Saturday, February 25, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁၀ )


" ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ............ဘူး၊ ႏွာ...........ဘူး"
ေစာေစာကကြယ္ေနေသာမ်က္ႏွာတခ်ဳိ႕ထပ္ေပၚလာျပန္ေသာအခါထပ္ထြက္လာေသာအသံမ်ား။
သူတို႕ေအာ္ေသာႏွာဘူးအသံကရိုးရိုးဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ေအာ္သံမ်ဳိးမဟုတ္။ႏွာဆိုေသာအသံမွာနည္းနည္းဆြဲ၍ဘူးမွာ တံု႕ခနဲရပ္သည္။ေအာ္တာတညီတည္းမို႕နားေထာင္ရင္းေပ်ာ္ေနရျပန္သည္။

" ဒီဘဲႀကီးေတြကလည္းကြာ။ ငမ္းေၾကာထလိုက္တာ "

သန္႕စင္ေအာင္အသံ။မေက်နပ္သံေတြပါေနသည္။သူလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ခုနျမင္ေနရေသာသူမ်ားထြက္ေျပးကုန္၏။ ေဟးဟုေအာ္ၿပီးအသံေတြရပ္သြားသည္။

" မင္းႀကိဳက္ေနတဲ့ေစာ္ရွိလို႕လား။မင္းကအဲဒီေလာက္မနာလိုျဖစ္ေနတာ"

သူ႕စကားေၾကာင့္သန္႕စင္ေအာင္လွည့္ၾကည့္သည္။ၿငိမ္းခ်မ္းႏွင့္ေက်ာ္၀င္းထြ႗္ကၿပံဳးစိစိလုပ္ေန၏။
စိုးညြန္႕ကေတာ့ထံုးစံအတုိုင္းဘာမွ်၀င္မေျပာ။စာအုပ္ေတြဟိုလွန္သည္လွန္လုပ္ေနသည္။

"ငါစိတ္၀င္စားတာမရွိေသးပါဘူးကင္း။ဒါေပမဲ့ခုဟာကသူတို႕ငမ္းတာလြန္ေနလို႕ပါ။
ငါတို႕ထက္အတန္းႀကီးတာမွေတာ္ေတာ္ႀကီးမယ့္ပံုေတြ။နည္းနညး္ ကၠေႁႏၵရရေလးလုပ္ေပါ့။ခုဟာက"

" အမယ္။မင္းလည္းအတန္းႀကီးရင္အဲဒီလိုမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕အာမခံမလား"

ၿငိမ္းခ်မ္း၏အသံ။သန္႕စင္ေအာင္ေတြခနဲျဖစ္သြားသည္။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က ၀ါသနာေပါ့ကြာဟုေျပာ၏။

" အဲဒီအခါက်ေတာ့ငါကကၠေႁႏၵရရငမး္မွာေပါ့ကြ "

" ဟား....ဟား.......ဟား.......ဟား။ ေခြးေကာင္ "

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္သူတို႕အားလံုးအားရပါးရရယ္လုိက္ၾကသည္။
ခုနၿငိမ္သြားေသာအတန္းကသူတို႕အုပ္စုေၾကာင့္တပ္လွန္႕လိုက္သလိုျဖစ္သြား၏။
အားလံုးလွည့္ၾကည့္တာေတြ႕သည္။

"ကင္းတို႕အုပ္စုကငေျပာင္ေတြခ်ညး္ပဲစုထားေတာ့ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္း တယ္ကြ "

"ဒီေကာင္ေတြတစ္နယ္စီကလာၿပီးဒီေလာက္ဗရုတ္က်ေနတာတြဲမိေနတာအံ့ဩဖို႕ေတာ့ေကာင္းတယ္"

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မွတ္ခ်က္ခ်သံမ်ားကိုၾကားေတာ့သူေတာင္ငေျပာင္လို႕သတ္မွတ္ခံထားရၿပီလား
ဟုေတြးသည္။ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းေတာင္ သည္လိုျမင္ေနလွ်င္ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕လိုမိန္းကေလးမ်ားသာဆိုလံုး၀ အထင္ႀကီးႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္။မတတ္ႏုိင္ေတာ့။ေယာက်ာ္းေလး သည္ေလာက္မ်ားေသာေက်ာင္းမွာဗရုတ္က်သည္ဟုထင္လည္း ထင္ၾကပါေစေတာ့။လူငယ္ပီပီလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတာ့ေနခ်င္သည္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွမထိခို္္က္ဘဲေပ်ာ္ေနရလွ်င္ၿပီးေရာဟုသေဘာထား၏။

"မငး္တို႕ကလည္းကြာ။ငါကေနာက္တာပါ။ငါလည္းငမ္းမွာပါပဲ။ခုဟာကအမွန္အတုိင္းေျပာရရင္
ကိုယ့္အတန္းထဲကေကာင္မေလးေတြသူမ်ားေနာက္ပါသြားမွာစိုးရိမ္လို႕ပါ။သ၀န္တုိတယ္ပဲေျပာေျပာကြာ"

သန္႕စင္ေအာင္ကစပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာႏွင့္သူ႕စကားကိုျပန္ေျဖခ်သည္။

"မင္းကသာစိုးရိမ္ေန။တခ်ဳိ႕ကဘဲေတြနဲ႕။တခ်ဳိ႕ကေစ့စပ္ၿပီးသားေတာင္ ရွိတယ္"

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က၀င္ေျပာေတာ့သူတို႕ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္။

" ေဟ့ေကာင္ကင္း။မင္းကိုငါေျပာမလို႕ကြ။ခုနဘဲေတြဘယ္သူ႕လာငမ္းတယ္ထင္လဲ"

စိုးညြန္႕စကားေၾကာင့္သူ႕အာရံုကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ဖမ္းထိနး္သည္။သူတို႕အားလံုးႏႈတ္ဖ်ားမွာ
ကင္းဆိုေသာနာမည္ကႏႈတ္က်ဳိးေနၿပီမို႕ဘာမွမထူးျခား။အခုစိုးညြန္႕စကားေတြကေတာ့ထူးျခားေနတာ
အမွန္။

" ဘယ္သူလဲ။ဘယ္သူ႕ကိုလဲ"
" ကြင္းကိုကြ "

ေဟဟုသူတို႕အားလံုႏႈတ္မွေရရြတ္မိၾကသည္။အထူးသျဖင့္ေတာ့သူ။
အားလံုးအသံထက္က်ယ္သြားသည္။ကိုယ္တိုင္ေနရ၊ထုိင္ရက်ဥ္းက်ပ္လာသလိုရွိ၏။ စိတ္ထဲမွာမရိုးမရြႏွင့္ေပါက္ကြဲခ်င္လာသည္။

"ကြင္းဆိုတာငါတို႕အုပ္စုကေနတစ္ဆင့္တစ္တန္းလံုးကေပးလိုက္ တဲ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးရဲ႕နာမည္ျဖစ္ေနၿပီဆိုတာမင္းတုိ႕အသိပဲ။ဒါေပမဲ့သူလွတယ္ဆိုတာအားလံုး
၀န္ခံၾကတယ္။က်န္တဲ့အခန္းကေဘာ္ဒါေတြကေတာင္ဖတ္စ္ရီးယားကြင္းအျဖစ္သူတို႕ပါ
သတ္မွတ္တယ္တဲ့။ငါတို႕ကြင္းကိုမီတဲ့အလွ မရွိဘူးတဲ့။ၿပီးေတာ့သဇင္ေဆာင္မွာ"

" ဟာ-ဘာလဲ။ကြင္းကနယ္ကလား"

ၿငိမ္းခ်မ္းအေမး။စိုးညြန္႕ေခါငး္ညိတ္သည္။

"ၿမိတ္ကလာတာတဲ့။သဇင္ေဆာင္မွာဂစ္တာသြားတီးေန က်ေကာင္ေတြေျပာျပတာ"

" ခင္၀ါဦးတို႕ကေရာ"

" အလဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကခင္၀ါဦးကိုစိတ္၀င္စားတယ္ထင္တယ္"

"မဟုတ္ပါဘူးကြာ။သူ႕နာမည္လည္းမင္းသိသားနဲ႕။ခင္၀ါဦး။ျမင္တာနဲ႕ရူးခ်င္
စိတ္ေပါက္သူဆိုတဲ့ပါရမီနဲ႕ျပည့္စံုေနတာ။ငါကဘာရယ္မဟုတ္ဘဲေမးတာပါ။ခင္၀ါဦးက
ၿငိမ္းခ်မ္းအတြက္ပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။"

ေက်ာ္၀င္းထြဋ္စကားေၾကာင့္ၿငိမ္းခ်မ္းရွဴ းရွဴ းရွားရွားျဖစ္သြားသည္။သူလည္း ခင္၀ါဦးလိုကိုယ္လံုးႀကီးႀကီးကိုး။ေခြးေကာင္ဟုေအာ္၏။ပြစိပြစိႏွင့္ဆဲသည္။ က်န္သူေတြၿပံဳးၿပီးသူမၿပံဳးႏိုင္။

"ခင္၀ါဦးကဟသၤာတက။စိုးမမကေရတာရွည္ကတဲ့။သိတဲ့ေကာင္ေတြေျပာတာပဲ"

"ဒါနဲ႕ခုနစကားဆက္စမ္းပါဦးစိုးညြန္႕။ကြင္းကသဇင္ေဆာင္မွာဘာျဖစ္လဲ။ညညဂစ္တာလာတီးရင္
ကျပတတ္လို႕နာမည္ႀကီးတာလား။ဒါမွမဟုတ္....."

