ။ငါ့ကိုနာမည္ေပးၿပီးမင္းတို႕အလွည့္နာမည္ေပးရင္ ခံႏိုင္ေအာင္က်င့္ထား။ေခြးေကာင္ေတြ"

အၿပံဳးႏွင့္သူကဆိုေတာ့ဟိုေကာင္ေတြတဟားဟားႏွင့္ရယ္သည္။သည္ေန႕အတန္းထဲမွာ
ရယ္စရာေတြမ်ားေန၏။သည္ေလာက္ရယ္စရာေတြမ်ားေနေသာ္လည္းမရယ္ႏိုင္ေသာသူေတြ
ရွိေနေသးတာသူစိတ္မေကာင္း။

တျဖည္းျဖည္းေတာ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုယ့္ကိုနားလည္လာမွာပါေလ ဟုေျဖေတြးေတြးသည္။အျမင္မွာထင္ေနေသာသူမတို႕ အုပ္စု၏ေနာက္ေက်ာျပင္ကိုေငးရင္းသက္ျပင္းခ်သည္။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၇ )

[ ၃ ]

" ဒီအတန္းထဲမွာရွိတဲ့ေကာင္မေလးေတြထဲကအလွဆံုးတစ္ေယာက္ေလာက္ ငါတို႕အဖြဲ႕ကေရြးရေအာင္။မင္းတို႕မ်က္စိေတြကိုခဏေလာက္ အလုပ္လုပ္ၾကည့္စမ္းပါကြ"

အတန္းအားခ်ိန္ဘယ္မွမသြားဘဲေနာက္တစ္ခ်ိန္သင္ဖို႕ကိုယ့္အခန္းထဲ မွာေစာင့္ေနစဥ္သန္႕စင္ေအာင္စကားသံကိုၾကားရသည္။

"ငါတို႕အခန္းကရွာရတာလြယ္ပါတယ္ကြာ။ေအခန္းဆိုနည္းနည္းခက္ဦးမယ္။ရွာၾကည့္၊ရွာၾကည့္"

စိုးညြန္႕ကေထာက္ခံစကားေျပာသည္။သူတို႕အုပ္စု၏မ်က္လံုးမ်ားကစာသင္ ခန္း၏အလယ္တန္းေရွ႕ဆံုးႏွစ္တန္း၊သံုးတန္းစာေနရာမ်ားသို႕ေရာက္သြား သည္။

စိုးညြန္႕ေျပာတာလည္းဟုတ္သည္။၀ိုင္အိုင္တီ၏ထံုးစံ အရေယာက်ာ္းေလးေျခာက္ရာေက်ာ္ေခၚလွ်င္မိန္းကေလးတစ္ရာ့ငါးဆယ္
ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ေခၚ၏။ေယာက်ာ္းေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထက္မိန္း
ကေလးမ်ားကပထမႏွစ္မွာအမွတ္မ်ားေနတတ္သည္ကထံုးစံ။မိန္းကေလး အမွတ္ျမင့္သူမ်ားသာ၀ိုင္အိုင္တီ၀င္ခြင့္ရွိသည္ဟုသိရ၏။

၀ုိင္အိုင္တီ၏ထံုးစံအရပထမႏွစ္၀င္ခ်ိန္မွစ၍ေနာက္ဆံုးဆ႒မႏွစ္အထိခံုနံပါတ္မ်ားကို
အမွတ္စာရင္းအလုိက္သာစီ၍ပထမႏွစ္မွာအမွတ္ျမင့္ေသာမိန္းကေလးမ်ားကတန္းခြဲေအႏွင့္
ဘီမွာသာရွိတတ္သည္။စီခန္းမွာေယာက်ာ္းေလးခ်ည္းမ်ားသာ။ဒီခန္းမွာေတာ့ႏွစ္က်သူ၊မႏၱေလး
စက္မႈတကၠသိုလ္( MIT )ေျပာင္း မ်ားႏွင့္မိန္းကေလးမ်ားရွိခ်င္ရွိေနတတ္သည္။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ပထမႏွစ္၀င္လာေသာမိန္းကေလးအမ်ားစုကိုငမ္းခ်င္ လွ်င္ပထမႏွစ္တန္းခြဲေအႏွင့္ဘီအမ်ားဆံုးစာသင္ရာ L-1ႏွင့္ L-2ကပ္လ်က္ႏွစ္ခန္းသည္အက်ိန္းေသဆံုးျဖစ္၏ဟုသူ႕ကိုေက်ာင္းလိုက္ အပ္ေပးေသာအစ္ကိုႀကီးေျပာတာအမွတ္ရသည္။

L-1ႏွင့္L-2သည္စာသင္ေဆာင္တစ္ခုတည္းမွာရွိၿပီးႏွစ္ခန္း ကပ္လ်က္ျဖစ္၍ဖြန္ေၾကာင္ခ်င္သူမ်ားအတြက္အင္မတန္လြယ္ကူသည္ဟုသိရသည္။သို႕ေသာ္L-1ကဆက္ရွင္ေအျဖစ္၍မိန္းကေလးပိုမ်ား၏။L-2လိုသူတို႕ အခန္းကေတာ့ဆက္ရွင္ဘီမို႕ေအခန္းကမိန္းကေလးမ်ားထက္ အမွတ္နညး္ေသာမိန္းကေလးလက္က်န္အခ်ိဳ႕သာရွိေတာ့သည္။

