Saturday, January 21, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " (၂ )

ဟိုးေ၀းေ၀းမွသစ္ရိပ္ကိုလွမ္းျမင္စဥ္ရင္သည္တုန္ခါခ်င္သလိုျဖစ္လာ၏။
တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့ေသာျမင္ကြင္းတို႕ကိုဥေပကၡာျပဳရင္းကားအရွိန္ကိုေလွ်ာ ့ သည္။ေရွ႕မွာေက်ာင္း၀င္ေပါက္ကိုလွမ္းျမင္ေနၿပီပဲ။

" ဦးလူေပါေပါင္းမိုး "

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားစြာကေခၚခဲ့ၾကေသာနာမည္။ေနာင္ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ကာလထိ
တည္ရွိေနဦးမည္ဆိုတာမသိ။အရာရာသည္ေျပာင္းလဲျခင္း မ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ခိုင္မာစြာရပ္တည္ခဲ့ေသာအမိုးခံုးခံုး
သည္ဟိုစဥ္ကႏွယ္မေျပာငး္လဲ၍တအံတဩျဖစ္ရေသးသည္။

" ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္
YANGON TECHNOLOGICAL UNIVERSITY "

ေက်ာင္းၿပီးခါနီးေျပာင္းခဲ့ေသာနာမည္စာလံုးအသစ္ျဖင့္ေတာက္ပ လြန္းေနေသာဆိုင္းဘုတ္ကိုေငးၾကည့္ရင္းခံုးဆင္းမွာလုပ္ထားေသာ
 Speed ေလွ်ာ့သည့္ Slow Down ( Bump )ကတၱရာလမ္းခံုးခံုးကို သတိျပဳမိသည္။ ကားကိုအရွိန္ပိုေလွ်ာ့ရင္းျဖည္းျဖည္းခ်င္းေက်ာ္လိုက္၏။
သူတို႕ေက်ာင္းၿပီးခါနီးမွာလုပ္ခဲ့ေသာအရာမ်ားစြာထဲမွတစ္ခုျဖစ္သည္ကို
မွတ္မိေနသည္။ဤကဲ့သို႕ Bump မ်ဳိးေနာက္တစ္ခုရွိေသးသည္။ ' ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္ ' ဟုေခၚၾကေသာလူအမ်ားစု၀င္ရာအေပါက္နားမွာ။
ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္ကားမ်ားအရွိန္ေလွ်ာ့ေမာင္းေစရန္လုပ္ခဲ့ေသာ
အရာမ်ားဟုေတြးသည္။

အေတြးကိုခဏရပ္ရင္း ' ဦးလူေပါေပါင္းမိုး' ျဖဴ ျဖဴဘက္ကိုကားခ်ဳိးခ် လိုက္၏။ေစ့ထားေသာသံတံခါးေဘးမွတာ၀န္က်ဂိတ္ေစာင့္ကလွမ္းၾကည့္ၿပီး
သူ႕ဆီေလွ်ာက္လာတာေတြ႕၏။ကားကိုစက္သတ္ၿပီးေစာင့္ေနလိုက္သည္။

" ဘယ္ကိုသြားမလို႕ပါလဲခင္ဗ်ာ "
"မႏၱေလးနည္းပညာတကၠသိုလ္ကေရာက္ေနတဲ့ဆရာတစ္ေယာက္ဆီသြားခ်င္လို႕ပါ"

ေခတၱေတြေ၀သြားသည္။သူ႕မ်််က္ႏွာကိုအကဲခတ္ၿပီးသံတံခါးကိုအသာတြန္း ဖြင့္ေပး၏။

" ဆရာကဆရာဦးေက်ာ္၀င္းထြဋ္ဧည့္သည္မ်ားလားမသိဘူး။ "

သူလာမွာဖုန္းဆက္ထား၍သူ႕သူငယ္ခ်င္းကဂိတ္ကိုႀကိဳအေၾကာင္းၾကား
ထားတာပဲဟုေတြးသည္။ဂိတ္ကိုအေၾကာင္းၾကားမထားပါကသူ႕ကား၀င္ဖို႕
လြယ္ပါ့မလားမသိ။လူသာ၀င္ခြင့္ရႏိုင္သည္ထင္၏။

"ဟုတ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ခ်ိန္းထားလို႕ပါ။ကၽြန္ေတာ့္မွာကုမၸဏီ
၀န္ထမ္းကတ္ပါပါတယ္။ယူထားလိုက္ပါ။"

ဂိတ္ေစာင့္ကသူ႕ကတ္ကိုခဏဖတ္ၾကည့္၍ေခါင္းညိတ္သည္။ၿပီးေတာ့
ကတ္ကိုယူထားလိုက္သည္။

" ရပါၿပီဆရာ။ ၀င္သြားပါ။ "

ဂိတ္ေစာင့္၏စကားအဆံုးဂီယာထုိး၍ကားကိုေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲ
ထိုး၀င္လိုက္သည္။စိတ္ထဲမွာေတာ့မိခင္ရင္ခြင္ထဲျပန္ေရာက္လာသလိုခံစားရ၏။

x x x x x

ခ်ိန္းထားသည္ကကင္တင္းန္မွာမို႕ကားကိုကင္တင္းန္ဘက္ခ်ဳိးမည္စိတ္ကူးၿပီး
ဟိုးေ၀းေ၀းမွလွမ္းျမင္ရေသာတိုင္လံုးႀကီးမ်ားကိုတစ္ခါျပန္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပၚ၏။
ကားကိုဘယ္ဘက္သို႕ခ်ဳိးၿပီးေ်ယာက္်ာ္းေလးေဆာင္မ်ားေရွ႕မွလမ္း အတိုင္းေက်ာင္း၏အထင္ကရတိုင္လံုးႀကီးမ်ားဆီကိုေမာင္းသည္။

ေအမွအက္ဖ္အထိရွိေသာေယာက်ာ္းေလးေဆာင္ေျခာက္ေဆာင္တြင္ အက္ဖ္ေဆာင္ကေနာက္ဖက္က်၍ေအမွအီးအထိငါးေဆာင္ကေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွာ
ရွိေနသည္။

ရန္ကုန္၊အင္းစိန္လမ္းမႀကီးကိုမ်က္ႏွာမူထားေသာထိုအေဆာင္မ်ား၏ေရွ႕တြင္
စိမ္းလဲ့ေသာျမက္ခင္းႏွင့္ပု႑ရိက္တန္းညီညီမ်ားကေတာ့နဂိုအတိုင္းလွဆဲ၊
 ပဆဲ၊၀င့္ႂကြားဆဲ၊ဂုဏ္ယူဆဲ။

ဟိုးေ၀းေ၀းမွာရွိေနသည့္အနီေရာင္အလံတစ္ခုတလူလူလြင့္ေနၿပီး၊
 ' YANGON TECHNOLOGICAL UNIVERSITY' ဆိုသည့္စာသား ပါရွိေသာေက်ာင္း၏ပင္မအေဆာက္အအံုႀကီး၏အရိပ္အာ၀ါသကို
ခိုလႈံကာသူတို႕လည္းေမာ္ႂကြားခ်င္တုိင္းေမာ္ႂကြားေနေလၿပီ။

ကားကိုေရပန္းႀကီးရွိရာပန္းၿခံအ၀ိုင္းနားကကပ္၍ျဖတ္ၿပီးကားပတ္ကင္ရွိရာမွာသြားထိုးသည္။
မွန္ေတြအလံုပိတ္ၿပီးတံခါးေသာ့ခတ္၍ကားပတ္ကင္ကိုေ၀့ခနဲၾကည့္မွ အျခားေသာကားမ်ားလည္းအနညး္ငယ္ရွိေနတာသတိထားျဖစ္သည္။ေက်ာင္းပိတ္
ရက္ျဖစ္ေသာ္လည္းဆရာ၊ဆရာမတို႕အမွတ္ျခစ္ဖို႕ေရာက္ေနႏိုင္တာသူသိသည္။
သူ႕သူငယ္ခ်င္းေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေတာင္အမွတ္ျခစ္ၿပီးမၾကာခင္ ကမွျပန္ေရာက္သည္ပဲဟုေတြးမိ၏။
အေတြးႏွင့္ပင္ေက်ာင္း၏ပင္မ၀င္ေပါက္ရွိရာတိုင္လံုးႀကီးမ်ားဆီေျခစ လွမ္းမိျပန္သည္။

x x x x x

[ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။]

[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Friday, January 20, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁ )

 ဘေလာ့ခ်စ္သူမ်ားခင္ဗ်ား.........

ကၽြန္ေတာ္ေရးထားခဲ့ဖူးတဲ့လံုးခ်င္း၀တၳဳရွည္တစ္ပုဒ္ကိုခ်ျပပါရေစ။ဒီလံုးခ်င္း၀တၳဳ နာမည္ကို " အစဥ္ထာ၀ရ " လို႕အမည္ေပးထားပါတယ္။ခံစားၾကည့္ပါခင္ဗ်ာ။

ဆူးသစ္
၂၃း၁၈ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၂၀.၀၁.၂၀၁၇

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

သံေယာဇဥ္ ရာသီဖြဲ႕
နာရီလွည့္ ေမွးမိွန္အို။
ထုိခဏမွာေပါ့
အိုၾကသူ လူတခ်ဳိ႕ယြင္းေလလည္း
ႏွင္းေႏြမိုးထဲ မားမားရပ္ပါလို႕
အားျပတ္ကာ သူမလဲေပဘု
သာဆဲပါ ခမ်ာေတြ ရႈေလေတာ့
အစဥ္အၿမဲသာေၾကာ ့ ရြက္ႏုလက္စို
( ဪ-ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕.......)
ရင္ထဲမွာေပါ့ စက္မႈတကၠသိုလ္။ ။
သားလတ္
[ ၁၉၉၄ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ေရႊသမင္မဂၢဇင္းပါ သားလတ္ ၏ ' အစဥ္ထာ၀ရ '
( အခ်စ္ဆံုးသုိ႕အိတ္ဖြင့္ေပးစာ ) တြင္ပါ၀င္ေသာကဗ်ာျဖစ္ပါသည္။ ]

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

" ေႏြးဟာ ငါ့ရဲ႕အစဥ္ထာ၀ရပါကြာ။
ငါဟာသူ႕အတြက္ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။
သူကေတာ့ငါ့ရဲ႕ အစဥ္ထာ၀ရပါပဲ သူငယ္ခ်င္းရာ "
မင္းထင္ ( သို႕မဟုတ္ ) ကင္း

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

" လူတစ္ေယာက္နဲ႕တကယ့္ဘ၀ထဲကိုႏွစ္ဦးတည္းျဖတ္သန္းရမယ့္ အခ်ိန္၊ျဖတ္သန္းႏိုင္တဲ့အား၊ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္၊ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေရာက္၊
ငါကိုယ္တိုင္ကအနစ္နာခံႏိုင္မယ့္လူ၊ သူကိုယ္တုိင္ကလည္းငါမွငါလိုျဖစ္ၿပီး၊
 ငါကလည္း သူမွသူလို႕ေျပာရေလာက္ေအာင္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ျဖစ္ရတဲ့သူကို
ငါေတြ႕သြားၿပီ။ ငါသူနဲ႕ဆိုအားလံုးကိုရင္ဆုိင္ရဲတယ္။ငါ့အနားမွာသူ
ရွိေနေစခ်င္တယ္။ခဏ မဟုတ္ဘူး။ အၿမဲတမ္းအစဥ္ထာ၀ရ။
ငါကသူ႕ကိုအားကိုးခ်င္တယ္။ ငါကိုယ္တိုင္လည္းသူနဲ႕ဆိုရင္
ဘယ္ဘ၀မ်ဳိးမွာမဆိုျဖတ္သန္းရဲတယ္။သူက ငါနဲ႕ပတ္သက္ရင္
အနစ္နာခံႏိုင္တယ္လို႕ငါထင္တယ္။
ငါကလည္းသူ႕လိုပဲခံစားရတယ္။အဲဒီမွာပဲအခ်စ္ဆိုတာ
ဘာလဲဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ရယ္၊ခ်စ္သူဆိုတာ
ဘယ္လိုလဲဆိုတာရယ္ကိုငါသိလိုက္ရတယ္ေလ။ "
ႏွင္းႏြယ္ေႏြး ( သို႕မဟုတ္ ) ကြင္း

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

" စိတ္ခ်။ ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရင္ထဲကို
ယူဘယ္ေတာ့မွေရာက္မလာေစရဘူး။ "
" အဲဒီေလာက္အထိကိုယ့္ကိုနာၾကည္းသလား"
" နာၾကည္းရံုတင္မကဘူး။သတ္ေတာင္သတ္ပစ္ခ်င္တယ္။"
" ဟုတ္လား။ ကိုယ္ကေတာ့ ေႏြးအတြက္အသက္ဆက္ ရွင္ေနမွာေသခ်ာတယ္။"

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

( ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။ )

Sunday, January 8, 2017

" တန္ဖိုးရွိတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ "


ခုတေလာမွာ Facebook က Communication Rule အသစ္တစ္ခု ခ်တယ္ဆိုၿပီးလက္ရွိသံုးေနတဲ့အသံုးျပဳသူ၂၅ေယာက္ကိုသူတို႕ေပးထားတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ပို႕ေပးရမယ္တဲ့။မဟုတ္ရင္မသံုးဘူးလို႕ယူဆၿပီးဖ်က္တဲ့အထဲ ပါသြားမယ္ဆိုၿပီးမက္ေဆ့ခ်္ေတြပို႕ေနၾကတာကၽြန္ေတာ္လက္ခံရရွိေနပါတယ္။
Account တစ္သန္းေက်ာ္ဖ်က္မယ္လို႕ဆိုပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမက္ေဆ့ခ်္မ်ဳိးေတြဆိုယံုကိုမယံုတာပါ။ဒါနဲ႕ဆက္ဖတ္လိုက္ေတာ့ ပိုရွင္းသြားပါတယ္။ဒီေန႕ဇြန္လ၅ရက္တဲ့ဗ်ာ။ဖ်က္မွာကျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ဇြန္လ၆ရက္၊နံနက္၉း၃၀နာရီတဲ့ဗ်ာ။ဒီေန႕လို႕ေတာင္ပါေသး။