"ေဟ့ေကာင္သန္႕စင္ေအာင္။မင္းပါးစပ္ကေလေမ်ာက္လိုပဲအၿငိမ္ကိုမေနဘူး။ဘာလဲ၊နာမည္လိုခ်င္လို႕လား။"

ၿငိမ္းခ်မ္းကအရွိန္မေသေသးေသာေဒါသႏွင့္ေျပာေတာ့မွသန္႕စင္ေအာင္ အေျပာရပ္သည္။

"မလုပ္ပါနဲ႕ကြာ။ေမ်ာက္ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႕ငါနဲ႕မလိုက္ဖက္တာမင္းတုိ႕အသိပါ။တြမ္ခရုစ္တို႕
၊မိုက္ကယ္ေဒါက္ကလပ္တို႕ဆိုငါလက္ခံႏိုင္ပါတယ္။စိတ္မဆိုးဘူး။ေခၚသာေခၚ"

အားလံုးၿပံဳးျဖစ္ၾကျပန္သည္။သူကေတာ့စိတ္ထဲမွာတလိမ့္လိမ့္ႏွင့္ႀကိတ္မႏုိင္
ခဲမရျဖစ္ေနေသး၍ဘယ္လိုမွၿပံဳးျပလို႕မရ။
ဟုတ္သည္ေလ။သည္ေလာက္လူေတြထဲမွာသည္မိန္းကေလးကိုမွဘာလို႕လာျမင္ေနရတာလဲ
မစဥ္းစားတတ္ေတာ့။သူမအလွေၾကာင့္ထင္ေပၚသည္ဆုိလည္းထိုအလွကိုသူမွလြဲ၍မည္သူမွ်
မခံစားေစခ်င္ေတာ့။အားလံုးကိုမေက်နပ္ခ်င္စိတ္ကတရိပ္ရိပ္တက္လာ၏။

"ကဲ....ကဲ။ေတာ္ကြာ။ေပါက္ကရေတြဆက္ေျပာမေနနဲ႕။ငါတို႕ကြင္းက သဇင္ေဆာင္မွာလည္းဒီႏွစ္ကြင္းရတယ္တဲ့ကြ "

" ဘယ္သူေတြကေပးတာလဲ "

" အေဆာင္ကိုသြားငမ္းေနက်ေကာင္ေတြေျပာတာ"

"တယ္ဟုတ္ပါလား။ငါတို႕ေရြးတာမွန္သြားၿပီေပါ့။အဲ....အဲမွားလို႕။တို႕ကင္းကေရြးတာ"

အားလံုးမ်က္ႏွာသူ႕ဆီလွမ္းၾကည့္သည္။ႏွစ္ၿခိဳက္သလိုအၿပံဳးမ်ုိးၿပံဳးျပလိုက္၏။ စိတ္ထဲကမပါ။

"တို႕ကင္းကိုလည္းဟိုတစ္ေန႕ကေကာင္မေလးေတြေျပာေနသံၾကားပါတယ္။အရမ္းမိုက္တာပဲတဲ့"

"လာေနာက္မေနစမ္းပါနဲ႕သန္႕စင္ေအာင္ရာ။မင္းကေတာ့ေမ်ာက္နာမည္ ရခ်င္ၿပီထင္တယ္"

သူ႕စကားေၾကာင့္သန္႕စင္ေအာင္ေနာက္တြန္႕သြား၏။မ်က္ႏွာႀကီးရံႈ႕မဲ့ေန သည္။

"တကယ္ေျပာတာကင္းရ။သန္႕စင္ေအာင္ညာတာမဟုတ္ဘူး။ဟိုေန႕ကမင္းမေရာက္ခင္ငါတို႕
အခန္းထဲကိုလာေတာ့သူတို႕ဘာသာစုေျပာေနသံကိုအမွတ္တမဲ့ၾကားလိုက္တာ "

စိုးညြန္႕စကားကိုယံုစားလိုက္၏။ စိုးညြန္႕ကအေနမွန္သည္ကိုး။

"ထားပါေတာ့ကြာ။ ေက်းဇူးပဲလို႕ေျပာရမွာပဲ။ကိုယ္အခ်င္းခ်င္းေပးလို႕ရထားတဲ့ကင္းဆိုတဲ့ဘြဲ ့ကေတာ့ျပန္လႊဲလို႕မရေတာ့ဘူး။ငါေရြးတဲ့ကြင္းအတြက္လည္း မွန္သြားလို႕ငါ၀မ္းသာပါတယ္"

"မင္းကြင္းကိုစိတ္မ၀င္စားဘူးလားကင္း။မင္းတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ဆို ေႂကြစဥ္ပဲကြာ။တြဲလာရင္အခ်င္းခ်င္းျပန္ေငးရမွာ။မင္းလိုက္သင့္တယ္ကင္း။ကင္းနဲ႕ကြင္း ဆိုၿပီးနာမည္ေရေရလည္လည္ေဟာ့သြားမယ္"

"ငါအဲဒါမ်ဳိးမႀကိဳက္ဘူးၿငိမ္းခ်မ္း။မင္းတို႕နဲ႕ေနလို႕သာငါေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတာပါ။ငါအခ်စ္ဆိုတာကို
ဒီေက်ာင္းတက္စမွာမစဥ္းစားခ်င္ေသးဘူး။ငါတို႕မွာစာသင္ရ မယ့္ႏွစ္ေတြတစ္ပံုတစ္ေခါင္းက်န္ေသးတယ္"

"မင္းကေအးေအးသမားဆိုတာငါသိပါတယ္။မင္းစိတ္၀င္စားရင္လံုးသင့္တယ္လို႕ေျပာ
တာပါ။ေတာ္ေတာ္ၾကာကြင္းကနာမည္ႀကီးေတာ့ပါသြားမွာစိုးလို႕ပါ"

ကိစၥမရွိပါဘူးဟုၿငိမ္းခ်မ္းကိုျပန္ေျဖလိုက္ေသာ္ျငားအပူေငြ႕တခ်ဳိ႕ရင္ထဲေရာက္သြားတာ
ကိုယ္တုိင္သိသည္။ေစာလြန္းပါတယ္ဟုစိတ္ထဲကေျပာမိေသာ္ လည္းႏႈတ္ကထြက္မလာ။

သူႏွင့္ဆန္႕က်င္ေသာအျပဳအမူရွိသူ၊သူ႕ကိုခင္မင္ႏွစ္လိုဟန္မျပသူ တစ္ေယာက္အေပၚသူကစိတ္၀င္စားမိေနျခင္းကိုမည္သူ႕ကိုမွ်အသိမေပး သင့္ေသးဟုထင္သည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေၾကာင့္
အမွားေတြထပ္ပြားလာႏုိင္စရာရွိသည္ကိုသူသိေနသည္ပဲ။

မရည္ရြယ္ဘဲႏွင့္ေတာင္အမွားဟုသူမ၊ထင္တတ္ခဲ့လွ်င္ရည္ရြယ္ေသာအမွားအတြက္ဆိုလွ်င္
သူမ၌သူ႕အေပၚခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေသာေမတၱာတရားရွိပါဦးမည္လားဟုေတြးေတာဆင္ျခင္ရင္း
ဘာမွမေျပာျဖစ္ခဲ့ေတာ့။

ႏွင္းႏြယ္ေႏြးေရ။ကိုယ္မင္းကိုစခ်စ္မိၿပီလို႕မသိခင္ကတည္းကေရာ၊ သိၿပီးေတာ့ေရာ၊ကိုယ္တိုင္ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနခဲ့ဖူးတယ္လို႕ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာေျပာရင္မင္းယံုပါ့မလားေလ။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Friday, February 24, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၉ )


[ ၄ ]
အခ်ိန္ကာလတစ္ခု၏ေရြ႕လ်ားမႈအတြင္းမွာလိုက္ပါရင္းေျပာင္းလဲမႈတခ်ဳိ႕ကိုမသိမသာေနခိုက္မွာပင္
သတိထားမိလာ၏။ကိုယ့္ရင္တြင္းကိုတိတ္တဆိတ္ေရြ႕လ်ားလာေသာအရာတစ္ခုကိုမွတ္မွတ္ထင္ထင္
ခံစားမိလာျခင္းျဖစ္သည္။

ႏူးညံ့လြန္းေသာအထိအေတြ႕ဟုထင္၏။အိစက္ညက္ေညာေသာေမြ႕ရာတစ္ခုေပၚမွာလဲေလ်ာင္း
အိပ္စက္ေနရသလိုလို၊ေပ်ာ ့ေပ်ာင္းညင္းသြဲ႕ေသာကတၱီပါေကာ္ေဇာေပၚမွာလမ္းေလွ်ာက္ျဖတ္သန္းေနရ
သလိုလို၊ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ေသာတိမ္စိုင္တိမ္လိပ္မ်ားၾကားမွာေမ်ာ၀င္လိုက္ပါေနရသလိုလို
အရာရာသည္ခ်မ္းေျမ့ျခင္းအတိျဖစ္ေနသည္။

