" ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ "

ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္မွာသည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိးဆိုကေလးမ်ား စာသင္ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့မည္။ဇြန္မိုးစက္ တို႕ၾကားမွာအားလံုးသည္ သစ္လြင္ေသာသေဘာကိုေဆာင္ေတာ့မည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္ကေတာ့အက်ၤီအသစ္၊ေဘာင္းဘီအသစ္၊လြယ္အိတ္အသစ္၊စာအုပ္ခဲတံအသစ္ စသည္ျဖင့္အသစ္အသစ္တို႕ျဖင့္ေက်ာင္းတက္ရမည္ကိုတက္ႂကြေနတတ္ သည္။ကေလးဘ၀ေပကိုး။

နည္းနည္းအရြယ္ေရာက္ေတာ့သစ္ျခင္း၊ေဟာင္းျခင္းကေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာသိပ္မရိုက္ခတ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္တစ္တန္းတည္းျပန္က်ျခင္း၊ျပန္ေတြ႕ျခင္းကေပ်ာ္စရာျဖစ္လာသည္။

တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဆိုေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သည္။စာသင္လိုက္၊လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မွာေလကန္လိုက္လုပ္ရေတာ့မွာကိုး။တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္စပ္ခဲ့သည္။

ႏွလံုးသားေတြက ႏိုးထလာခဲ႔ၿပီ

ေပ်ာ္စရာေတြက တံခါးရြက္ၾကားထဲအတင္းတိုးလို႔

ရွင္းသန္႔တဲ႔ခင္မင္မႈေတြကိုရူရိႈက္ခဲ႔ရ

(အဲဒီအခ်ိန္) ဘ၀ကတစ္ခါ ျပန္ႏုပ်ိဳသြားတယ္ ။ ။

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဟုသိရရံုျဖင့္ပင္သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္မိသည္။
ကေလးမ်ားအတြက္ေတာ့ဆုေတာင္းေပးခ်င္သည္။

ကေလးတို႕ေရ-
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာအစစအရာရာျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႕ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာမိုးေလလံုတဲ့စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာရာသီဥတုဒဏ္ကင္းကင္းနဲ႕စာသင္ႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာစစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ ကင္းေ၀းလို႕ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေက်ာင္းတက္ႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာစာေတြေအးေအးေဆးေဆးသင္လို႕စာ၀တ္ေနေရးမပူမပင္ရတဲ့ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအျဖစ္စာအံႏိုင္ပါေစကြာ။
သည္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာေစတနာ၊ေမတၱာအျပည့္နဲ႕သင္ေပးႏိုင္မယ့္ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ႕သင္ယူမႈကိုရရွိလို႕ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာႏိုင္ငံ့တာ၀န္ထမ္းႏိုင္မယ့္သားေကာင္း၊သမီးေကာင္းေတြျဖစ္ပါေစကြာ။        ။

သားလတ္
၂၁း၁၈ နာရီ
၂.၆.၂၀၁၃

( ကၽြန္ေတာ့္Facebook Page ကေနျပန္ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ။ ပံုကကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ထဲမွာရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ )

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၂၀ )

+ သည္ေန႕ညအိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ေသာ တရုတ္ကားျဖစ္သည့္" Crouching Tiger, Hidden Dragon " ကိုယခင္ၾကည့္လက္စျဖစ္ေန၍ဆက္ၾကည့္မိသည္။ထိုသို႕ၾကည့္ေနရင္းမွာ ခဏရပ္၍ဇနီးသည္ႏွင့္ဖုန္းေျပာၿပီးFacebookၾကည့္မိေသာအခါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျပန္ရွယ္ထားေသာ

"ေမသက္ထားေဆြ"ဆိုသည့္ကေလးမေလးသီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲ၀င္စဥ္ကသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုၾကည့္ရ၍YouTubeမွာ ဖြင့္နားေထာင္မိသည္။ေတာ္လိုက္သည့္ကေလး။ဒါႏွင့္ပင္သူႏွင့္ၿပိဳင္သည္ဆိုေသာကေလးမ်ား၏ သီခ်င္းအခ်ဳိ႕ကိုဆက္ဖြင့္မိသည္။၀ိုင္းလမင္းေအာင္ဆိုသည့္ေကာင္ကေလးဆိုထားသည္မွာလည္း ခ်ီးက်ဴးစရာ။ဂ်င္မေလးဂ်မ္းလိုခက္သည့္သီခ်င္းကိုသူဆိုျပထားသည္ကေလးစားစရာ။ ဘယ္သံကုိခိုင္ခိုင္မာမာဆိုႏိုင္လွသည္။ေမသက္ထားေဆြကေတာ့စႏၵကိႏၷရီမွာအငို၊အရိႈက္တို႕ႏွင့္ ပညာေတြျပသြားသည္။သူကပထမရၿပီး၀ိုင္းလမင္းေအာင္ကဒုတိယ။ ၾကယ္ပြင့္ေလးတို႕ရဲ႕ဂီတမိုးေကာင္ကင္ဟုအမည္ေပးထားေသာထိုၿပိဳင္ပြဲကို ကၽြန္ေတာ္ယခင္ကမၾကည့္ဖူးခဲ့။ယခုေတာ့သူတို႕ေလးေတြ အဆိုေကာင္းတာၾကည့္ၿပီးသေဘာက်ေနမိသည္။ေမသက္ထားေဆြကေလးကိုေတာ့တစ္ခါလားမသိ။ Facebookမွာၾကည့္ဖူးသည္။ေတာ္သည္။ကေလးျဖစ္၍ရံဖန္ရံခါအသံကိုလူႀကီးသံတုခ်င္သည္ကလြဲလွ်င္ သူကေလးကေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာအဆိုေတာ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္ဟုသံုးသပ္မိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္ကေကာင္ေလးတခ်ဳိ႕ကေမသက္ထားေဆြ၏ပရိသတ္ျဖစ္သည္။ထမင္းစားခ်ိန္မွာအၿမဲလိုနားေထာင္

တတ္ၾကသည္။သူတို႕သည္လိုကေလးမ်ားဆိုေသာသီခ်င္းမ်ားကိုနားေထာင္ေနသည့္အခါဟိုစဥ္က ဆို၊က၊ေရး၊တီးမွာကေလးမ်ားျမန္မာသံသီခ်င္းမ်ားျဖင့္ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ခဲ့သည္ကိုသြားသတိရသည္။ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကဦးေဆာင္သည္ဆိုေသာအျမင္ကို ဖယ္ခ်ၿပီးၾကည့္လွ်င္ဆို၊က၊ေရး၊တီးလိုၿပိဳင္ပြဲမ်ဳိးက ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံမွာရွိသင့္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ျမန္မာသံ၊ျမန္မာသီခ်င္းမ်ားကိုမ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား ဆက္လက္သီဆိုတီးမႈတ္ထိန္းသိမ္းသြားႏိုင္မည္မဟုတ္လား။

သူတို႕ကေလးေတြႏွစ္ၿခိဳက္စြဲလမ္းသြားလွ်င္ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာသံစဥ္မ်ား မတိမ္ေကာ၊မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ေတာ့။တျခားမၾကည့္ႏွင့္။သူတို႕ကေလးေတြဆိုသည္ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လိုလူႀကီးရင့္မာႀကီးတစ္ေယာက္ပင္လွ်င္ၾကည့္လက္စတရုတ္သိုင္းကားကိုထား၍သူတို႕ ကေလးေတြ၏ျမန္မာသံစဥ္ေတြၾကားမွာစီးေမ်ာသြားခဲ့ရေသးသည္ပဲ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာသံစဥ္ကိုျမန္မာ လူမ်ဳိးျဖစ္ေသာကၽြန္ေတာ္တို႕ခံစား၍ႀကိဳက္ရံုသာမကဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသြားသင့္သည္မဟုတ္လား။ သူတို႕ကေလးေတြကိုေက်းဇူးေတာင္ တင္မိပါေသးသည္။ ( ဇြန္လ ၂၇ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+စင္ကာပူမွာအာမခံလုပ္ငန္းမ်ားေတာ္ေတာ္မ်ားသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ အိမ္တိုင္ရာေရာက္လာေရာက္စည္းရံုးေဆြးေႏြးၿပီးလစဥ္အာမခံေၾကးေပးသြင္းျခင္းျဖင့္ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အက်ဳိး ရွိမည္ဟုထင္ေသာကိစၥမ်ားကိုလုပ္ၾကသည္ဟုကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါသည္။
ယခုတေလာမွာပင္ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္သို႕စလံုးမေလးမ်ားထိုအာမခံကိစၥကို လာေရာက္ေဆြးေႏြးသြားေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးကေလးမ်ား၏အာမခံလုပ္ငန္းက်ေတာ့တစ္မ်ဳိး။ကၽြန္ေတာ္အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သူတို႕ႏွင့္ေတြ႕၍ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းေသာအခါကိုယ့္လူမ်ဳိးခ်င္းမို႕ဖုန္းနံပါတ္ေပးခဲ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ မအားသည္ကိုအားနာ၍လားမေျပာတတ္။ေသာၾကာညေနမွာဖုန္းဆက္သည္။စေန၊တနဂၤေႏြမွာ အားမအားေမးသည္။ကၽြန္ေတာ္ကပေရာဂ်က္အရမ္းက်ပ္သည့္ကာလျဖစ္ေနျခင္း၊ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ကသူ႕မိသားစုစင္ကာပူလာလည္၍ပိတ္ရက္မွလိုက္ပို႕ေနျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္နားရက္မွာပင္သူ႕အတြက္ဆင္းေပးေနရသည္မို႕ကၽြန္ေတာ့္မွာနားရက္ရဖို႕သိပ္မလြယ္။ ထုိ႕ေၾကာင့္သူတို႕ကို အခ်ိန္မေပးႏိုင္။

သို႕ေသာ္တစ္ခါေတာ့ဖုန္းထဲကပင္အာမခံလုပ္ငန္းကအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္ေနအိမ္တည္ေနရာပါ။ေနရာကိုေျပာျပေတာ့သူကကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခြန္းထပ္ေမးပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ႏွင့္အနီးဆံုးဘူတာ(MRT)ကိုလာ၍ရမရ။
စဥ္းစားသာၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္က၀န္ေဆာင္မႈလိုခ်င္၍လား။သူကအာမခံထားမည့္သူရွာေနတာ လားဆိုသည္ကို။သူက၀န္ေဆာင္မႈေပးမည့္သူ။ယခုသူကကၽြန္ေတာ့္ကိုမရွာဘဲကၽြန္ေတာ္ကသူ႕ျပန္ရွာရမည့္ သေဘာ။သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ့္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားဖဲ့ေပးရံုမကကၽြန္ေတာ္ကပင္သူ႕ကိုအခ်ိန္ကုန္သက္သာေစရန္ သြားေတြ႕ရဦးမည္လား။
ကၽြန္ေတာ္ေတြးပါသည္။စင္ကာပူမေလးမ်ားလုပ္သည့္အာမခံလုပ္ငန္းကသူတို႕ကိုယ္တိုင္အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာေဆြးေႏြးသည္။လူအမ်ားႏွင့္ပါ။သူတို႕လည္းအေဖာ္ပါပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာမေလးမ်ားလုပ္သည့္အာမခံလုပ္ငန္းကေတာ့အာမခံထားေစခ်င္သည့္သူကို သူတို႕ေတြ႕ခ်င္သည့္ေနရာကိုေခၚ၍ေတြ႕ခ်င္သည္။
ေရွ႕မွာဆိုခဲ့သလိုစင္ကာပူမွာကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္အခ်ိန္ကရွားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါ။အားလံုးလိုလိုပါ။ကိုယ့္ျမန္မာခ်င္းမို႕အလုပ္သေဘာကူခ်င္ေသာ္ လည္းျမန္မာကားစင္ကာပူေရာက္သည့္တိုင္ျမန္မာက်င့္မေဖ်ာက္ခ်င္လွ်င္ျဖင့္အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ထုိေနာက္ပိုင္းမွာကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုသူတို႕ဖုန္းဟုထင္ေသာဖုန္းနံပါတ္မ်ား၀င္လာလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ဖုန္း မကိုင္ေတာ့ပါ။ၾကာေတာ့သူတို႕လည္းမဆက္ေတာ့ပါ။မွား၍ကိုင္မိလွ်င္ပင္ကၽြန္ေတာ္အာမခံမထားခ်င္ပါ ဟုေျဖမိမည္ျဖစ္ပါသည္။ ( ဇြန္လ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၁း၂၉ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၁၉.၅.၂၀၁၅

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၉ )

+ကၽြန္ေတာ္ယခုလုပ္ေနသည့္ပေရာဂ်က္မွာေန႕လယ္ထမင္းကိုဒရိုင္ဘာေလးတစ္ေယာက္က သြား၀ယ္ေပးသည္။သူကေစာလွ်င္ထမင္းဘူးမ်ားကိုရံုးထဲမွာထားခဲ့သည္။အခ်ိန္က်လွ်င္ကၽြန္ေတာ္တို႕က တရုတ္စာ၊အိႏၵိယစာ စသည္ျဖင့္ကိုယ္မွာသည္ကိုေရြးယူရံုသာ။

ၿပီးခဲ့သည့္အပတ္ထဲကတစ္ရက္မွာကၽြန္ေတာ့္ထမင္းဘူးကိုလွမ္းယူစဥ္ဘူးကကြဲေနသည္ကိုမသိ၍ပက္လက္ လန္ကာေအာက္ျပဳတ္က်သြားသည္။ဘူးထဲမွာတစ္၀က္သာက်န္ခဲ့သည္။ က်သြားေသာထမင္းဟင္းမ်ားကိုရွင္းထုတ္ၿပီးကၽြန္ေတာ္စားမည့္ထမင္းကိုၾကည့္မွ တရုတ္ထမင္းျဖစ္ေနသည္။ကၽြန္ေတာ္ကအိႏၵိယစာမွာထားေသာ္ျငားဘူးကေမွာက္သြားၿပီျဖစ္၍ ထိုဘူးကိုသာယူလိုက္ၿပီးတရုတ္စာစားမည့္ျမန္မာမ်ားကိုကၽြန္ေတာ့္အိႏၵိယစာ ဘူးကိုစားခိုင္းလိုက္သည္။