ေအခန္းမွာမိန္းကေလးတစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ရွိေနတတ္ၿပီးဘီခန္းမွာ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္၊သံုးဆယ္ေလာက္ပဲရွိေနတတ္သည္ကဟိုစဥ္ကတည္းကဟု
ၾကားသိရ၏။သည္ေတာ့ခုလက္ရွိ၊ရွိေနသည့္လူႏွစ္ဆယ္၊သံုးဆယ္
ေလးထဲမွအေခ်ာအလွဆံုးကိုေရြးရလွ်င္ဘာမွခက္စရာမရွိဟုစိုးညြန္႕ကဆိုျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါကဒုတိယတန္းဘယ္ဘက္အစြန္ကၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ေနတတ္တဲ့ေကာင္မေလးကိုေရြးတယ္ကြာ"

စိုးညြန္႕စကား။သူ႕ဘာသာေရြးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါကသူ႕ေဘးကတစ္ေယာက္ကြာ။ဆံပင္ကုတ္၀ဲေလးနဲ႕။ေနၾကာေစ့ေတြစားေနတဲ့ေကာင္မေလး
ကိုေရြးတယ္။"

ဒါကေက်ာ္၀င္းထြဋ္စကား။သူလည္းသူ႕ဘာသာသူ ့ခံစားမႈႏွင့္ေရြးျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါကေတာ့ဒုတိယတန္းဒီဘက္အစြန္နားကဆံပင္ေက်ာလယ္ေလာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ကိုေရြးတယ္။"

ၿငိမ္းခ်မ္းဆီကလြင့္လာေသာအသံ။သူဘာမွမေျပာမိေသး။

"ငါ့စိတ္ထဲေတာ့ေရွ႕ဆံုးတန္းဆရာစားပြဲနားကဆံပင္ရွည္ရွည္ ခပ္ထြားထြားေစာ္ကိုတစ္ေပးမယ္"

သန္႕စင္ေအာင္ကသူတို႕ဘက္ကိုလွည့္ေျပာသည္။သူပဲက်န္ေတာ့၏။

" ငါကေတာ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုကြင္းေပးမယ္"

သူ႕စကားေၾကာင့္အားလံုးအၾကည့္ကသူ႕ဆီေရာက္လာသည္။သူႏွင့္ပတ္ သက္၍ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဘယ္သူ၊ခင္၀ါဦးဘယ္သူ၊စိုးမမဘယ္သူဆိုတာအားလံုးသိၿပီးသား။
ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာလည္းသိၿပီးသား။

" မင္းတမင္ရြဲ႕ေပးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္"

"ငါကဘာလို႕ရြဲ႕ေပးရမွာလဲသန္႕စင္ေအာင္။သူနဲ႕ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊သူလွတယ္
ဆိုတာျငင္းလို႕မရတာေတာ့အမွန္ပဲ"

"တို႕အတန္းထဲမွာသူဆံပင္အရွည္ဆံုးပဲထင္တယ္။မဟာဆန္တယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ေခတ္ဆန္တယ္လည္းမဟုတ္ဘူး။ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေနတဲ့အလွပဲကြ။"

စိုးညြန္႕ကျဖတ္ေျပာသည္။ဟိုေကာင္ေတြေခတၱလွမ္းေငးၾက၏။

"အေရးႀကီးတာငါတို႕ကလည္းငါတုိ႕ခံစားမႈနဲ႕ေရြးထားတာ။ဖ်က္လို႕မရဘူး။ဒီေတာ့ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

ၿငိမ္းခ်မ္းကသူ႕ခံယူခ်က္ကိုသူ႕ဘာသာတင္ျပလာသည္။သန္႕စင္ေအာင္ အၾကမ္းစာရြက္တစ္ရြက္ကိုထုတ္လိုက္တာေတြ႕၏။

"ဒီလိုလုပ္ကြာ။မဲလိပ္လိပ္မယ္။အဲဒီငါးေယာက္နာမည္ေရးမယ္။တို႕အထဲက
ရမ္ဒမ္( Random)ႏွိပ္လို႕ႏိုင္တဲ့ေကာင္မဲႏိႈက္။ေပါက္တဲ့လူက ငါတို႕ငါးေယာက္ေရြးတဲ့ကြင္းပဲ။ဘယ္လိုလဲ။သေဘာတူရင္လုပ္မယ္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားအဆံုး' သေဘာတူတယ္ ''အိုေက''ခ်'ဆိုေသာ အသံေတြထြက္လာသည္။မဲလိပ္မ်ားစလုပ္တာေတြ႕သည္။သူကလြယ္အိတ္ထဲက Calculator(ဂဏန္းတြက္စက္)ကိုထုတ္လိုက္၏။