ခံစားရျခငး္၏သိစိတ္၊မသိစိတ္၌သေႏၶတည္ဖြဲ႕ေႏွာင္လာေသာပံုရိပ္တစ္ခု သည္ျပင္ပထိေတြ႕မႈအားျဖင့္စူးရွပူေလာင္သည္ဟုထင္ရေသာ္ျငားတကယ္ တမး္ထိုထိေတြ႕မႈတို႕သည္တစ္ဘ၀စာေအးျမလြန္းေနသည္ဟုကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ေနမိ၏။
ကၽြမ္းၿမိဳက္ပူေလာင္ရမည့္အစားေအးျမခ်မ္းေျမ့ေန၏။ေနာက္ဆုတ္ခြဲထြက္ရ မည့္အစားေရွ႕သို႕လွမ္းတက္ေနခ်င္ျပန္၏။ခါးသီးနာၾကည္းရမည့္ အစားႏွစ္ၿခိဳက္ေက်နပ္ေနျပန္၏။

သူ႕အၾကည့္၊သူ႕သဏၭာန္မွာခက္ထန္မႈတုိ႕ပါေသာ္ျငားကုိယ့္ႏွလံုးသားသည္သူ႕လိုမခက္ထန္၊
မတင္းမာႏိုင္ခဲ့။သူႏွင့္ဆန္႕က်င္ဘက္မွာေနရျခင္းျဖင့္ျမင္ေတြ႕ရေသာသူ႕ပံုရိပ္ကုိၾကည့္ျမင္ရသည့္ခဏ၊
ခံစားရေသာခံစားမႈတို႕ကိုမည္သည့္အရာႏွင့္မွ်မလဲႏုိင္ေတာ့။

စူးရဲေသာအၾကည့္၊ခက္ထန္ျခင္းအတိႏွင့္မ်က္ႏွာ၊တင္းမာဟန္အေနအထား၊ဓားသြားလိုစကားမ်ားႏွင့္
သူ႕ပံုရိပ္သည္ကိုယ့္အတြက္အၿမဲသတိရေနေစဖို႕ အမွတ္အသားမ်ားျဖစ္လာခဲ့ေလၿပီ။

အေဖာ္ဆိုေသာအကၡရာကိုႏႈတ္မွရြတ္ဆိုျမည္တမ္းၾကည့္လွ်င္အခ်ိန္ကာလအခိုက္အတန္႕ၾကာမည္
ထင္ရေသာ္လည္းမည္သုိ႕မွ်ရြတ္ဆိုတမ္းတျခင္းမျပဳဘဲအလုိလုိအနားမွာရွိေနေသာအေဖာ္ဆိုသည့္
သူမကိုျမင္ေတြ႕ေနရသည္ကာလမ်ားကေတာ့မွတ္သားထားစရာေနရာပင္မရွိ။

ႏွလံုးသားမွာတည္ရွိ၍ႏွလံုးသားမွာပင္ၾကာရွည္စြာရပ္တည္ေနႏိုင္ခြင့္ကို သူေတာင္းဆိုထားေခ်ၿပီ။
မေခၚဘဲလာ၏။တစ္ခါမက။ရိုင္းပ်စြာႏွင္ထုတ္လည္းမျပန္။အဖန္ဖန္လာတတ္ခဲ့ျပန္၍ေတြ႕ေနျမင္ေနက်ေသာ
အခါမေမ့ႏိုင္သူကျပန္ေမွ်ာ္ရေတာ့သည္။

သည္သုိ႕ျဖင့္စိတ္ကူး၊အေတြး၊အိပ္မက္စသည့္အာရံုမ်ားကိုသူမခ်ဳပ္ကိုင္ စျပဳေနေခ်ၿပီ။

X X X X X

" ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ..............ဘူး၊ ႏွာ..........ဘူး၊ ႏွာ...........ဘူး၊ ေဟး"

Englishဆရာမစာသင္ဖို႕အခ်ိန္မေရာက္ခင္အားလပ္ေနေသာအခ်ိန္ဆယ္ မိနစ္အတြင္းမွာအတန္းထဲကလူေတြကဲခ်င္တိုင္းကဲေနၾကသည္။
အတန္းႀကီးေက်ာင္းသားေတြကပထမႏွစ္တန္းခြဲေအႏွင့္ဘီမွေကာင္ မေလးေတြကိုလာငမ္းတိုင္းအတန္းေရွ႕မွာမ်က္ႏွာေတြျမင္ေနရသည္မို႕ အတန္းေရွ႕ရွိBlackboard၀ဲယာမွတံခါးေပါက္ႀကီးႏွစ္ေပါက္တြင္
မ်က္ႏွာေတြေပၚလာတုိင္းအတန္းထဲရွိေယာက်ာ္းေလးမ်ားကကိုယ့္အတန္းထဲက
မိန္းကေလးကိုလာၾကည့္တာမခံႏုိင္၍' ႏွာဘူး'ဟုတညီတညာတည္းေထာ ပနာျပဳၾကသည္။

ပထမေတာ့ခံႏိုင္သူခံၾက၏။ေနာက္ေတာ့မ်က္ႏွာပူၿပီးထြက္ေျပးသူကမ်ားသည္။ထိုအခါ" ေဟး "ဆိုေသာအသံႀကီးကေပၚလာေတာ့၏။ ဘယ္ကဘယ္လိုထြင္လိုက္မွန္းမသိေသာ္ျငားမိန္းကေလးရွိေသာအတန္းေရွ႕မွသြားၾကည့္ေသာ၊
သြားရပ္ေသာသူမွန္သမွ်ႏ်ွာဘူးဟုအေအာ္ခံၾကရေသာ အေလ့အထကစြဲမွန္းမသိစြဲသြားၾကေလၿပီ။ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ ကေတာ့ေသခ်ာ၏။
အစခံရသူေရာ၊စသူပါၿပံဳးရယ္ေနႏုိင္ၾကသည္။ထိုအေလ့အထကစလိုက္ေသာအက်င့္သည္ေနာက္ပုိင္း
အတန္းထဲကိုေနာက္က်မွေရွ႕ေပါက္က၀င္လာသူမ်ားကိုပါကူးစက္သြားေတာ့၏။
ဆယ္မိနစ္နားခ်ိန္မွာအေပါ့အပါးထသြားသူေတြျပန္၀င္လာလွ်င္လည္းမလြယ္။ေယာက်ာ္းေလး
၊မိန္းကေလးမခြဲျခား။၀င္လာသူကေတာ့ေသခ်ာသည္။ႏွာဘူးဟုအေအာ္ခံရ၏။

အတန္းေနာက္ဘက္မွာတံခါးေပါက္ႏွစ္ေပါက္ရွိေသာ္ျငား စာသင္ေဆာင္ႏွစ္ေဆာင္ကိုပတ္သြားမွေက်ာင္းအတြင္းပိုင္းရွိစာသင္ေဆာင္မ်ား၊
အိမ္သာမ်ားဆီျပန္ေရာက္၍တစ္ေၾကာင္း၊မိန္းကေလးမ်ားဆို
လွ်င္အတန္းေနာက္ဘက္၌ေယာက်ာ္းေလးမ်ားထိုင္ေန၍တစ္ေၾကာင္းေတာ္ရံုတန္ရံုေရထေသာက္ခ်ိန္
မွလြဲ၍အတန္းေနာက္ဘက္ကိုေယာင္၍မွ်ပင္ လွည့္မၾကည့္ၾက။

သည္ေတာ့အတန္းေရွ႕အားလံုး၏မ်က္ႏွာမူရာအရပ္မွာရွိေသာ တံခါးမႏွစ္ေပါက္သည္၊ေရွ႕မွာနိမ့္၍ေနာက္သို႕ျမင့္သြားသည့္သီေရတာ (Theater)စာသင္ခန္းမ်ားအေနအထားအရေရွ႕ဆံုးမွာရွိေနေသာ
Blackboardႀကီးႏွင့္နင္လား၊ငါလားပစ္မွတ္မ်ားျဖစ္ေန၏။

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Thursday, February 23, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၈ )


" ဟာ-မင္းထင္။ မင္းထင္။ မင္း.....မင္း "

စိုးညြန္႕စကားေၾကာင့္သန္႕စင္ေအာင္မ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳံ႕သြားသည္။သူ႕လက္ထဲက မဲလိပ္မ်ားကိုျပန္ၾကည့္ေန၏။ၿပီးမွ....