ထမင္းစားသည့္နားေနေဆာင္ေရာက္ေတာ့ျမန္မာေလးမ်ားကိုထိုအေၾကာင္းေျပာျပစဥ္ တခ်ဳိ႕ကကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕အထဲကထမင္း ထပ္ထည့္ေပးသည္။တခ်ဳိ႕ကသူတို႕ခ်က္လာေသာ ဟင္းကိုလာေပးသည္။
ထိုေန႕ကကၽြန္ေတာ္ထမင္းဘူးျပဳတ္က်ခဲ့ေသာ္ျငားယခင္ေန႕မ်ားထက္ထမင္းေရာ၊ဟင္းပါပိုမ်ားခဲ့သလို စား၍၀ခဲ့သည္။ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းအတြက္ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာျမန္မာျပည္အေ၀းေရာက္ေနသည့္တိုင္ ထမင္းတစ္လုပ္ကေတာ့မရွားသည္ကိုကၽြန္ေတာ္၀မ္းေျမာက္စြာသတိထားမိခဲ့ပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ညီငယ္မ်ားကိုထိုေန႕က အတြက္ေက်းဇူးတင္မိသည္ကေတာ့အမွန္ပင္။ ( ဇြန္လ ၃ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+ေလျပည္ကျဖည္းျဖည္းညင္ညင္တုိက္လိုက္တာပါ
ႏွလံုးသားႏုတဲ့ငါကသာ
အဲဒီေလျပည္ကိုမုန္တိုင္းလို႕ထင္ခဲ့မိတာ။ ။ ( ဇြန္လ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ) 

+အဲဒီလိုမီးခိုးေတြေ၀ေနက်ၿမိဳ႕ကေလးထဲမွာ
အလြမ္းေတြေ၀ေနတဲ့ကိုယ္က
မ်က္ရည္ေတြလည္းေ၀လို႕..............။ ။ ( ဇြန္လ ၁၇ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ) 

+တကယ္ေတာ့သူေ႒းဆိုတဲ့လူတန္းစားဟာသူတို႕ကိုလိမ္တဲ့လူေတြကို အထင္ႀကီးၿပီး သူတို႕အက်ဳိး၊ကုမၸဏီ အက်ဳိးကိုတကယ္လိုလိုလားလား လုပ္ေပးတတ္သူေတြအေပၚမွာေတာ့ တလြဲထင္တတ္ၾကတဲ့ လူတန္းစားတစ္မ်ဳိးလို႕ထင္မိတယ္။
သူတို႕ကိုေနာက္ကြယ္မွာပါးပါးလွီး၊ကုမၸဏီပိုင္ေငြကိုနည္းမ်ဳိးစံုနဲ႕လိမ္ယူေနသူေတြကိုအေကာင္းျမင္ၿပီး တကယ္အလုပ္လုပ္ေပးေနသူေတြက်ေတာ့တျခားလူေတြစကားတစ္ခြန္းဂံုးတိုက္တာနဲ႕သူ႕ကုမၸဏီ ပ်က္မတတ္ယံုတတ္တာ ဒီဘက္ေခတ္သူေ႒းေတြလို႕ေကာက္ခ်က္ခ်ရမလိုပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိႀကံဳေနရတဲ့အေပၚသံုးသပ္မိတာပါ။လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္ပါတယ္။( ဇြန္လ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+"ရတာမလို.."
ငါေဆးလိပ္မေသာက္ဘူး
ဒါေပမဲ့....အေငြ႕ေတြရွဴေနရတယ္။
ငါေဆး၀ါးမသံုးဘူး
ဒါေပမဲ့.....ဓာတုပစၥည္းေတြနဲ႕ထိေတြ႕ေနရတယ္။
ငါေမတၱာလိုခ်င္တယ္
ဒါေပမဲ့....ငါ့ရဲ႕အေ၀းမွာေမတၱာေတြရွိေနတယ္။ ။( ဇြန္လ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+စင္ကာပူေရာက္ေနတုန္းဘယ္ဟာမွအလကားမရသမွ်
သည္တစ္ခါေတာ့မီးခိုးေတြတစ္ၿပံဳတစ္ေခါင္းတစ္နင့္တစ္ပိုးအလကားကိုရေနေတာ့သည္။ ( ဇြန္လ ၂၀ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၃း၃၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္)

၁၉.၄.၂၀၁၅
( ဓာတ္ပံုမူရင္း-ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရိုက္ကူးထားေသာဓာတ္ပံုျဖစ္ပါသည္။ )

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၈ )

+စင္ကာပူအေျခစိုက္ဆိုေသာဂ်ပန္ကုမၸဏီႀကီး၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက ခ်မွတ္ေသာစည္းမ်ဥ္းမ်ားကေလး 
စားေလာက္သည္။သူတို႕ ပေရာဂ်က္တစ္ခုမွာအရႈံးေပၚေန၍ေအာက္ကသူတို႕ငွားထားေသာ Sub Contractorကုမၸဏီငယ္မ်ားကိုဖိေလသလားမေျပာတတ္။ကၽြန္ေတာ္ အခုလက္ရွိ လုပ္ေနေသာ ပေရာဂ်က္မွာအလုပ္သမားေလးမ်ား နားခ်ိန္ျဖစ္သည့္ Coffee Break ကိုျဖဳတ္ရမည္တဲ့။ MOM( Ministry of Manpower)သာသိလွ်င္ဘယ္လိုေနမည္လဲေစာင့္ၾကည့္ခ်င္ေသးသည္။အမွန္ကကၽြန္ေတာ္တို႕ ကုမၸဏီငယ္မ်ားမွာမိမိသတ္မွတ္ခ်ိန္အတိုင္းသြားေန ၾကတာျဖစ္သည္။အလုပ္မၿပီးလွ်င္ေတာ့တစ္မ်ဳိးေပ့ါ။ ခုဟာကေနပူထဲမွာအလုပ္လုပ္ေနရေသာအလုပ္သမားေလးမ်ားကိုမွမစာမနာ။တစ္နာရီကေန ညေနေျခာက္နာရီ၊ခုနစ္နာရီအထိတစ္ဆက္တည္းလုပ္ရမည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္းလံုး၀မလိုက္နာ။ သူတို႕နားေနေဆာင္မွာေပး မတည္းေတာင္ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘာသာအဆင္ေျပသည့္ေနရာမွာ တည္းၾကသည္။ နားၾကသည္။
ထိုထက္ပိုဆိုးသည္ကအင္မတန္မွရယ္စရာေကာင္းၿပီးတစ္ဖက္သတ္ ဆန္ေသာစည္းမ်ဥ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။သူတို႕ကုမၸဏီက၀န္ထမ္းတခ်ဳိ႕ရံုးခ်ိန္ အတြင္းအျပင္ထြက္လွ်င္လုပ္ကြက္ထဲကတျခားကုမၸဏီကားကို တား၍လိုက္ပါကထို၀န္ထမ္းကိုတင္ၿပီးအျပင္ကိုပို႕ေသာကား၏ယာဥ္ေမာင္းကိုလုပ္ကြက္ထဲကထုတ္ မည္ျဖစ္သလိုသူ႕၀န္ထမ္းကိုသတိေပးစာေပးမည္တဲ့။ေတာ္ေတာ္ကိုတရားမွ်တသည့္စည္းမ်ဥ္းပါလားဟုၾကား ရကတည္းကကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္ပြဲဖြဲ႕ျဖစ္သည္။မိမိ၀န္ထမ္းကိုမိမိမႏိုင္ဘဲႏွင့္သူမ်ားကိုက်ေတာ့အျပစ္ေပး မွာကထုတ္မွာ၊သူ႕၀န္ထမ္းသူ႕ဘာသာခိုးထြက္တာက်ေတာ့သတိေပးစာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္းေတြးပါသည္။လက္ေအာက္ခံကုမၸဏီဆိုသည္မွာစင္ကာပူလိုေနရာမ်ဳိးမွာေငြရဖို႕ တစ္ခုႏွင့္ပင္ Main Contractor ကေျပာသမွ်ဟုတ္ကဲ့လုိက္ရသည့္ဘ၀ကိုေရာက္ေနေသာကုမၸဏီေလးမ်ား သာျဖစ္သည္ဟု။ ( ေမလ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+အခုတေလာသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ဆံုျဖစ္သည္။သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္၏အိမ္မွာစု၍ စကားေျပာျဖစ္ၾက၊မိသားစုခ်င္းေတြ႕ၾကႏွင့္စိတ္ အပန္းေျဖၾကသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျပာေသာ အေၾကာင္း အရာမ်ားထဲ မွာႏိုင္ငံေရး၊စီးပြားေရး၊ပညာေရး၊လူမႈေရးအကုန္ပါသည္။ေက်ာင္းသား ဘ၀ႏွင့္အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းမ်ားပါသည္။ထိုသို႕ေျပာေန၊ေဆြးေႏြးေနသည္ကို ၾကည့္ရင္းကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲေတြးမိတာေလး တစ္ခုရွိလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာျပည္မွာျပည္သူ႕၀န္ထမ္းလုပ္ေနစဥ္ကကၽြန္ေတာ္တို႕ ႒ာနအႀကီးအကဲကကၽြန္ေတာ္တို႕အင္ဂ်င္နီယာမ်ားကိုစကား တစ္ခြန္းေျပာသည္။သူခိုင္းသည့္ကိစၥတစ္ခု အဆင္မေျပပါက"မင္းတို႕BE ေတြက ရွိသည္၊ မျဖစ္ပါ "တဲ့။  
သူဆိုလိုခ်င္သည္ကအဂၤလိပ္လိုBEဘီသည္ရွိသည္၊ျဖစ္သည္ဟု အဓိပၸါယ္ထြက္ေသာ္ျငားကၽြန္ေတာ္တို႕ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းဆင္း (ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ဆင္း)မ်ားမွာေတာ့ရွိသာရွိသည္။သံုး၍မျဖစ္ပါဟု ဆိုလိုျခင္းပင္။ကၽြန္ေတာ့္စီနီယာဓာတုအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ အန္တန္နာဆင္ၿပီးလိုင္းမမိေသာအခါထိုအႀကီးအကဲကထိုစကားေျပာသည္။ဘီအီး-ဘီ၊ရွိသည္၊မျဖစ္ပါဟု ထပ္ခါဆိုသည္။အလုပ္ကိစၥတစ္ခုအဆင္မေျပျဖစ္သည္။ဘီအီး-ဘီ၊ရွိသည္၊မျဖစ္ပါဟုဆိုသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးနည္းနည္းေတာ့ေအာင့္ သက္သက္ခံစားရသည္။
ယခုကၽြန္ေတာ္အလုပ္ကထြက္ခဲ့ၿပီးစင္ကာပူမွာသူငယ္ခ်င္းအင္ဂ်င္နီယာမ်ား(ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ဟုေခၚေသာကာလမွာတက္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္)လုပ္ငန္းခြင္ကိုယ္စီ၀င္၍အလုပ္ကိုယ္စီႏွင့္ အဆင္ေျပေနၾကသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ားလည္းကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္အတူေတြ႕ဆံု၀ိုင္းဖြဲ႕
တတ္ၾကသည့္အခါကၽြန္ေတာ္အၿမဲဂုဏ္ယူေနသည္က"BEဘီ၊ရွိသည္ ၊ျဖစ္သည္။ျပည္ပမွာ"ဟု။ျပည္တြင္းမွာရွိေန၊ျဖစ္ေနေသာသူမ်ားလည္းမ်ားစြာရွိေနဦးမည္ျဖစ္ေသာ္ျငားထိုသို႕မေကာင္းထင္တတ္ေသာ သူမ်ားႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ရွိသည္၊မျဖစ္ပါဟုသာအေျပာခံေနရေပဦးမည္ကိုကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆံုေနက်စကား၀ိုင္းမ်ားကိုေရာက္လွ်င္ထိုအႀကီးအကဲကို ဖ်တ္ခနဲသတိရသည္။ တျခားေတာ့မဟုတ္။သူေျပာခဲ့ေသာ"ဘီအီး-ဘီ၊ရွိသည္၊မျဖစ္ပါ"ဆိုေသာကၽြန္ေတာ္တို႕ဘီအီးမ်ား သည္၊ျပည္ပ မွာေတာ့ေတာ္ေတာ္အလုပ္ျဖစ္ပါသည္ဟုသူ႕ကိုျပန္ေျပာခ်င္ မိေသာေၾကာင့္ပင္။ တခ်ဳိ႕ကလည္းေျပာသည္။ဦးေႏွာက္ယုိစီးမႈမ်ားမ်ားေနသည္တဲ့။မယုိစီးေစခ်င္လွ်င္မယိုစီးေအာင္ထိန္းသိမ္းရ မည့္နည္းလမ္းမ်ားရွာသင့္သည္။ စကားလံုးႏွင့္ေျပာေန၍မၿပီးႏိုင္။သည္ေန႕ပင္အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ထိုအေၾကာင္းေဆြးေႏြးမိေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္းအျပင္သုိ႕မယိုစီးခ်င္ပါ။သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုျပည္ပသို႕ယိုစီးေအာင္လုပ္ေနသူမ်ားရွိေနသမွ်ေတာ့ယခင္ကတင္မဟုတ္။ယခုေရာ၊ေနာင္ေရာဦးေႏွာက္မ်ားဆက္လက္ယိုစီးေနမည္မွာ အမွန္ပင္။ ( ဇြန္လ ၁ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+ကၽြန္ေတာ္ေနေသာအိမ္ကိုေရာက္ရန္စီးရေသာဓာတ္ေလွကားတစ္စင္းရွိသည္။တစ္ခါကတရုတ္အဘုိးႀကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ဓာတ္ေလွကားထဲမွာဆံုသည္။မိမိသြားလိုေသာအထပ္၏နံပါတ္ကိုႏိွပ္ၿပီးတံခါးပိတ္ ရန္ေစာင့္ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ကစိတ္မရွည္။တံခါးပိတ္သည့္ခလုတ္ကမီးေရာင္ကေလးကမွိတ္ တုတ္ မွိတ္တုတ္ျဖစ္ေနစဥ္မွာပင္ကၽြန္ေတာ္ကတံခါးျမန္ျမန္ပိတ္ရန္ခလုတ္ ကိုႏိွပ္ခ်လိုက္သည္။ဒါကိုထိုတရုတ္ အဘိုးႀကီးကကၽြန္ေတာ့္ကိုလွည့္ၾကည့္ၿပီးထိုသို႕ႏိွပ္စရာမလိုေၾကာင္း၊မီးေရာင္ကေလးမွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ဆိုသည္မွာတံခါးပိတ္ရန္ဆင္ဆာကအလုပ္လုပ္ေနေၾကာင္း၊ထိုသို႕အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ခလုတ္ကို ထပ္ႏိွပ္လိုက္လွ်င္ၾကာေသာအခါခလုတ္ပ်က္ႏိုင္ေၾကာင္းေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပပါသည္။ကၽြန္ေတာ္လက္ခံ ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္ကသာဆႏၵေစာ၍ႏိွပ္မိျခင္းပါ။တကယ္ဆိုမႏွိပ္လည္းတံခါးကပိတ္မွာအမွန္ပင္။ေရွးလူႀကီး မ်ားကားပစၥည္းကိုေတာ္ေတာ္တန္ဖိုးထားတတ္ပါလားဟုကၽြန္ေတာ္ေတြးမိေသးသည္။
သည္ေန႕မနက္က်ေတာ့တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ထိုတရုတ္အဘုိးႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ဓာတ္ေလွကားထဲမွာျပန္ ဆံုရျပန္သည္။ထံုးစံအတိုင္းသြားလိုေသာအထပ္နံပါတ္မ်ားကိုႏိွပ္ၿပီးတံခါးပိတ္သည့္ခလုတ္ကမီးေရာင္ကေလး မွိတ္ခ်ည္လင္းခ်ည္ျဖစ္ေနသည္ကိုကၽြန္ေတာ္ကစိတ္မရွည္။သို႕ေသာ္ထိုအဘုိးႀကီးကကၽြန္ေတာ့္ကိုခလုတ္ မႏိွပ္ရန္လက္ရိပ္ႏွင့္ျပေနသည့္အခါကၽြန္ေတာ္ကသူ႕အေၾကာင္းသိသူပီပီၿပံဳးရင္းသာၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ စိတ္ထဲ ကေတာ့ေတြးပါသည္။ေရွးလူႀကီးမ်ားစည္းစနစ္က်သည္မွာေနာက္လူငယ္မ်ားလိုက္မမီႏိုင္ပါဟု။
ဟုတ္သည္ေလ။ထိုဓာတ္ေလွကားမွာလူငယ္မ်ားစြာသည္တံခါးခလုတ္ကိုတံခါးမပိတ္မခ်င္းအႀကိမ္ေပါင္းမ်ား စြာႏွိပ္ေနသည္မွာကၽြန္ေတာ္ဓာတ္ေလွကားစီးတိုင္းႀကံဳေနက်။ကၽြန္ေတာ္လည္းပါသည္။ရံဖန္ရံခါမိသားစုမ်ား၊ ကေလးမ်ားပါလာလွ်င္အေရးေပၚေခါင္းေလာင္းခလုတ္ကိုကေလးမ်ားေဆာ့ေနသည္ကိုမိဘမ်ားကရယ္ေမာ ကာၾကည့္ေနခဲ့သည္ကိုပင္ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳခဲ့ရဖူးသည္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနာက္လူငယ္မ်ားသည္အေရးႀကီးသည္ကိုလည္းမႀကီးဟုထင္တတ္သလိုအေရးမႀကီးသည္ကို လည္းအေရးႀကီးသည္ဟုလြဲမွားစြာ လုပ္ေဆာင္ေနတတ္ၾကၿပီလားမသိ။ေခတ္၏ေျပာင္းလဲမႈပင္ထင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္တိုးတက္ျခင္းလား၊ဆုတ္ယုတ္ျခင္းလားဆိုသည္ကိုေတာ့သမိုင္းကစကားေျပာေပလိမ့္မည္။ ( ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၁း၂၄ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိ္န္ )