ေက်ာင္းမွာသူတို႕အရင္ႏွစ္အထိCalculatorမ်ားထုတ္ေပးေသာ္လည္း သူတို႕ႏွစ္ကစ၍ထုတ္မေပးေတာ့ေၾကာင္းကိုေက်ာင္းအပ္စဥ္ကတည္းကၾကားသိခဲ့ရ၍
သူကေတာ့အိမ္ကေငြႏွင့္ႀကိဳ ၿပီးသြား၀ယ္ထား
လုိက္သည္။100-Dတစ္လံုးဂ်ပန္လုပ္ကို တစ္ေထာင့္ငါးရာပတ္၀န္းက်င္ရွိ၍ 82LBတစ္လံုးဂ်ပန္ျဖစ္ဆိုလွ်င္တစ္ေထာင့္တစ္ရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ရွိ၏။
Scientific Calculator(သိပၸံနည္းပညာဆိုင္ရာ ဂဏန္းတြက္စက္) မ်ားျဖစ္၍သာမန္စက္မ်ားထက္ေစ်းပိုေနသည္။ေကာ်င္းဖြင့္၍မေရာင္းေပးမွန္းသိေသာအခါ
အမ်ားသြား၀ယ္ခ်ိန္ေစ်းတက္မည္စိုး၍ႀကိဳတင္သြား၀ယ္ထားေသာေၾကာင့္သူ႕လြယ္အိတ္ထဲမွာ
100-Dဂဏန္းတြက္စက္ကေရာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

သန္႕စင္ေအာင္တို႕ကနယ္မွလာသူမ်ားမို႕မ၀ယ္ရေသး၍တစ္ခါတစ္ခါရမ္ဒမ္ႏွိပ္လွ်င္
သူ႕စက္ကိုသံုးၾက၍သာသူ႕မွာဂဏန္းတြက္စက္ရွိေနတာသိေနၾကျခင္းပင္။

ရမ္ဒမ္(Random)ဆိုေသာစကားေလးကလည္းအမွန္အတုိင္းေျပာရလွ်င္ Calculatorကိုကၽြမး္ကၽြမ္းက်င္က်င္ကိုင္ေနေသာသူမ်ားသာသိေသာစကား။ Calculatorတိုင္းလည္းမရွိတတ္၍တခ်ဳိ႕လည္းမသိ။
သူတို႕၀ိုင္အိုင္တီမွာေတာ့ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီးတစ္ရက္ႏွစ္ရက္သာရွိေသးသည္။ရမ္ဒမ္ကိုသိလာၿပီ။
ဟိုအခန္းသည္အခန္းေတြၾကားမွာ၊အခန္းလြတ္ေတြထဲမွာရမ္ဒမ္၀ိုင္းေတြက စည္ကားေနတတ္သည္။CalculatorေပၚမွShiftဆိုေသာခလုတ္ေလးကိုႏွိပ္၍
Ranဟုအတိုေကာက္ေရးထားေသာခလုတ္ေလးကိုႏွိပ္လုိက္လွ်င္ေရွ႕မွသုညခံ၍ဒႆ မျခားၿပီးေနာက္မွာပါခ်င္သည့္ဂဏန္းသံုးလံုးပါသည့္ ဂဏန္းတြဲေလးမ်ားေပၚလာတတ္သည္။
ရမ္ဒမ္ဆိုသည့္အဓိပၸါယ္ကိုကပရမ္းပတာ။သည္ေတာ့ႏွိပ္သည့္လူဘာဂဏန္းက်မလဲမသိရ။
ကိုယ့္အလွည့္ကိုယ္ႏွိပ္။ေပၚလာသည့္ဂဏန္း သံုးလံုးေပါင္း။ႀကီးသူကအႏိုင္။ငယ္သူကအရံႈးယူဆ။
အတန္းအားလွ်င္ကစားတတ္ၾကသည့္ေပ်ာ္စရာသဘာ၀မ်ားပင္။
 ခုလည္းသန္႕စင္ေအာင္ကႏိုင္သူမဲႏိႈက္ဖို႕ဆိုထားသည္။

Calculatorကိုစဖြင့္ၿပီးၿငိမ္းခ်မ္းကစသည္။ငါးတဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က ေလး။သန္႕စင္ေအာင္က တစ္ဆယ္ဆိုေတာ့ဘူ။စိုးညြန္႕ကထရိုင္။ ထရိုင္ဆိုတာအံစာအေခၚဆြိကိုေျပာျခင္း။ဒႆ မေနာက္မွဂဏန္းသံုးလံုး တူေနျခင္း ကိုေခၚသည္။ရမ္ဒမ္၏အႀကီးဆံုးပါ၀ါပင္ျဖစ္သည္။
ခုေတာ့စိုးညြန္႕ကအႀကီးဆံုးျဖစ္ေနသည္။သူ႕အလွည့္။ခလုတ္ႏွစ္ခုကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုႏွိပ္လိုက္သည္။ဂဏန္းသံုးလံုးေပါင္းေတာ့သံုးသာရသည္။ သည္ေတာ့စိုးညြန္႕မဲႏိႈက္ရံုသာရွိေတာ့သည္။

"ကဲ-စိုးညြန္႕ေရ။မင္းလက္ထဲပါလာတာကြင္းပဲ။ေသေသခ်ာခ်ာႏႈိက္။
မင္းေပးတာပဲက်မလား။ငါေပးတာပဲက်မလားဆိုတာ "

သန္႕စင္ေအာင္ကသူ႕လက္ခုပ္ထဲကမဲလိပ္မာ်းကိုေခါက္ရင္းေျပာသည္။အားလံုးက
စိုးညြန္႕မ်က္ႏွာကိုအၿပံဳးႏွင့္လွမ္းၾကည့္ၾက၏။စိုးညြန္႕လက္ထဲမဲလိပ္တစ္လိပ္ပါ
သြားသည္။ၿပီးေတာ့ျဖန္႕ၾကည့္တာေတြ႕၏။