အဲဒါထက္ရွင္းတာေတာင္အဲဒီေလာက္မရွင္းဘူး။အခုဒီေန႕ဘာေန႕လဲ
ဆိုေတာ့ဇန္န၀ါရီလ၇ရက္ေန႕။အဲဒီမက္ေဆ့ခ်္အရင္ကတည္းကစခဲ့တယ္
ဆိုလည္းကၽြန္ေတာ္လံုး၀ဘယ္သူ႕ဆီကိုမွထပ္မျဖန္႕ခဲ့ဘူး။ဟိုးတုန္းက တစ္ခါႀကံဳဖူးတယ္။အခုလည္းလာပို႕တ့ဲသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ကၽြန္ေတာ္စာ သင္ေပးခဲ့တဲ့ကေလးေတြကိုဘာမွေတာ့ျပန္မေျပာျဖစ္ဘူး။
သူတို႕ကကိုယ့္ကိုအေရးတယူရွိတယ္ဆိုတာသိရတဲ့အတြက္ေက်နပ္ပါ တယ္။ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကူးတုန္းကမက္ေဆ့ခ်္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
ရခဲ့တယ္။ႏွစ္ကူးဆုေတာင္းေလးေတြပါ။အင္မတန္၀မ္းသာၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာဒီလိုမိသားစု၀င္ေတြ၊ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ခင္မင္ရသူေတြ၊အနာဂတ္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့
ကေလးေတြရွိေနပါလားလို႕သိရလို႕ပါ။သူတို႕တစ္ေတြကၽြန္ေတာ့္အေပၚ
အေရးတယူနဲ႕ႏွစ္သစ္ႏႈတ္ခြန္းဆက္ဆုေတာင္းပါလားလို႕ၾကည္ႏူးရတာပါ။
အဲဒီမက္ေဆ့ခ်္ေတြကိုေတာ့တန္ဖိုးရွိတဲ့မက္ေဆ့ခ်္လို႕မွတ္ယူမိတာပါ။

ခုလိုFacebook Account တစ္သန္းဖ်က္မယ္ဆိုေတာ့လည္း သူတို႕အသိေပးတာေက်နပ္ေပမယ့္သူတို႕တစ္ေတြေအာက္ကစာကိုေန႕
စြဲေသေသခ်ာခ်ာမဖတ္ခဲ့မိဘူးလို႕ဘဲေတြးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ျပတ္ျပတ္သားသားေတြးမိတာကေတာ့အဲဒီ Account
တစ္သန္းထဲကၽြန္ေတာ့္Account ပါသြားရင္ေတာင္ သိပ္၀မ္းနည္း စရာမရွိဘူးဆိုတာပါပဲ။ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕
အရင္ကေနခဲ့တာ Facebook မရွိတဲ့ကမၻာပါ။အခုမွဒါကိုအေရးတယူလုပ္
 သံုးေနခဲ့ၾကတာကိုး။

အဲဒါကိုုခုတံုးလုပ္ၿပီးဖုန္းကုမၸဏီေတြကလုပ္စားတာလားမသိတဲ့
 မက္ေဆ့ခ်္မ်ားမ်ားပို႕၊( ဘယ္ကပို႕ပို႕ပါ။ Facebook Messenger က
ပို႕လည္းအင္တာနက္သံုးရတာပါပဲ )ဆိုတာမ်ဳိးေတြက ဒီဘက္ေခတ္မွာ အင္မတန္မွစုတ္ခ်ာလြန္းတဲ့အကြက္ေတြလို႕ပဲျမင္ပါတယ္။

တစ္ခုရွိတာက Facebook သံုးရင္စာေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ရမယ္ ဆိုတာကိုေတာ့မိတ္ေဆြမ်ား၊သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တဲ့ လူငယ္မ်ားမေမ့သင့္ဖို႕ေတာ့သတိေပးပါရေစ။

အဖိုးတန္တဲ့မက္ေဆ့ခ်္ေတြေတာ့ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
အက်ဳိးမရွိတဲ့မက္ေဆ့ခ္်ေတြအတြက္ေတာ့အခ်ိန္ကုန္မခံၾကပါနဲ႕ခင္ဗ်ာ။ ။

ဆူးသစ္
၂၂း၁၄ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၀၇.၀၁.၂၀၁၇

Saturday, January 7, 2017

" သူ႕ကို Credit ေပးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုလည္း Credit ေပးဖို႕ပါ "


ကၽြန္ေတာ္Blog Posts ေတြေရးေနဆဲကာလမွာ Facebook ေပၚလာေတာ့ Blog မွာေရးတာရပ္သလိုျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီကာလမွာပဲကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို
Facebook User တစ္ဦးက ကဗ်ာဆရာကိုအမည္မသိလို႕ပါဆိုၿပီးသူ႕အေကာင့္မွာ
တင္ထားခဲ့ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္အသိမိန္းကေလးတစ္ဦးကျပန္ရွယ္ေတာ့မွ
ကၽြန္ေတာ္ကသိၿပီးအဲဒီအေကာင့္မွာကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႕၊
အျဖဴ ေရာင္လမ္းကေလးဆိုတဲ့ ဘေလာ့မွာတင္ထားတာျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီကဗ်ာက ပိန္းရြက္ေပၚကေရမ်ား ဆိုတဲ့ကဗ်ာပါ။

ဒီကတည္းက Facebook မွာသံုးစြဲသူတခ်ဳိ႕ဟာသူမ်ားစာကိုယူၿပီး Copy and Paste လုပ္ကာမသိရင္သူတို႕စာေတြလိုလုပ္တတ္ၾကတယ္ ဆိုတာ သိခဲ့ရပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ရက္မွာကၽြန္ေတာ္နဲ႕ခင္တဲ့၊ေက်ာင္းမွာဆုိလည္းေမဂ်ာတူစီနီယာ၊
ဘေလာ့ဂါဆိုရင္လည္းသူကစီိနီယာျဖစ္တဲ့အစ္ကိုတစ္ဦးရဲ႕ကဗ်ာကို
အေကာင့္နာမည္ဘာမွန္းမသိသူတစ္ဦးကစာသားတခ်ဳိ႕ေျပာင္းၿပီး
ယူတင္ထားတယ္လို႕သိရပါတယ္။ဒါေပမဲ့အဲဒီအစ္ကိုသြားေျပာၿပီး
သူတင္ထားတာကိုျပန္ရွယ္တဲ့အခါအဲဒီအေကာင့္ပိုင္ရွင္က
မေတာင္းပန္တဲ့အျပင္သူကေတာင္အဲဒီအစ္ကိုအေကာင့္ကို
ဖ်က္မယ္လုပ္လို႕ၿပံဳးရေသးတယ္။

ဒီေနရာမွာသီခ်င္းေတြကိုေကာ္ပီေခြအကူးခံရတဲ့ကိစၥနဲ႕ဒီေန႕Facebook မွာျဖစ္ေနတာေတြတူေနတယ္လို႕ေျပာခ်င္ပါတယ္။သီခ်င္းေခြေတြေကာ္ပီ ကူးေတာ့မူရင္းေခြပိုင္ရွင္ေတြကအသံထြက္လာတဲ့အခါ
လူငယ္တစ္ဦးတင္ထားတဲ့Status တစ္ခုကိုဖတ္ရပါတယ္။
ေကာ္ပီအကူးမခံခ်င္ရင္ေခြမထုတ္နဲ႕ဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိးပါ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ဖတ္ၿပီး စုတ္သပ္မိသလိုခုေနာက္ပိုင္းျဖစ္ေနတဲ့လူငယ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕စိတ္ဓာတ္
နိမ့္က်လာမႈကိုပါသတိထားမိပါတယ္။ႏိုင္ငံျခားသီခ်င္းကိုေတာ့ယူဆိုၿပီး
သူတို႕အေခြက်ေတာ့ေကာ္ပီအကူးမခံခ်င္ဘူးဆိုတဲ့အေျပာမ်ဳိးလည္း
ၾကားဖူးပါတယ္။တစ္ပိုင္းမွန္ပါတယ္။ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေရးဆိုႏိုင္ရင္
ပိုေကာင္းႏိုင္ေပမယ့္ေကာ္ပီဆိုသူေတြမွာလည္းသီခ်င္းကိုေရးရတာ
၊အစအဆံုးတီးရတာ၊စတဲ့အားထုတ္မႈေတြရွိပါတယ္။ဘယ္သူမွ
ကာရာအိုေကျပန္ဆိုၿပီးေခြမထုတ္တဲ့အတြက္သူတို႕မွာလည္းအရင္းအႏွီးရွိပါတယ္။

ဒီေတာ့သီခ်င္းေခြထုတ္တဲ့သူကအျပစ္ျဖစ္ခ်င္ေနၿပီးေကာ္ပီေခြကူးသူ၊
အြန္လိုင္းတင္သူကအျပစ္မဟုတ္ဘူးလို႕ယူဆေနၾကတဲ့ေခတ္မွာ
သူမ်ားဖန္တီးထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အႏုပညာေတြက်ေတာ့ေရာတကယ္တန္ဖိုး
ထားသလားလို႕ေမးရင္လြယ္လြယ္ယူ၊လြယ္လြယ္ျပန္တင္ေနၾက
တာကိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ေနရတာပါပဲ။

Facebook ေပၚတင္တာပိုက္ဆံမရေပမယ့္ကိုယ့္အေတြး၊ကိုယ့္အႏုပညာ
တစ္ခုကိုတင္ဖို႕ဆိုရင္အားထုတ္မႈေတာ့လူတိုင္းလုပ္ၾကရတာပါပဲ။
စာတစ္ေၾကာင္းတင္ရင္လည္းအဲဒါသူ႕မူရင္းအေတြးပါ။
မွားတာမွန္တာထား။သူ႕မူပိုင္ပါပဲ။ဓာတ္ပံုတစ္ပံုတင္ရင္လည္းအဲဒါ
သူ႕အားထုတ္မႈပါ။သူအဲဒီေနရာကိုသြားတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာအဲဒီလိုပံု ရဖို႕ေစာင့္တယ္။ဒါေတြကသူေငြမရေပမယ့္အားထုတ္ မႈေတြပါ။
သတင္းေရးတင္သူေတြ၊သတင္းေဆာင္းပါးေရးသူေတြဆုိပိုဆိုးပါတယ္။ သူတို႕တစ္ေတြအဲဒီလိုသတင္းရဖို႕ဘယ္လိုလုိက္ရတယ္၊ဘာေတြရင္းရတယ္ ဆိုတာသူတို႕ေလာက္ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ပါဘူး။သတင္း အခ်က္အလက္ေတြရဖို႕စာေတြလည္းအမ်ားႀကီးဖတ္ရပါတယ္။ေန႕ခ်င္းညခ်င္း
သတင္းေဆာင္းပါးေကာင္း မထြက္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုစာေရးသူေတြလည္းအတူတူပါပဲ။အေတြးတစ္ခုရတယ္။ ကဗ်ာျဖစ္မယ္။အေတြးတစ္ခုရတယ္။ေဆာင္းပါး၊၀တၳဳ ျဖစ္မယ္။ဒါကိုေငြမရေပ မယ့္ခ်ျပတယ္။က်န္တဲ့သူေတြခံစားမယ္။ဒါဟာအႏုပညာကို၀ါသနာပါလို႕ျဖစ္ ခ်င္ျဖစ္မယ္။ဒါမွမဟုတ္ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ Message တစ္ခုကို သူမ်ားရေစခ်င္လို႕ျဖစ္မယ္။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္အဲဒါေတြအားလံုးကိုစာေရးသူ အားထုတ္ထားတာပါ။ၿပီးေတာ့တကယ့္အႏုပညာတစ္ခုျဖစ္လာဖို႕အႏုပညာဓာတ္ခံ၊ ပါရမီရွိသူေတြသာအားထုတ္တတ္ၾကတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေဆာင္းပါးျဖစ္ျဖစ္၊Facebook Post ျဖစ္ျဖစ္ေရးရင္အေၾကာင္းအရာ စံုမွေရးပါတယ္။စုထားတတ္ပါတယ္။ၿပီးေတာ့အေၾကာင္းအရာတစ္ခု တင္ရင္ေတာင္အဲဒါကကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့အႏုပညာနဲ႕ေရာလို႕ရရင္တင္လိုက္ပါ တယ္။ဒါေတြကတျခားသူသိၿပီးသားျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေပမယ့္တျခားသူမသိေသး တာေရာ၊တင္ျပပံုမတူတာပါျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။အဲဒါကၽြန္ေတာ့္အားထုတ္မႈပါ။ ၿပီးေတာ့အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ေပးခဲ့ရတာပါ။ခံစားမႈမ်ားစြာစိုက္ထုတ္ထားတာပါ။
အေတြးမ်ားစြာရင္းထားတာပါ။

ဒီလိုေျပာလို႕ Facebook ကစာေတြ၊သတင္းေတြကိုမရွယ္ရဘူးလား။
 မဟုတ္ပါဘူး။Facebook မွာရွယ္လို႕ရလို႕ေတာင္ Share ခလုတ္ေလး ထည့္ေပးထားတာေပါ့ဗ်ာ။ဒီေတာ့ရွယ္တာဆိုရင္ျပႆ     နာ မရွိပါဘူး။မူရင္းေရးသားသူ၊ မူရင္းအေကာင့္ပိုင္ရွင္နာမည္ပါပါသြားတာကိုး။

မရွယ္ဘဲေကာ္ပီယူတယ္။ၿပီးေတာ့ကိုယ့္ Wall ေပၚမွာျပန္
Paste လုပ္တယ္။ အဲဒီအထိရေသးတယ္။ဒါေပမဲ့ Credit ဆိုၿပီး
မူရင္းစာပိုင္ရွင္၊ဓာတ္ပံုပိုင္ရွင္ကို နာမည္ျပန္မတင္ေပးဘူး။ရွင္းပါတယ္။ အဲဒီစာ၊အဲဒီပံုဟာသူမ်ားေရး၊သူမ်ားရိုက္ထားတာကိုသူေရးသလို၊
သူရိုက္ထားသလိုလုပ္တာပါပဲ။

အဲဒါဟာေကာ္ပီသီခ်င္းေခြကူးသူလိုသူမ်ားဖန္တီးထားတဲ့ပစၥည္းနဲ႕
ကိုယ္အျမတ္ထုတ္တာပါပဲ။အဓိကကေတာ့ကိုယ့္ဆီမွာမရွိတဲ့ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း၊
ကိုယ့္ဆီမွာမရွိတဲ့အားထုတ္မႈ၊ကိုယ္မရႏိုင္တဲ့အစြမ္းအစ၊ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့
အသိအမွတ္ျပဳမႈတစ္ခုကိုသူမ်ားအားထုတ္မႈနဲ႕အေခ်ာင္ႏိႈက္ယူတာပါပဲ။