၃.၁၂.၂၀၁၄

 Photo Ref: en.wikipedia.org

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၇ )

+ကံသာတာလား..........ကံနာတာလား
ႏိုင္ငံျခားဆိုတဲ့ ကၽြန္းကေလးမွာဆက္ေသာင္တင္ေနဖို႕
ငါ့ထီဂဏန္းေတြက ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္လြဲတယ္။ ( ဧၿပီလ ၈ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+"အတာကူးေသာလ၊ထန္းခူးေသာလ၊တန္ခူးလရယ္လို႕သတ္မွတ္ဆိုမႈျပဳၾကရတဲ့ေႏြလမွာ မဟာသႀကၤန္မဂၤလာပြဲသဘင္ကိုဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကတာဟာျဖင့္ ပုဂံေခတ္ကစတင္ခဲ့တယ္လို႕ယူဆလို႕ရပါတယ္ရွင္။အင္း၀ေခတ္ကိုကူးေျပာင္းလာတဲ့အခါမွာလည္းသႀကၤန္ေရပြဲသဘင္ကိုစဥ္လာမပ်က္ဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။မဟာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟာျဖင့္ျမန္မာတို႕ရဲ႕၁၂လ ရာသီပြဲေတာ္ေတြထဲမွာေပ်ာ္ရႊင္စရာအေကာင္းဆံုးပြဲေတာ္ လို႕လည္းေျပာလို႕ရႏိုင္ပါတယ္ရွင္။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာလည္းသႀကၤန္မဂၤလာေရသဘင္ပြဲကိုဆက္လက္ က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။အမ်ားျပည္သူ 
တို႕တစ္ခဲနက္ဆင္ႏႊဲေလ့ရွိၾကတဲ့ေရပြဲ သဘင္မွာဂီတသုခုမအႏုပညာရွင္မ်ားဟာအႏုပညာ ၀န္တာေက်ပြန္စြာနဲ႕ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကတယ္လို႕အဆိုရွိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႕ရတနာပံုေခတ္ေရာက္တဲ့တုိင္ေရပြဲသဘင္ကိုၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င္းပခဲ့ၾကရာမွာ 
ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေအာင္ေက်ာ္ခ်မ္းေအးမႏၱေလးေနျပည္ေတာ္မွာေတာ့သႀကၤန္ခ်ိန္ေရာက္ေလတိုင္းသႀကၤန္ ပြဲေတာ္ေရပြဲေတာ္ကိုျပည္သူခ်စ္တဲ့အႏုပညာသည္မ်ားရဲ႕သႀကၤန္ေတးသံမ်ားနဲ႕ေ၀လြင္ေနေအာင္ ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကတာဟာျဖင့္ယေန႕ထက္တိုင္ပါပဲရွင္။"
(တင္တင္ျမ-သႀကၤန္မိုးဇာတ္ကားအဖြင့္စကားေျပာ)
ႏွာဘူးေသာလ၊အရမ္းမူးေသာလ၊လွန္ျမဴးေသာလရယ္လို႕သတ္မွတ္ ဆိုမႈျပဳၾကရတဲ့ေႏြလမွာ"အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္ မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"ကိုဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကတာဟာျဖင့္ 
ဂ်ပန္ေခတ္ကစတင္ခဲ့တယ္လို႕ယူဆလို႕ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
ဗ်င္းၾကတဲ့ေခတ္ကိုကူးေျပာင္းလာတဲ့အခါမွာလည္း"အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"ကို စဥ္လာမပ်က္ဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲေတာ္ဟာျဖင့္ျမန္မာတို႕ရဲ႕၁၂လရာသီပြဲေတာ္ေတြ ထဲမွာေဖာ္ခ်င္စရာအေကာင္းဆံုး ပြဲေတာ္လို႕လည္းေျပာလို႕ရႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
ကုန္းေျပာင္ေခတ္မွာလည္း"အေဖာ္အခၽြတ္မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာ ပြဲသဘင္"ကိုဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။အမ်ားျပည္သူတို႕တစ္ခဲနက္ဆင္ႏႊဲေလ့ရွိၾကတဲ့"အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"မွာဂီတသုခုမရုပ္ရွင္အႏုပညာရွင္မ်ားဟာ
လည္းအႏုပညာတာ၀န္ေက်ပြန္စြာနဲ႕ပါ၀င္ေဖာ္ခၽြတ္ၾကတယ္လို႕ အဆိုရွိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႕ရတနာအကုန္ေဖာ္တဲ့ေခတ္ကိုေရာက္တဲ့တိုင္"အေဖာ္အခၽြတ္မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္ မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"ကိုၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲက်င္းပခဲ့ၾကရာမွာကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ေပါင္ေက်ာ္လွန္အစံုၿမိဳ႕ 
ရန္ကုန္မွာေတာ့"အေဖာ္ အခၽြတ္မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္" ကိုေရာက္ေလတိုင္းအႏုပညာသည္မ်ားရဲ႕သႀကၤန္ေတးသံ မ်ားနဲ႕ေ၀လြင္ေနေအာင္ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾက တာဟာျဖင့္ ယေန႕ထက္တိုင္ပါပဲခင္ဗ်ာ။
( သားလတ္-မဟာသႀကၤန္အက်ေန႕အဖြင့္စကားေျပာ)
( ဧၿပီလ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+မေန႕ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏အိမ္တက္ရွိ၍သြားခဲ့သည္။ဟိုေရာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ မေဟသီမ်ား၊မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားပါတစ္စုတေ၀းေတြ႕ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနရင္းသူတို႕ႏွင့္စကားစျမည္ေျပာကာေနာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေယာက်ာ္းေလးမ်ားခ်ည္းတစ္၀ိုင္းျဖစ္ သြားေတာ့သည္။အျပန္က်ေတာ့ကိုယ့္ဘာသာျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။စိတ္ကနည္းနည္းလန္းေနသလိုရွိ၏။
အေၾကာင္းကရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္ဇနီးသည္ႏွင့္ေရာ၊မိသားစုႏွင့္ေရာ အေ၀းမွာေနလာခဲ့သည္မွာ မသိမသာႏွင့္အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုေရာက္ ခဲ့ေလၿပီ။အလုပ္ႏွင့္အိမ္၊အိမ္ႏွင့္အလုပ္သည္လိုသာ လည္ပတ္ရင္းအားလွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာသာအခ်ိန္ကုန္ခဲ့ေသာဘ၀ကမိသားစုဆိုေသာအ၀န္း အ၀ိုင္းေလးကိုခဏမွ်ျပန္ထိေတြ႕ရစဥ္မွာအေျပာင္းအလဲျဖစ္ကာ လန္းသြားျခင္းပင္။
ဪ-မိသားစုဆိုသည္ကားအင္အားႀကီးမားေသာအရာတစ္ခုပါလားဟု ကၽြန္ေတာ္သိခြင့္၊ခံစားခြင့္ 
ရခဲ့ျပန္ေလသည္။ ( ေမလ ၅ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+သည္ေန႕အေမေန႕ဟုFacebookကိုဖတ္ရင္းသိရသည္။သူငယ္ခ်င္းအသိ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အေမ့ကို တမ္းခ်င္းမ်ား၊အေမ့ေမတၱာခ်ီးမြမ္းခန္းမ်ား စသည္ျဖင့္ျမင္ရသျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲၾကည္ႏူးစိတ္ျဖစ္ မိသည္။အမွန္ အတိုင္း၀န္ခံရလွ်င္ကၽြန္ေတာ္လည္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္၍အေမကိုပို ခင္တြယ္ပါသည္။ ယခုတစ္ေခါက္စင္ကာပူျပန္လာခါနီးအေမတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မွာသိ၍က်ိတ္ငိုခဲ့သည္ဟု အေဖကေျပာခဲ့ဖူးသည္။အေမ့ ကိုျပန္ေပးမသိေစခ်င္၍အေဖကတိုးတုိးတိတ္တိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုအသိေပးခဲ့ျခင္းပါ။ကၽြန္ေတာ္ကဟန္လုပ္ၿပီးအေမ့ကိုႏွစ္သိမ့္ခဲ့ပါသည္။ေလဆိပ္လိုက္ပို႕ဖုိ႕ ကိုေတာ့အေဖကအေမ့အေၾကာင္းသိ၍သည္တစ္ေခါက္မွာလိုက္ မပို႕ေစေတာ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမွာစိုး၍လိုက္မပို႕ခိုင္းေတာ့ပါ။အေမကထိုသို႕ခံစားေနရေသာအခါအေဖ ဘာမွ်မျဖစ္ဘူးဟုမ်ားထင္ပါ သလား။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လုိအပ္ေသာစာအုပ္အေဖႏွင့္အေမ့အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ကလူႀကံဳရွိမွယူပါမည္ဆိုသည္ကိုအေမကက်န္ခဲ့လွ်င္စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ယူသြားေစရန္အေဖကသူ႕အလုပ္ကအျပန္ကားငွား၍ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သို႕ လာပို႕ခဲ့ပါသည္။တကယ္ေတာ့ေလဆိပ္သြားမည့္ေန႕မွာအေဖသည္နယ္သို႕ခရီးထြက္ရမွာျဖစ္၍ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုက္မပို႕ႏိုင္ေတာ့ပါ။အေဖမပါေသာေလဆိပ္သို႕အေမ့ကိုမလိုက္ေစခ်င္သည္မွာအေဖကအေမ့ကို ပိုနားလည္၍ပါ။ကၽြန္ေတာ့္အျပန္ခရီးကိုၾကည့္ကာ အေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး၀မ္းနည္းကာငိုမွာစိုး၍ပါ။ သုိ႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္က်န္ခဲ့ေသာစာအုပ္လာေပးေသာညကအေဖကကၽြန္ေတာ့္ကိုကားေပၚကမဆင္းဘဲ စာအုပ္လွမ္းေပးရင္းကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဖမ္းကိုင္ကာနမ္းရႈပ္၍အားရပါးရငိုပါသည္။အေဖ့စိတ္ထဲမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္အေ၀းတစ္ေနရာကိုျပန္ရျခင္းကိုစိတ္မေကာင္းေၾကာင္းထိုအခါမွာကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ရပါေတာ့သည္။ အေဖႏွင့္အေမအသက္ႀကီးၿပီဆိုသည္ကိုကၽြန္ေတာ့္ေရာ၊သူတို႕ပါသိေနသည္ပဲ။ အေဖမည္မွ်ခံစားရေၾကာင္းကၽြန္ေတာ့္ကိုထုတ္ေျပာပါသည္။ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းႏိုင္ေတာ့ပါ။ သုိ႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္မငိုခဲ့ပါ။ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္မိဘမ်ားထပ္မံစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့၍ပါ။သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သူတို႕ကြယ္ရာမွာတစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္ငိုပါသည္။ယခုစာရိုက္ေနစဥ္မွာကၽြန္ေတာ့္ပါးမွာ မ်က္ရည္စမ်ားစီးက်ေနပါသည္။အေဖႏွင့္အေမ၏ေမတၱာမ်ားကိုေတြးမိ၍ပါ။
သည္ေန႕အေမေန႕ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္သည္အေမ့ကိုေရာ၊အေဖ့ကိုပါသတိရေနပါသည္။ အေဖေရာ၊အေမပါတူညီေသာေမတၱာမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ခံစားေနမိပါသည္။
( ဇန္န၀ါရီ ၂၆ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၁၆း၁၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၃၀.၁၁.၂၀၁၄ 