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၆ )

 
[ ၂ ]
ပထမႏွစ္မွာတန္းခြဲေလးခုရွိ၏။တန္းခြဲ ေအ မွ ဒီ အထိေလးခန္းကို L-1မွစကာL-4အထိအစဥ္လိုက္ခ်ထား၏။ L-1ႏွင့္L-2ကေက်ာင္း အတြင္းပိုင္းပိုေရာက္၏။သတၱဳေဗဒ႒ာန၊သတၱဳတူးေဖာ္ေရး႒ာနတို႕ႏွင့္
အနီးကပ္ဆံုးျဖစ္၏။

ကင္တင္းန္မွာေလကန္ၿပီးပထမႏွစ္ Section B ရွိရာL-2ကို စာသင္ဖို႕သူႏွင့္သန္႕စင္ေအာင္ထြက္ခဲ့သည္။သည္ေကာင္ႏွင့္သူလည္းေရ စက္ပါသည္ဟုဆုိရမည္။ခဏေလးအတြင္းမွာငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္လိုျဖစ္သြား၏။

"ငါကေတာ့မင္းထင္ေရ။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနတတ္တယ္။မင္းလည္းဒီေက်ာင္းရဲ႕အထာကိုသိမွာေပါ့။
ငါတို႕ကေယာက်ာ္းေလးမ်ားတယ္။အဲဒီေတာ့ဗရုတ္က်လို႕ လည္းေကာင္းတယ္။စာတစ္ခုတည္းကိုအာရံုစိုက္ရင္ဒီေက်ာင္းရဲ႕ရာဇ၀င္ေတြ
ထဲကေဂါက္ေၾကာင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ပါသြားလိမ့္မယ္။"

သန္႕စင္ေအာင္၏ခံယူခ်က္ကရွင္းရွင္းေလး။သူႏွင့္သိပ္မကြာ။သူကေတာ့ အရမ္းႀကီးဗရုတ္က်ဖို႕မဟုတ္။ေပ်ာ္ေအာင္ေနမည္ဟုေတာ့စိတ္ကူးထားသည္
။၀ိုင္အိုင္တီမွာတစ္ႏွစ္ကိုတစ္ေယာက္ေလာက္ပံုမွန္ေဂါက္သလိုရွိတယ္ ဟုၾကားဖူးထားေသာစကားေၾကာင့္လည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခ်င္စိတ္တို႕ျပင္းထန္ေနတာျဖစ္မည္။

ႏွစ္ေယာက္သားစကားတေျပာေျပာႏွင့္L-2ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာလူစံုသေလာက္ျဖစ္ေန၏။အတန္းေရွ႕ဘက္မွာ ၀င္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ေတြ႕၍ဘယ္အေပါက္က၀င္ရမလဲစဥ္းစားစဥ္မွာပင္သန္႕စင္ေအာင္က
ဆတ္ခနဲေကာက္၀င္သြား၏။သူလည္းသန္႕စင္ေအာင္ႏွင့္ အတူေနာက္မွကပ္၍လိုက္၀င္သြား၏။

လူစံုေလာက္ခ်ိန္မို႕အားလံုး၏အၾကည့္ကသူတို႕ဆီမွာေရာက္ေနတာသိသည္။မ၀ံ့မရဲႏွင့္မ်က္လံုးကို
ဖ်တ္ခနဲလွန္ၾကည့္ခိုက္ေတာက္ပစူးရဲေသာမ်က္၀န္းတစ္စံုႏွင့္တည့္တည့္တိုးမိ၏။
သည္မ်က္လံုးကိုဘယ္လိုမွ်မမွတ္မိစရာအေၾကာင္းမရွိ။ခုနေလးတင္ပင္မ အေဆာက္အအံုႀကီး၏ေအာက္မွာထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ခဲ့ေသာမ်က္လံုး မ်ား။ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ခိုက္ခုခ်ိန္ထိမေက်နပ္ဟန္ေတြေရာေထြး
ေနေသာမ်က္ႏွာကိုျမင္သည္။သူမေဘးမွာထိုင္ေနေသာ၀တုတ္မႏွင့္ ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးကေတာ့ခပ္တည္တည္ရႈတင္းတင္းႏွင့္လွမ္းၾကည့္ေနတာေတြ႕၏။
စိတ္မေကာင္းျဖစ္သလိုေတာ့ရွိသည္။သူ႕အေပၚအထင္ လြဲေနျခင္းအတြက္လည္းနားမလည္။
သူမတို႕ထိုင္ေနေသာဒုတိယတန္းကိုျဖတ္ၿပီးသန္႕စင္ေအာင္သြားထုိင္ရာသို႕လိုက္၍
ထိုင္လိုက္ေတာ့မွစိတ္ကေပါ့ပါးသြားသလိုရွိသည္။

"စိုးညြန္႕။မင္းတုိ႕ကေစာလွခ်ည္လား။ဘာလဲ။ပထမဆံုးေန႕၊ပထမဆံုးအခ်ိန္မို႕ကြင္းေတြဘာေတြေရြး
မလို႕လား"
ေနရာမွာထိုင္ၿပီးၿပီးခ်င္းသန္႕စင္ေအာင္စကားကိုစၾကားရသည္။သူကေတာ့အတန္းထဲကိုေ၀့ခနဲၾကည့္ရင္း
အကဲခတ္လိုက္၏။