အဲဒီလိုလူေတြကိုေတြ႕ေနျမင္ေနရတာဟာအဲဒီလူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္
နစ္နာပါတယ္။သေဘာကေတာ့အဲဒီလူ႕အဖြဲ႕အစည္း၊အဆင့္ရွိပါတယ္လို႕ျပခ်င္ ရင္ေတာင္အဆင့္မရွိသူေတြပါေနတဲ့သေဘာပါ။တစ္နည္းအားျဖင့္ပညာေရး အဆင့္နိမ့္က်တယ္လို႕လည္းသံုးသပ္လို႕ရပါတယ္။

ေတြးၾကည့္ပါ။ကိုယ့္ဘာသာသီခ်င္းဆိုၿပီးေခြထုတ္တာေတာင္ေကာ္ပီကူးမခံခ်င္ ရင္၊အြန္လိုင္းအတင္မခံခ်င္ရင္မထုတ္နဲ႕ဆိုတဲ့အေတြးမ်ဳိး၊သူမ်ားဖန္တီးၿပီးသားကို
ကိုယ့္ဟာလုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးေတြနဲ႕ဘယ္ပညာေရးအဆင့္ျမင့္ၿပီလို႕ေျပာႏိုင္
ပါသလဲ။တကယ့္ပညာေရးကအဲဒါမ်ဳိးလုပ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့အထိေတြးေခၚမႈ
မေပးပါဘူး။သူမ်ားအားထုတ္မႈကိုအသိအမွတ္ျပဳခိုင္းပါတယ္။
သူမ်ားအႏုပညာဖန္တီးမႈကိုတန္ေၾကးေပးၿပီး၀ယ္ခိုင္းပါတယ္။
အဲဒီလို၀ယ္ဖို႕လည္းအစိုးရကပါ၊ပါ၀င္ၿပီး စည္းၾကပ္ပါတယ္။
ဆိုလိုတာကအေတြးအေခၚနိမ့္မေနဘူးဆိုရင္စစ္မွန္တဲ့လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းက
လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕အားထုတ္မႈကိုအသိအမွတ္ျပဳခိုင္းပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕အဲဒီလိုစစ္မွန္တဲ့အေတြးေတြအားလံုးနဲ႕ေ၀းကြာေနခဲ့တာဆယ္ စုနွစ္ဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။အဲဒီလိုၾကာခဲ့ရံုတင္မက
အခုေခတ္သစ္မွာလည္းသူမ်ားဟာအေခ်ာင္ယူနာမည္ႀကီးခ်င္သူေတြ၊
သူမ်ားစာ၊သူမ်ားပံုနဲ႕လုပ္စားခ်င္သူေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္
ထပ္ေမြးထုတ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။

Credit ေပးတယ္ဆိုတာအဲဒီလူရဲ႕ idea ပဲျဖစ္ျဖစ္၊အားထုတ္မႈျဖစ္ျဖစ္၊ အရည္အေသြးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ခ်ီးက်ဴ းမႈ၊ေလးစားမႈ၊အသိအမွတ္ျပဳမႈလုပ္လုိက္တာပါ။
Credit ရဲ႕ေနာက္ထပ္အဓိပၸါယ္တစ္မ်ဳိးက်ေတာ့ဘာသာရပ္တစ္ခုကိုေသေသ ခ်ာခ်ာေအာင္ျမင္တတ္ေျမာက္တယ္လို႕အသိအမွတ္ျပဳတာမ်ဳိးပါ။

တကယ္လို႕သူမ်ားအားထုတ္မႈကို Credit မေပးႏိုင္ဘဲအလကားေန သူမ်ားဟာပဲယူသံုး၊သူမာ်းဟာပဲယူတင္၊ကိုယ့္နာမည္နဲ႕သူမ်ားဟာကို
ကိုယ့္ဟာလုပ္ခ်င္သူေတြ၊ေအာင္ျမင္ခ်င္သူေတြဟာယဥ္ေက်းတဲ့
လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာလူမွန္ရင္နားလည္တတ္ကၽြမး္သင့္တဲ့လူမႈေရး
ပညာမွာ Credit ေတာင္ မရေသးသူေတြျဖစ္တယ္လို႕ဆိုခ်င္ပါတယ္။

တကယ္လို႕စစ္မွန္တဲ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကလူေကာင္းအျဖစ္သတ္မွတ္
ခံခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ဒါမွမဟုတ္လူအခ်င္းခ်င္းေလးစားမႈကိုလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္၊
သူဖန္တီးထားတဲ့အႏုပညာ၊ဒါမွမဟုတ္၊အားထုတ္မႈကေနသူ႕လိုပဲ
လူေလးစားခံခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုပါျပန္ေလးစားခံရဖို႕ကေတာ့
 Copy and Paste မလုပ္ပါနဲ႕။

သူ႕စာ၊သူ႕ပံုကိုတုိက္ရိုက္ယူရွယ္ရင္ရွယ္ပါ။ဒါမွမဟုတ္သူ႕ကို Credit ေပးပါ။
 အဲဒီလို Credit ေပးလိုက္တာဟာသူ႕ကိုပဲ Credit ေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုလည္းစစ္မွန္တဲ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကလူတစ္ေယာက္ရဲ႕လိုက္နာသင့္တ့ဲ
လူ႕က်င့္၀တ္ကိုက်င့္တယ္ဆိုၿပီးလူမႈေရးရာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ဘာသာရပ္မွာ Credit ေပးေနတယ္ဆိုတာသိသင့္ေၾကာင္းပါ။ ။

ဆူးသစ္
၁၂း၁၄ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၀၆.၁၁.၂၀၁၆

Monday, January 2, 2017

" အနီးမႈန္ "


ေနာက္ပိတ္ဂဏန္းတစ္လံုးေျပာင္းသြားတာ
ခရစ္နွစ္တစ္ႏွစ္ကိုေျပာင္းေစသတဲ့။

ဒီေန႕ဟာလကုန္ျဖစ္ၿပီး
ေနာက္တစ္ေန႕ဟာလဆန္းတစ္ရက္ျဖစ္ေပမယ့္
ျပကၡဒိန္တစ္ခုလံုးကိုေတာင္ေျပာင္းေစႏိုင္ခဲ့တယ္။

ယံုၾကည္မႈဟာ
ဆယ့္တစ္နာရီငါးဆယ့္ကိုးနဲ႕ဆယ့္ႏွစ္နာရီၾကား
ႀကီးႀကီးမားမားကိုျခားနားသြားေစသလား
အဲဒီမွာလူေတြအမ်ားႀကီးရူးသြပ္သြားခဲ့တာ။

ခုႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ေနာက္ပိတ္ဂဏန္းကိုစိတ္၀င္စားရင္း
ကိုယ့္ရဲ႕ေရွ႕ထိပ္စီးနဲ႕ေနာက္ပိတ္ဂဏန္းေတြ
ေျပာင္းသြားတာေမ့ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ၾက
ေမြးေန႕က်မွျပန္သတိရတတ္တာသဘာ၀လား
နာရီစားသြားတဲ့ေန႕ေတြၾကားမွာေတာင္
ဘ၀အဓိပၸါယ္အေမွာင္က်ေနတတ္ၾကေသးတယ္။

အေ၀းကိုေတာ့ျမင္ရတယ္
အနီးကိုေတာ့မႈန္ေနေသးတယ္
ေသခ်ာတယ္...
ကၽြန္ေတာ္တို႕မိုက္မဲေနတုန္းပါပဲ။ ။

ဆူးသစ္
၂၁း၄၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၃၁.၁၂.၂၀၁၇

Thursday, December 29, 2016

" Check Point "


စင္ကာပူက Jurong Island မွာလုပ္ဖူးတဲ့သူေတြ၊ လက္ရွိလုပ္ေနသူေတြသိၾကပါလိမ့္မယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးမနက္အလုပ္သြားရင္ Check point ကိုျဖတ္ရပါတယ္။ အားလံုးကားေပၚကဆင္း၊ၿပီးရင္ကိုယ့္မွာပါတဲ့ကၽြန္းကတ္နဲ႕ Scan ဖတ္ၿပီးလက္ေဗြဖတ္၊အားလံုးအိုေကၿပီဆိုကၽြန္းထဲ၀င္လို႕ရပါၿပီ။ဒါဟာေန႕စဥ္လုပ္ရတာပါ။
အျပန္ေတာ့မလုိပါဘူး။

ကားနဲ႕တုိက္ရုိက္သြားလို႕ရတဲ့ခရီးမို႕ကားေပၚကဆင္းၿပီးလံုၿခံဳေရး စက္ေတြရွိတဲ့ Check point မွာအစစ္ခံရတဲ့အခါအရင္တုန္းကဆို စက္ပ်က္တာကတစ္မ်ဳိး၊Scan မဖတ္တာကတစ္မ်ဳိး၊ လာတဲ့လူနဲ႕ အေပါက္ကမေလာက္လို႕တစ္ေနတာကတစ္မ်ဳိး။စတဲ့ဒုကၡေတြရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲဒီတုန္းကစက္ေတြကလမ္းရဲ႕ဘယ္ဘက္နဲ႕ညာဘက္ကအမိုးပါ အေဆာက္အအံုေတြေအာက္မွာတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီသာရွိၿပီး ကၽြန္းေပၚကိုေန႕စဥ္လာတဲ့လူအေရအတြက္နဲ႕ယွဥ္ရင္နည္းတယ္လို႕ယူဆလို႕ရပါတယ္။ဒီၾကားထဲ
ကားေတြကပါတစ္ၿပိဳင္တည္းေဘးကျဖတ္ေလေတာ့ကားသမားသာ Scan ဖတ္လို႕မရဘူးဆိုရင္ လမ္းတစ္ခုလံုးပိတ္ေတာ့တာပါပဲ။မ်ားေသာအားျဖင့္မနက္ဘက္ဆိုလူက်ပ္၊ကားက်ပ္အေနအထားကိုအဲဒီ Check Point မွာအၿမဲႀကံဳရစၿမဲပါ။

အဲဒီအေျခအေနကိုေက်ာ္ဖို႕သူတို႕ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ပင္မ လမး္ရဲ႕ေဘးမွာေနာက္ထပ္ေနရာခ်ဲ႕ၿပီးမွ
လမ္းသြယ္မ်ားစြာနဲ႕ကားေတြကိုခြဲထုတ္ၿပီး၀င္လို႕ရေအာင္ရယ္၊Scan ဖတ္တဲ့စက္ေတြ ထပ္တိုးတာရယ္လုပ္လိုက္တယ္။အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီဆိုေတာ့အရင္အေပါက္ေဟာင္းေတြကို ပိတ္ၿပီးအေပါက္သစ္ဘက္ကသြားေစတယ္။

ပထမေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕စိတ္ထဲအရင္ထက္ပိုဇာတ္ရႈပ္၊ပိုၾကာတယ္ထင္တယ္။ဒါေပမဲ့အဲဒီဘက္ကသြားၿပီး
သံုးေလးပတ္ေလာက္ေနေတာ့ဒီစနစ္ကအရင္အေပါက္ေဟာင္းတုန္းကလုပ္ထားတာထက္ပိုျမန္ တယ္ဆိုတာသိလာတယ္။အရင္ကကားေတြပိတ္ေနရင္ကိုယ့္ကားကိုမနည္းရွာရတယ္။အခုကိုယ္က
လက္ေဗြႏွိပ္ၿပီးထြက္လာရင္ကိုယ့္ကားကေနာက္ကကပ္ပါလာၿပီ။ဒီေတာ့စစခ်င္းတုန္းကထင္ထားခဲ့တဲ့
စနစ္သစ္ဟာမေကာင္းဘူးလို႕ထင္ထားတဲ့စိတ္ကေပ်ာက္သြားတယ္။အခ်ိန္ကာလတစ္ခုမွာစနစ္သစ္
တစ္ခုကေကာင္းလာတယ္ဆိုတာကိုျမင္လာရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕တိုင္းျပည္ကလူေတြကလည္းကၽြန္ေတာ္တုိ႕ Check Point ကိုျဖတ္သလိုျဖစ္ေနတယ္။ၿမိဳ႕ထဲမွာ လမ္းေတြပိတ္ေနလို႕ေစ်း သည္ေတြကိုတစ္ေနရာမွာတစ္စုတစ္စည္းတည္းေရာင္းေစတယ္။ အရင္ေနရာမွာပဲျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ကုန္ကားေမာင္းသူေတြကလည္းဆႏၵေတြျပၾကတယ္။
လမ္းေတြပိုပိတ္ကုန္ေရာ။

ဘာပဲလုပ္လုပ္တစ္ခဏေတာ့မၾကည့္ေစခ်င္ဘူး။အခ်ိန္ကာလတစ္ခုယူၿပီးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ေသခ်ာ
တာကေကာင္းေစခ်င္လို႕လုပ္ တာျဖစ္တဲ့အတြက္ေကာင္းတဲ့အက်ဳိးကိုျပည္သူေတြပါရရွိမွာပါ။
ဘာလုပ္လုပ္ဆႏၵျပတဲ့ေခတ္ကကုန္သြားပါၿပီ။မျပရဘူးမဟုတ္ပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။အရင္ကဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ တကယ္ကိုမေကာင္းၾကလို႕ျပရတာ။ခုဟာကေကာင္းေအာင္လုပ္ေပးေနတာကိုျပၾကတာဆိုေတာ့
အဲဒီလိုသာလုပ္ေနၾကရင္ကၽြန္ေတာ္တို႕ တုိင္းျပည္ဘယ္လိုထူေထာင္ၾကပါ့မလဲလို႕သာေမးခ်င္တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ေပးခဲ့တဲ့ဥပမာအရေျပာရရင္ဒီအခ်ိန္ဟာကၽြန္ေတာ္တို႕ျပည္သူေတြ Check Point ကိုျဖတ္ေနခ်ိန္ပါ။ ကိုယ့္ဘာသာေလ့လာ ၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ။ခ်က္ခ်င္းေတာ့မဆံုးျဖတ္နဲ႕ေပါ့။ကၽြန္ေတာ္တို႕ Check Point ကိုျဖတ္ေနတာပိုလြယ္လာသလား။ပိုခက္လာသလား ဆိုတာအခ်ိန္ကာလတစ္ခုျဖတ္ၿပီးရင္သိလာမွာပါ။ ။

ဆူးသစ္
၀၀း၂၁ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၁၇.၁၂.၂၀၁၆

Monday, December 26, 2016

" မသိခဲ့ေသာ "