Photo Ref: www.clipartpanda.com 

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " (၁၆)

+မနက္ျဖန္သည္ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး၏လြတ္လပ္ေရးေန႕ျဖစ္သည္။အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္(၆၅)ႏွစ္အတြင္း လူေပါင္းမ်ားစြာ၏အသက္၊ေသြး၊ေခၽြးတို႕ျဖင့္ရင္းႏွီးထားခဲ့ရသလိုထိုအရာမ်ားျဖင့္ပင္ထိုလြတ္လပ္ေရးႀကီးေရရွည္ တည္တံ့ေစရန္ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္း ခဲ့ေသာလြတ္လပ္ေရး၏ အသီးအပြင့္ကိုယေန႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ခံစားခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ထိုသို႕ရရွိခဲ့ေသာ္ျငားလည္းယေန႕တိုင္မလြတ္ လပ္ႏိုင္ေသးသူမ်ားလည္းရွိေနၾကေသးသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလြတ္လပ္သည္ဟု ထင္ေနမိေသာ္ျငားလည္းတကယ္ေတာ့ျပင္ပဗဟိဒၶကလြတ္လပ္ သေလာက္ အတြင္းစိတ္အဇၥ်တၱကမူ ထင္သေလာက္လြတ္လပ္ျခင္းမရွိ။ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ကိုယ့္ကိုယ္ တြဲေနခြင့္အၿမဲရွိေနဖို႕ကမလြယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါႏိုင္ေသာဘ၀ဆိုသည္ ကိုေတြးရင္းအားက်မိသည္။ မည္သို႕ဆိုေစကၽြန္ေတာ္ရပ္တည္ေနရေသာေနရာတစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္လြတ္လပ္စြာ ရွိမေနေစကာမူကၽြန္ေတာ္ရပ္တည္ရျခင္း၏အက်ဳိးဆက္မွာလူမ်ားစြာခ်မ္းသာမႈရရွိမည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိသည္အတိုင္းသာဆက္ထားမိမွာအမွန္ပင္ျဖစ္သည္ကို မနက္ျဖန္က်ေရာက္မည့္လြတ္လပ္ေရးေန႕ကိုတိုင္တည္၍ေျပာျပခ်င္မိပါသည္။လြတ္လပ္ေရးဆိုသည့္သေဘာကို ကကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားေနသူမ်ားအတြက္ပါခ်င္မွပါလိမ့္မည္။ေသခ်ာသည္ကတျခားသူမ်ားကသာလြတ္လပ္သည္ ဆိုသည့္အရသာကိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခြင့္ရွိသည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ တိုင္းရင္းသားမ်ားကသက္ေသျပဳ ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္လား။ ( ဇန္န၀ါရီလ ၃ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+မေန႕ကကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာတစ္ေမဂ်ာတည္းအတူ တက္ခဲ့ၿပီးေသေပါင္း ရွင္ေပါင္းေပါင္းခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ျပန္ေတြ႕ ရသည္။ အမွန္ကအဂၤလန္မွာအလုပ္လုပ္ေနေသာ 
သူငယ္ခ်င္းကစင္ကာပူကိုေဆြးေႏြးပြဲလာရင္းစင္ကာပူကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကထမင္းလိုက္ေကၽြး၍ တစ္ညေနခင္းမွာဆံုၾကရတာျဖစ္သည္။မည္သို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္စက္မႈအဓိကဘာသာရပ္ျဖင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကေက်ာင္းၿပီးခဲ့ေသာကၽြန္ေတာ္တို႕ကို စင္ကာပူကဆက္လက္ ရွင္သန္ခြင့္ေပးခဲ့သည့္အတြက္စင္ကာပူကိုေက်းဇူးတင္မိသည္။ အဂၤလန္ကသူငယ္ခ်င္းသည္လည္း 
စင္ကာပူမွာဘြဲ႕လြန္ၿပီးသြားခဲ့တာျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္က်န္သူမ်ားကလည္းစင္ကာပူမွာအလုပ္လုပ္ေနတာျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့စင္ကာပူကိုေက်းဇူးတင္ပါသည္။
သည္ေန႕က်ေတာ့ယခင္ပေရာဂ်က္ကမန္ေနဂ်ာကညေနစာေခၚေကၽြးသည္။ ျမန္မာ၊ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ မေလး၊ စလံုး စသည္ျဖင့္လူမ်ဳိးစံုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးလည္း စင္ကာပူမွာအလုပ္လုပ္ေနတာျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့စင္ကာပူကိုေက်းဇူးတင္ရျပန္သည္။ လူေပါင္းစံုရပ္တည္ခြင့္ရေနသည့္အတြက္ပါ။
တစ္ခုပဲရွိသည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ဆံုေသာအခါရယ္စရာ၊ေမာစရာမ်ားကေျပာမကုန္။  ျပန္ခါနီးသည္အထိ အားလံုးသည္ေႏြးေႏြးေထြးေထြး။ ယခင္ကေက်ာင္းသားဘ၀ကာလမ်ားလိုႏုပ်ဳိသည္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာင္အတူတူ။ အိမ္အထိအေရာက္ျပန္ဖို႕ကားဆိုသည္ကိုပူစရာမလို။ အလုပ္ကလူမ်ားႏွင့္စကားေျပာေတာ့အားလံုးကဟန္လုပ္ေနတာသိသာသည္။တခ်ဳိ႕ကမိမိဂုဏ္ပုဒ္မ်ားကို သူေ႒းေရွ႕မွာပံုမေပၚေပၚေအာင္မရမကေဖာ္ေနၾကသည္။ အျပန္က်ေတာ့လမ္းႀကံဳလိုက္မိေသာမိမိအမွား ကိုေတြးရင္းေနာင္တရ ခ်င္သည္။ အတူပါရံုး၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုႏွာဘူးက်၍အရင္လိုက္ပို႕ေသာ 
တျခားႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ေၾကာင့္အနီးဆံုးကၽြန္ေတာ္ကေနာက္ဆံုးမွ အိမ္သို႕ေရာက္ေတာ့သည္။ ဒါကေတာ့ အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေတြ႕ခဲ့ရေသာညေနစာႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာကလာေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္စားခဲ့ရေသာညေနစာ၏အဓိက ကြာျခားခ်က္ ပင္ျဖစ္ေပမည္။ မည္သို႕ျဖစ္ေစစင္ကာပူကိုေတာ့ေက်းဇူးတင္ေနပါဦးမည္။ သူစိမ္းမ်ားအေၾကာင္းကုိပုိသိခြင့္ရသည့္အတြက္ပါ။ (ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )
 
+သည္ေန႕မိုးတဖဲြဖြဲမွာအိမ္ကိုျပန္စဥ္ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ခိုက္ဘတ္စ္ကားတန္းရသည္။ ကားကလူနည္းနည္းႏွင့္ရွင္းေနသည္မို႕ေခ်ာင္သားပဲဟုေတြးကာ အေပၚထပ္ကိုတက္ခဲ့သည္။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေပၚထပ္တက္တက္ခ်င္း လူကရွင္းေန၍မ်က္လံုးကစားၿပီးၾကည့္လိုက္စဥ္ေနာက္နားခပ္လွမ္းလွမ္း မွာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ထိုင္ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ဦးထုပ္ ကေလးေဆာင္းထား၍စလံုးမပဲေနမွာ ဟုေတြးကာႏိုင္ငံျခားသားၾကည့္သည္ကိုသိပ္ႀကိဳက္ေလ့မရွိေသာစလံုးမမ်ားအေၾကာင္း ၾကားဖူးေန၍ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ေတာ့ဘဲေရွ႕နားမွာသာထိုင္ျဖစ္ခဲ့သည္။သို႕ေသာ္လူ၏သဘာ၀၊ ကားစီးတာၾကာလာသည့္အခါကိုယ့္ဘာသာေနာက္ေက်ာမလံုသလိုျဖစ္လာသည္။ တျခားလူအမ်ားႀကီးပါလာလွ်င္သည္လိုျဖစ္မွာမဟုတ္။သည္ၾကားထဲေမာင္မ်ဳိးမင္း(ရင္တြင္းျဖစ္)၏'ကားေပၚမွာ ပါလာတယ္'ဆိုေသာသရဲကားကိုလည္းစိတ္ ကျပန္မွတ္မိလာသည္။ပိုၿပီးမလံုမလဲျဖစ္လာ၏။ယာဥ္ေမာင္း၏ ကင္မရာရွိေနတာပဲေလဆိုၿပီးၿငိမ္ေနလိုက္သည္။သုိ႕ေသာ္ကင္မရာထဲမွာဟိုဟာေတြကေပၚတာမေပၚတာ မက်ိန္းေသ။အေတြးေတြကလည္းျမန္သည္။ရန္ကုန္မွာကားတစ္စီးသူ႕ဘာသာေမာင္းထြက္သြားၿပီးေနာက္ တစ္စီးကို၀င္တိုက္သည္ဆိုေသာသတင္းကိုလည္းဖတ္ထားတာပူပူေႏြးေႏြးရွိေသးသည္ကိုမွတ္မိေနသည္။ အျပင္မွာမိုးေအးေန၍ေခၽြးေတာ့မျပန္မိ။ ကိုယ့္ဘာသာဖုန္းသံုးေနရင္းထိုေကာင္မေလး၏ၿငိမ္သက္မႈကို အံ့အားသင့္ေန မိသည္။ဖုန္းလည္းမေျပာ။သီခ်င္းသံလည္းသဲ့သဲ့ကိုမၾကားရ။ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကဖုန္းေခၚေတာ့ ဖုန္းေျပာရင္းအာရံုကတစ္ဖက္မွာေရာက္ေန၍သာ သက္သာေတာ့သည္။ေနာက္ေတာ့ကားမွတ္တိုင္ တစ္တုိင္အေရာက္မွာေနာက္ကေနဖ်တ္ဖ်တ္ ဖ်တ္ဖ်တ္အသံၾကားေတာ့ကၽြန္ေတာ္ေနလို႕မရေတာ့။ လွည့္ၾကည့္မည္ႀကံစဥ္မွာပင္သူ႕ႏႈတ္ကအသံထြက္လာသည္။ I arrive ..............စသည္ျဖင့္ စလံုးမအဂၤလိပ္သံ။ ေတာ္ေသးသည္။ လူစစ္စစ္ပဲဟုေတြး၍ရသြားသည္။ေက်းဇူးရွင္မဟုစိတ္ထဲက တိုးတိုးေရရြတ္မိသည္။ (ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+မေန႕ကပင္နီဆူလာပလာဇာေရာက္သည္။ျမန္မာျပည္ေခၚရန္ ဖုန္းကတ္ႏွစ္ကတ္၀ယ္သည္။ကၽြန္ေတာ္က Pagodaဆိုေသာေရႊတိဂံုပံုပါသည့္ဖုန္းကတ္ကို၀ယ္သည္။ဆိုင္ကအန္တီႀကီးကဖုန္းကတ္ႏွစ္ကတ္ကိုထိုးေပးရင္းHello Panda ဆိုသည့္မုန္႕ဘူးေလးတစ္ဘူးကို ဖုန္းကတ္ခ်ေပးသည့္ မွန္ဗီရိုေပၚတင္လိုက္သည္။ 
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးသည္ဟုမထင္။ ဖုန္းဖိုးေငြေခ်ေပးၿပီးလွည့္ထြက္မည္အျပဳ' ယူသြားပါ ' ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေပးမွန္းသိသည္။မုန္႕တစ္ဘူးအပိုရလာခဲ့၏။
သည္ေန႕မနက္က်ေတာ့Sheng Siong မွာအေအး၀ယ္စဥ္ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ေနက်အေအးဘူးနွစ္ဘူး ၀ယ္ျဖစ္၏။ ထိုစဥ္မွာပင္အေရာင္းႁမွင့္တင္ေရး၀န္ထမ္းေကာင္မေလးက အခ်ဳိရည္ဘူးေလးႏွစ္ဘူးကိုသီးျခား အပိုအျဖစ္လက္ေဆာင္ေပးေလ၏။ သည္လိုႏွင့္အခ်ဳိရည္ဘူးေလးႏွစ္ဘူးအပိုရလာခဲ့ျပန္၏။
ေစ်း၀ယ္ၿပီးေငြရွင္းရန္ေကာင္တာကိုသြားေတာ့လူတစ္ဦးကေစ်း၀ယ္ တြန္းလွည္းေလးေပၚမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုတင္ကာ တြန္းလာသည္ကိုေတြ႕သည္။ေနာက္ေတာ့ထိုကေလးႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္စၾကေနာက္ၾကရင္း ထငိုမွေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္စဥ္အႁမႊာျဖစ္ေန သည္ကိုေတြ႕ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။ကုန္ပစၥည္းတင္အပိုရတာမဟုတ္။လူလည္းကံေကာင္းလွ်င္အပိုေလး ရတတ္ပါလားဟု။ ( မတ္လ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၁း၃၉ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၇.၁၁.၂၀၁၄ 