"ဒီလိုပါပဲကြာ။ဘယ္သြားရမွန္းမသိလို႕၀င္ထိုင္ေနတာ။ဒီထဲေရာက္မွေပ်ာ္စရာေတြတိုးေနလို႕
စိုျပည္ေနတယ္ "

" ဟာ-လုပ္စမ္းပါဦး။ငါတို႕လည္းစိတ္၀င္စားတယ္။ "

သန္႕စင္ေအာင္ကစိုးညြန္႕စကားကိုျပန္ေမးၿပီးသူ႕ကိုလက္ကုတ္ေခၚသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။

"မင္းထင္။ဒါငါ့အခန္းေဖာ္။စိုးညြန္႕တဲ့။ပဲခူးကလာတာ။စိုးညြန္႕။ဒါရန္ကုန္ က။ေတာင္ဥကၠလာပမွာေနတယ္။မင္းထင္တဲ့။ငါနဲ႕ေဘာ္ဒါလာျဖစ္ေနတယ္"

အၿပံဳးကိုယ္စီႏွင့္ရင္ထဲကခင္မင္မႈကိုသေကၤတတစ္ခုစီဖြင့္လွစ္လိုက္ၾကသည္။အေသခ်ာဆံုးကေတာ့
ရိုးရွင္းပြင့္လင္းေသာအၿပံဳးမ်ားျဖစ္ေနသည္ဆိုတာျငင္းစရာမရွိ။

"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကြာ။ငါတို႕ကအနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကလာတဲ့လူေတြဆိုေတာ့ ဒီေက်ာင္းႀကီးမွာေျခာက္ႏွစ္သင္ေနတဲ့အခ်ိန္အားလံုးခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းေနဖို႕သင့္တယ္ထင္တာပါပဲ။
ခဏေလး။ငါထပ္ၿပီးမိတ္ဆက္ေပးဦးမယ္။ငါတို႕ အေဆာင္ကကပ္လ်က္အခန္းကေကာင္ေတြ။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေရခဏခဏ။ ဟိုေကာင္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေခၚခဲ့ "

သန္႕စင္ေအာင္ကေတာ့အားလံုးထဲမွာေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လို႕ေနျပန္သည္။သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ
လွမ္းေခၚေနျပန္၏။သူ႕ေခၚသံေၾကာင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းထိုင္ခံုမွာထိုင္ေနေသာႏွစ္ေယာက္
ထလာတာေတြ႕၏။တစ္ေယာက္ကသူတို႕ လိုေဘာင္းဘီႏွင့္ခပ္ေတာင့္ေတာင့္။ေနာက္တစ္ေယာက္က
စည္ပိုင္းတစ္လံုးစာ၀ေသာသူ။

"မင္းထင္။သူကေက်ာ္၀င္းထြဋ္။သူကၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကေမာ္ကၽြန္းကလာတာ။ၿငိမ္းခ်မ္းကျပည္က
လာတာ။ေဟ့ေကာင္ေတြဒါမင္းထင္တဲ့။ ရန္ကုန္ေတာင္ဥကၠလာမွာေနတယ္။မွတ္ထား။"

သန္႕စင္ေအာင္စကားအဆံုးမွာခုနကစိုးညြန္႕ကိုၿပံဳးျပသလိုအၿပံဳးမ်ဳိးထပ္ တူေတြ႕လိုက္ရျပန္သည္။ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္စိတ္မ်ားရင္ထဲမွာခို၀င္၏။

" တစ္ခန္းတည္းပဲလား"

သူ႕အေမးကခင္မင္မႈကိုအသိအမွတ္ျပဳသည့္အေမး။ႏွစ္ေယာက္စလံုးေခါင္းညိတ္ျပ၏။

"မင္းပ်င္းလို႕ကက္ဆက္နားေထာင္စရာမရွိရင္ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႕ေလးျဖဴ ေတာ့နားေထာင္ရမယ္မင္းထင္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္နားမလည္၍လွည့္ၾကည့္မိလိုက္၏။

"ဒီလိုကြ။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကေဇာ္၀င္းထြဋ္သီခ်င္းဆိုအေသႀကိဳက္ တယ္။ၿငိမ္းခ်မ္းဆိုတဲ့ေကာင္ကေလးျဖဴ ကိိုအေသႀကိဳက္တယ္။ အားရင္ အဲဒီေကာင္ေတြအဲဒီသီခ်င္းေတြပဲေအာ္ေနတာ။တစ္ခန္းလံုးဆူညံေန
တာပဲ။ငါတို႕ေတာင္ေရာက္တာႏွစ္ရက္သံုးရက္ပဲရွိေသးတယ္။အကုန္သိေနၿပီ။"

သန္႕စင္ေအာင္စကားကုိခုမွသေဘာေပါက္ေတာ့၏။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းကေတာ့ၿပံဳး၍ေနသည္။