"ငါေရးထားတဲ့အထဲမွာေကာင္မေလးေတြနာမည္ခ်ည္းပါကြာ။ဘယ္လိုလုပ္ မင္းထင္နာမည္ကပါသြားတာလဲ"

ဟုေျပာသည္။စိုးညြန္႕ထဆဲ၏။ပါးစပ္မွပြစိပြစိႏွင့္။သူတို႕ေငးေနလ်က္သား ရွိေသးသည္။

" မင္းႀကီးေဒၚႀကီးထဲမွပဲ။မင္းထင္ကိုကြင္းေရြးရမလားကြ"

စိုးညြန္႕စကားကနည္းနည္းက်ယ္သြားသည္။သူတို႕နားမွာရွိေသာတျခားလူမ်ား၊သူတို႕အုပ္စုကို
လွည့္ေငးၾက၏။ဘာလဲ၊ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊မင္းထင္ကို ကြင္းမေပးရင္ကင္းေပးလိုက္၊ကင္းေပးလုိက္၊ကင္းၿမီးေကာက္ႀကိဳက္လား၊ ကင္းေျခမ်ားႀကိဳက္လား၊လုပ္လုပ္၊သည္ေကာင့္ကိုကင္းလို႕နာမည္ေပး
လိုက္။စသည့္ေပါက္ကရသံေတြထြက္လာသည္။

စိုးညြန္႕တို႕ကဘာမွမဟုတ္ဘူး။ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုမွကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ေရာက္သြားသည္။မလြယ္။ေယာက်ာ္းေလးေတြခ်ည္းမို႕လည္း စေနာက္ခ်င္စိတ္ကျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။

"ငါေျပာတာကမင္းထင္ေရြးတဲ့ေကာင္မေလး။ႏွင္းႏြယ္ေႏြး။ေအာင္မေလး။ မင္းေကာင္မေလးနာမည္ကလည္းကြာ။နငယ္ေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ပါးစပ္မစိရဘူး။ေအး-အဲဒီႏွင္းႏြယ္ေႏြးမဲေပါက္တာေျပာတာ။ ဟိုေကာင္ကစကားေတာင္မဆံုးေသးဘူး။ဘာထေဂါက္တာ
လဲ။သူထေၾကာင္တာနဲ႕ရႈပ္ကုန္ေရာ"

"ဘယ္သိမလဲကြ။မင္းကမိန္းကေလးနာမည္မေအာ္ဘဲမင္းထင္ပဲထေအာ္တာကိုး။စေအာ္ကတည္း
ကႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုၿပီးတာပဲ"

စိုးညြန္႕ႏွင့္သန္႕စင္ေအာင္ျငင္းခံုေနတာၾကည့္ရင္းသူတို႕ေပါ့ပါးစြာ ရယေ္မာျဖစ္ၾကသည္။ေက်ာင္းေရာက္လို႕ႏွစ္ပတ္သာသာရွိေသးသည္။
ငယ္သူခ်င္းေတြလိုျဖစ္ကုန္၍ေပါင္းရသင္းရလြယ္ကူေန၏။

"ကဲ..ကဲ။ေတာ္ေတာ့ကြာ။ဒီေတာ့ပထမႏွစ္ဆက္ရွင္ဘီရဲ႕ကြင္းကိုႏွင္းႏြယ္ေႏြးအျဖစ္
ဒို႕အုပ္စုကေရြးလိုက္ၿပီေပါ့"

ၿငိမ္းခ်မ္းက၀င္တားရင္းေျပာေတာ့သူတို႕ေခါင္းညိတ္ၾကသည္။ေရွ႕နားမွာ ထိုင္ေနေသာသူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ၾကားသြား၍လက္ခုပ္ထတီးၾကသည္။

" ပထမႏွစ္တန္းခြဲဘီ၏အလွဘုရင္မ-ကြင္း အျဖစ္မႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေၾကာင္း။ပံု-မင္းထင္တို႕အဖြဲ႕"

" ေဟး....ရႊီး....ေျဖာင္း......ေျဖာင္း"

ေရာဂါပဲ။ေဘာ္ဒါတစ္ေပြကစေအာ္သည္။က်န္သူေတြကအားေပးၾက၏။ တားခ်ိန္လံုး၀မရလိုက္။ခုနေလးတင္သူ႕ကိုကင္းေပးလိုက္ဟုေျပာေန၍ မင္းထင္ဆိုေသာနာမည္ကိုေလာေလာလတ္လတ္ႏႈတ္တိုက္ရေနသည္။ေရြးသည့္လူကငါးေယာက္။
ကံစမ္းမဲစနစ္ႏွင့္ေရြးျခင္းျဖစ္သည္။ဘုမသိဘမသိ
ထိုပုဂၢိဳလ္ထေအာ္မွသူ႕နာမည္ကထိပ္ဆံုးကပါၿပီးမင္းထင္ႏွင့္အဖြဲ႕ျဖစ္သြား သည္။သူ႕နာမည္ကိုခုေလးတင္မွတ္မိေနျခင္းေၾကာင့္လားမသိ။အဲဒါကအေရးမႀကီး။
အားလံုး၏အၾကည့္သူတို႕အဖြဲ႕ဆီေရာက္ကုန္၏။ဒါလည္းကိစၥမရွိေသး။အားလံုးကၿပံဳစိစိႏွင့္
အျမင္ၾကည္လင္ၾကသည္။အဲ-အျမင္မၾကည္ဘဲ မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ကာလွည့္ၾကည့္သူမ်ားကေတာ့သူတို႕ေရြးလိုက္ေသာကြင္းတို႕ အုပ္စု။တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ႏွင္းႏြယ္ေႏြးတို႕သံုးေယာက္။

ေတြ႕ျမင္ေနက်ေဒါသမီးေတာက္မ်ားႏွင့္မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ၾကည့္သည္။မလႊဲဖယ္ဘဲတည့္တည့္
ရင္ဆုိင္ၾကည့္စဥ္သူ႕ရင္ေတြတဖ်တ္ဖ်တ္လူးခါတုန္ရင္လာ၏။ သည္တစ္ခါသူမမ်က္လႊာခ်၍မ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။

"ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ပါ။ကိုယ္စဖို႕ေနာက္ဖို႕ရည္ရြယ္တာမဟုတ္ပါဘူး ။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဟာကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ကြင္းျဖစ္လာေတာ့မယ့္သူလို႕ထင္မွတ္ပါရေစ"

စိတ္ထဲကေျပာလိုက္ေသာစကား။ဘယ္သူမွမၾကားလိုက္။

"ကဲ-ကဲ။ခုခ်ိန္ကစၿပီးကြင္းေရြးၿပီးေဘာလံုးကန္ပါမယ္"

ေ၀ါခနဲရယ္သံေတြၾကားလိုက္ရသည္။သြားၿပီ။တစ္ေယာက္ကစလိုက္ တာႏွင့္ေနာက္တစ္ေယာက္ကအလိုက္တသင့္ပါလာတတ္တာသူတို႕ေက်ာင္း
ထံုးစံလိုျဖစ္ေနၿပီ။ခုဟာကစာသင္ခ်ိန္နီးလာ၍လူကလည္းစံုသေလာက္ျဖစ္ေနသည္မို႕
ဘယ္သူ႕မွတားလို႕မရေတာ့။သူတို႕အုပ္စုေငးရံုသာေငးေနႏိုင္သည္။

"ကြင္းေရြးေပးတဲ့ဖြန္ေၾကာင္အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဥကၠ႒ေမာင္မင္းထင္နဲ႕အဖြဲ႕ကိုအန္ ကယ္လ္တို႕၀ိုင္အိုင္တီပထမႏွစ္ဆက္ရွင္ဘီမွလူႀကီးမင္းမ်ားကေက်းဇူးဥပကာရတင္ရွိပါေၾကာင္း "

" ေဟး....ရႊီး....ေျဖာင္း......ေျဖာင္း"

"တစ္ဆက္တည္းမွာပဲကြင္းေရြးေပးတဲ့ေမာင္မင္းထင္ကိုပထမႏွစ္ဆက္ရွင္ဘီ၏
ကင္းအျဖစ္ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေၾကာင္း။သေဘာတူရင္လက္ခုပ္တီးပါခင္ဗ်ား"

လက္ခုပ္သံေတြလွ်ံတက္သြားျပန္၏။

သြားျပန္ၿပီ။အတံုးလိုက္၊အတစ္လိုက္ေသာကေတြေတာ့၀င္ေတာ့မည္။၀ိုင္အိုင္တီမွာပထမႏွစ္မွာ
ကြင္း၊ကင္းမေရြးတတ္။တတိယႏွစ္ေမဂ်ာ၀ဲလ္ကမ္းမွာ မွေရြးသည္ဟုၾကားဖူးထား၍သူတို႕အုပ္စုအတန္းထဲကေကာင္မေလးမ်ားကို ကိုယ့္ဘာသာေရြးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ခုေတာ့သူ႕ကိုပါကင္းေရြးလိုက္ၾက၏။

အမွန္ကကင္းဆိုတာမိန္းကေလးေတြကေယာက်ာ္းေလးေတြထဲကေရြးရမွာ။
ခုဟာကတမင္သက္သက္ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းေနာက္ေျပာင္ခ်င္၍သာေရြး လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ခင္လို႕စသည္ကိုသူဘာမွမေျပာရက္။ေျပာဖို႕လည္းမသင့္။
သည္ေက်ာင္းေရာက္ကတည္းကအထီးက်န္ျဖစ္မွာေၾကာက္၍ေဘာ္ဒါရွာ
ဖို႕ပင္စိတ္ကူးခဲ့သူ။