Photo Ref: fatenfafa.blogspot.com

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၅ )

+ ၁၂.၁၂.၁၂

ဂဏန္းေလးေတြလွေတာ့လူေတြကအစြဲေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕ေျပာၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ဘာမွ်မဟုတ္ပါဘူး။မနက္ျဖန္မွာလည္း၁၂ရက္၁၂လရွိေနမွာပဲ။၁၂နာရီ၁၂မိနစ္၁၂စကၠန္႕ ဆိုတာလည္းရွိဦးမွာပဲ။အေကာင္းဆံုးကဘယ္အခ်ိန္၊ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ကိုယ္လုပ္သမွ်ေကာင္းေနဖို႕ပဲ လိုအပ္တာပါ။ဂဏန္းလွတာႀကိဳက္ေတာ့ဒီလိုဆံုေနတာေလးေတြကစိတ္၀င္စားဖို႕ေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ လိုတာထက္မပိုဖို႕ပဲအေရးႀကီးတာ။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+လူတခ်ဳိ႕ကကမၻာပ်က္မည္ဆိုၿပီးေအာ္ေနၾကသည္။ဘာေတြသိ၍ဘယ္လိုယံုၾကည္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ေအာ္ေန၊ေျပာေနသည္မသိ။ေသတာကေတာ့အားလံုးေသမ်ဳိးခ်ည္းသာ။ကမၻာမပ်က္လည္း တစ္ေန႕ေသၾကမွာပင္။ၿပီးေတာ့ထိုကမၻာပ်က္ျခင္းကိစၥကလြန္ခဲ့ေသာကာလမ်ားမွာလည္းပြက္ေလာ ရိုက္ခဲ့ဖူးသည္။ေနာက္ေတာ့ဘာမွ်လည္းမဟုတ္။ဟုတ္ခဲ့သည္ထားဦး။ဘယ္သူမွ်လည္းတား၍မရ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ရွင္သန္ေနခ်ိန္ေလးမွာအေကာင္းဆံုးမ်ားသာေပးဆပ္သြားခ်င္သည္။ေသျခင္း၊ ရွင္ျခင္းကိုကၽြန္ေတာ္စီရင္ခြင့္မရွိ။သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္၏ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီး၍ရေနသည္မဟုတ္လား။သည္လိုသာယံုၾကည္မိသည္။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ကမၻာႀကီးေရ-
မင္းကဘာမွ်မျဖစ္ဘူး။လူေတြကျဖစ္ေနတယ္။
မင္းကဘာမွ်မပ်က္ဘူး။လူေတြကမင္းပ်က္မယ္ေျပာေနတယ္။
ကဲ-မင္းရဲ႕ရပ္တည္မႈကိုမင္းသိတယ္။
မင္းရဲ႕ျဖစ္ပ်က္မႈကိုလည္းမင္းရိပ္မိမယ္။
ေသခ်ာတာကေတာ့-
သူတို႕ေျပာတဲ့မင္းပ်က္မယ္ဆိုတဲ့မနက္ျဖန္မွာ
ငါဟာမိဘေတြနဲ႕အတူရွိေနမယ္။
ငါဟာငါ့ခ်စ္သူလက္ကိုတြဲထားမယ္။
ငါဟာငါ့ညီအစ္ကိုေတြနဲ႕ေဘာပြဲအေၾကာင္းေျပာေနမယ္။
ငါဟာငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာသတင္းေတြေ၀မွ်ေနမယ္။
ၿပီးေတာ့ငါဟာ......ငါေရးခ်င္တဲ့စာေတြအေၾကာင္းေတြးေန၊ေရးေနမယ္။
ကဲ-ဒီေတာ့မင္းပ်က္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ပ်က္ေတာ့။
ငါေစာင့္ေနမယ္။  ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+မဂၤလာပါသူငယ္ခ်င္းတို႕။လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ေကာလဟလေအာက္မွာကမၻာကခဏခဏပ်က္ေနရတာအခုေတာ့

ဘာမွ်မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုငါတို႕ရဲ႕မဂၤလာရွိတဲ့နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာမဂၤလာပါလို႕ႏႈတ္ဆက္ရင္း သက္ေသျပဳႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။တိုးတက္ေနတဲ့ေခတ္ႀကီးထဲမွာက်က္သေရမရွိ၊မဂၤလာမရွိ၊ဘယ္သူမွ်အတည္မျပဳႏိုင္တဲ့

သတင္းမွားေတြကိုမမွ်ေ၀မိေစဖို႕သတိျပဳသင့္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းအခုလိုျဖစ္ရပ္မ်ဳိးေတြကသက္ေသျပေန

တယ္ဆိုတာကိုဒီေနရာကေနအသိေပးပါရေစ။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ျမန္မာျပည္မွာအင္တာနက္သံုးရသည္ကအရူးမလင္လုပ္ရသည္ထက္ဆိုးသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္ သည္။အခုတစ္မ်ဳိး၊ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိးမဟုတ္လား။သည္ေလာက္ေတာက္ေလွ်ာက္သံုးလာေသာFacebookကို ဖြင့္ေသာအခါဖြင့္ေနရင္းမွာပင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ေမးသည္။ကိုယ္လိုခ်င္ေသာစာမ်က္ႏွာက တက္မလာ။စာလံုးေပါင္းမွန္မမွန္ျပန္စစ္ပါတဲ့။စာလံုးေပါင္းမွားေနလားတဲ့။အင္တာနက္မို႕လို႕သာေပါ့။ လူဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္နားရင္းပါးရင္းထရိုက္ပစ္လိုက္သည္။သူ႕ဘာသာေၾကာင္ေနသည္ကိုထည့္ မေျပာ။ ကိုယ္ကပဲFacebookကိုစာလံုးေပါင္းမွားေနသလိုလုိလာလုပ္ေနသည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကိုေတာ့ေျပာျပျဖစ္သည္။စင္ကာပူတုန္းကအဂၤလိပ္စာသိပ္မတတ္လို႕ျမန္မာျပည္ျပန္လာၿပီး Facebookကိုဘယ္လိုစာလံုးေပါင္းသလဲျပန္လာသင္ေနသည္ဟု။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၂း၅၃ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၅.၁၁.၂၀၁၄

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၄ )

+ဗြီအိုင္ပီဆိုေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုကၽြန္ေတာ္ခဏခဏႀကံဳခဲ့ဖူးသည္။၀န္ထမ္းလုပ္စဥ္ကာလကတည္းက အႀကိမ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏုိင္။သူတို႕လာရျခင္း၏အေၾကာင္းကိုေသေသခ်ာခ်ာမသိခဲ့ေသာ္ျငားသူတို႕လာသည့္ အတြက္ေတာ့ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနသူမ်ားတစ္ေယာက္မွ်အၿငိမ္မေနရ။ထိုသို႕ေသာသူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ လည္းႏိုင္ငံတိုင္းကအတူတူပင္ျဖစ္မည္။ယခုကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနေသာအလုပ္မွာအႏီွဗီြအိုင္ပီဆိုေသာပုဂၢဳိလ္မ်ား အင္မတန္လာ၏။သူတို႕လာသည္ကဘာမွ်မျဖစ္ေသာ္လည္းမလာခင္မွာႀကိဳၿပီးသန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊စည္းရိုးကာ၊ လမ္းရွင္းႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႕အလုပ္တစ္ခုလံုးဘယ္သူမွ်မနားရေတာ့။သူတို႕ကလည္းလာသည္။ျပန္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့မွတ္ခ်က္ေပးသြားသည္။ဒါကပဲဗြီအိုင္ပီတို႕၏အလုပ္ျဖစ္မည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ကြက္၏ေဘးကင္းေရး ၀န္ထမ္းအႀကီးဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုေျပာဖူးသည္။သူတို႕လည္းသည္လိုေလးအေၾကာင္းျပလာမွ စင္ကာပူခဏခဏလာလို႕ရမွာေလတဲ့။ဟုတ္လည္းဟုတ္သည္။လုပ္ကြက္လာၾကည့္သည္ကတစ္မနက္ဆိုလွ်င္ အကုန္ၿပီးသည္။သည္ေတာ့တျခားႏိုင္ငံကေတာင္တကူးတကလာၾကည့္သည္ဆိုေသာရည္ရြယ္ခ်က္ ကိုေသေသခ်ာခ်ာျပန္စစ္လွ်င္စင္ကာပူကိုခဏခဏလာ၍ရသည္ကအျမတ္ျဖစ္မည္ထင္သည္။ သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္၀န္ထမ္းဘ၀ကအရာရွိႀကီးေျပာခဲ့ဖူးေသာစကားေလးကိုလည္းမွတ္မိေနေသး သည္။'တပ္ရင္းမႉးဆယ္နာရီ၊တပ္သားငါးနာရီ'ဟုဆို၏။ဘယ္အခ်ိန္လာမည္မွန္းမသိေသာပုဂၢိဳလ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕စျပင္ရသည္ကဘယ္ႏွစ္ရက္မွန္းပင္သိမွမသိႏိုင္တာ။လာခဲ့ၾကပါဦး၊ဗြီအိုင္ပီတို႕ေရဟုသာေအာ္ လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ( ေအာက္တိုဘာလ ၃၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ဂ်ပန္ကုမၸဏီႀကီးႏွစ္ကုမၸဏီႏွင့္ကၽြန္ေတာ္အလုပ္တြဲလုပ္ဖူးသည္။တစ္ကုမၸဏီက 

အီလက္ထရြန္းနစ္၊စက္မႈစသည္ျဖင့္စံုေနေအာင္လုပ္သည္။ပထမကုမၸဏီဟုဆိုပါစို႕။ ဒုတိယကုမၸဏီကေတာ့ေဆာက္လုပ္ေရးတစ္ခုကိုပဲတြင္က်ယ္ေအာင္လုပ္သည္။ပထမကုမၸဏီ လည္းေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ေသာ္ျငားသူတို႕ကနာမည္ကိုကအီလက္ထေရာနစ္၊စက္မႈကိုေစာင္းေပးတာ မ်ားသည္။ထိုကုမၸဏီႏွစ္ခုယွဥ္လိုက္ေသာအခါပထမကုမၸဏီ၏Managementကေတာ္ေတာ္သာသည္ကို သြားေတြ႕ရသည္။Drawing၊Planစသည္ျဖင့္သူတို႕လုပ္ပံုကေတာ္ေတာ္သြက္သည္။ အမွားနည္းသည္။ဒုတိယကုမၸဏီကေတာ့တလြဲခ်ည္းသာ။မည္မွ်တလြဲသနည္းဆိုလွ်င္လုပ္ၿပီးသား မ်ားျပန္ျဖဳတ္ရသည္ကခဏခဏ။လုပ္ကြက္တစ္ခုလံုးလည္းျပန္ျဖဳတ္ရ၍တန္းလန္းျဖစ္ေနေသာပစၥည္းမ်ားက မနည္း။လုပ္ၿပီးသားျပန္ျဖဳတ္ရသည္ဆိုေတာ့မလုပ္ခင္ကဆိုပိုဆိုးသည္။Drawingမရွိ။ရွိသည္၊အမွား။ သည္ေတာ့ထိုကုမၸဏီႏွစ္ခုကိုႏိႈင္းယွဥ္ရင္းManagement၏အားသာခ်က္၊အားနည္းခ်က္သည္အလုပ္ မွာေတာ္ေတာ္တာသြားသည္ကိုသေဘာေပါက္မိေတာ့၏။ထို႕ျပင္ဂ်ပန္ကုမၸဏီဆိုတိုင္းလည္း