"အဲ-စိုးညြန္႕ကကဗ်ာသမား။ငါကေတာ့ဂစ္တာသမား။စာေတြဘာေတြဖတ္တာေတာ့၀ါသနာပါတယ္။
အျပင္စာဖတ္တာေျပာတာေနာ္။ဒီေက်ာင္းေရာက္တိုင္းစာေၾကာင္လို႕ထင္မေနနဲ႕။ေက်ာင္းစာ
သိပ္မဖတ္ဘူး။ဒါနဲ႕မင္းေရာဘာ၀ါသနာပါလဲ။ခုကတည္းကတစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သိေတာ့
ေပါင္းရတာပိုေကာင္းတာေပါ့ကြာ။ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္တြဲရမွာ"

" မင္းတို႕လုပ္တာအကုန္၀ါသနာပါတယ္ "

"ဟာ-ေကာင္းေရာ။ဒါမွလူစံုတက္စံုျဖစ္မွာ။မင္းကအားလံုး၀ါသနာကို ခံစားေပေတာ့"

"ငါကဂစ္တာလည္းတီးတတ္တယ္။ကဗ်ာလည္းေရးတယ္။၀တၳဳေတြလည္းဖတ္တယ္။အျပင္
စာေတြလည္းဖတ္တယ္။သီခ်င္းေတြလည္းနားေထာင္တယ္။ ဒီေတာ့မင္းတို႕နဲ႕ပိုၿပီးတြဲလို႕ေကာင္းတာေပါ့"

သန္႕စင္ေအာင္ကအိုေကဟုဆိုသည္။က်န္သူေတြၿပံဳး၏။ခဏေနၿပီးကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ထိုင္ၾကသည္။
သည္ေတာ့မွအတန္းကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိ၏။ကိုယ့္အုပ္စုႏွင့္ကိုယ္စကားေျပာေနတာေတြရွိသလို ခုခ်ိန္ထိအတန္းထဲမွာေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနသူမ်ားလည္းရွိေသး၏။ စကားသံေတြကေတာ့ဆူညံေနသည္။

"သန္႕စင္ေအာင္ငါခုနစကားျပတ္သြားလို႕။ရယ္စရာဆိုတာဟိုမွာေလကြာ။ဟိုေကာင္ေက်ာ္၀င္းထြဋ္တို႕
လုပ္ေနတယ္။ၾကည့္ေနၾကည့္ေန"

စိုးညြန္႕စကားေၾကာင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွၿငိမ္းခ်မ္းတို႕လုပ္သမွ်ၾကည့္ေနလိုက္သည္။စကၠဴေတြကိုစာအုပ္ ထဲကၿဖဲ၊ၿပီးေတာ့စကၠဴျမားေလးေတြျဖစ္ေအာင္လုပ္၍အတန္းေရွ႕ကေကာင္မေလးေတြဆီ လက္တည့္စမ္းေန၏။

" ဟာ-ဒါေတာ့ဘယ္တရားမလဲကြ"

"မင္းကလည္းသန္႕စင္ေအာင္ရာ။ေပ်ာ္လို႕ေနာက္တာပဲ။နာေအာင္ပစ္တာမွမဟုတ္တာ"

" မဟုတ္ဘူးကြ။မတရားဘူးဆိုတာငါပါမပစ္ရလို႕"

စိုးညြန္႕၏ေအေပးဆိုေသာဆဲသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။သူေရာ၊ သန္႕စင္ေအာင္ပါရယ္လိုက္ၾက၏။ၿပီးေတာ့
သန္႕စင္ေအာင္ကေက်ာ္၀င္းထြဋ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းကိုလွမ္းေခၚသည္။သူတို႕နားမွာလာထုိင္ဖို႕။
ဟိုေကာင္ေတြကလည္းမျငင္း။လြယ္အိတ္ေတြယူၿပီးေရာက္လာသည္။ေဘးကို
ကပ္ၿပီးထိုင္ေတာ့ေလးေယာက္တန္းမွာငါးေယာက္ျဖစ္သြား၏။

သူတို႕အတန္းေတြဖြဲ႕စည္းပံုကိုၾကည့္လွ်င္စာသင္ခံုတစ္ခံုစာစီကေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၌ရွိ၍
အလယ္တန္းကႏွစ္ခံုစာ၊စီထားသည္။အလယ္တန္းမွာထိုင္လွ်င္ရွစ္ေယာက္ေလာက္
ဆန္႕၏။ေဘးတန္းဆိုလွ်င္အလြန္ဆံုးငါးေယာက္ပဲ ဆန္႕သည္။
တန္းခြဲေအ၊ဘီ၊စီကေတာ့တစ္ခန္းကိုႏွစ္ရာစီအတိ။တန္းခြဲဒီကေတာ့မႏၱေလးစက္မႈ
တကၠသိုလ္မွေျပာင္းလာသူမ်ား၊ႏွစ္က်မ်ားရွိ၍ႏွစ္ရာမျပည့္တျပည့္ရွိေနတတ္သည္ဟု
သူ႕ကိုေက်ာင္းလိုက္အပ္ေပးေသာအစ္ကိုႀကီးေျပာဖူး၏။၀ိုင္အိုင္တီေရာက္ၿပီးမွက်တာမ်ား
ရွိေသးလားဆိုေတာ့စာမလုပ္ရင္က်တာပဲဟုေျဖသည္။

" မင္းထင္ေရ။ငါေတာ့ပစ္ၿပီ။မင္းလည္းပစ္ခ်င္ရင္စကၠဴဆုတ္ၿပီးပစ္ေလ"