ခုလည္းၿပံဳးရံုၿပံဳး၊ေခါငး္ေလးကုတ္လို႕ၿငိမ္ေနရျခင္းကအေကာင္းဆံုးမဟုတ္လား။

"မင္းအတြက္နာမည္တစ္ခုေတာ့ရၿပီမင္းထင္။မင္းဒီေန႕ကစၿပီးမင္းထင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။မင္းကိုငါတုိ႕ကကင္းလို႕ေခၚေတာ့မယ္။ဟဲ....ဟဲ။ဒီေတာ့ေနရင္းထိုင္ရင္း
ကင္းျဖစ္သြားတဲ့မင္းကေက်ာင္းဆင္းရင္လက္ဖက္ရည္တိုက္"

သန္႕စင္ေအာင္ကလက္တို႕ရင္းေျပာေတာ့သူေခါင္းညိတ္သည္။

"တိုက္ပါတယ္ကြာ။ငါ့ကိုနာမည္ေပးၿပီးမင္းတို႕အလွည့္နာမည္ေပးရင္ ခံႏိုင္ေအာင္က်င့္ထား။ေခြးေကာင္ေတြ"

အၿပံဳးႏွင့္သူကဆိုေတာ့ဟိုေကာင္ေတြတဟားဟားႏွင့္ရယ္သည္။သည္ေန႕အတန္းထဲမွာ
ရယ္စရာေတြမ်ားေန၏။သည္ေလာက္ရယ္စရာေတြမ်ားေနေသာ္လည္းမရယ္ႏိုင္ေသာသူေတြ
ရွိေနေသးတာသူစိတ္မေကာင္း။

တျဖည္းျဖည္းေတာ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုယ့္ကိုနားလည္လာမွာပါေလ ဟုေျဖေတြးေတြးသည္။အျမင္မွာထင္ေနေသာသူမတို႕ အုပ္စု၏ေနာက္ေက်ာျပင္ကိုေငးရင္းသက္ျပင္းခ်သည္။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Sunday, February 12, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၇ )

[ ၃ ]

" ဒီအတန္းထဲမွာရွိတဲ့ေကာင္မေလးေတြထဲကအလွဆံုးတစ္ေယာက္ေလာက္ ငါတို႕အဖြဲ႕ကေရြးရေအာင္။မင္းတို႕မ်က္စိေတြကိုခဏေလာက္ အလုပ္လုပ္ၾကည့္စမ္းပါကြ"

အတန္းအားခ်ိန္ဘယ္မွမသြားဘဲေနာက္တစ္ခ်ိန္သင္ဖို႕ကိုယ့္အခန္းထဲ မွာေစာင့္ေနစဥ္သန္႕စင္ေအာင္စကားသံကိုၾကားရသည္။

"ငါတို႕အခန္းကရွာရတာလြယ္ပါတယ္ကြာ။ေအခန္းဆိုနည္းနည္းခက္ဦးမယ္။ရွာၾကည့္၊ရွာၾကည့္"

စိုးညြန္႕ကေထာက္ခံစကားေျပာသည္။သူတို႕အုပ္စု၏မ်က္လံုးမ်ားကစာသင္ ခန္း၏အလယ္တန္းေရွ႕ဆံုးႏွစ္တန္း၊သံုးတန္းစာေနရာမ်ားသို႕ေရာက္သြား သည္။

စိုးညြန္႕ေျပာတာလည္းဟုတ္သည္။၀ိုင္အိုင္တီ၏ထံုးစံ အရေယာက်ာ္းေလးေျခာက္ရာေက်ာ္ေခၚလွ်င္မိန္းကေလးတစ္ရာ့ငါးဆယ္
ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ေခၚ၏။ေယာက်ာ္းေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထက္မိန္း
ကေလးမ်ားကပထမႏွစ္မွာအမွတ္မ်ားေနတတ္သည္ကထံုးစံ။မိန္းကေလး အမွတ္ျမင့္သူမ်ားသာ၀ိုင္အိုင္တီ၀င္ခြင့္ရွိသည္ဟုသိရ၏။

၀ုိင္အိုင္တီ၏ထံုးစံအရပထမႏွစ္၀င္ခ်ိန္မွစ၍ေနာက္ဆံုးဆ႒မႏွစ္အထိခံုနံပါတ္မ်ားကို
အမွတ္စာရင္းအလုိက္သာစီ၍ပထမႏွစ္မွာအမွတ္ျမင့္ေသာမိန္းကေလးမ်ားကတန္းခြဲေအႏွင့္
ဘီမွာသာရွိတတ္သည္။စီခန္းမွာေယာက်ာ္းေလးခ်ည္းမ်ားသာ။ဒီခန္းမွာေတာ့ႏွစ္က်သူ၊မႏၱေလး
စက္မႈတကၠသိုလ္( MIT )ေျပာင္း မ်ားႏွင့္မိန္းကေလးမ်ားရွိခ်င္ရွိေနတတ္သည္။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ပထမႏွစ္၀င္လာေသာမိန္းကေလးအမ်ားစုကိုငမ္းခ်င္ လွ်င္ပထမႏွစ္တန္းခြဲေအႏွင့္ဘီအမ်ားဆံုးစာသင္ရာ L-1ႏွင့္ L-2ကပ္လ်က္ႏွစ္ခန္းသည္အက်ိန္းေသဆံုးျဖစ္၏ဟုသူ႕ကိုေက်ာင္းလိုက္ အပ္ေပးေသာအစ္ကိုႀကီးေျပာတာအမွတ္ရသည္။

L-1ႏွင့္L-2သည္စာသင္ေဆာင္တစ္ခုတည္းမွာရွိၿပီးႏွစ္ခန္း ကပ္လ်က္ျဖစ္၍ဖြန္ေၾကာင္ခ်င္သူမ်ားအတြက္အင္မတန္လြယ္ကူသည္ဟုသိရသည္။သို႕ေသာ္L-1ကဆက္ရွင္ေအျဖစ္၍မိန္းကေလးပိုမ်ား၏။L-2လိုသူတို႕ အခန္းကေတာ့ဆက္ရွင္ဘီမို႕ေအခန္းကမိန္းကေလးမ်ားထက္ အမွတ္နညး္ေသာမိန္းကေလးလက္က်န္အခ်ိဳ႕သာရွိေတာ့သည္။

ေအခန္းမွာမိန္းကေလးတစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ရွိေနတတ္ၿပီးဘီခန္းမွာ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္၊သံုးဆယ္ေလာက္ပဲရွိေနတတ္သည္ကဟိုစဥ္ကတည္းကဟု
ၾကားသိရ၏။သည္ေတာ့ခုလက္ရွိ၊ရွိေနသည့္လူႏွစ္ဆယ္၊သံုးဆယ္
ေလးထဲမွအေခ်ာအလွဆံုးကိုေရြးရလွ်င္ဘာမွခက္စရာမရွိဟုစိုးညြန္႕ကဆိုျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါကဒုတိယတန္းဘယ္ဘက္အစြန္ကၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ေနတတ္တဲ့ေကာင္မေလးကိုေရြးတယ္ကြာ"

စိုးညြန္႕စကား။သူ႕ဘာသာေရြးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါကသူ႕ေဘးကတစ္ေယာက္ကြာ။ဆံပင္ကုတ္၀ဲေလးနဲ႕။ေနၾကာေစ့ေတြစားေနတဲ့ေကာင္မေလး
ကိုေရြးတယ္။"

ဒါကေက်ာ္၀င္းထြဋ္စကား။သူလည္းသူ႕ဘာသာသူ ့ခံစားမႈႏွင့္ေရြးျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါကေတာ့ဒုတိယတန္းဒီဘက္အစြန္နားကဆံပင္ေက်ာလယ္ေလာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ကိုေရြးတယ္။"

ၿငိမ္းခ်မ္းဆီကလြင့္လာေသာအသံ။သူဘာမွမေျပာမိေသး။

"ငါ့စိတ္ထဲေတာ့ေရွ႕ဆံုးတန္းဆရာစားပြဲနားကဆံပင္ရွည္ရွည္ ခပ္ထြားထြားေစာ္ကိုတစ္ေပးမယ္"

သန္႕စင္ေအာင္ကသူတို႕ဘက္ကိုလွည့္ေျပာသည္။သူပဲက်န္ေတာ့၏။

" ငါကေတာ့ႏွင္းႏြယ္ေႏြးကိုကြင္းေပးမယ္"

သူ႕စကားေၾကာင့္အားလံုးအၾကည့္ကသူ႕ဆီေရာက္လာသည္။သူႏွင့္ပတ္ သက္၍ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဘယ္သူ၊ခင္၀ါဦးဘယ္သူ၊စိုးမမဘယ္သူဆိုတာအားလံုးသိၿပီးသား။
ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာလည္းသိၿပီးသား။

" မင္းတမင္ရြဲ႕ေပးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္"

"ငါကဘာလို႕ရြဲ႕ေပးရမွာလဲသန္႕စင္ေအာင္။သူနဲ႕ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊သူလွတယ္
ဆိုတာျငင္းလို႕မရတာေတာ့အမွန္ပဲ"