Managementေကာင္းသည္ဟုမဆိုသာဆိုသည္ကိုနည္းနည္းေတာ့ရိပ္မိသြား၏။
( ႏို၀င္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္းဘတ္စ္ကားစီးသြားေတာ့ကားေပၚမွာငိုက္သည္။ကားေပၚကဆင္း၍ သေဘၤာေပၚေရာက္ေတာ့သေဘၤာေပၚမွာထပ္ငိုက္သည္။သေဘၤာေပၚကေနတစ္ဖက္ကမ္းေရာက္၊ယူနီေဖာင္း လဲၿပီးလုပ္ကြက္ထဲကိုဘတ္စ္ကားႏွင့္သြားေတာ့ကားေပၚမွာငိုက္လို႕ရသမွ်ထပ္ငိုက္ျပန္သည္။သည္လိုႏွင့္ ဘ၀ကငိုက္လို႕မဆံုးေသာဘ၀ျဖစ္ေနသည္။သည္လိုေန႕စဥ္နီးပါးငိုက္ေနေသာ္ျငားထိုသို႕ငိုက္မ်ဥ္းျခင္းၾကား မွာေရြ႕လ်ားေနေသာမိမိဘ၀ကိုေတာ့ေက်နပ္ေနမိသည္။အိပ္ေရးပ်က္၍ငိုက္ျခင္း သာျဖစ္ၿပီးတကယ့္ဘ၀ထဲမွာငိုက္ေနျခင္းမဟုတ္။ဘ၀အတြက္သြားေနေသာအလုပ္သြားရာလမ္းမွာ ငိုက္ျခင္းဟုေတြးရင္းငပ်င္းစိတ္ေျဖေျဖမိေသး၏။ ( ႏို၀င္ဘာလ ၂၅ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+တခ်ဳိ႕ Decision Maker ေတြကိုေတာ္ေတာ္ေလးေလးစားေနတယ္။ ဘယ္လိုမွသံုးမရဘဲ ထိခိုက္ဆံုးရႈံးမႈ မ်ားမယ္ဆိုတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကိုပဲခ်ခ်ေပးေနလို႕။ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိလို႕လည္းမဟုတ္၊ မသိလို႕လည္းမဟုတ္၊ အမွန္ကငါတစ္ဘို႕တည္းေကာင္းစားဖို႕အတြက္သာခ်တဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြပဲ။ဘယ္လိုအေတြးအေခၚ ပညာေတြနဲ႕ခ်ပစ္လိုက္မွန္းကိုမသိဘူး။ဘယ္သူမွလုိက္လို႕ကိုမမီဘူး။ေပါက္ကရနဲ႕တလြဲခ်ည္းပဲ။ ( ႏို၀င္ဘာလ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+စီးပြားေရးဘာသာရပ္မ်ားသင္စဥ္ကစီးပြားေရးလုပ္သည့္ကုမၸဏီမ်ားသည္သူတို႕ကုမၸဏီမ်ား၏ပံုရိပ္ တက္ေစရန္လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုပါတြဲဖက္လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိၾကသည္ဟုမွတ္သားဖူးသည္။သူတို႕ ကုမၸဏီပံုရိပ္တက္ေစရန္နာမည္ဆိုးျဖင့္ေက်ာ္ၾကားသည့္အလုပ္မ်ားကိုလုပ္ေလ့မရွိၾက။တစ္ခါမွ် မၾကားဖူး။သို႕ေသာ္ယခုေတာ့စီးပြားေရးဘာသာရပ္မ်ားထဲမွာထပ္မံျဖည့္သြင္းရမည့္အခ်က္မ်ားရွိလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ကုမၸဏီနာမည္ပ်က္ေအာင္လုပ္သည့္လုပ္ရပ္မ်ဳိး၊ျပည္သူႏွင့္သံုးစြဲသူ ဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္သည့္ကိစၥမ်ဳိးကေတာ့သူ႕ဘာသာေသတြင္းတူးသည္ဟုကၽြန္ေတာ္တို႕ နားလည္ရသည္။ထိုကဲ့သို႕ကုမၸဏီမ်ဳိးကိုမည္သူကအားေပးပါမည္နည္း။စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းလွသည္ ကားအမွန္။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၀း၁၅ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၃.၁၁.၂၀၁၄

Photo Ref: www.freepik.com

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၃ )

+ကၽြန္ေတာ္အခုတေလာသတိထားမိတာေလးတစ္ခုရွိသည္။ကိုယ္ကဘာရယ္မဟုတ္ေျပာလိုက္မိတာေလးကို

ထေပါက္ကြဲျပသူမ်ားႏွင့္ႀကံဳေနရျခင္းမွာကိုယ္မွားသလားဆိုသည္ကိုျပန္သံုးသပ္ေနမိသည့္အခါကိုယ့္ ဘာသာေတာ့လိပ္ျပာသန္႕ေနမိသည္။တစ္ဖက္လူကကိုယ့္စကားကိုေသေသခ်ာခ်ာခံစား၍ေသေသခ်ာခ်ာ တုန္႕ျပန္သည္ကိုႀကံဳရေသာအခါမည္မွ်လိပ္ျပာသန္႕သည့္တိုင္ကိုယ္မွားသြားသလိုခံစားရ၍ေနာက္တစ္ခါ ထိုသို႕မျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားထိန္းမည္ဟုသံႏၷိ႒ာန္ခ်လိုက္မိသည္။သို႕ေသာ္တစ္ဖက္မွာလည္း သူတို႔၏တုန္႕ျပန္မႈမ်ားကေနသူတို႕ဘာလဲဆိုသည္ကိုကၽြန္ေတာ္ဖမ္းမိသြား၍သူတို႕ကိုပိုၿပီးသိမိ သြားသည္။တစ္နည္းေျပာရလွ်င္အတန္းပညာကမသင္ေပးေသာပညာတခ်ဳိ႕ကိုသူတို႕ဆီက ရလိုက္သလိုရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္မွားသလိုျဖစ္ေနသည့္တိုင္လူတခ်ဳိ႕ဆီကရလိုက္ေသာ ပညာမ်ားအတြက္ေတာ့သူတို႕မွန္သည္၊မွားသည္ထား။ေက်းဇူးေတာ့တင္ေနမိျပန္သည္။ ( စက္တင္ဘာလ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+မိုးၿခိမ္းသံမ်ားကိုစၾကားရသည္။ေလတိုက္သံမ်ားကိုအခန္းအျပင္မွာတရစပ္ၾကားရ၏။ျပဴ တင္းေပါက္ကေလေၾကာင့္လႈပ္ခတ္သံသည္အခန္းတြင္းမွကၽြန္ေတာ့္ကိုအာရံုအသစ္တစ္ခုျဖစ္ေစ၏။ ခဏေနေတာ့မိုးစက္တို႕၏ပုတ္ခတ္က်ေရာက္သံကိုၾကားသည္။အျပင္ထြက္ရင္းျပဴတင္းေပါက္ ကေငးသည့္အခါပတ္၀န္းက်င္မွာမိုးေရစက္တို႕တဖဲြဖြဲက်ေနသည္ကိုေတြ႕သည္။အိမ္ေအာက္က မီးတိုင္မ်ားသည္မိုးေရစက္တို႕ေအာက္မွာငိုက္မ်ဥ္းေနၾက၏။စိမ္းေသာသစ္ပင္တို႕သည္မိုးေရေၾကာင့္ ခ်မ္းသက္ကုန္သည္ထင္၏။အရာရာသည္ေအးခ်မ္းေနသည့္အသြင္။သို႕ေသာ္ထိုမိုးေၾကာင့္ လြမ္းရေသာလူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့မိုးကိုခံစားရင္းနာက်င္ေနသလိုလို။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+သည္ေန႕သံရံုးသြားစဥ္မနက္ေစာေစာမွာသံရံုးကလံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းအိႏၵိယအဘိုးႀကီးကကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ၿပီး Friendဟုႏႈတ္ဆက္သည္။ဪ-ငါ့ကိုသူကFriendဆိုေတာ့ငါလည္းေတာ္ေတာ္အိုေနၿပီလားမသိဘူးဟု အေတြးျဖစ္သည္။ေန႕လယ္ပင္နီဆူလာပလာဇာေရာက္ေတာ့ဆံပင္ညွပ္စဥ္ထံုးစံအတိုင္းဆံပင္ျဖဴ မ်ားေဖြးေန ၍ေဆးဆိုးမလားဟုညွပ္ေပးသည့္၀န္ထမ္းေကာင္မေလးကေမးတာခံရျပန္သည္။ ဇရာေပါ့ဟုေျဖေတြး၏။တိုက္ဆိုင္တာမ်ားသည့္အခါအရင္ကအျဖစ္မ်ားျပန္သတိရမိေသးသည္။ စင္ကာပူေရာက္စကအလုပ္ဆင္းစဥ္ဘူတာသြားရာလမ္းမွာအဘိုးႀကီးတစ္ဦးကသူ႕ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ တစ္ေယာက္ကိုေတြ႕သလိုကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းၿပံဳးျပတာႀကံဳဖူးသည္။ေနာက္ကိုၾကည့္ေတာ့လည္းဘယ္သူမွ်မရွိ။ တည့္တည့္ကိုၿပံဳးေနတာျဖစ္သည္။ဪ-ငါ့ရုပ္ကအဘိုးႀကီးပံုမ်ားေပါက္ေနလားဟုေတြးကာ အလုပ္ထဲေရာက္မွျပန္စဥ္းစားခဲ့ဖူးသည္။တေလာကေတာ့ကေလးႏွစ္ေယာက္ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿပံဳးၿပီးႏႈတ္ ဆက္ျပန္သည္။ဒါက်ေတာ့ရုပ္ကငယ္လို႕မဟုတ္။တစ္ခုခုမွားေနသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္။ အခန္႕မသင့္လွ်င္သူတို႕အေဖကပင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာသတ္ႏိုင္ေသာကိစၥမ်ဳိး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ထိုကေလးႏွစ္ေယာက္ၿပံဳးျခင္းသည္အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕သလိုမ်ဳိးဆိုလွ်င္လည္း လက္ခံရေပမည္။ကေလးကိုး။ဒါကေျဖေတြး။သိပ္မၾကာခင္ကေတာ့စားေနက်ျမန္မာထမင္းဆိုင္ကေစ်းသည္ အမ်ဳိးသမီးကေမာင္ေလးဟုေခၚတာခံရသည္။တကယ္ေတာ့သူမသည္ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္မည့္ပံု။ သည္လိုအေခၚခံရေတာ့လည္းအင္း-ငါမအိုေသးပါလားေတြးရင္းထိုတစ္ခါကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာက်ိတ္ၿပံဳးေလးၿပံးလိုက္ခဲ့မိေသးသည္။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+လူဆိုေသာသတၱ၀ါကားနားလည္ရခက္လွေခ်၏။မွန္တာကိုေျပာလွ်င္မႀကိဳက္။

မမွန္တာေျပာကလိမ္သည္ဟုဆိုကာထိုအရာကိုလည္းမႀကိဳက္။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၂၅ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+Facebookတြင္တင္လာေသာStatusမ်ား၊ပံုမ်ားကိုၾကည့္ရႈခံစား၍ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာအခါLike လုပ္ေသာအခါရွိသလိုျပန္၍Shareသည့္အခါလည္းရွိပါသည္။မည္သူကမွ်ခိုင္း၍မဟုတ္။ကိုယ့္ခံစားခ်က္ႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ၾကတာျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္တခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ား၏Statusမ်ား၊ပံုမ်ားတြင္ႀကိဳက္လွ်င္ Likeပါ၊Shareပါဆိုသည့္စာမ်ားပါလာလွ်င္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ်Likeလည္းမလုပ္ပါ။ Shareလည္းမShareတတ္ပါ။ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကခံစားမႈကိုလာ၍အမိန္႕ေပးသလိုခံစားရ၍ျဖစ္ပါသည္။ လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကြဲလြဲခြင့္ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိသည္ေလ။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၂၅ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၁၄း၄၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၃.၁၁.၂၀၁၄

Photo Ref: webneel.com

" Facebook ေပၚကကၽြန္ေတာ့္Statusမ်ား " ( ၁၂ )

+  ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္လွ်င္ညဆယ္နာရီသည္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီးျပန္ခ်ိန္

(သို႕မဟုတ္)ေလကန္ေ၀ဖန္ေနတုန္းအခ်ိန္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ယခုေတာ့စင္ကာပူမွာညဆယ္နာရီကား

ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕အလုပ္ကအျပန္ကားမွတ္တိုင္မွာကားေစာင့္ေနဆဲရွိေသးသည္။ထိုအရာကပင္ျမန္မာျပည္ႏွင့္

စင္ကာပူ၏ကြာျခားခ်က္လား။ထိုအရာကပင္ျမန္မာျပည္မွာစိတ္ခ်မ္းသာၿပီးစင္ကာပူမွာဘ၀ေပ်ာက္ေန

သည္လား။ထိုအရာကပင္ျမန္မာျပည္မွာ၀င္ေငြနည္းၿပီးစင္ကာပူမွာေငြရွာ၍ေကာင္းသည္လား။

မည္သည့္အရာကအမွန္လည္းဆိုသည္ကိုစဥ္းစားရခက္ေနဆဲပင္။ ( စက္တင္ဘာ ၁၇၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ ကၽြန္ေတာ္သည္ေဘးအႏၱရယ္ကင္းရွင္းေရး၊က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာႀကီးၾကပ္ေရးမႉးျဖစ္သည့္

အတြက္လုပ္ငန္းခြင္မွာကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုသတိထား၍ေလ့လာေလ့ရွိသလိုကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း

ဂရုစိုက္ေနေလ့ရွိသည္။အထူးသျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ေသာက္ေရဘူးကိုမွ်၍ေသာက္ေလ့မရွိ။သို႕ ေသာ္တစ္ေန႕မွာ

ကၽြန္ေတာ့္ေရဘူးကိုေတာင္းေသာက္သည့္လူရွိလာခဲ့သည္။တကယ္ေတာ့ကၽြန္ ေတာ့္အတြက္ေတာ္ေတာ္

စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေစသည့္ကိစၥျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္သူဘယ္လိုေသာက္မလဲဆိုသည္ကိုသိခ်င္၍ေရာ၊

တကယ္ေရဆာေနသူျဖစ္၍ေရာသူ႕ကိုၾကည့္ၿပီးသနားစိတ္ႏွင့္ေပးေသာက္ ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။သူကားႏႈတ္ခမ္းႏွင့္မထိဘဲေရဘူးကိုခြာ၍ေမာ့ၿပီးပါးစပ္ထဲသို႕တန္း၍ေလာင္းခ် သည့္ေသာက္နည္းမ်ဳိးႏွင့္ေသာက္သြားသည္။ေက်းဇူးတင္မိသည္။ႏို႕မို႕ဆိုကၽြန္ေတာ့္ေရဘူးကို ကၽြန္ေတာ္သြားေဆးရေပဦးမည္။သို႕ေသာ္သူေသာက္ပံုေသာက္နည္းကိုၾကည့္ၿပီးကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္၍