ေျပာေျပာဆိုဆုိသန္႕စင္ေအာင္ကစကၠဴ ျမားတစ္စင္းကိုပစ္လႊတ္လိုက္ သည္။ေရွ႕ဆံုးတန္းကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေခါင္းကိုသြားမွန္ၿပီးျပဳတ္က်သြား၏။
သန္႕စင္ေအာင္ေပ်ာ္သြားသည္။

"မင္းထင္ပစ္ခ်င္ရင္ငါ့ဆီကယူပစ္။ငါအိမ္ကသယ္လာတဲ့အၾကမ္းစာရြက္ေတြရွိတယ္။ေရာ့-စာအုပ္မၿဖဲနဲ႕"

ၿငိမ္းခ်မ္းကသူ႕ေရွ႕ကိုအၾကမ္းစာရြက္ႀကီးတစ္ရြက္ခ်ေပးသည္။စကၠဴ ျမားလုပ္ပံုလုပ္နည္းကိုအေသအခ်ာၾကည့္၍တစ္ခုေလာက္စမ္းလုပ္လိုက္သည္။ ရသြားေသာအခါဘယ္သူ႕ပစ္ရမလဲစဥ္းစား၏။

ေတြ႕ၿပီ။သူမတို႕အုပ္စုကိုပစ္မည္စိတ္ကူး၏။အျမင္ခ်င္းရင္းႏွီးၿပီးသားသူမကိုလက္တည့္စမ္းလိုက္သည္။
လြဲသြား၏။ဘယ္သူ႕မွမထိ။

"အလဲ့။မင္းထင္ကသူ႕အခ်စ္ေတာ္ေတြကိုလက္တည့္စမ္းၿပီးဖူးစာရွင္ေရြးေနၿပီထင္တယ္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္သူကၿပံဳးသည္။ဟိုေကာင္ေတြနားမလည္။ စိုးညြန္႕ကေတာ့ေအးေအးေဆးေဆးသမားျဖစ္ပံုရသည္။စကၠဴျမားလည္းမပစ္။ဘာမွလည္းမလုပ္။
ထိုင္ၿပီးေငးေနသည္။

ေနာက္ထပ္စကၠဴ ျမားတစ္ခုကိုလုပ္ဖို႕ႀကိဳးစားစဥ္မွာပင္သန္႕စင္ေအာင္ကသူတို႕ျဖစ္ခဲ့ေသာျပႆ နာကိုရွင္းျပေန၏။ဟိုေကာင္ေတြရယ္ေနသည္။ၿပီးမွ....

"ငါတို႕လည္းအေရးခံရတယ္ကြ။မေတြ႕ခဲ့ဘူးလား။ငါကသန္႕စင္ေအာင္ပဲ ထင္ေနတာ"

" ဟုတ္လား။ဘာေတြေရးထားလဲ"

" ေက်ာ္၀င္းထြဋ္။ေဇာ္၀င္းထြဋ္မဟုတ္ပါ။ပံု-ဟဲဗီးဥကၠ႒တဲ့။ၿငိမ္းခ်မ္းကို က်ေတာ့ေလးျဖဴ မဟုတ္ေသာဖက္တီးတဲ့"

" ငါတို႕လည္းအေရးခံထားရတာပဲ။ငါ့ကိုက်ေတာ့မင္းထင္-မင္းထင္ခ်င္ ထင္ႏိုင္တယ္။ဒီမီမိုးနဲ႕ငါနဲ႕ညားေနၿပီဆိုတာကိုပါတဲ့။သန္႕စင္ေအာင္ က်ေတာ့ေရခ်ဳိးပါတဲ့။အဲဒါကြာအဖတ္ေကာင္းလို႕ဒုကၡေရာက္ေတာ့မလို႕"

စကၠဴျမားေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခုလုပ္ရင္းမပစ္ေသးဘဲစကားေျပာေနမိသည္။သူမတို႕အုပ္စုကေတာ့
ဘာေတြေျပာေနသည္မသိ။

"ေဟ့ေကာင္မင္းထင္။သုခရဲ႕အစဟာဒုကၡပဲကြ။မင္းကိုရန္လာေတြ႕တဲ့ေကာင္မေလးကမလွဘူးလား။
ဟိုကြာႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုတာ"

သန္႕စင္ေအာင္ကျမားတစ္စင္းကိုပစ္လိုက္ၿပီးသူ႕ကိုေျပာသည္။ပစ္လိုက္ သည့္ျမားကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေခါင္းကဆံပင္ေတြၾကားမွာသြား စိုက္ေနသည္။ထိုေကာင္မေလးကအသာအယာသပ္ခ်တာေတြ႕ ၏။ေယာက်ာ္းေလးတခ်ဳိ႕၏ ေဟးဟုေအာ္လိုက္သံကအခန္းတြင္းလွ်ံတက္လာ၏။

" ဘာလဲ။မင္းစိတ္၀င္စားလို႕လား"