"တို႕အတန္းထဲမွာသူဆံပင္အရွည္ဆံုးပဲထင္တယ္။မဟာဆန္တယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ေခတ္ဆန္တယ္လည္းမဟုတ္ဘူး။ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေနတဲ့အလွပဲကြ။"

စိုးညြန္႕ကျဖတ္ေျပာသည္။ဟိုေကာင္ေတြေခတၱလွမ္းေငးၾက၏။

"အေရးႀကီးတာငါတို႕ကလည္းငါတုိ႕ခံစားမႈနဲ႕ေရြးထားတာ။ဖ်က္လို႕မရဘူး။ဒီေတာ့ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

ၿငိမ္းခ်မ္းကသူ႕ခံယူခ်က္ကိုသူ႕ဘာသာတင္ျပလာသည္။သန္႕စင္ေအာင္ အၾကမ္းစာရြက္တစ္ရြက္ကိုထုတ္လိုက္တာေတြ႕၏။

"ဒီလိုလုပ္ကြာ။မဲလိပ္လိပ္မယ္။အဲဒီငါးေယာက္နာမည္ေရးမယ္။တို႕အထဲက
ရမ္ဒမ္( Random)ႏွိပ္လို႕ႏိုင္တဲ့ေကာင္မဲႏိႈက္။ေပါက္တဲ့လူက ငါတို႕ငါးေယာက္ေရြးတဲ့ကြင္းပဲ။ဘယ္လိုလဲ။သေဘာတူရင္လုပ္မယ္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားအဆံုး' သေဘာတူတယ္ ''အိုေက''ခ်'ဆိုေသာ အသံေတြထြက္လာသည္။မဲလိပ္မ်ားစလုပ္တာေတြ႕သည္။သူကလြယ္အိတ္ထဲက Calculator(ဂဏန္းတြက္စက္)ကိုထုတ္လိုက္၏။

ေက်ာင္းမွာသူတို႕အရင္ႏွစ္အထိCalculatorမ်ားထုတ္ေပးေသာ္လည္း သူတို႕ႏွစ္ကစ၍ထုတ္မေပးေတာ့ေၾကာင္းကိုေက်ာင္းအပ္စဥ္ကတည္းကၾကားသိခဲ့ရ၍
သူကေတာ့အိမ္ကေငြႏွင့္ႀကိဳ ၿပီးသြား၀ယ္ထား
လုိက္သည္။100-Dတစ္လံုးဂ်ပန္လုပ္ကို တစ္ေထာင့္ငါးရာပတ္၀န္းက်င္ရွိ၍ 82LBတစ္လံုးဂ်ပန္ျဖစ္ဆိုလွ်င္တစ္ေထာင့္တစ္ရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ရွိ၏။
Scientific Calculator(သိပၸံနည္းပညာဆိုင္ရာ ဂဏန္းတြက္စက္) မ်ားျဖစ္၍သာမန္စက္မ်ားထက္ေစ်းပိုေနသည္။ေကာ်င္းဖြင့္၍မေရာင္းေပးမွန္းသိေသာအခါ
အမ်ားသြား၀ယ္ခ်ိန္ေစ်းတက္မည္စိုး၍ႀကိဳတင္သြား၀ယ္ထားေသာေၾကာင့္သူ႕လြယ္အိတ္ထဲမွာ
100-Dဂဏန္းတြက္စက္ကေရာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

သန္႕စင္ေအာင္တို႕ကနယ္မွလာသူမ်ားမို႕မ၀ယ္ရေသး၍တစ္ခါတစ္ခါရမ္ဒမ္ႏွိပ္လွ်င္
သူ႕စက္ကိုသံုးၾက၍သာသူ႕မွာဂဏန္းတြက္စက္ရွိေနတာသိေနၾကျခင္းပင္။

ရမ္ဒမ္(Random)ဆိုေသာစကားေလးကလည္းအမွန္အတုိင္းေျပာရလွ်င္ Calculatorကိုကၽြမး္ကၽြမ္းက်င္က်င္ကိုင္ေနေသာသူမ်ားသာသိေသာစကား။ Calculatorတိုင္းလည္းမရွိတတ္၍တခ်ဳိ႕လည္းမသိ။
သူတို႕၀ိုင္အိုင္တီမွာေတာ့ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီးတစ္ရက္ႏွစ္ရက္သာရွိေသးသည္။ရမ္ဒမ္ကိုသိလာၿပီ။
ဟိုအခန္းသည္အခန္းေတြၾကားမွာ၊အခန္းလြတ္ေတြထဲမွာရမ္ဒမ္၀ိုင္းေတြက စည္ကားေနတတ္သည္။CalculatorေပၚမွShiftဆိုေသာခလုတ္ေလးကိုႏွိပ္၍
Ranဟုအတိုေကာက္ေရးထားေသာခလုတ္ေလးကိုႏွိပ္လုိက္လွ်င္ေရွ႕မွသုညခံ၍ဒႆ မျခားၿပီးေနာက္မွာပါခ်င္သည့္ဂဏန္းသံုးလံုးပါသည့္ ဂဏန္းတြဲေလးမ်ားေပၚလာတတ္သည္။
ရမ္ဒမ္ဆိုသည့္အဓိပၸါယ္ကိုကပရမ္းပတာ။သည္ေတာ့ႏွိပ္သည့္လူဘာဂဏန္းက်မလဲမသိရ။
ကိုယ့္အလွည့္ကိုယ္ႏွိပ္။ေပၚလာသည့္ဂဏန္း သံုးလံုးေပါင္း။ႀကီးသူကအႏိုင္။ငယ္သူကအရံႈးယူဆ။
အတန္းအားလွ်င္ကစားတတ္ၾကသည့္ေပ်ာ္စရာသဘာ၀မ်ားပင္။
 ခုလည္းသန္႕စင္ေအာင္ကႏိုင္သူမဲႏိႈက္ဖို႕ဆိုထားသည္။

Calculatorကိုစဖြင့္ၿပီးၿငိမ္းခ်မ္းကစသည္။ငါးတဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္က ေလး။သန္႕စင္ေအာင္က တစ္ဆယ္ဆိုေတာ့ဘူ။စိုးညြန္႕ကထရိုင္။ ထရိုင္ဆိုတာအံစာအေခၚဆြိကိုေျပာျခင္း။ဒႆ မေနာက္မွဂဏန္းသံုးလံုး တူေနျခင္း ကိုေခၚသည္။ရမ္ဒမ္၏အႀကီးဆံုးပါ၀ါပင္ျဖစ္သည္။
ခုေတာ့စိုးညြန္႕ကအႀကီးဆံုးျဖစ္ေနသည္။သူ႕အလွည့္။ခလုတ္ႏွစ္ခုကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုႏွိပ္လိုက္သည္။ဂဏန္းသံုးလံုးေပါင္းေတာ့သံုးသာရသည္။ သည္ေတာ့စိုးညြန္႕မဲႏိႈက္ရံုသာရွိေတာ့သည္။

"ကဲ-စိုးညြန္႕ေရ။မင္းလက္ထဲပါလာတာကြင္းပဲ။ေသေသခ်ာခ်ာႏႈိက္။
မင္းေပးတာပဲက်မလား။ငါေပးတာပဲက်မလားဆိုတာ "

သန္႕စင္ေအာင္ကသူ႕လက္ခုပ္ထဲကမဲလိပ္မာ်းကိုေခါက္ရင္းေျပာသည္။အားလံုးက
စိုးညြန္႕မ်က္ႏွာကိုအၿပံဳးႏွင့္လွမ္းၾကည့္ၾက၏။စိုးညြန္႕လက္ထဲမဲလိပ္တစ္လိပ္ပါ
သြားသည္။ၿပီးေတာ့ျဖန္႕ၾကည့္တာေတြ႕၏။

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Tuesday, February 7, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၆ )

 
[ ၂ ]
ပထမႏွစ္မွာတန္းခြဲေလးခုရွိ၏။တန္းခြဲ ေအ မွ ဒီ အထိေလးခန္းကို L-1မွစကာL-4အထိအစဥ္လိုက္ခ်ထား၏။ L-1ႏွင့္L-2ကေက်ာင္း အတြင္းပိုင္းပိုေရာက္၏။သတၱဳေဗဒ႒ာန၊သတၱဳတူးေဖာ္ေရး႒ာနတို႕ႏွင့္
အနီးကပ္ဆံုးျဖစ္၏။

ကင္တင္းန္မွာေလကန္ၿပီးပထမႏွစ္ Section B ရွိရာL-2ကို စာသင္ဖို႕သူႏွင့္သန္႕စင္ေအာင္ထြက္ခဲ့သည္။သည္ေကာင္ႏွင့္သူလည္းေရ စက္ပါသည္ဟုဆုိရမည္။ခဏေလးအတြင္းမွာငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္လိုျဖစ္သြား၏။