မေဆးျဖစ္ေတာ့။သူေရ၀သြားတာၾကည့္ရင္းၾကည္ႏူးမိသည္။လုပ္ကြက္ထဲမွာေရတစ္ခါေသာက္ဖို႕

မခက္ေသာ္ျငားေရဘူးမပါလွ်င္ေသာက္ရတာနည္းနည္းေတာ့ကသီသည္။ေနာက္တစ္ခုကိုယ့္ဘာသာ ၾကည္ႏူးမိတာရွိေသးသည္။ထိုေရေတာင္းေသာက္သူသည္ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနေသာကုမၸဏီႏွင့္

ပတ္သက္လွ်င္စစ္ေဆးေရး၀င္တုိင္းေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးမည္သည့္အခါမွ်

အေကာင္းေျပာသူမဟုတ္။ထိုလိုလူကိုေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရးတာ၀န္ယူထားရေသာကၽြန္ေတာ္က

ကၽြန္ေတာ့္ေရဘူးထဲကေရကိုတိုက္လိုက္ရေသာအခါပို၍ၾကည္ႏူးမိပါသည္ဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္လြန္မည္လား။

( စက္တင္ဘာ ၁၉၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+  အလုပ္ထဲမွာလက္ေဆးေနရင္းဆပ္ျပာအျမွဳပ္မ်ားႏွင့္အဆီမ်ားေ၀့ၿပီးအျဖဴေရာင္ႏွင့္ဆီအနီေရာင္ေရာကာ

အရည္ေပ်ာ္ေနေသာေရခဲမုန္႕မ်ဳိးျဖစ္ေနသည္ကိုကၽြန္ေတာ္သတိထားမိသည္။တကယ္ေတာ့ေရခဲမုန္႕ႏွင့္

လက္ေဆးရာကက်လာေသာအရည္မ်ားသည္လားလားမွ်မဆိုင္။ခြက္တစ္ခုထဲထည့္၍ လက္ေဆးေရကိုသြားေပးၾကည့္ပါကမည္သူကစားမည္နည္း။ထိုအခါအေပၚယံၾကည့္ၿပီးသေဘာက်မိလွ်င္ တခ်ဳိ႕ကိစၥမ်ား၌ဒုကၡေရာက္သြားႏိုင္သည္ဆိုေသာအေတြးတစ္ခုကကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲသို႕ တည့္တည့္ႀကီး၀င္ခ်လာေတာ့သည္။ ( စက္တင္ဘာ ၂၁ ၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+  တိုင္းျပည္ကဒီမိုကေရစီလမ္းကိုသြားေနရင္းမွာပင္စိတ္ပ်က္စရာမ်ားကိုတစ္ပံုႀကီးျမင္ေနရသည္။ျပည္တြင္း စစ္ကမရပ္ေသး။လူမ်ားစြာ၏ဒုကၡကတစ္ပံုတစ္ပင္။ေနာက္ဆံုးျမင္ရသည္ကက်ဴးေက်ာ္သည္ဆိုေသာ အိမ္မ်ားအဖ်က္ခံရျခင္း။လူမ်ားစြာ၏ငိုယိုေနမႈကိုၾကည့္ကာကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကသိပ္မခိုင္။ လက္အုပ္ခ်ီေတာင္းပန္ေနေသာသူတို႕မ်က္ႏွာမ်ားကကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကိုဆုပ္ေခ်ေနသည့္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္ေသာစကားေျပာပါမည္။မ်က္ရည္၀ဲမိသည္အထိခံစားရပါသည္။အားလံုးၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစဟု သာဆုေတာင္းေနမိသည္။ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္သည္ကထိုတစ္ခုတည္းသာရွိသည္မဟုတ္လား။ ( စက္တင္ဘာ ၂၁ ၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ လူတိုင္းမွာနားလည္မႈလိုအပ္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။မိဘႏွင့္သားသမီးၾကား၊လင္ႏွင့္ မယားၾကား၊ခ်စ္သူသမီးရည္းစားၾကား၊သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းၾကား၊ဆရာႏွင့္တပည့္ၾကား၊လုပ္ငန္းရွင္ႏွင့္ ၀န္ထမ္းၾကား၊အစိုးရႏွင့္ျပည္သူၾကား  စသည္ျဖင့္မ်ားျပားလွစြာေသာ လူမႈကြန္ယက္ အတြင္းတြင္
နားလည္မႈသည္ေသေသခ်ာခ်ာလိုအပ္လွ်က္ရွိသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။
ထိုသို႕မဟုတ္ပါကတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးၾကားတြင္စကားလံုးတစ္လံုးကပင္ေဒါသကိုျဖစ္ေစၿပီးစကားလံုးတစ္လံုးက
ပင္နာက်င္ျခင္းကိုျဖစ္ေစလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။စကားလံုးတစ္လံုးကပင္တစ္သက္လံုးအတူလက္တြဲလာသမွ် လမ္းခြဲျခင္းကိုျဖစ္ေစၿပီးစကားလံုးတစ္လံုးကပင္စစ္ပြဲမ်ားအသြင္ျဖစ္သြားေစႏိုင္သည္မဟုတ္လား။ 

( စက္တင္ဘာ ၂၃ ၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၂း၂၁ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၀.၁၁.၂၀၁၄

( Photo Ref: keepingthefarm.blogspot.com)

Make Money at : http://bit.ly/copy_win

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၁ )

+ သည္ေန႕ အလုပ္ကအျပန္ အိမ္ေအာက္အေရာက္မွာ ဓာတ္ေလွကားေရွ႕မွာ လူေတြတစ္ၿပံဳႀကီး ေစာင့္ေနသည္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းက လွမ္းျမင္လိုက္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ဓာတ္ေလွကားထဲက ထြက္လာသည္က လူတစ္ေယာက္တည္း။ အေ၀းကျမင္လိုက္ရေသာ ထိုျမင္ကြင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ရယ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လူတစ္ေယာက္ အေပၚကဆင္းလာသည္ကို က်န္လူမ်ားက ေစာင့္ကာ ႀကိဳေနသည့္ႏွယ္။ အမွန္က အေပၚတက္ဖို႕ ဓာတ္ေလွကားေအာက္မွာ ေစာင့္ေနၾကတာသာျဖစ္၏။ ထိုဓာတ္ေလွကားထဲက ထြက္လာေသာ သူကေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး။ ၾကည့္ရတာ သူလည္း သူ႕ဘာသာ ေတြးေနပံုရသည္။ အမယ္-ငါ ဓာတ္ေလွကားထဲက ထြက္လာတာကို လူေတြ အမ်ားႀကီး ႀကိဳေနပါလားဟု ေတြးမ်ားေနမလားမသိ။ ေလာကမွာ တစ္ခါတစ္ခါ သည္လိုကိစၥမ်ား ကလည္းျဖစ္တတ္သည္။ လူတခ်ဳိ႕က သူတို႕ကို မႀကိဳဘဲလည္း ႀကိဳသည္ဟု ထင္တတ္တာမ်ဳိး ရွိမွာျဖစ္သည္။ အေျခာက္တိုက္ မာန္တက္ၾကမွာ မလြဲ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္လို အေ၀းက လွမ္းျမင္ရသူမ်ားကေတာ့ ရယ္စရာႀကီးသာျဖစ္ေန တတ္သည္ကို ထိုသူမ်ားက သိမွာမဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိပါသည္။  (စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+    သည္တစ္ခါ ပိတ္ရက္တစ္ရက္ ရသည္က ေက်နပ္စရာေကာင္းသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အင္တာနက္မွာျပန္ဆံုေနၾက၏။ စရင္းေနာက္ရင္း အခ်ိန္တို႕ကုန္သည္။ ရယ္ရသည္။ ေပ်ာ္ရ၏။ စက္မႈတကၠသိုလ္ထဲ ျပန္ေရာက္ေနသည့္ႏွယ္။ (စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+         တစ္ေန႕က ျမန္မာထမင္းဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ၿပီး ထမင္းမွာခါနီး တန္းစီေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ အတြဲတစ္တြဲရွိတာ သတိထားျဖစ္သည္။ ပထမေတာ့ သူလိုကိုယ္လို သတိမထားမိ။ ေနာက္ေတာ့မွေကာင္ေလးက စလံုးေလသံႏွင့္ အဂၤလိပ္လိုေျပာေတာ့ စလံုးဆိုသည္ကို သတိျပဳမိသည္။ သို႕ေသာ္ေကာင္မေလး ထမင္းဟင္း မွာေပးေနသည္က ျမန္မာလို။ သည္လိုလားဟုေတြးေနတုန္းမွာပင္ စလံုးေကာင္ေလးက သူတို႕ထံုးစံ လူျမင္ကြင္းမွာ ေကာင္မေလး၏ ခါးကိုကိုင္လိုက္၊ တင္ကိုကိုင္လို္က္ လုပ္ေနသည့္အခါ ေနာက္မွာရပ္ေနေသာ ျမန္မာမေလးမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေယာက်ာ္းေလးမ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ားက မေကာင္းၾကေတာ့။ ေျပာရတာေတာ့ခြက်သည္။ ထိုေန႕က ကၽြန္ေတာ္ထမင္းစားရသည္မွာ သိပ္မေကာင္းလွ။ ဆိုင္ထမင္း၊ ဆိုင္ဟင္းေၾကာင့္သာဟု ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ေျဖရေတာ့သည္။ တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့လည္း ေတြးပါသည္။ ႏိုင္ငံဆင္းရဲသည္ဆိုသည့္ ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘာေတြေပးဆပ္ခဲ့ရၿပီလဲဆိုသည္ကိုပါ။ (စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+             စင္ကာပူမွာ ဘတ္စ္ကားစီးတိုင္း.......ကေလး တစ္ၿပံဳတစ္မႀကီးပါေသာ ကားႏွင့္ မတိုးပါရပါေစႏွင့္။ ဖုန္းေျပာလွ်င္ အက်ယ္ႀကီးေျပာတတ္ေသာ တရုတ္အဘုိုးႀကီးမ်ားပါေသာ ကားႏွင့္ မတိုးပါရပါေစႏွင့္။ ဘာမွ်မဟုတ္ဘဲ အေၾကာင္းမဲ့ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ရယ္တတ္ေသာ ေကာင္မေလး ငယ္ငယ္ တစ္အုပ္ပါေသာ ကားႏွင့္ မတိုးပါရပါေစႏွင့္။ ေဒါက္ဖိနပ္ႀကီးႀကီး စီးသူမ်ား ပါေသာကားႏွင့္ မတိုးပါရပါေစႏွင့္။ ေဂါက္ေၾကာင္ ပါေသာကားႏွင့္ မတိုးပါရပါေစႏွင့္။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ကိုယ့္ေျခေထာက္ လာလာနင္းတတ္သူမ်ား ပါေသာ ကားနွင့္ မတုိးပါရပါေစႏွင့္။ (စက္တင္ဘာလ ၁၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+          နယ္ခ်ဲ႕သည္ဆိုေသာ စကားကို ၾကားခဲ့ဖူးၾကသည္။ စစ္တိုက္၍နယ္ခ်ဲ႕ျခင္း၊ ကုန္သြယ္၍နယ္ခ်ဲ႕ျခင္း၊ ဘာသာေရးျဖင့္နယ္ခ်ဲ႕ျခင္း စသည္ျဖင့္ သံုးမ်ဳိးရွိေၾကာင္း စာထဲမွာ ဖတ္ထားခဲ့ဖူးသည္။ နယ္ခ်ဲ႕သည့္ေနာက္မွာ ရႈံးေသာနယ္ေျမရွိ လူမ်ားက ကၽြန္ျဖစ္လာၾက၏။ စစ္၏ကၽြန္။ ဒါက တစ္ခ်ိန္က ျဖစ္မည္။ ယခု သည္ဘက္ေခတ္မွာ ထိုသို႕မဟုတ္ေတာ့ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ႏိုင္ငံမ်ားကတိုးတက္ႀကီးပြားခ်မ္းသာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အျပင္မွာမဟုတ္။ သူပိုင္နယ္နိမိတ္ထဲမွာ။ ထိုအခါ ေဒသတစ္ခု၀န္းက်င္က ဆင္းရဲေသာႏိုင္ငံမ်ားက လူမ်ား လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္။ ေငြေၾကးစနစ္က ကြာဟလြန္းၿပီး ထိုသို႕လုပ္မွ အျမန္ခ်မ္းသာမည္ကိုသိ၍ပင္။ သို႕ေသာ္ အႏွီခ်မ္းသာေသာႏိုင္ငံက လူမ်ား မလုပ္ခ်င္ေသာအလုပ္ကို လုပ္ရၿပီး သူတို႕ဇိမ္က်ေနခ်ိန္မွာ ဆင္းရဲေသာႏိုင္ငံက လူမ်ားက ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရျခင္း၊ လစာမွာလည္း အဆမတန္ ကြာျခားျခင္းတို႕ ရွိေနေသာအခါ နယ္ခ်ဲ႕ခံရမွ ကၽြန္ျဖစ္လာသည္မဟုတ္။ စစ္မျဖစ္၊ ကုန္မသြယ္၊ ဘာသာေရး မႏီွးႏြယ္ဘဲ တိုင္းျပည္ဆင္းရဲရံုႏွင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ေခတ္သစ္ကၽြန္မ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကရေတာ့သည္။ (စက္တင္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+         မေန႕ညက City Hall ကိုေရာက္သည္။ City Hall နားမွာ လမ္းေဘး၌ လမ္းမကူးရန္ အကာမ်ား တပ္ဆင္ထားသည္ကို ေတြ႕သည္။ တေလာကမွ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ခင္ေသာ ညီေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို Message လွမ္းပို႕တာ သတိရသည္။ ကားလမ္းကူးလွ်င္ မ်ဥ္းၾကားကသာ ကူးရန္ႏွင့္ မကူးလွ်င္ရဲဖမ္းေနေၾကာင္း သတိေပးတာျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ သည္ကိစၥက ႀကီးသြားတာျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာမ်ား စည္းကမ္းလိုက္နာဖို႕ လိုေနတာ ေတြ႕ရျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုလမ္းေဘးက အကာမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ရွက္ေနမိပါသည္။ (စက္တင္ဘာလ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၃း၃၆ နာရီ