ႏွင္းမက်ဘူး
ညေနမိုးေတြသည္းၿပီးရြာေနတဲ့အခါ
ခရစၥမတ္ဟာအရသာပ်က္တယ္။

အားလပ္ရက္ေတြလား
ငါမသိႏိုင္တဲ့အနာဂတ္မ်ားမွာ
ငါ့အခ်ိန္ေတြ၀ါးစားခံခဲ့ရေတာ့
ဒီဇင္ဘာဟာရင္ခုန္ျခင္းေတြေမွးမိွန္
ငါ့အိမ္ထဲမွာပဲငါ့မိသားစုနဲ႕ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။

ဒါဘ၀ပဲေလ
မရွိျခင္းေတြအတြက္ရွိျခင္းျဖစ္ေအာင္
ရွိျခင္းေတြကိုမရွိျခင္းလုပ္ရင္း
ႏွလံုးသားကိုခပ္ျပင္းျပင္းပုတ္လို႕
အားလပ္ရက္နဲ႕အလုပ္ဆိုတာကို
သမုဒယငုတ္နဲ႕ခ်ည္ၿပီးဆြဲလွဲဖို႕လုပ္ခဲ့တာၾကာၿပီ။

ႏိုင္သလား၊ရံႈးသလားေတာ့မသိပါဘူး
အားလပ္ရက္ေတြလည္းၿပီးသြားမွာပါပဲ
ငါ့အလုပ္ေတြလည္းၿပီးသြားမွာပါပဲ
ဒါေပမဲ့.....
ငါ့မိသားစုရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုေတာ့အၿပီးမခံႏိုင္ဘူး
ဒီလိုနဲ႕.....
မာနရယ္၊ပညာရယ္၊ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရယ္၊ေတြးေခၚျခင္းရယ္
မိုးသည္းေနတဲ့ခရစၥမတ္ကိုေက်ာ္ျဖတ္
ဒီဇင္ဘာညေတြကိုတရစပ္နင္းေခ်
မနက္ေနကိုအံႀကိတ္လို႕ၾကည့္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ။

ဆူးသစ္
၁၁း၁၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၂၅.၁၂.၂၀၁၆
ခရစၥမတ္ေန႕

Wednesday, March 2, 2016

" သက္သတ္လြတ္စားတဲ့က်ား "



တစ္ခါတုန္းကက်ားတစ္ေကာင္မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီးျမန္မာျပည္နယ္စပ္ကိုေရာက္လာသတဲ့။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ားေလာကမွာသတင္းတစ္ခုထြက္ေန တယ္။

တေလာကပဲက်ားတစ္ေကာင္ေသနတ္ပစ္ခံရၿပီးေသသြားတယ္။ဒါေပမဲ့ျမန္မာျပည္ကလူေတြဟာအင္မတန္ သနားၾကင္နာတတ္ၿပီးက်ားကိုေတာင္မသတ္ဖို႕ေျပာဆိုေနသံေတြFacebookေပၚမွာသတင္းထြက္ေနတဲ့ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။

ဒီေတာ့အဲဒီက်ားကသူတို႕အခ်င္းခ်င္းေမးရတယ္။တကယ္လားေပါ့။သူ႕ မိတ္ေဆြက်ားေတာင္ေသသြားၿပီ။လူေတြကသူတို႕က်ားေတြဟာရွားပါး မ်ဳိးရိုးေတြမို႕အခုအခ်ိန္မွာသတ္ဖို႕ထက္ေမ့ေဆးေပးၿပီးဖမ္းသင့္တယ္ လို႕ေျပာေနတာဟုတ္ပါ့မလားေပါ့။က်ားအခ်င္းခ်င္းကလည္းျပန္ေျဖပါတယ္။သိခ်င္ရင္ Facebookဖတ္တဲ့။

ဒါနဲ႕အဲဒီက်ားကသူတို႕႒ာနခ်ဳပ္ကိုလွမ္းေမးၿပီးAccountဖြင့္ခိုင္းတယ္။႒ာနခ်ဳပ္ကသူ႕ကိုစာျပန္တယ္။
" မင္းၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား။ေသခ်င္တဲ့က်ားေတာေျပာင္းဆိုတာ။ေအး-အဲဒါလူေတြေျပာတာ။ မင္းလည္းေသခ်င္လို႕လား။ငါတို႕က်ားေလာက မွာေတာ့ေသခ်င္တဲ့က်ားFacebookသံုးလို႕ဆိုၾကတယ္။ အဲဒီFacebookဆိုတာႀကီးထဲမွာမဟုတ္တမ္းတရားေတြမ်ားတယ္။ထင္ရာျမင္ရာေတြေရးတယ္။အင္ထုတယ္။ တူရာတူရာပင္းတယ္။သူတို႕အခ်င္းခ်င္းေျပာတာေတာ့ ဘာမတယ္ဆိုလား။ငါတို႕ေတာ့နားမလည္ဘူး။ ဒီေတာ့အဲဒါႀကီးကလူေတြသံုးတာ။ငါတို႕နဲ႕မအပ္စပ္ဘူး။တကယ္လို႕မင္းဆႏၵရွိရင္ေတာ့Accountဖြင့္ေပး မယ္။ကတိတစ္ခုေပးရမယ္။မင္းဟာအဲဒီAccountရတဲ့ေန႕ကစၿပီးငါတို႕က်ားေလာကရဲ႕ေကာင္းေၾကာင္း ကိုပဲေရးရမယ္။ငါတို႕က်ားေတြဟာလူသား မစားေၾကာင္းမင္းေျပာရမယ္။ငါတို႕ကိုအေသမသတ္ သင့္ဘူး။ေမ့ေဆးေပးၿပီးဖမ္းရင္မ်ဳိးရိုးထိန္းသိမ္းရာေရာက္လို႕ငါတို႕ကိုအရွင္ဖမ္းမယ္ဆို အသာတၾကည္လက္ခံတတ္တဲ့သေဘာရွိတယ္ဆိုတဲ့၀ါဒကိုမ်ားမ်ားျဖန္႕ရမယ္။က်ား၀ါဒေပါ့ကြာ။ တစ္နည္းအားျဖင့္က်ားတို႕၏မာယာလို႕လည္းေျပာလို႕ရ တယ္။အဲဒါေတြကိုမင္းလက္ခံမယ္ဆိုရင္ မင္းအတြက္Accountတစ္ခုဖြင့္ေပးမယ္။အဲဒီကတိနဲ႕အလုပ္လုပ္ေနတဲ့က်ားေလာကကAccountေတြရွိတယ္။ အဲဒီေကာင္ေတြကိုမင္းသိစရာမလုိဘူး။သူတို႕ဟာငါတို႕႒ာနခ်ဳပ္ကလုပ္သမွ်ဘာမွမသိလည္းအားလံုးေထာက္ ခံေနတဲ့ေကာင္ေတြ။သူတို႕ကိုသိပ္ျမန္ျမန္ရွာစရာလည္းမလိုဘူး။အခုလူေတြေျပာေနတဲ့ဆီသည္ဆိုလားစီလီ ဆိုလားျဖစ္ေနၿပီ။မင္းမသံုးတတ္ရင္သူတို႕ဘာေရးလဲၾကည့္ၿပီးမွီးၿပီးလိုက္ေရး။ မင္းေနာက္မွာငါတို႕ရွိတယ္။တစ္ခုခုျဖစ္ရင္မင္းကိုငါတို႕လိုက္ရွာမယ္"

ဒီေတာ့Facebookသံုးခ်င္တဲ့က်ားလည္းေတြေ၀သြားတယ္။ဒါေပမဲ့လူေတြရဲ႕သတင္းအခ်က္အလက္ကို လိုက္ဖို႕ကဒီတစ္နည္းပဲရွိေတာ့သံုးမယ္ဆိုၿပီးလက္ခံလိုက္တယ္။႒ာနခ်ဳပ္ကFacebookသံုးနည္းစာရြက္ စာတမ္းေတြပို႕တယ္။အနီးဆံုး႒ာနကေနဖုန္းတစ္လံုးနဲ႕လက္ပ္ေတာ့ပ္တစ္လံုးလာယူခိုင္းတယ္။
သူ႕Accountကို႒ာနခ်ဳပ္ကေရြးေပးတယ္။

"သက္သတ္လြတ္"တဲ့။

ေတာ္ေတာ္ေလးမိုက္တယ္။Accountဖြင့္တဲ့ေန႕ကတည္းကသူဟာအသားမစားသူပါလို႕တင္လိုက္တာ လာAddတာတစ္ရာေက်ာ္တယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕Friend Listထဲမွာလူေတြမ်ားလာေတာ့သတင္းေတြ လုိက္ၾကည့္တာေနာက္ဆံုးသူ႕မိတ္ေဆြနာေရးကိုဖတ္လိုက္ရတယ္။

လူေတြဟာေတာ္ေတာ္ခက္လြန္းတယ္လို႕ေတြးတယ္။သူ႕မိတ္ေဆြအသားရွာမလို႕ထြက္တုန္းလူႏွစ္ေယာက္ ငါးေဖာ္ေနတာေတြ႕လို႕စားမလို႕လုပ္တယ္။အဲဒီလူႏွစ္ေယာက္လြတ္သြားတယ္။လူစုၿပီးသူ႕မိတ္ေဆြကိုျပန္လာ ရွာတယ္။ ၿပီးေတာ့သတ္ပစ္လိုက္တယ္။ဒါဟာသူတို႕က်ားေလာကရဲ႕ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥေတာ့မဟုတ္ဘူး။

သူတို႕ဟာသားေကာင္ရွာမယ္။ဒီလိုပဲတစ္ခ်ိန္မွာသူတို႕ဟာသားေကာင္ျဖစ္ မယ္။မုဆိုးနဲ႕ေတြ႕ ရင္ေတြ႕မယ္။ေတာဆင္ရိုင္းေတြ၊ေတာ၀က္ေတြ၊၀က္၀ံေတြ၊ေႁမြေတြနဲ႕ေတြ႕မယ္။အဲဒီအခါသူတို႕ ခံရတဲ့အလွည့္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ။

ထူးဆန္းတာကသူ႕မိတ္ေဆြကိုသတ္ၿပီးရြာမွာက်က်နနျပထားတယ္။အေရခြံခြာတယ္။Facebookတင္တယ္။ စမိၿပီဆိုကတည္းကသနားလိုက္တဲ့လူေတြ။ၾကင္နာတတ္ၾကတယ္။ရွားပါးမ်ဳးိရိုးမို႕မသတ္သင့္တဲ့အေၾကာင္း ကမၻာနဲ႕ ခ်ီၿပီးေျပာတယ္။ေမ့ေဆးနဲ႕ပစ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္းလူ႕အသက္နဲ႕ေမ့ေဆး။အဲဒီအခ်ိန္ဘယ္လိုလုပ္မလဲေျပာတယ္။စံုေနတာပါပဲ။

ပိုၿပီးထူးဆန္းတာကအင္ထုတဲ့သတင္းလို႕ေျပာရမယ့္ကေလးတစ္ေယာက္ကိုသူ႕မိတ္ေဆြက်ားက ၀င္ပူးတယ္ဆိုၿပီးက်ားအတြက္ေနရာေတာင္းတယ္တဲ့။ဒီလူေတြသူ႕မိတ္ေဆြက်ားကိုခုတုံးလုပ္ၿပီလို႕ သိလိုက္တယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္လူေတြရဲ႕သေဘာကိုေသေသခ်ာခ်ာသိၿပီမို႕လူေတြနဲ႕အနီးဆံုးကိုသြားဖို႕သူဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ရြာတစ္ရြာအနားမွာသားေကာင္ေလးေတြရလိုရျငားရွာၾကည့္တယ္။႒ာနခ်ဳပ္ကသတင္းေရာက္လာတယ္။ "တံတားေတြနားမွာအေပါ့မသြားရ"တဲ့။က်ားနားမလည္ျဖစ္သြားတယ္။အေပါ့မသြားရဆိုတဲ့အမိန္႕ကိုလြန္ဆန္ရင္ ႒ာနျပန္ေရာက္ရင္ငယ္ပါကိုအျဖတ္ခံရမယ္တဲ့။စတြန္႕သြားတယ္။စမံုတံုးမယ့္ကိန္းဆိုေတာ့ဒီညႊန္ၾကားခ်က္ကို အတိအက်လိုက္နာပါမယ္လို႕ျပန္လိုက္တယ္။ေနာက္မွတျခားေဘာ္ဒါေတြဆီေမးၾကည့္ေတာ့တံတားေတြ ပ်က္တာ ဆီးေၾကာင့္လို႕လူေတြသံသယ၀င္ေနတာကိုက်ားေၾကာင့္အထင္မခံႏိုင္လို႕
တဲ့။ရွင္းသြားတယ္။က်ားေတြရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာက်မယ့္ကိစၥသူဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ဘူး။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ရြာကေနလမ္းမွားေရာက္လာတဲ့လူႏွစ္ေယာက္နဲ႕ေတာအုပ္အလယ္မွာဆံုတယ္။ သူ႕ကိုလည္းျမင္ေရာသူတို႕မွာပါတဲ့လက္နက္ေတြထုတ္ တယ္။ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကေသနတ္၊တစ္ေယာက္ကဖုန္းကိုင္ထားတယ္။

" ငါတို႕ကိုစားေတာ့မယ္။မင္းပစ္မလား"

သူတို႕ခ်င္းၾကည့္ၿပီးလူႏွစ္ေယာက္ေျပာတယ္။က်ားကနားမလည္ဘူးလို႕ထင္ပံုရတယ္။Google Translate မွာသူတို႕ဘာသာစကားကိုေလ့လာထားတာ အဲဒီလူေတြမသိဘူး။မတိက်ေပမယ့္အနီးစပ္ဆံုးဘာသာ
ျပန္လို႕ရတယ္ဆိုတာ႒ာနခ်ဳပ္ကေျပာထားတာ။

ပစ္မယ္ဆိုတဲ့လူကလက္တုန္ေနတယ္။က်ားကၿငိမ္ေနေတာ့ဘာလုပ္မလဲ လို႕ေစာင့္ၾကည့္ေနပံုပဲ။က်ားကလည္းစဥ္းစားတယ္။ငါလည္းဗိုက္ဆာေနၿပီ။ ဒီေတာ့ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုစားမယ္။ဒါေပမဲ့ေသနတ္နဲ႕ေကာင္
ကငါ့ကိုပစ္ႏိုင္တယ္။ႀကံစမ္းဆိုၿပီးဥာဏ္စိမ္း၊ဥာဏ္နက္ေတြထုတ္တယ္။