"ငါကေတာ့မင္းထင္ေရ။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနတတ္တယ္။မင္းလည္းဒီေက်ာင္းရဲ႕အထာကိုသိမွာေပါ့။
ငါတို႕ကေယာက်ာ္းေလးမ်ားတယ္။အဲဒီေတာ့ဗရုတ္က်လို႕ လည္းေကာင္းတယ္။စာတစ္ခုတည္းကိုအာရံုစိုက္ရင္ဒီေက်ာင္းရဲ႕ရာဇ၀င္ေတြ
ထဲကေဂါက္ေၾကာင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ပါသြားလိမ့္မယ္။"

သန္႕စင္ေအာင္၏ခံယူခ်က္ကရွင္းရွင္းေလး။သူႏွင့္သိပ္မကြာ။သူကေတာ့ အရမ္းႀကီးဗရုတ္က်ဖို႕မဟုတ္။ေပ်ာ္ေအာင္ေနမည္ဟုေတာ့စိတ္ကူးထားသည္
။၀ိုင္အိုင္တီမွာတစ္ႏွစ္ကိုတစ္ေယာက္ေလာက္ပံုမွန္ေဂါက္သလိုရွိတယ္ ဟုၾကားဖူးထားေသာစကားေၾကာင့္လည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခ်င္စိတ္တို႕ျပင္းထန္ေနတာျဖစ္မည္။

ႏွစ္ေယာက္သားစကားတေျပာေျပာႏွင့္L-2ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲမွာလူစံုသေလာက္ျဖစ္ေန၏။အတန္းေရွ႕ဘက္မွာ ၀င္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ေတြ႕၍ဘယ္အေပါက္က၀င္ရမလဲစဥ္းစားစဥ္မွာပင္သန္႕စင္ေအာင္က
ဆတ္ခနဲေကာက္၀င္သြား၏။သူလည္းသန္႕စင္ေအာင္ႏွင့္ အတူေနာက္မွကပ္၍လိုက္၀င္သြား၏။

လူစံုေလာက္ခ်ိန္မို႕အားလံုး၏အၾကည့္ကသူတို႕ဆီမွာေရာက္ေနတာသိသည္။မ၀ံ့မရဲႏွင့္မ်က္လံုးကို
ဖ်တ္ခနဲလွန္ၾကည့္ခိုက္ေတာက္ပစူးရဲေသာမ်က္၀န္းတစ္စံုႏွင့္တည့္တည့္တိုးမိ၏။
သည္မ်က္လံုးကိုဘယ္လိုမွ်မမွတ္မိစရာအေၾကာင္းမရွိ။ခုနေလးတင္ပင္မ အေဆာက္အအံုႀကီး၏ေအာက္မွာထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ခဲ့ေသာမ်က္လံုး မ်ား။ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ခိုက္ခုခ်ိန္ထိမေက်နပ္ဟန္ေတြေရာေထြး
ေနေသာမ်က္ႏွာကိုျမင္သည္။သူမေဘးမွာထိုင္ေနေသာ၀တုတ္မႏွင့္ ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးကေတာ့ခပ္တည္တည္ရႈတင္းတင္းႏွင့္လွမ္းၾကည့္ေနတာေတြ႕၏။
စိတ္မေကာင္းျဖစ္သလိုေတာ့ရွိသည္။သူ႕အေပၚအထင္ လြဲေနျခင္းအတြက္လည္းနားမလည္။
သူမတို႕ထိုင္ေနေသာဒုတိယတန္းကိုျဖတ္ၿပီးသန္႕စင္ေအာင္သြားထုိင္ရာသို႕လိုက္၍
ထိုင္လိုက္ေတာ့မွစိတ္ကေပါ့ပါးသြားသလိုရွိသည္။

"စိုးညြန္႕။မင္းတုိ႕ကေစာလွခ်ည္လား။ဘာလဲ။ပထမဆံုးေန႕၊ပထမဆံုးအခ်ိန္မို႕ကြင္းေတြဘာေတြေရြး
မလို႕လား"
ေနရာမွာထိုင္ၿပီးၿပီးခ်င္းသန္႕စင္ေအာင္စကားကိုစၾကားရသည္။သူကေတာ့အတန္းထဲကိုေ၀့ခနဲၾကည့္ရင္း
အကဲခတ္လိုက္၏။

"ဒီလိုပါပဲကြာ။ဘယ္သြားရမွန္းမသိလို႕၀င္ထိုင္ေနတာ။ဒီထဲေရာက္မွေပ်ာ္စရာေတြတိုးေနလို႕
စိုျပည္ေနတယ္ "

" ဟာ-လုပ္စမ္းပါဦး။ငါတို႕လည္းစိတ္၀င္စားတယ္။ "

သန္႕စင္ေအာင္ကစိုးညြန္႕စကားကိုျပန္ေမးၿပီးသူ႕ကိုလက္ကုတ္ေခၚသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။

"မင္းထင္။ဒါငါ့အခန္းေဖာ္။စိုးညြန္႕တဲ့။ပဲခူးကလာတာ။စိုးညြန္႕။ဒါရန္ကုန္ က။ေတာင္ဥကၠလာပမွာေနတယ္။မင္းထင္တဲ့။ငါနဲ႕ေဘာ္ဒါလာျဖစ္ေနတယ္"

အၿပံဳးကိုယ္စီႏွင့္ရင္ထဲကခင္မင္မႈကိုသေကၤတတစ္ခုစီဖြင့္လွစ္လိုက္ၾကသည္။အေသခ်ာဆံုးကေတာ့
ရိုးရွင္းပြင့္လင္းေသာအၿပံဳးမ်ားျဖစ္ေနသည္ဆိုတာျငင္းစရာမရွိ။

"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကြာ။ငါတို႕ကအနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကလာတဲ့လူေတြဆိုေတာ့ ဒီေက်ာင္းႀကီးမွာေျခာက္ႏွစ္သင္ေနတဲ့အခ်ိန္အားလံုးခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းေနဖို႕သင့္တယ္ထင္တာပါပဲ။
ခဏေလး။ငါထပ္ၿပီးမိတ္ဆက္ေပးဦးမယ္။ငါတို႕ အေဆာင္ကကပ္လ်က္အခန္းကေကာင္ေတြ။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေရခဏခဏ။ ဟိုေကာင္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေခၚခဲ့ "

သန္႕စင္ေအာင္ကေတာ့အားလံုးထဲမွာေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လို႕ေနျပန္သည္။သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ
လွမ္းေခၚေနျပန္၏။သူ႕ေခၚသံေၾကာင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းထိုင္ခံုမွာထိုင္ေနေသာႏွစ္ေယာက္
ထလာတာေတြ႕၏။တစ္ေယာက္ကသူတို႕ လိုေဘာင္းဘီႏွင့္ခပ္ေတာင့္ေတာင့္။ေနာက္တစ္ေယာက္က
စည္ပိုင္းတစ္လံုးစာ၀ေသာသူ။

"မင္းထင္။သူကေက်ာ္၀င္းထြဋ္။သူကၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ကေမာ္ကၽြန္းကလာတာ။ၿငိမ္းခ်မ္းကျပည္က
လာတာ။ေဟ့ေကာင္ေတြဒါမင္းထင္တဲ့။ ရန္ကုန္ေတာင္ဥကၠလာမွာေနတယ္။မွတ္ထား။"

သန္႕စင္ေအာင္စကားအဆံုးမွာခုနကစိုးညြန္႕ကိုၿပံဳးျပသလိုအၿပံဳးမ်ဳိးထပ္ တူေတြ႕လိုက္ရျပန္သည္။ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္စိတ္မ်ားရင္ထဲမွာခို၀င္၏။

" တစ္ခန္းတည္းပဲလား"

သူ႕အေမးကခင္မင္မႈကိုအသိအမွတ္ျပဳသည့္အေမး။ႏွစ္ေယာက္စလံုးေခါင္းညိတ္ျပ၏။

"မင္းပ်င္းလို႕ကက္ဆက္နားေထာင္စရာမရွိရင္ေဇာ္၀င္းထြဋ္နဲ႕ေလးျဖဴ ေတာ့နားေထာင္ရမယ္မင္းထင္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္နားမလည္၍လွည့္ၾကည့္မိလိုက္၏။

"ဒီလိုကြ။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကေဇာ္၀င္းထြဋ္သီခ်င္းဆိုအေသႀကိဳက္ တယ္။ၿငိမ္းခ်မ္းဆိုတဲ့ေကာင္ကေလးျဖဴ ကိိုအေသႀကိဳက္တယ္။ အားရင္ အဲဒီေကာင္ေတြအဲဒီသီခ်င္းေတြပဲေအာ္ေနတာ။တစ္ခန္းလံုးဆူညံေန
တာပဲ။ငါတို႕ေတာင္ေရာက္တာႏွစ္ရက္သံုးရက္ပဲရွိေသးတယ္။အကုန္သိေနၿပီ။"

သန္႕စင္ေအာင္စကားကုိခုမွသေဘာေပါက္ေတာ့၏။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းကေတာ့ၿပံဳး၍ေနသည္။