၆.၇.၂၀၁၃

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၀ )

+         သခၤါရက ပညာျပတဲ့အခါ လူ႕ေလာကထဲက ထြက္ခြာသြားရတယ္။ ရွစ္ႏွစ္ဆိုတာ ကိုငွက္နဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ဘာမွ် မၾကာေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ထူးအိမ္သင္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ သူ႕အႏုပညာေတြရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ သူ႕သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေနတုန္းပဲ။ ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ကိုငွက္ကို လူ႕ေလာကထဲ တစ္ခါျပန္လာခိုင္းခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုငွက္ကို ဂစ္တာတီးခိုင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္က သူ႕သီခ်င္းေတြကို သူ႕ေရွ႕မွာဆိုျပခ်င္တယ္။
အခုေတာ့.....
အစ္ကို႕ရဲ႕ ကြယ္လြန္ျခင္း ရွစ္ႏွစ္ျပည့္မွာ အစ္ကိုနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ပို႕စ္တစ္ပုဒ္ ေကာင္းေကာင္း တင္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ေနာက္က်ေပမယ့္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးၾကည့္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ထူးအိမ္သင္အတြက္ပါ။ ( ဩဂုတ္လ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+    လူေတြအားလံုးက ေငြေနာက္လိုက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါသည္။ ဘယ္ေတာ့ရပ္သြားမလဲ မသိ။ ရပ္လို႕လည္းမရ။ ကိုယ္ကရပ္လိုက္သည္ႏွင့္ ကိုယ့္ေနာက္ကို ဒုကၡတခ်ဳိ႕ကလည္း ကပ္လိုက္လာ လိမ့္မည္ကို သိေနသည္။ ခက္သည္က ေငြေနာက္လိုက္ေနရင္း ေပးဆပ္လိုက္ရသည္က မ်ားေနသည္။ အေ၀းက ဇနီးသည္ႏွင့္ မိဘမ်ား၊ ညီအစ္ကိုမ်ားႏွင့္အေ၀းမွာ ကၽြန္ေတာ္ေငြရွာေနရသည္က ပိုခက္သည္။ သည္ေန႕ ဘာသာေရးေန႕မို႕ စင္ကာပူမွာ အလုပ္ေတြပိတ္ၾကသည္။ တနဂၤေႏြကို အမ်ားျပည္သူ ပိတ္ရက္ သြားထပ္၍ မနက္ျဖန္ တနလၤာကိုပါ ဆက္ပိတ္ေပးသည္။ သို႕ေသာ္ အေ၀းက ေငြလာရွာရေသာ ကၽြန္ေတာ္က ကံေကာင္းသည္လား၊ ကံမေကာင္းသည္လားမသိ။ ႏွစ္ရက္တိတိ နားမည္အားခဲကာမွ ထိုႏွစ္ရက္စလံုး အလုပ္ဆင္းရေတာ့သည္။ တာ၀န္အရကို မသြားလို႕ကိုမျဖစ္ေတာ့။ သည္ေတာ့ သည္ေန႕ တနဂၤေႏြညေနမွာ စက္မႈတကၠသိုလ္က အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္၏ေမြးေန႕ ဖိတ္ထားမႈကိုလည္း မသြားႏိုင္။ ညီအစ္ကိုလိုခင္ခဲ့သူမ်ားက ဂစ္တာစုတီးမည္ဆိုေသာ ေနရာကိုလည္း ေျခဦး မလွည့္ႏိုင္။ ကိုယ့္က်န္းမာေရးအတြက္ အားကိုေႁခြတာရဦးမည္မဟုတ္လား။ တစ္ဖက္ ကလည္း ေငြေနာက္ကို လိုက္ရျခင္းအတြက္ လူမႈေရးေတြ၊ အားလပ္ခ်ိန္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္မ်ား ဆံုးရံႈးခဲ့ၿပီလဲမသိဟုသာ ျပန္စဥ္းစား ေနမိသည္။ ( ဩဂုတ္လ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+      တစ္ေန႕က လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ ရပါတယ္။ Your pain checklist တဲ့။ အမယ္။ သူ႕စာေတြဖတ္ၾကည့္မွ ကိုယ့္ဘာသာ အဲဒီေလာက္ နာရေကာင္းမွန္းေတာင္ မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ၾကည့္ဦးေလ။ လည္ပင္းနာ၊ ပုခံုးနာ၊ ေက်ာေအာက္ပိုင္းနာ၊ ဒူးနာ၊ လက္ေကာက္၀တ္နာ၊ ေက်ာအေပၚပိုင္းနာ၊ ခါးဆစ္နာ၊ ကေလးေက်ာရိုးနာ၊ တင္ပါးဆံုနာ၊ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ခါးနာ၊ တံေတာင္ဆစ္နာ၊ အဆစ္နာ၊ ႂကြက္သားနာ၊ ေျခဖ၀ါးနဲ႕ ဖေနာင့္နာ၊ ေျခက်င္း၀တ္နာ၊ ဦးေခါင္းကိုက္ခဲနာ။ စံုလို႕ဗ်ာ။ အဲဒါကို စစ္ေပးတာတဲ့။ Checklist ေတာင္ပါေသး။ ကၽြန္ေတာ္က ေဘးကင္းေရး စစ္ေနေတာ့ လုပ္ကြက္ထဲ စစ္ေနက်Checklist ေတြထဲ ဒီလိုChecklist မပါလို႕ ေတာ္ပါေသးလားလို႕ ေတာင္ထင္မိတယ္။ သူ႕ေၾကာ္ျငာ ဖတ္ၿပီးမွ ကို္ယ္ေတာင္ ဟုိနားနာခ်င္သလိုလို၊ ဒီနားနာခ်င္သလိုလို ျဖစ္မိေသး။ ( ဩဂုတ္လ ၂၆ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+       ေရွ႕ကႏွစ္ပြဲမွာ အသင္းငယ္ေတြႏွင္ ့ကစားသြားပံုကိုၾကည့္ၿပီး နာမည္ႀကီးဂ်ာနယ္ႀကီးကလည္း သူတို႕မန္ယူသာ သည္တစ္ပတ္ႏိုင္မည္။ လီဗာပူးကိုျဖင့္ အာဆင္နယ္မႏိုင္ႏိုင္ဟု ဆိုထားသည္။ ယခုလိုက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္အသင္းကေကာင္းသားဟု အာႀကီးကို စိတ္ပူမိသည့္ၾကားက ႀကံဖန္ ဂုဏ္ယူခ်င္ေသးသည္။ ဂ်ာနယ္ဆိုေတာ့လည္း ပရိသတ္မ်ားသည့္ဘက္ကို ဘက္လိုက္ေရးမွ ေရာင္းေကာင္းမွာျဖစ္၍ သူတို႕ စကားကို ေဗြယူလို႕မရ ဆိုသည္ကို သေဘာေတာ့ေပါက္ထားသည္။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ာနယ္မွာခန္႕မွန္းေရးျခင္းသည္ မွန္မွန္မမွန္မွန္ ရမ္း၍တုတ္ခြင့္ရွိသည္ဆိုေသာ မူ၀ါဒကိုလက္ကိုင္ ထား၍ ေရးေနျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ဂ်ာနယ္ဖတ္ပရိသတ္ အႀကိဳက္မ်ားေသာအသင္းသာ ႏိုင္ရမည္ ဟူေသာ အေတြးမ်ဳိးရွိေနလွ်င္ ခန္႕မွန္းမေရးသင့္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ထိုခန္႕မွန္းမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ေလာင္းေနၾကတာ ျဖစ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္ညမွာ အာဆင္နယ္က လီဗာပူးကိုႏိုင္သြားသည္။ ကိုယ့္ဂိုးမပြင့္ေသးေသာ္ျငား သူမ်ားဂိုးထဲကို သည္ပြဲက်မွ ႏွစ္ဂိုးေတာင္ သြင္းႏိုင္ျခင္းက ပိုၿပီးေက်နပ္စရာ ေကာင္းသည္။ သြင္းသြားသူမ်ားကလည္း အသစ္စက္စက္ ၀ယ္ထားသူမ်ား။ ကိုယ္သာဂ်ာနယ္သမားဆို " ႀကိဳးၾကာနီအေတာင္က်ဳိးေအာင္ ပစ္လိုက္ေသာ အေျမွာက္တပ္သားမ်ား " ဆိုေသာ စာသားမ်ားတင္ၿပီး ဂ်ာနယ္ဖတ္သူအႀကိဳက္ လုပ္ပစ္လိုက္မွာ ေသခ်ာသည္။ ( စက္တင္ဘာလ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+          စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္းေတြ။ တကယ္လို႕Construction Site ေတြမွာ အလုပ္လုပ္ရင္ သတိထားဖို႕ႏွစ္ခု ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခုက စလံုးဟာ သူငယ္ခ်င္းတို႕သိတဲ့အတိုင္း ပူရင္အရမ္းပူပါတယ္။ တေလာက MOMကေန ကၽြန္ေတာ္တို႕ Main Contractor ဆီကိုစာပို႕ပါတယ္။ Heat Stress အတြက္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ဖို႕ နည္းလမ္းေတြပါ။ ဒီေတာ့ အပူတအားျမင့္တာ သိသာပါတယ္။ Siteမွာလုပ္သူေတြ ေရမ်ားမ်ားေသာက္၊ အရိပ္မွာနား၊ အိမ္မွာေကာင္းေကာင္းအနားယူဖို႕လိုပါမယ္။
ေနာက္တစ္ခုက မိုးႀကိဳးပါ။ ေနအရမ္းပူၿပီးရင္ စလံုးမွာ မိုးရြာရင္ မိုးႀကိဳးက အရမ္းၾကမ္းပါတယ္။ Main Land လို႕ေခၚတဲ့ စင္ကာပူကၽြန္းေပၚမွာေတာ့ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ဘူကုန္းမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႕က မိုးႀကိဳးေတြ မတရားပစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ခ်က္ထိပါတယ္။ တစ္ခ်က္က Training Centre ကိုထိၿပီး ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ဓာတ္တိုင္ကိုပါ။ ဒီေတာ့ Lightning Alert ဆိုရင္ အဲဒီစသိတဲ့အခ်ိန္ကစလို႕ အျပင္ကိုလံုး၀မထြက္ဘဲ မိမိေရာက္ေနတဲ့ Shelter သို႕မဟုတ္ အမိုးရွိရာမွာ ခိုေနပါ။ Siteထဲမွာဆို မိုးႀကိဳးက ပိုပစ္လြယ္ပါတယ္။ ကြင္းျပင္ေတြမ်ားရင္ ပိုဆိုးပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ ေျပာတဲ့ Lightning Protection System ကေန ၄၀ဒီဂရီ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၄၅ဒီဂရီအကြာအတြင္း အႏၱရာယ္ကင္းတယ္ဆိုတာ မေသခ်ာပါဘူးလို႕ Shell Safety တစ္ေယာက္က ေျပာထားပါတယ္။ စလံုးမွာ Lightning Alert ကို အေကာင္းဆံုးစနစ္ရွိတာExxon Mobileပါ။ Shell က အခုသံုးေပမယ့္ နည္းနည္းေနာက္က်ပါတယ္။ အျပင္ Construction Site ေတြကေတာ့ မရွိေလာက္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ေနရာက ကြင္းျပင္ျဖစ္ၿပီး မိုးရိပ္ရွိလာၿပီဆို သတိသာထားပါေတာ့။ စလံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ စလံုးရာသီဥတုနဲ႕ ျဖစ္တတ္တဲ့အႏၱရာယ္ေတြကို သတိေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက အင္ဂ်င္နီယာေတြမ်ားလို႔ပါ။ (စက္တင္ဘာလ ၃ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+             တစ္ေန႕က ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးအျပန္မွာ ကားေပၚမွာ မိသားစုတစ္စုကို ေတြ႕သည္။ ေတာ္ရံုဆို သည္မိသားစုအေၾကာင္း ေျပာစရာမရွိ။ ယခုက ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဘာစီလိုနာဂ်ာစီ၀တ္ထားခ်ိန္မွာ မိန္းမျဖစ္သူက အာဆင္နယ္ဂ်ာစီကို ၀တ္ထားသည္။ ဆိုင္လားမဆိုင္လားေတာ့ မသိ။ အာဆင္နယ္ ကစားသမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သည္ဘက္ေခတ္မွာ ဘာစီလိုနာကို ခ်ေရာင္းေနမႈသည္၊ သည္လင္မယားလို တစ္ခုခု ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္ေန၍လား မဆိုႏိုင္။ ေျပာ၍မရ။ အာဆင္နယ္ႏွင့္ ဘာစီ လိုနာသည္ ကစားပံုခ်င္းက ခပ္ဆင္ဆင္။ ေဘာလံုးကို ေျမမွာသာေစစား၍ ကစားၾကေသာ အသင္းမ်ား။ ေဘာလံုးကိုင္ကစားၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ အေပးအယူက ေကာင္း၏။ သည္လင္မယားကိုၾကည့္ေတာ့လည္း အေပးအယူမွ်မည့္ပံု။ အာဆင္နယ္ႏွင့္ ဘာစီလိုနာကို ႀကိဳက္သလို သည္လင္မယား အားကစားအက်ၤီ ၀တ္ထားတာၾကည့္ၿပီး သေဘာက်မိပါေသးသည္။ (စက္တင္ဘာလ ၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

ဆူးသစ္

၂၃း၁၀ နာရီ

၁၀.၅.၂၀၁၃