သူတို႕ေလာကမွာအသားစိမ္းပဲစားလို႕ဥာဏ္စိမ္းလို႕ေခၚတယ္။ဥာဏ္နက္ဆိုတာတရားမ၀င္ရလာတဲ့အမဲ၊ သားေကာင္မ်ဳိးကိုတိုက္ခိုက္ဖို႕စဥ္းစားရတာကိုေခၚတာ။တမင္ေခ်ာင္းၿပီးစားတာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ဥာဏ္နီ က်ေတာ့ေခ်ာင္းၿပီးစားတာ။က်ားဆိုတာသားေကာင္ကိုေခ်ာင္းၿပီးပဲစားတယ္။ဒါဟာရိုးသားတယ္။ သတၱိရွိတဲ့လုပ္ရပ္ျဖစ္တယ္။ေသြးရဲတယ္။ဒါေၾကာင့္ဥာဏ္နီလို႕သတ္မွတ္ တယ္။

အခုကသြားရင္းလာရင္းဖ်တ္ခနဲေတြ႕တာ။တိုက္ရေတာ့မယ္။ဒါေၾကာင့္ဥာဏ္နက္ကိုထုတ္တယ္။ဒါေပမဲ့က်ား ကံေကာင္းေနတာကေသနတ္သမားဟာခ်ိန္သာထားတယ္သူ႕အေျခအေနကိုၾကည့္ရင္းေတြေ၀ေနပံုပဲ။ေဘးက လူက လည္းပြားေနတာပါတယ္ထင္ပါရဲ႕။ဟိုလူကဖုန္းကိုပြတ္ေနတယ္။

"ေဟ့ေကာင္။ရွားပါးမ်ဳိး။က်ည္နဲ႕ပစ္မလား။ေမ့ေဆးနဲ႕ပစ္မလား"

ဖုန္းထဲကအခ်က္ေတြၾကည့္ၿပီးတတြတ္တြတ္ေျပာေနတယ္။ဟိုလူကျပန္ေျပာတယ္။

" ေတာထဲကိုလာတာ။မင္းႀကီးေဒၚေမ့ေဆးကပါမလား"

" ဒါဆိုသစ္ေတာတို႕၊ေတာရိုင္းတိရိစၦာန္ထိန္းသိမ္းေရးတို႕ေခၚမလား"

"မင္းေနခဲ့ေလ။ငါသြားေခၚလိုက္မယ္။မင္းအေမလင္ကအဲဒီျပန္ေခၚေနတာကိုေစာင့္မလား။ငါျပန္လာရင္ မင္းအရိုးေတာင္ဘယ္ကရွာရမွန္းမသိျဖစ္ေန မယ္"

ဖုန္းပြတ္ေနတဲ့လူမ်က္လံုးျပဴ းသြားတယ္။

"ဒါဆိုလည္းပစ္ကြာ"

ဖုန္းပြတ္တဲ့လူေျပာသလိုပဲေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့လူကေမာင္းတင္တယ္။

သိလိုက္ၿပီ။ဒီလူတကယ္ပစ္ေတာ့မယ္။ဒါနဲ႕က်ားတို႕ရဲ႕မာယာသံုးၿပီး လက္ကာျပလိုက္တယ္။

" ေနပါဦး။ က်ုပ္ရွင္းျပပါမယ္"

လူႏွစ္ေယာက္မ်က္လံုးတင္မဟုတ္။အကုန္ျပဴ းသြားပံုရတယ္။က်ားက လူစကားေျပာပါလားဆိုၿပီး။

"က်ဳပ္ကအသားမစားပါဘူး"

" ဘာ။ရူးေၾကာင္မူးေၾကာင္လာေျပာေနတယ္။ပစ္ထည့္လိုက္ရ"

"တကယ္ပါ။ကၽဳပ္ရဲ႕Facebook Accountမွာ၀င္ၾကည့္ပါ။ သက္သတ္လြတ္ဆိုတာက်ဳပ္Accountပါ"

ဖုန္းကိုင္ထားတဲ့လူကခ်က္ခ်င္းအလုပ္လုပ္တယ္။ပြတ္တာမွစိမ္ေျပနေျပပဲ။ ခဏေနေတာ့ေသနတ္နဲ႕လူကိုရွင္းျပတယ္။

"သူတို႕ကေမ့ေဆးနဲ႕ဖမ္းတာတို႕၊အရွင္ဖမ္းရင္တို႕ဆိုလက္ခံတယ္တဲ့။ရွားပါးမ်ဳိးေတြပါတဲ့။တိရိစာၦန္ထိန္းသိမ္းေရးေတြ၊သစ္ေတာထိန္းသိမ္းေရးေတြကို အေၾကာင္းၾကားသင့္တယ္ထင္တယ္။လူသားမစားဘူးတဲ့ကြ။ေတာ္ေသး တာေပါ့"

" ေဟ့ေကာင္။ေသာက္ရူး။က်ားကလူသားမစားဘူးရွိလား"

" ဟ-ဒီေကာင့္Accountထဲမွာေျပာထားတာေလ"

"ဟုတ္ပါတယ္။က်ဳပ္ကလူသားမစားပါဘူး"

ေသနတ္နဲ႕လူနည္းနည္းေတြေ၀သြားတယ္။

"ေကာင္းၿပီ။ဒါဆိုမင္းထြက္သြားေတာ့။ငါေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္ထားမယ္။လွည့္လာ ရင္ပစ္ၿပီပဲ"

က်ားလည္းနည္းနည္းေတာ့ေတြေ၀သြားတယ္။

"တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက်ားေသသြားတဲ့ျဖစ္စဥ္ကို သိရင္ေျပာျပေပးပါလား။ အဲဒါသိခ်င္လို႕ဒီနားကိုလာတာပါ"

လူႏွစ္ေယာက္နည္းနညး္ေတြေ၀သြားတယ္။မင္းေျပာလိုက္ဆိုၿပီးဖုန္းကိုင္ထားတဲ့လူကိုေမးေငါ့ျပတယ္။ေျပာတာ ကေတာ့သူသိထားတဲ့သတင္းေတြအတုိင္းပဲ။ေနာက္ဆံုးသူ႕မိတ္ေဆြကိုေသေသခ်ာခ်ာသၿဂႌဳဟ္ေပးတာကအစ ရွင္းျပတယ္။အဲဒီအခ်ိန္က်ားသတိထားမိတာကေသနတ္သမားရဲ႕ လက္ကေအာက္က်သြားတယ္။

တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲသူလ်င္လ်င္ျမန္ျမန္နဲ႕ခုန္အုပ္လိုက္တယ္။ေသနတ္သမားလက္ကေသနတ္လြတ္က်ၿပီး လည္ၿမိဳကိုတစ္ခ်က္ခဲလိုက္တာနဲ႕ေသနတ္သမားေသြးေတြထြက္လာတယ္။ေသခ်ာေအာင္ေသနတ္သမားရဲ႕ လက္ကို တစ္ခ်က္ထပ္ကိုက္လိုက္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာဖုန္းသမားကေျပးဖုိ႕ျပင္ေနၿပီ။ဒါနဲ႕တစ္ပတ္လွည့္ၿပီးခုန္အုပ္ လိုက္တယ္။မိတယ္။ေက်ာကုန္းကို တစ္ခ်က္ကိုက္ၿပီးလက္သည္းနဲ႕ျခစ္လိုက္တယ္။သူ႕လက္ထဲကဖုန္းကိုခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္ေအာင္ပုတ္ထုတ္ လိုက္တယ္ ။ၿပီးမွကိုက္မယ္လုပ္ေတာ့ဖုနး္သမားက၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးနဲ႕ေအာ္တယ္။

"မင္းေျပာေတာ့လူသားမစားဘူးဆို။ၿပီးေတာ့ငါကမင္းကိုသတ္ဖို႕လုပ္တဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ဟိုေသနတ္သမားကသာသတ္မွာေလ။ငါ့ကိုလႊတ္ေပးပါ"

သူ႕မ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီးတည့္တည့္ေျပာလိုက္တယ္။

" မင္းသူငယ္ခ်င္းေျပာတ့ဲေသာက္ရူးဆိုတာဘာလဲ"

ဖုန္းသမားေၾကာင္သြားတယ္။

"သံုးမရတဲ့ေကာင္ေပါ့ကြာ။ပံုမွန္စိတ္မရွိဘူးေျပာတာ။ဘာျဖစ္လို႕လဲ"

" ေအး-အဲဒီအတိုင္းပဲ။ေသာက္ရူး။က်ားဆိုတာအသားစားတယ္။မင္းဘာသာ Facebookသံုးၿပီးရူးခ်င္ရူး။ ငါ့ခြင္ကိုမဖ်က္နဲ႕။ၿပီးေတာ့မင္းကိုငါအရင္စားကိုစားရမယ္။ဘာလို႕လဲသိလား။ေသနတ္သမားက တစ္ခါပစ္ရံုနဲ႕ေသမယ္။မင္းတို႕ကအြန္လိုင္းဆိုတာကေနအႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပစ္တယ္။ငါတို႕က်ားကို အရွင္ဖမ္းဖို႕ေလး၊ဘာေလး။ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္။ၿပီးေတာ့ဖမ္းၿပီးေလွာင္ အိမ္ထဲထည့္၊ဟိုဆပ္ကပ္ထဲပို႕ၿပီး လူေတြေရွ႕ကစားခိုင္းလိုကစားခိုင္း၊ ငါ့မိတ္ေဆြဆိုအသတ္ခံရတဲ့အျပင္ နတ္စိမ္းျဖစ္ၿပီးေနရာေတာင္းတယ္ ဘာညာအေျပာခံလိုခံရ။ဒီေတာ့ငါတို႕က်ားသိကၡာက်တယ္။အဲဒီအတြက္မင္းတုိ႕လိုအြန္လိုင္းေလက်ယ္ Facebookသံုးဖုန္းပြတ္တဲ့ေကာင္ေတြနဲ႕ေတြ႕ရင္အရင္ရွင္းရမယ္လို႕ငါတို႕႒ာနခ်ဳပ္ကမွာထားတယ္။ ဒီေတာ့ေနာက္ဘ၀မွဆက္ၿပီး ပံုေတြဆက္တင္။မင္းတို႕ဘာလုပ္လဲသိလို႕မင္းဖုန္းေတာင္ ငါေ၀းေ၀းပို႕ထားတာၾကည့္။ငါတို႕ကိုက္တာေတာင္မင္းတုိ႕ပံုတင္ခ်င္တင္မွာေလ။ဒီက်ားေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုကိုက္ပါတယ္ဆိုၿပီးပံုႀကီးခ်ဲ႕မွာ။က်ားကိုဖမ္းေတာ့သဘာ၀ ၀နး္က်င္ထိန္းသိမ္းတယ္။ေတာရိုင္း တိရိစၦာန္ေစာင့္ေရွာက္တယ္တဲ့။ က်ားကိုက္ေတာ့က်ားဆိုးတယ္တဲ့။သြားေတာ့။ဆီးယူေနာက္ဘ၀"

ေျပာၿပီးတစ္ကိုယ္လံုးကိုက္စားပစ္လိုက္တယ္။အဲဒီအခ်ိန္ေသနတ္သမားဟာသူ႕ေသနတ္ကိုျပန္ေကာက္ ဖို႕ႀကိဳးစားေနတယ္။ဒါေပမဲ့မမီေတာ့ဘူး။ သူ႕ေသနတ္ကိုက်ားကနဂိုကတည္းကေ၀းေ၀းပို႕ထားတာ။

"မင္းငါ့ကိုျပန္လႊတ္ေပးပါ။မင္းရဲ႕ေကာင္းေၾကာင္းေတြကိုပဲငါသတင္းလႊင့္ေပးပါမယ္"

"လာျပန္ၿပီ။ေနာက္တစ္ေကာင္။ေသာက္ရူး။မင္းကိုလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့မင္းတို႕ေျပာတဲ့ဘာထိန္းသိမ္းေရး၊ ညာထိန္းသိမ္းေရးေတြကငါ့ကိုေတာေျခာက္သလိုေမာင္းထုတ္မယ္ေလ။ဒါမွမဟုတ္ဖမ္းမယ္ေလ။
ၿပီးေတာ့မင္းတုိ႕လူေတြၾကည့္ဖုိ႕ငါတို႕ကေလွာင္အိမ္ထဲမွာဆင္းရဲဒုကၡခံၿပီးမသဒၶါေရစာစားၿပီးေနရဦးမယ္ေလ။ အခန္႕မသင့္ရင္ကၽြမ္းဘားပါကစားျပရဦးမယ္ေလ။မင္းေကာင္းေၾကာင္းေလာက္သတင္းလႊင့္တာလာမေျပာနဲ႕။ ငါ့လိုပဲကိုယ့္ဘာသာေကာင္းေၾကာင္းလႊင့္ေနတဲ့ေကာင္ေတြမင္းတို႕ Facebookေလာကမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။မင္းတို႕လူေတြကမင္းတို႕သာအေကာင္း၊မင္းတို႕သာဆရာေတြ။ဘာတဲ့။စဆရကတို႕၊ဘာတို႕ဆိုတာ ငါအဘိဓာန္ မွာေတာင္ရွာလို႕မရဘူး။ၿပီးေတာ့ကြီးတို႕၊ေညးတို႕၊ေခးတို႕ရွိေသးတယ္။
မင္းတုိ႕Facebookေလာကဆိုတာမင္းပစ္တဲ့ေသနတ္ထက္ေတာင္ေၾကာက္ ဖို႕ေကာင္းတယ္။မဟုတ္တာ အဟုတ္လုပ္ေနၾကတာ။အခုမင္းကိုလႊတ္ေပးလိုက္ရင္ငါ့႒ာနခ်ဳပ္ကငါ့ကိုအေရးယူမွာ။မင္းကလည္း သတင္းမွားေတြတင္ေတာ့မွာ။ငါကပဲကူလီကူမာလုပ္လို႕မင္းကခုခံရတာမ်ဳိးလုပ္မွာေလ။ေနရင္းထုိင္ရင္း ငါ့အမ်ဳိးေတြပါေတာေျပာင္းေနရဦးမယ္။မင္းတုိ႕လူေတြကလြယ္တာမဟုတ္ဘူး။လူအခ်င္းခ်င္းေနတဲ့အိမ္ေတာင္ ဖ်က္ဆီးေနၾကတာ။ဒီေတာ့မင္းကိုလႊတ္မေပးေတာ့ဘူး။ဖုန္းနဲ႕ေကာင္ကအႏၱရာယ္မ်ားလို႕အရင္စားလိုက္တာ။ မင္းကိုေတာ့ငါ့အမ်ဳိးေတြစားဖို႕ယူသြားမယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆိုေသနတ္သမားကိုကိုက္ခ်ီယူၿပီးေတာထဲကို၀င္တိုးသြားေတာ့တယ္။
ေနာက္ေန႕မွာေတာ့က်ားတစ္ေကာင္လူႏွစ္ေယာက္ကိုသတ္ျဖတ္လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းFacebookေပၚမွာ သတင္းေတြျပန္႕ေနျပန္တယ္။အဲဒီအခ်ိန္သက္သတ္လြတ္ဆိုတဲ့Accountပိုင္ရွင္ကက်ားမ်ဳိးစိတ္ေတြနည္းလာလို႕ က်ားေတြကိုေတြ႕ရင္မသတ္ဖို႕၊အရွင္ဖမ္းဖို႕တဖြဖြေျပာေနေသးရဲ႕။ ။