"ႀကံႀကီးစည္ရာမင္းထင္ရာ။ငါ့ဘ၀မွာငါသိတာေပ်ာ္ေအာင္ေနမယ္။ေပ်ာ္ေအာင္က်င့္မယ္။ေပ်ာ္ေအာင္ႀကံမယ္။
ဒါပဲ။က်န္တာေတြခုခ်ိန္မွာသိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူးေဟ့ေကာင္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္သူၿပံဳး၏။လက္ထဲမွာစကၠဴျမားတစ္ခုကိုကိုင္ၿပီးဘယ္သူ႕ဆီပစ္ရမလဲ
စဥ္းစားေနမိသည္။ၿပီးမွႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုေသာသူမ၏ဆံစရွည္ရွည္မ်ားၾကားသို႕စကၠဴ ျမားေလးပစ္သြင္းခ်င္စိတ္ေပၚလာ၏။ပစ္မည္ဟုအားယူၿပီးလက္ကိုခ်ိန္လိုက္သည္။

မေမွ်ာ္လင့္ေသာအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကမထင္မွတ္ဘဲျဖစ္သြား၏။ဘယ္ဆီက ပစ္လိုက္မွန္းမသိေသာစကၠဴ ျမားတစ္စင္းကသူမပါးကိုခပ္ျပင္းျပင္းထိမွန္သြားသည္။

မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေသာမ်က္စိႏွင့္နီရဲရွက္ေသြးျဖာေနေသာမ်က္ႏွာ၊ေနာက္ကိုဆတ္ခနဲလွည့္၍အၾကည့္။
သြားၿပီ။လက္ထဲမွာစကၠဴျမားတစ္စင္းကိုင္ၿပီးခ်ိန္ရြယ္ထားေသာသူ႕ကိုေတြ႕သြားသည္။
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြား၏။

" ေတာက္ "

ျပင္းလြန္းေသာေတာက္ေခါက္သံကသူမႏွင့္မိမိၾကားရွိေလလိႈင္းမ်ားကိုျဖတ္၍
တုန္ခါႏႈန္းျပင္းျပင္းႏွင့္နားစည္၏အေႁမွးပါးကိုရိုက္ခတ္ပဲ့တင္ထပ္သည္။စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာကို
ခံစားလိုက္ရျပန္၏။
 
" ေဟ့ေကာင္မင္းထင္။မင္းနဲ႕ေရစက္ပါတယ္ထင္တယ္။ဆက္လုပ္ကြာ"
သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္ေအးကြ၊ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဟုေျပာၿပီးစကၠဴ ျမားေပၚမွာ'စိတ္မဆုိးပါနဲ႕ခ်စ္လို႕စတာ'ဆိုေသာစာသားကိုေရး၍ေရွ႕လွည့္သြားေသာ
သူမဆီေရာက္ေအာင္ပစ္လိုက္သည္။

ကံေကာင္းျခင္းလား၊ကံဆိုးျခင္းလားမသိ။ျမားေလးကသူမေရွ႕ တည့္တည့္ေရာက္သြား၏။စာကိုေတြ႕ၿပီးေကာက္ယူဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တာေတြ႕သည္။

" ရႊီ..ေျဖာင္း.....ေျဖာင္း.......ေျဖာင္း"

ေယာက်ာ္းေလးတခ်ဳိ႕၏လက္ခုပ္သံ။သူလံုး၀မထင္မိ။ဆုတ္ၿဖဲခံရမည္ဟုလည္းမထင္။
ဤသို႕ဆုတ္ၿဖဲေနလွ်င္လည္းလက္ခုပ္တီးမည္ဟုမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့။ခုေတာ့အားလံုး
သူ႕အတြက္ေပ်ာ္စရာျဖစ္မလာ။စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေတြသာျဖစ္လာ သည္။

သူမကစကၠဴအဆုတ္အၿပဲမ်ားကိုလႊင့္ပစ္ရင္းေနရာမွာထိုင္လွ်က္သူရွိရာကိုလွမ္းၾကည့္သည္။
တင္းတင္းေစ့ထားေသာႏႈတ္ခမ္းကဖြင့္မေျပာေသာ္လည္း၊ ရင္းႏွီးၿပီးသားသူမမ်က္လံုးမ်ားကေတာ့စူးရဲေတာက္ပလြန္းေန၍ေငးၾကည့္ရင္းရင္ခုန္ေနမိျပန္သည္။

" ဆရာလာၿပီကြ။ ငါတို႕ျမားေတြသိမ္းမွရေတာ့မယ္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္ခံုေပၚမွျမားေတြကိုသိမ္းရင္းစာသင္ခန္းထဲ၀င္လာေသာဆရာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ဆရာ၀င္လာ၍ထင္သည္။သူမ လည္းေရွ႕ဘက္ျပန္လွည့္သြား၏။

ဆရာက Blackboard ကိုဖ်က္ၿပီးသီအုိရီေတြစသင္ေတာ့ နားကိုစြင့္ထား လိုက္သည္။သို႕ေသာ္စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ဖမ္းစားမရ၍စာထဲမွာစိတ္မ၀င္စား။
ပူေလာင္စူးရဲသည္ဟုထင္ရေသာမ်က္ႏွာေပၚမွေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ လကၡဏာသေကၤတတစ္ခုကိုျမင္လိုက္ရသလိုရွိ၍ခံစားမိရင္းၾကည္ႏူးစိတ္ျဖစ္သည္။

ခြင့္လႊတ္ပါႏွင္းႏြယ္ေႏြး။ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]