ဆူးသစ္
၁၄း၂၃ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၂၈.၀၂.၂၀၁၆

Sunday, November 15, 2015

" အဖံုးလွပ္မိတဲ့ည၊ ေနာက္တစ္သီးစိုက္မယ့္ေန႕" ( သို႕မဟုတ္ ) " ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အင္တာနက္အလန္းမ်ား " ( ၆ )



တကယ္ေတာ့သာဂိဆိုသည့္လူငယ္ေလးသည္ျပႆ     နာေကာင္ မဟုတ္မွန္းကၽြန္ေတာ္သိသည္။သို႕ေသာ္ယခုေတာ့သူ႕ျပႆ     နာေတြကိုၾကားလာရသည္။

" အစ္ကို႕ေကာင္သာဂိေတာ့ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွာေတာင္နာမည္ႀကီးေနၿပီ "

သာဂိတို႕ရြာနားကအလုပ္သမားေလးတစ္ေယာက္ခြင့္ႏွင့္အိမ္ျပန္ၿပီးျပန္လာစဥ္ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာသည္။

" ေဟ-ဘာျဖစ္လို႕တုန္း။ ဒီေကာင္သီခ်င္းေခြလည္းထုတ္တယ္။ ဘေလာ့လည္းေရးမယ္ဆိုၿပီးဟုတ္တိပတ္တိေတာ့မလုပ္ပါဘူး။ဟိုတေလာကသူတို႕ရြာကစင္တင္ျပဇာတ္ က လို႕ငါ့ကိုေတာင္စီဒီေပးလိုက္ေသးတယ္။ "

" အဲဒါေတြေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးအစ္ကို။ အခုနာမည္ႀကီးတာကထူးဆန္းတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ဳိး "

" တစ္မ်ဳိးပါလားဟ။ ကဲ-လင္းစမ္းပါဦးကြာ။ ဒီေကာင္နဲ႕မေတြ႕တာၾကာေတာ့သူ႕အေၾကာင္းစိတ္၀င္စားတယ္။ "

ထိုသို႕ေျပာၿပီးသကာလသာဂိအေၾကာင္းကိုေဖာက္သည္ခ်သည့္အလုပ္သမားေလးေၾကာင့္သာဂိအေၾကာင္းကို ရုပ္ရွင္အလားျပန္ၾကားရေလေတာ့ သည္။

x x x x x x x x x x x x x x x x x

" လိုက္ေဟ့.......လုိက္ဟ။ ကတံုး......ကတံုး "

ေရႊပန္းေတာရြာ၏ညအေမွာင္မိုက္မွာဆူညံပြက္ေလာရိုက္သံမာ်းထြက္က်လာသည္။ရြာသူရြာသားမ်ားႏိုး ကုန္၍တခ်ဳိ႕ကလည္းတုတ္ေတြ၊ဓားေတြ၊လွံေတြဆြဲကိုင္လာၾကသည္။

ျပည္ဘက္မွာၾကားဖူးေသာကတံုးသည္ေရႊပန္းေတာရြာကို၀င္ေလၿပီဟု အထင္ရွိ၏။သိပ္ေတာ့မလြယ္။ထိုကတံုးဆိုလည္းဖမ္းဖို႕မလြယ္ေခ်။ၿပီးေတာ့ထိုကတံုးသည္အပ်ဳိမ်ားအိမ္ကိုသာ လာတတ္သည္ဟုသတင္းေတြကဆိုထားသည္မဟုတ္လား။

" ဘယ္နားမွာေတြ႕တာလဲ။ ဘယ္သူေတြ႕တာလဲ။ "

 တခ်ိဳ႕လည္းဗီြဒီယိုရံုအျဖဳတ္မို႕မအိပ္ၾကေသး။ စိတ္၀င္စားစြာေမးၾကသည္။

" အရီးေလးေအးရီတို႕အိမ္နားမွာ "

" ဟာ-ဒါဆိုျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အရီးေလးမွာသမီးအပ်ဳိေတြသံုးေယာက္ေတာင္ ရွိတာဆိုေတာ့ဒီကတံုး လာေခ်ာင္းတာျဖစ္မယ္။"

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္သံမ်ားၾကားရသည္။ရြာလူႀကီးသည္လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးတ၀င္း၀င္းျဖင့္ေရာက္လာ၏။

" အရီးေလးတို႕အိမ္မွာေခြးရွိပါတယ္ကြာ။ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး "

" ဘာလို႕မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိနဲ႕ျမင္တာ။ စြပ္က်ယ္ေတာင္၀တ္ထားေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဗြီဒီယုိရံုက အျပန္လူရိပ္ေတြ႕လို႕အရီးေလးတို႕အိမ္ကလားလို႕ထင္ေနတာ။အရီးေလးသားေမာင္လတ္ကကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဗီြဒီယိုၾကည့္ၿပီးလမ္းမွာသူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕က်န္ခဲ့တာေလ။အိမ္မွာေယာက်ာ္းေလးမွမရွိတာကို။ "

" ဒါဆိုဘယ္ဘက္ကိုထြက္သြားလဲ "

" ေနာက္ေဖးႏြားတင္းကုပ္နားမွာရိပ္ခနဲေပ်ာက္သြားတာ။ ရိုးထဲဘက္ဆင္းေျပးတယ္ထင္တာပဲ။ "

" အားလံုးသတိရွိၾက။ ငါတို႕ရိုးထဲဘက္နဲ႕ၿခံထဲကိုရွာမယ္။ မင္းတုိ႕အိမ္ေရွ႕နားကေစာင့္ၾကည့္ေန။ ေခြးကဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္ "

ေျပာသူေျပာ၊ရွာသူရွာျဖင့္အားလံုးအလုပ္ရႈပ္သြားၾကသည္။အရီးေလးလည္းသူ႕သမီးမ်ားကိုႏိႈးကာ စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္လိုက္ၾကည့္ေန၏။အရီးေလး၏ေယာက်ာ္းကားဆံုးသြားသည္မွာတစ္ႏွစ္ခန္႕ရွိၿပီျဖစ္၍ သမီးေလးေယာက္၊သား တစ္ေယာက္ႏွင့္အရီးေလးမွာအားကိုးေယာက္်ားေလးဆို၍ သူ႕သားပင္ရွိ၏။သူ႕သားကလည္းညဘက္ဗီြဒီယိုရံုျဖဳတ္မွအိမ္ျပန္လာတတ္ရာအလြန္ေမွာင္မွ အိမ္ကိုေရာက္၏။ဒါေတာင္ရံဖန္ရံခါလမ္းမွာသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေလကန္ေနလွ်င္ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အိမ္မေရာက္။

" ဟာ-ၾကက္ၿခံတံခါးပြင့္ေနတယ္ေဟ့။ ဒီေကာင္ၾကက္လာခိုးတာျဖစ္မယ္။"

" ဒါဆို ကတံုးဘယ္ဟုတ္ေတာ့မလဲ။ ၾကက္သူခိုးေပါ့။ "

" အဲဒါဆိုရွာစမ္း။ ဒီေကာင္ေ၀းေ၀းမေျပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒီနားတင္၀ပ္ေနတာေနမွာ။ "

သည္သုိ႕ျဖင့္တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာၾက၊ရွာၾကျဖင့္ရွာေလရာေနာက္ဆံုးေကာက္ရိုးပံုေထာင့္တြင္ေမွာင္ ရိပ္ခိုေနေသာစြပ္က်ယ္ခ်ဳိင္းျပတ္ျဖင့္ကတံုးပံုလူတစ္ေယာက္ကိုဓာတ္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ျမင္ရေလေတာ့ သည္။

" ဟာ-ဟိုမွာ။ ဟိုမွာ။ "

" ၀ိုင္းေဟ့။ ခ်ဟ။ ေဆာ္ကြာ။ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္ေအာင္လုပ္တဲ့ေကာင္ "

" ေအးကြာ။ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္လည္းလုပ္ေသး "

" ဟ-ေနၾကပါဦး။ ဘယ္သူမ်ားလဲၾကည့္ပါဦး "

ရြာလူႀကီးကသတိေပးမွအားလံုးဓာတ္မီးႏွင့္၀ိုင္းထိုးေလေသာအခါရြာသူရြာသားမ်ားအံ့အားသင့္ ရေလေတာ့သည္။မအံ့ဩလွ်င္ေနႏိုင္ရိုးလား။သူတို႕ မီးေရာင္ေအာက္တြင္မိေနသူကား။တျခားသူမဟုတ္။

တစ္ရြာလံုး၏အသည္းေက်ာ္၊ ျပဇာတ္အေကာင္းဆံုးဆုရ၊ အဆိုေတာ္ဖန္ေဂၚလီ၊ ဘေလာ့ဂါစာေရးဆရာၾကယ္စင္သာဂိပင္တည္း။

x x x x x x x x x x x x x x x x x x

" ေဟ့ေကာင္သာဂိ။ ေသေသခ်ာခ်ာေျဖစမ္း။ ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဘူးေနာ္ "

ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္သေဘာေကာင္းသလိုစည္းစနစ္လည္းႀကီး၏။လက္ထဲကႀကိမ္လံုးသည္လည္း အစြမ္းထက္၏။ေခတ္စနစ္ တို႕ေျပာင္းေသာ္ျငားဆရာေတာ္၏ႀကိမ္လံုးသည္ေခတ္ အဆက္ဆက္ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္တို႕၏လက္စြဲအျဖစ္ဤေရႊပန္းေတာရြာကိုထိန္းေက်ာင္းလာခဲ့ရာ ဆရာေတာ္ကိုရိုေသေလးစားသည္ကတစ္ပိုင္း၊ႀကိမ္လံုးကိုေၾကာက္သည္ကတစ္ပိုင္းျဖစ္၏။

သာဂိသည္မ်က္ႏွာကိုမေမာ့ရဲ။လက္အုပ္ကေလးခ်ီထား၏။ညကဖမ္းၿပီးဆရာေတာ္ေက်ာင္းကိုပို႕သည္။ ဆရာေတာ္ကမနက္မွရွင္းမည္ဆို၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာရြာသားမ်ားကသာဂိကိုအပ္ထားခဲ့သည္။တခ်ဳိ႕သာ ဆရာေတာ္ႏွင့္သာဂိကိုေစာင့္အိပ္ၾက၏။

" တပည့္ေတာ္ညကဗီြဒီယုိသြားၾကည့္ပါတယ္ဘုရား။ အဲဒါအျပန္မွာဗိုက္ဆာေနတုန္းအရီးေလးသားေမာင္လတ္ နဲ႕ေတြ႕ေတာ့ေမာင္လတ္ကသူတို႕အိမ္ေအာက္ထပ္က၀င္ရလြယ္တယ္။ခ်က္ကိုလက္လွ်ဳိၿပီးႏိႈက္လို႕ရတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာထမင္းနဲ႕ဟင္းရွိတယ္။အိမ္ကေခြးကသူသြားေလရာလိုက္လို႕သူ႕နားမွာေခၚထားတယ္တဲ့။ သူ႕အေမနဲ႕ညီမေတြမႏိုးေအာင္၀င္စားပါဆိုၿပီးေျပာလို႕အိမ္ထဲ၀င္၊မီးဖုိေခ်ာင္မွာဟိုရွာဒီရွာ နဲ႕အိုးေတြ႕လို႕အဖံုးလွပ္ေနတုန္းျဗဳန္းဆိုကို၀င္းေမာင္ရယ္ထေအာ္တာနဲ႕ လန္႕ၿပီးေနာက္ေဖးကို၀င္ေျပးတာပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္မညာပါဘူး။ "

" ဒါဆိုေမာင္လတ္ကသက္ေသေပါ့။ ေခၚစမ္းေမာင္လတ္ "

" ညကတည္းကဗီြဒီယိုသြားၾကည့္တာေပၚမလာေသးပါဘူးဘုရား။ တျခားရြာကသူ႕သူငယ္ခ်င္းအလႉရွိတာပါသြားလားမသိပါဘူး။ဒီေန႕ သြားမယ္ေျပာထားတာ "

အရီးေလးက၀င္ေျဖေတာ့သာဂိမ်က္ႏွာပ်က္ေလၿပီ။

" အရီးရယ္။ အရီးလည္းကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းသိသားနဲ႕။ ခိုးဖို႕မွမဟုတ္တာ။ ဗိုက္ဆာလို႕၀င္တာပါ။ ေမာင္လတ္သာရေအာင္ေခၚေပးပါေတာ့ဗ်ာ။ "

ရြာသားမ်ား်လည္းလႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနေလၿပီ။သာဂိအေၾကာင္းကိုသူတို႕သိသည္။ေပ်ာ္တတ္၊ေနာက္တတ္ တာကလြဲလွ်င္ဘာမွမရိုးသားတာ မလုပ္။ၿပီးေတာ့ပစၥည္းခိုးရေအာင္ကလည္း သူ႕မိဘမ်ားကခ်မ္းသာလြန္း၍ႏိုင္ငံျခားေတာင္ထြက္အလုပ္ လုပ္ခိုင္းထားတာသာၾကည့္။

သို႕ေသာ္မည္သို႕ျဖစ္ျဖစ္သူမ်ားအိမ္ထဲညဘက္အခ်ိန္မေတာ္ႀကီးေရာက္ေနသည္။မိန္းမပ်ဳိေလးမ်ားလည္းရွိ သည္။သဃၤန္းစီးထားသည္မွာ မၾကာေသးေသာသာဂိသည္ကတံုးႏွင့္မို႕ျပည္ကကတံုးႏွင့္လည္း ပံုမွားခံထားရေသးသည္။ျပစ္မႈမ်ားကားမနည္း။ေမာင္လတ္မွမေရာက္လွ်င္သာဂိကုိၿမိဳ႕မွရဲသို႕အပ္ ရေတာ့မည္။

" ဒီလိုလုပ္ကြာ။ သာဂိအေၾကာင္းလည္းမင္းတုိ႕သိသားပဲ။ ငါလည္းဒီရြာမွာေနလာတာၾကာၿပီ။ ဘယ္သူဘာလုပ္လဲကအစငါသိေနတာပဲ။ ဒီေတာ့မင္းတို႕လည္းေက်နပ္ေအာင္၊ ဒကာမႀကီးေဒၚေအးရီလည္းစိတ္ရွင္းေအာင္ဘုန္းႀကီးတစ္ခုဆံုးျဖတ္ေပးမယ္"

" ေကာင္းပါတယ္ဘုရား "

အားလံုးကေထာက္ခံသည္။သာဂိလည္းအားတက္လာ၏။

" မင္းတို႕ကိုမဲေပးခိုင္းမယ္ "

" ဟင္.....ဘယ္လိုႀကီးလဲ။ ဒါကႏိုင္ငံေရးမွမဟုတ္တာ "

" မင္းတုိ႕ကသာဂိကိုယံုတယ္ဆိုရင္၊ၿမိဳ႕မပို႕ရဘူးဆိုရင္ အမွန္ျခစ္ေလးေတြျခစ္ၿပီးငါခ်ထားတဲ့မွန္ပံုးထဲကိုထည့္ရမယ္။ သာဂိကိုမယံုဘူး။ ရဲလက္အပ္ဆိုရင္အမွားျခစ္ၿပီး သစ္သားပံုးထဲကိုထည့္ရမယ္ "

" အဲဒီမဲေပၚမွာမူတည္ၿပီးသာဂိကိုရဲလက္အပ္မအပ္ဆံုးျဖတ္မယ္။ ဘယ္လိုသေဘာရလဲဒကာမႀကီး "

" ေကာင္းလွပါၿပီဆရာေတာ္ဘုရား "

အရီးေလးကားဆရာေတာ္၏စကားကိုလိုက္နာေလၿပီ။

x x x x x x x x x x x x x

သည္သုိ႕ျဖင့္ေရႊပန္းေတာရြာတြင္သာဂိႏွင့္ပတ္သက္၍သူခုိးလား၊လူေကာင္းလားဆိုသည့္၀ိ၀ါဒကြဲျပားေစရန္ မဲေပးပြဲကိုရြာဦးဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ စတင္ေလေတာ့သည္။

ဆရာေတာ္ကမတူညီေသာမဲပံုးႏွစ္ပံုးကိုအခန္းလြတ္တစ္ခန္းထဲသို႕ထည့္ေစ၏။ၿပီးမွတစ္ေယာက္ခ်င္း ၀င္ကာမဲေပးရသည္။

ထိုသို႕မဲေပးေသာအခါတခ်ိဳ႕ကလည္းအမနာပတုတ္၏။သူတို႕မွမေပးလွ်င္သာဂိအဖို႕ေခြးလံုးလံုးျဖစ္ၿပီ ဆိုသူကတစ္မ်ဳိး၊သူတို႕မဲသည္သူတို႕အသည္းၾကားမွလာသည္ျဖစ္၍သာဂိသာမကသူ႕ေဆြမ်ဳိးမ်ားပါမ်က္ႏွာ ရေစႏိုင္သည္ဟုဆိုသူကတစ္ဖံု၊ေပးၾကည့္ေလ၊သာဂိသူခိုးကိုတမင္လႊတ္ေပးသလိုျဖစ္မွာေပါ့ဟုသာဂိမိဘမ်ား စီးပြားေရးေကာင္းေနသည္ကိုမနာလိုသူတို႕ကတစ္မ်ဳိး၊ထိုမဲေၾကာင့္သာဂိဘ၀တစ္ခုလံုးေျပာင္းသြားႏိုင္သည္ ဟုအာေပါင္အာရင္း သန္သန္ျဖင့္ေျပာဆိုေနၾကသည္ကတခ်ဳိ႕စသည္ျဖင့္စံုလင္လွေတာ့၏။

ရြာရွိလူကုန္မဲေပးၿပီးၿပီဆုိေသာအခါဆရာေတာ္ကရြာလူႀကီးကိုသက္ေသထား၍မဲပံုးမ်ားကိုေရတြက္ေစ၏။

သာဂိကားမ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္မဲမ်ားကိုၾကည့္ေနေလသည္။ၿပီးေတာ့ပါးစပ္မွလည္းတတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ဆီမန္းမန္းကာဂါထာေတြြရြတ္ေသး ၏။

သည္သို႕ျဖင့္မဲေရတြက္သည္ကုိေစာင့္ၾက၏။ဆရာေတာ္ကားေမာင္လတ္ အျပန္ကိုေစာင့္ခ်င္ေသး၍ရွိထားသည့္မဲမ်ားကိုရြာလူႀကီးအားျဖည္းျဖည္းေရတြက္ခိုင္း၏။

ထိုအခါရြာလူႀကီးသည္မဲေရတြက္ပံုကိုစလိုးမိုးရွင္းပံုစံျဖင့္ေရတြက္ေတာ့၏။ရြာလူႀကီးအတြက္ထိုခြင္ကို မိသြားေစေသာအခ်က္လည္းရွိ၏။တခ်ိဳ႕မဲမာ်းသည္ကားမွန္သလိုလို၊မွားသလိုလိုျခစ္ထားသည္လည္းပါရာ မရွင္းဟုဆို၍ေဘး ဖယ္ထား၏။ၿပီးမွျပန္ေရမည္ဟုေျပာ၏။

ထိုသို႕မဲေရတြက္ေနသည့္ၾကားထဲဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလာလည္ေသာဧည့္သည္မ်ားရွိကဘုန္းဘုန္းကလက္ခံ စကားေျပာေန၍ရြာလူႀကီးမွာေစာင့္ရေသး၏။ ထို႕အျပင္ၿမိဳ႕ေရာက္ေနကုန္ေသာရြာမွေျပာင္းသြား သူမ်ားလာေသာအခါမွာလည္းသူတို႕ပါထည့္ခ်င္၍ဆိုေသာအခါဘုန္းႀကီးကခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးမွခြင့္ျပဳသင့္သူကို ခြင့္ျပဳေလရာအခ်ိန္ကပိုၾကာလာ၏။

" လူႀကီးရယ္။ ဆရာေတာ္ကျဖည္းျဖည္းေရဆိုလို႕ေရတာ လည္းေရေပါ့။တို႕လည္းအိမ္မွာအလုပ္ေတြနဲ႕ဟ။ တလင္းထဲမလည္းစပါးေတြနဲ႕။ မိုးေကာက္ရြာခ်ရင္ဒုကၡကေရာက္ဦးမယ္။"

" ခင္ဗ်ားတို႕ကလည္းဗ်ာ။ ဆရာေတာ္ကမွားမွာစိုးလို႕ပါဗ်ာ။"

ရြာသားမ်ားလည္းဆရာေတာ္ႏွင့္လူႀကီးမ်က္ႏွာေၾကာင့္ေအာင့္ကာေနရေလ၏။သည္သို႕ျဖင့္မဲေရတြက္ သည္မွာေနာက္ထပ္သီးထပ္သီးႏွံမ်ားစိုက္ပ်ဳိး၍ ရေအာင္ၾကာသည္ဟု ရြာသားမ်ားကေရရြတ္ျမည္တမ္းေတာ့မွပင္အဆံုးသတ္ဖို႕ကိုေရာက္ေလ၏။

" ကဲ-အားလံုးပဲခင္ဗ်ာ။ မဲေရပါေတာ့မယ္ "

ရြာသားမ်ားကားအားလံုးၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။သာဂိကားဘုရားစာကို စိတ္ထဲကက်ိတ္ရြတ္ေန၏။မွန္ပံုးထဲမွာကားအမွန္ျခစ္ပါသည့္မဲမ်ားကိုျမင္ေနရသည္။ပံုးအျပည့္နီးပါး။

သစ္သားပံုးကားမျမင္ရ။ထို႕ေၾကာင့္မွန္းရခက္လွသည္။

ရွိသမွ်မဲအားလံုးကိုေရတြက္၍ၿပီးေသာအခါ.......

" ဟုတ္ကဲ့။ အမွန္ျခစ္ဘက္ကမဲအျပတ္အသတ္နဲ႕ႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ "

" ေဟး "

သာဂိကိုရြာသူရြာသားမ်ား၀ိုင္း၍ေျပးဖက္ၾက၏။ အရီးေလးတို႕မိသားစုကလည္းေပ်ာ္ၾကေလသည္။ရိုးသားသူမ်ားမို႕အျပစ္မရွိသူကိုဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ၾက။

ထိုစဥ္မွာပင္ေက်ာင္းအ၀ကိုလူတစ္ေယာက္ေရာက္လာေလသည္။

" ေမာင္လတ္ "

ဆရာေတာ္၏အသံကိုၾကားမွအားလံုးကလွည့္ၾကည့္ၾက၏။

" ဟာ-ေဟ့ေကာင္ေမာင္လတ္။ လုပ္ဦးဟ။ ဒီမွာငါဒုကၡေရာက္ေနတာ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မဲကလည္းႏိုင္၊ မင္းလည္းျပန္လာလို႕ "

ေမာင္လတ္သည္မဲကိစၥကိုနားမလည္။ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းပင္မသိ။သည္ သုိ႕ႏွင့္ဆရာေတာ္ႏွင့္ရြာသားမ်ားကအကုန္၀ိုင္းရွင္းျပမွသူပါကူရေတာ့သည္။

" ဟာ-သာဂိကရြာကငယ္ေမြးၿခံေပါက္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ေဆြမ်ဳိးလိုေနတာ။ကၽြန္ေတာ့္ႏွမေတြဆိုလည္းသူ႕ႏွမေတြလိုမို႕ဒီေကာင္ဗိုက္ဆာတာကို သြားစားလို႕လႊတ္လိုက္တာပါဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ့္အမွားပါ။ကၽြန္ေတာ္ပါလိုက္သြားရမွာ။ၿပီးေတာ့ဗီြဒီယိုၾကည့္ၿပီး အျပန္အေရွ႕ပိုင္းကဖိုးခၽြန္တို႕အိမ္ဘက္ပါသြားတာ။မနက္က်ေတာ့ႏိုးေတာ့ဟိုဘက္ရြာအလႉရွိတာနဲ႕ ထလိုက္သြားတာေလ။အေမတို႕ကိုေျပာၿပီးသားဆိုေတာ့ညေနျပန္လာမွ  ပဲေျပာေတာ့မယ္ဆိုၿပီးပါသြားတာ။ထင္ေတာ့ထင္သား။ရြာမွာညကသူခိုးဖမ္းတယ္လို႕ဟိုဘက္ရြာက လူေတြေျပာေတာ့ငါေတာင္ညကဗီြဒီယိုၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္လို႕ေျပာခဲ့တာ "

ေမာင္လတ္စကားအဆံုးမွာအားလံုးနားလည္လာေတာ့သည္။

" ေအးေလကြာ။မင္းတုိ႕လူငယ္ခ်င္းကယံုေပမယ့္အေျခအေနကရွိေသးတာကိုးကြ။ငါလည္းသာဂိကို ယံုေပမယ့္အမ်ားယံုေအာင္ေတာ့ျပရေသးတာ။ဒါနဲ႕သာဂိ။ မင္းညကဘာစားလိုက္ရေသးလဲ "

" ဘုန္းဘုန္းရယ္။ ဟင္းအိုးကေလးကိုအဖံုးကေလးလွပ္ၾကည့္ရံုေလးပါ။ စားေတာင္မစားရေသးပါဘူး။ လက္နဲ႕လည္းႏိႈက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ခိုးလည္းမခိုးပါဘူး။ တကယ့္ကိုလွပ္ၾကည့္ရံုကေလးပဲလွပ္ၾကည့္တာပါ။ ေနာက္ကေအာ္သံၾကားလို႕ေျပးရတာပါပဲ "

သာဂိစကားအဆံုးဆရာေတာ္ႏွင့္ရြာသားမ်ားရယ္ၾက၏။

" ကဲ...ကဲ။ ေမာင္သာဂိသည္ဟင္းအိုးကိုအဖံုးလွပ္ရံု လွပ္၍ႏိႈက္လည္းမစားခဲ့ရေပ။ ထို႕ျပင္အမ်ား၏ယံုၾကည္မႈမွာလည္းေမာင္သာဂိသည္သူမ်ားပစၥည္းကို အေခ်ာင္ခိုးယူလိုေသာသေဘာမပါဘဲဗိုက္ဆာေသာေၾကာင့္သာပိုင္ရွင္၏သားျဖစ္သူေမာင္လတ္ကို ခြင့္ေတာင္း၍သြားေရာက္ စားေသာက္ျခင္းေၾကာင့္.."

" အဖံုးလွပ္ရံုကေလးပါဗ်ာ။ ခိုးမစားရေသးပါဘူး "

သာဂိျဖတ္ေျပာ၍ရြာလူႀကီးကမ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုး၏။

" သြားရာက္မစားေသာက္မီအဖံုးကိုလွပ္မိေသာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႕ျဖစ္ရျခင္းျဖစ္ရာေမာင္သာဂိတြင္အျပစ္မရွိဟု ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ဤကိစၥကိုဤေနရာတြင္ပင္အၿပီးသတ္လိုက္ပါသည္။ အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။"

ေရႊပန္းေတာရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ထိုေန႕ကလက္ခုပ္သံမ်ားစည္ကားေန၏။

အမွားကိုအမွန္ကႏိုင္ေသာေန႕ဟုလည္းဆိုၾက၏။

အဖံုးကိုလွပ္ေသာညဟုလည္းယခင္ညကအျဖစ္အပ်က္ကိုဆိုၾက၏။

ႏွစ္သီးစားစပါးစိုက္၍ရေသာမဲေရတြက္သည့္ေန႕ဟုလည္းဆိုၾက၏။

မည္သို႕ဆိုေစထိုအျဖစ္အပ်က္၏ေနာက္မွာေတာ့ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ေတာ္သာဂိကားေရႊပန္းေတာရြာတင္ သာမကရြာနီးခ်ဳပ္စပ္အထိနာမည္ေတာ္ေတာ္ေပါက္၍နာမည္ႀကီးေလေတာ့သတည္း။              ။

 သားလတ္
 ၂၂း၄၀ နာရီ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
 ၁၃.၁၁.၂၀၁၅

Monday, October 19, 2015

" စိန္႕မာတင္ဒရိုက္ဗ္ေပၚကအိပ္မက္မ်ား "



တကယ္ေတာ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာမဲေပးခြင့္ဆိုတာလူတိုင္းရႏိုင္တဲ့အခြင့္ အေရးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။အသက္ရယ္၊အခ်ိန္ရယ္၊ေနရာရယ္၊ဆႏၵရယ္အားလံုးေပါင္းစံုမွရတတ္တာမ်ဳိးပါ။
ဒါေပမဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံအတြက္က်ေတာ့ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ရဲ႕ မ်က္လွည့္ျပမႈကိုပါထည့္ေျပာရမယ့္သေဘာျဖစ္ေနပါတယ္။မဲစာရင္းထဲပါသူပါ၊မပါသူ မပါကိုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုျမန္မာျပည္ရဲ႕အေ၀းကလူေတြအတြက္လြန္ခဲ့တဲ့လေတြ ကတည္းကမဲစာရင္းကိုျမန္မာျပည္ကိုလွမ္းစစ္၊ပထမတစ္ခါမွား၊ဒုတိယ တစ္ခါျပန္ေစာင့္၊ဒီဘက္မွာလည္းပံုစံ(၁၅)ကိုစင္ကာပူႏိုင္ငံဆိုင္ရာျမန္မာသံရံုးကိုပို႕ဖို႕လုပ္နဲ႕
စအားထုတ္ခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့နာမည္မဲစာရင္းမွာမွန္မွန္ကန္ကန္ပါလာၿပီဆိုေတာ့မွဒီဘက္ကပံုစံ(၁၅)အတြက္
သံရံုးရဲ႕တုန္႕ျပန္မႈကိုျပန္ေစာင့္ရပါတယ္။သံရံုးကဘာေမးလ္မွျပန္မလာေတာ့မွသူငယ္ခ်င္းအကူအညီနဲ႕
ပင္နင္ဆူလာပလာဇာကေနတစ္ဆင့္စာရြက္ကိုပို႕ရပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့မဲပို႕ႏိုင္တဲ့လူစာရင္းမွာပါလာၿပီဆိုမွသက္ျပင္းခ်ရတာပါ။
ဒီလိုနဲ႕စင္ကာပူကမဲေပးရက္ကေအာက္တိုဘာ (၁၅)ကေန(၁၈)ရက္ေန႕ အထိဆိုေတာ့ပိတ္ရက္ျဖစ္တဲ့တနဂၤေႏြမွသြားေပးမလို႕စီစဥ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကဒီတစ္ပတ္ပေရာဂ်က္အသစ္ကိုေရာက္ၿပီးစေနပါစဆင္းရမွာမို႕တနဂၤေႏြကိုခက္မယ္မွန္း
သိေပမယ့္ေရြးခဲ့တာပါ။

ထင္တဲ့အတုိင္းပါပဲ။မဲေပးဖို႕အခြင့္ရွိတဲ့လူ၂၀၀၀၀ေက်ာ္မွာၾကာသပေတး ၊ေသာၾကာကလူနည္းၿပီးစေနမွာလူမ်ားေတာ့ေသာၾကာညမွာကတည္းသံရံုးရွိရာ Saint Martin's Drive လမ္းနဲ႕အဲဒီလမ္းကအထြက္ Tanglin လမ္းမေပၚမွာပါညအိပ္ေစာင့္တဲ့မဲေပးခ်င္သူေတြနဲ႕ျပည့္ႏွက္လို႕သြားပါေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႕စေနမနက္နဲ႕စေနတစ္ေနကုန္မွာညဘက္တန္းစီးထားသူေတြမဲေပးတာမကုန္ေတာ့သံရံုးဟာ
တိုကင္စနစ္နဲ႕တစ္ရက္ကိုသံုးေထာင္ဆိုၿပီးစျဖတ္ရပါေတာ့တယ္။အဲဒီအတြက္စေနမွာလူသံုးေထာင္ကို
မဲေပးခြင့္ေပးခဲ့ၿပီး တနဂၤေႏြလူသံုးေထာင္စာကို တိုကင္ေ၀လိုက္ပါတယ္။ၿပီးေတာ့တနလၤာလူသံုးေထာင္စာကိုစေနည၈နာရီခြဲမွာထပ္ေ၀မယ္လို႕
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆီကသိရၿပီးအလုပ္ကျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းကားငွားလို႕ေျပးရပါေတာ့တယ္။
တကယ္လည္းလူကမ်ားေနၿပီးသံရံုးနားကTanglin Road ကိုေရာက္တဲ့အခါ စေနမဲေပးရမယ့္လူစာရင္းမကုန္ေသးဘဲတနလၤာအတြက္တုိကင္လာေစာင့္သူေတြကပါေနာက္တစ္တန္း
အျဖစ္ရွိေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေစာင့္ေနတဲ့ကာလမွာကိုပဲVolunteersေတြကစားစရာ ၊ေသာက္ေရ၊ေဆး၀ါးေတြအခမဲ့လိုက္ေ၀၊မဲေပးပံုကိုရွင္းျပနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာေတြကိုယ့္ဘာသာ
ကိုယ္ထူကိုယ္ထလုပ္ကိုင္ေနၾကတာအားရစရာပါပဲ။
ဒီလိုနဲ႕ည၈နာရီခြဲမွာတိုကင္စာရြက္ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့စေန၊တနဂၤေႏြမွာအခ်ိန္ရရင္ေပးခ်င္တာကိုလူမ်ားတာရယ္၊ မဲေပးဖို႕စနစ္ကအဆင္မေျပတာရယ္ေၾကာင့္ဒီႏွစ္အတြက္ခြင့္ကုန္ေနေပမယ့္တနလၤာကိုခြင့္ထပ္ယူၿပီး
ပိုက္ဆံအျဖတ္ခံကာမဲေပးဖို႕စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။

တနလၤာမနက္ေလးနာရီမွာအိမ္ကထ၊ကားငွားၿပီးသံရံုးနားေရာက္ေတာ့ လူတန္းကအရင္စေနေန႕ကတိုကင္ယူဖို႕ေစာင့္ေနတာထက္ေတာင္ေ၀း တဲ့ေနရာကိုေရာက္ေနခဲ့ပါၿပီ။ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကလာေစာင့္ေနလဲကိုမသိတာပါ။

ဒါနဲ႕ကိုးနာရီခြဲမွာစၿပီးသံရံုးထဲ၀င္ခြင့္ရေတာ့ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ၁၀နာရီေက်ာ္မွာမဲေပးခြင့္ရၿပီး၁၀နာရီမခြဲခင္မွာအားလံုးၿပီးစီးခဲ့ပါတယ္။
သံရံုးထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္သက္ဆိုင္ရာၿမိဳ႕နယ္အလိုက္နံပါတ္ေတြနဲ႕စီထားတဲ့တန္းေတြထဲ၀င္ရပါတယ္။
အဲဒီတန္းေတြကေနမဲစာရင္းစိစစ္ဖို႕နဲ႕မဲေ၀တဲ့စားပြဲေတြဆီကိုလႊတ္ပါတယ္။အဲဒီမွာၿမိဳ႕နယ္နာမည္နဲ႕
ရပ္ကြက္နာမည္ကိုေျပာၿပီးကိုယ့္နာမည္ေဘးမွာလက္မွတ္ထိုး၊ၿပီးရင္မဲစာရြက္၃ရြက္နဲ႕စာအိတ္ေတြပါ ယူရပါတယ္။

မဲကအမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္၊ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္နဲ႕တိုင္းေဒသႀကီးဆိုၿပီးတိုင္း ရင္းသားမဟုတ္သူေတြအတြက္၃မဲျဖစ္ၿပီးတိုင္းရင္းသားေတြကသူတို႕ကိုယ္စားလွယ္ေတြအတြက္ေနာက္ တစ္မဲထပ္ရပါမယ္။တစ္ခုသတိထားရမွာက တိုင္းေဒသႀကီးပါ။ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့တိုင္းေဒသႀကီးမွာမဲဆႏၵနယ္ခြဲထားတာရွိေလေတာ့မိမိေရြးခ်ယ္တဲ့ ပါတီျဖစ္ေစဦး၊လူမွန္မွရမွာပါ။
အဲဒီအတြက္အခုေနာက္ဆံုးလူငယ္ေတြထြင္လိုက္တဲ့mVoter 2015 Application ကိုေဒါင္းလုပ္ရယူၿပီးကိုယ့္ၿမိဳ႕နဲ႕ရပ္ကြက္နာမည္နဲ႕ရွာၿပီး အလြတ္မွတ္ထားရင္ရပါၿပီ။

မဲစာရြက္မွာေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွာမဲရံုမႉးလို႕သတ္မွတ္သူ(မဲလက္မွတ္ထုတ္ေပးသူ)ရဲ႕လက္မွတ္ပါရမွာျဖစ္ၿပီးေနာက္ေက်ာမွာေတာ့ေရြးေကာ္ကတံဆိပ္တံုးနဲ႕ လက္မွတ္ပါရပါမယ္။

အဲဒါေတြစံုရင္အမွန္ျခစ္ျခစ္ဖို႕နဲ႕စာအိတ္ေကာ္ကပ္ဖို႕အခန္းငယ္ေတြထဲ၀င္ရပါတယ္။ၿပီးေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာ အမွန္ျခစ္ၿပီးစာအိတ္ထဲကို သံုးေခါက္ေလာက္ေခါက္ထည့္၊ၿပီးရင္စာအိတ္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းသားကိုေကာ္ နဲ႕ေသေသခ်ာခ်ာပိတ္၊ၿပီးေတာ့မွသူတို႕ခ်ထားတဲ့မဲပံုးေတြထဲမဲထည့္ရပါတယ္။အဲဒီလိုထည့္တဲ့အခါနာမည္ေတြ ကပ္ထားလို႕ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးမွအမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္စာအိတ္ကိုအမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ပံုး၊ျပည္သူ႕ လႊတ္ေတာ္ စာအိတ္ကိုျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ပံုး၊တိုင္းေဒသႀကီးစာအိတ္ကိုတိုင္းေဒသႀကီးပံုးမွာထည့္ၿပီးတာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ တို႕ရဲ႕တာ၀န္ၿပီးပါၿပီ။

တစ္ခုေျပာစရာရွိတာကအရင္ရက္ေတြကမဲကိစၥအဆင္မေျပတာ ဟာေရြးေကာ္ရဲ႕ညံ့ဖ်င္းမႈလို႕ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။သံရံုးဘက္ကေတာ့ သူတို႕ရဲ႕မဲေပးသူေတြကိုဘယ္ႏွစ္ရက္မွာဘယ္ေလာက္ေပးႏိုင္သလဲဆိုတဲ့ေရတြက္ခ်ထားမႈမွာ အားနည္းခဲ့တယ္လို႕သံုးသပ္ရပါတယ္။
တစ္ခုရွိတာကမဲေပးမယ့္လူအဲဒီေလာက္မလာႏိုင္ပါဘူးလို႕လည္းထင္ခဲ့ပံုရပါတယ္။

ဒါေပမဲ့အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္အဲဒီအခ်က္ကလြဲလို႕သံရံုး၀န္ထမ္းေတြစိတ္ ရွည္လြန္းခဲ့ပါတယ္။ဒါကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့၊ႀကံဳခဲ့တာပါ။လူေပါင္းစံုရဲ႕ေမးခြန္းေတြကိုစိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ တုန္႕ျပန္ခဲ့တာကိုအသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။
မဲစာရင္းမပါတာကေတာ့သူတို႕ဘာမွ်လုပ္လို႕မရတဲ့အပိုင္းပါ။မဲစာရြက္ပါမလာတာ၊စာရင္းမပါတာ၊မဲေပးခြင့္ မရွိတာဒါေတြဟာသံရံုးအပိုင္းမဟုတ္ဘူးလို႕နားလည္ပါတယ္။မဲေပးတဲ့သူေတြအဆင္ေျပေျပနဲ႕မဲေပးဖို႕ စီစဥ္တာကသာသံရံုးအပိုင္းပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္အေတြ႕အႀကံဳေကာင္းတစ္ခုရခဲ့ၿပီျဖစ္ လို႕ျမန္မာျပည္ကျပည္လံုးကၽြတ္ဆႏၵမဲေပးပြဲႀကီးမွာအမွားအယြင္းမရွိ၊ပယ္မဲမရွိျဖစ္ေအာင္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မယ္ လို႕ေမွ်ာ္လင့္လို႕ဒီအေတြ႕အႀကံဳေတြကိုျပန္မွ်တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ဒီမဲေတြေပးဖုိ႕လူေတြပင္ပန္းခဲ့ပါတယ္။ေငြလည္းကုန္ခဲ့ပါတယ္။အလုပ္လည္းပိုက္ဆံအျဖတ္ခံၿပီး မသြားခဲ့ပါဘူး။ဒီမဲတစ္မဲဟာကၽြန္ေတာ္တို႕အနာဂတ္၊ေနာက္ထပ္ျဖစ္လာမယ့္တိုင္းျပည္နဲ႕လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ျဖစ္လို႕ယံုၾကည္စြာေပးခဲ့တာပါ။
လိမ္တဲ့မဲ၊ေကာက္က်စ္တဲ့မဲေတြအျဖစ္ေျပာင္းမသြားဖို႕ေတာ့ဆုေတာင္းရမွာပါပဲ။

ဟုတ္ကဲ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္တို႕အေ၀းေရာက္ျမန္မာေတြအတြက္ျမန္မာသံရံုးရွိရာ Saint Martin's Drive လမ္းေပၚမွာအိပ္လို႕၊နားလို႕တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္မဲေပးခဲ့၊ေပးေနၾကဆဲပါ။

တစ္ခါတစ္ခါျမန္မာျပည္ကလူေတြထဲမွာဘယ္သူတက္တက္ဘာအေရးလဲ၊မဲမေပးပါဘူးတို႕ေျပာေနတာၾကား ရပါတယ္။စင္ကာပူမွာေတာင္မဲေပးရတာအာရံုမလာပါဘူးဆိုတဲ့သူေတြလည္းရွိေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေပးေနတဲ့မဲဟာႏိုင္ငံရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ပါ။ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္ဘူးထင္ရင္တစ္ခ်ိန္မွာကိုယ္နဲ႕ပဲ လာဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျမန္မာႏုိင္ငံသားပီပီကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်တယ္လို႕ခံယူပါတယ္။

Saint Martin's Drive ေပၚကအိပ္မက္ေတြအျမန္အေကာင္အထည္ေပၚလာ မယ္လို႕ယံုၾကည္ေနလ်က္ပါ။           ။



သားလတ္
၁၉း ၄၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၁၉.၁၀.၂၀၁၅


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...