"အဲ-စိုးညြန္႕ကကဗ်ာသမား။ငါကေတာ့ဂစ္တာသမား။စာေတြဘာေတြဖတ္တာေတာ့၀ါသနာပါတယ္။
အျပင္စာဖတ္တာေျပာတာေနာ္။ဒီေက်ာင္းေရာက္တိုင္းစာေၾကာင္လို႕ထင္မေနနဲ႕။ေက်ာင္းစာ
သိပ္မဖတ္ဘူး။ဒါနဲ႕မင္းေရာဘာ၀ါသနာပါလဲ။ခုကတည္းကတစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သိေတာ့
ေပါင္းရတာပိုေကာင္းတာေပါ့ကြာ။ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္တြဲရမွာ"

" မင္းတို႕လုပ္တာအကုန္၀ါသနာပါတယ္ "

"ဟာ-ေကာင္းေရာ။ဒါမွလူစံုတက္စံုျဖစ္မွာ။မင္းကအားလံုး၀ါသနာကို ခံစားေပေတာ့"

"ငါကဂစ္တာလည္းတီးတတ္တယ္။ကဗ်ာလည္းေရးတယ္။၀တၳဳေတြလည္းဖတ္တယ္။အျပင္
စာေတြလည္းဖတ္တယ္။သီခ်င္းေတြလည္းနားေထာင္တယ္။ ဒီေတာ့မင္းတို႕နဲ႕ပိုၿပီးတြဲလို႕ေကာင္းတာေပါ့"

သန္႕စင္ေအာင္ကအိုေကဟုဆိုသည္။က်န္သူေတြၿပံဳး၏။ခဏေနၿပီးကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ထိုင္ၾကသည္။
သည္ေတာ့မွအတန္းကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိ၏။ကိုယ့္အုပ္စုႏွင့္ကိုယ္စကားေျပာေနတာေတြရွိသလို ခုခ်ိန္ထိအတန္းထဲမွာေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနသူမ်ားလည္းရွိေသး၏။ စကားသံေတြကေတာ့ဆူညံေနသည္။

"သန္႕စင္ေအာင္ငါခုနစကားျပတ္သြားလို႕။ရယ္စရာဆိုတာဟိုမွာေလကြာ။ဟိုေကာင္ေက်ာ္၀င္းထြဋ္တို႕
လုပ္ေနတယ္။ၾကည့္ေနၾကည့္ေန"

စိုးညြန္႕စကားေၾကာင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွၿငိမ္းခ်မ္းတို႕လုပ္သမွ်ၾကည့္ေနလိုက္သည္။စကၠဴေတြကိုစာအုပ္ ထဲကၿဖဲ၊ၿပီးေတာ့စကၠဴျမားေလးေတြျဖစ္ေအာင္လုပ္၍အတန္းေရွ႕ကေကာင္မေလးေတြဆီ လက္တည့္စမ္းေန၏။

" ဟာ-ဒါေတာ့ဘယ္တရားမလဲကြ"

"မင္းကလည္းသန္႕စင္ေအာင္ရာ။ေပ်ာ္လို႕ေနာက္တာပဲ။နာေအာင္ပစ္တာမွမဟုတ္တာ"

" မဟုတ္ဘူးကြ။မတရားဘူးဆိုတာငါပါမပစ္ရလို႕"

စိုးညြန္႕၏ေအေပးဆိုေသာဆဲသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။သူေရာ၊ သန္႕စင္ေအာင္ပါရယ္လိုက္ၾက၏။ၿပီးေတာ့
သန္႕စင္ေအာင္ကေက်ာ္၀င္းထြဋ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းကိုလွမ္းေခၚသည္။သူတို႕နားမွာလာထုိင္ဖို႕။
ဟိုေကာင္ေတြကလည္းမျငင္း။လြယ္အိတ္ေတြယူၿပီးေရာက္လာသည္။ေဘးကို
ကပ္ၿပီးထိုင္ေတာ့ေလးေယာက္တန္းမွာငါးေယာက္ျဖစ္သြား၏။

သူတို႕အတန္းေတြဖြဲ႕စည္းပံုကိုၾကည့္လွ်င္စာသင္ခံုတစ္ခံုစာစီကေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္၌ရွိ၍
အလယ္တန္းကႏွစ္ခံုစာ၊စီထားသည္။အလယ္တန္းမွာထိုင္လွ်င္ရွစ္ေယာက္ေလာက္
ဆန္႕၏။ေဘးတန္းဆိုလွ်င္အလြန္ဆံုးငါးေယာက္ပဲ ဆန္႕သည္။
တန္းခြဲေအ၊ဘီ၊စီကေတာ့တစ္ခန္းကိုႏွစ္ရာစီအတိ။တန္းခြဲဒီကေတာ့မႏၱေလးစက္မႈ
တကၠသိုလ္မွေျပာင္းလာသူမ်ား၊ႏွစ္က်မ်ားရွိ၍ႏွစ္ရာမျပည့္တျပည့္ရွိေနတတ္သည္ဟု
သူ႕ကိုေက်ာင္းလိုက္အပ္ေပးေသာအစ္ကိုႀကီးေျပာဖူး၏။၀ိုင္အိုင္တီေရာက္ၿပီးမွက်တာမ်ား
ရွိေသးလားဆိုေတာ့စာမလုပ္ရင္က်တာပဲဟုေျဖသည္။

" မင္းထင္ေရ။ငါေတာ့ပစ္ၿပီ။မင္းလည္းပစ္ခ်င္ရင္စကၠဴဆုတ္ၿပီးပစ္ေလ"

ေျပာေျပာဆိုဆုိသန္႕စင္ေအာင္ကစကၠဴ ျမားတစ္စင္းကိုပစ္လႊတ္လိုက္ သည္။ေရွ႕ဆံုးတန္းကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေခါင္းကိုသြားမွန္ၿပီးျပဳတ္က်သြား၏။
သန္႕စင္ေအာင္ေပ်ာ္သြားသည္။

"မင္းထင္ပစ္ခ်င္ရင္ငါ့ဆီကယူပစ္။ငါအိမ္ကသယ္လာတဲ့အၾကမ္းစာရြက္ေတြရွိတယ္။ေရာ့-စာအုပ္မၿဖဲနဲ႕"

ၿငိမ္းခ်မ္းကသူ႕ေရွ႕ကိုအၾကမ္းစာရြက္ႀကီးတစ္ရြက္ခ်ေပးသည္။စကၠဴ ျမားလုပ္ပံုလုပ္နည္းကိုအေသအခ်ာၾကည့္၍တစ္ခုေလာက္စမ္းလုပ္လိုက္သည္။ ရသြားေသာအခါဘယ္သူ႕ပစ္ရမလဲစဥ္းစား၏။

ေတြ႕ၿပီ။သူမတို႕အုပ္စုကိုပစ္မည္စိတ္ကူး၏။အျမင္ခ်င္းရင္းႏွီးၿပီးသားသူမကိုလက္တည့္စမ္းလိုက္သည္။
လြဲသြား၏။ဘယ္သူ႕မွမထိ။

"အလဲ့။မင္းထင္ကသူ႕အခ်စ္ေတာ္ေတြကိုလက္တည့္စမ္းၿပီးဖူးစာရွင္ေရြးေနၿပီထင္တယ္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္သူကၿပံဳးသည္။ဟိုေကာင္ေတြနားမလည္။ စိုးညြန္႕ကေတာ့ေအးေအးေဆးေဆးသမားျဖစ္ပံုရသည္။စကၠဴျမားလည္းမပစ္။ဘာမွလည္းမလုပ္။
ထိုင္ၿပီးေငးေနသည္။

ေနာက္ထပ္စကၠဴ ျမားတစ္ခုကိုလုပ္ဖို႕ႀကိဳးစားစဥ္မွာပင္သန္႕စင္ေအာင္ကသူတို႕ျဖစ္ခဲ့ေသာျပႆ နာကိုရွင္းျပေန၏။ဟိုေကာင္ေတြရယ္ေနသည္။ၿပီးမွ....

"ငါတို႕လည္းအေရးခံရတယ္ကြ။မေတြ႕ခဲ့ဘူးလား။ငါကသန္႕စင္ေအာင္ပဲ ထင္ေနတာ"

" ဟုတ္လား။ဘာေတြေရးထားလဲ"

" ေက်ာ္၀င္းထြဋ္။ေဇာ္၀င္းထြဋ္မဟုတ္ပါ။ပံု-ဟဲဗီးဥကၠ႒တဲ့။ၿငိမ္းခ်မ္းကို က်ေတာ့ေလးျဖဴ မဟုတ္ေသာဖက္တီးတဲ့"

" ငါတို႕လည္းအေရးခံထားရတာပဲ။ငါ့ကိုက်ေတာ့မင္းထင္-မင္းထင္ခ်င္ ထင္ႏိုင္တယ္။ဒီမီမိုးနဲ႕ငါနဲ႕ညားေနၿပီဆိုတာကိုပါတဲ့။သန္႕စင္ေအာင္ က်ေတာ့ေရခ်ဳိးပါတဲ့။အဲဒါကြာအဖတ္ေကာင္းလို႕ဒုကၡေရာက္ေတာ့မလို႕"

စကၠဴျမားေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခုလုပ္ရင္းမပစ္ေသးဘဲစကားေျပာေနမိသည္။သူမတို႕အုပ္စုကေတာ့
ဘာေတြေျပာေနသည္မသိ။

"ေဟ့ေကာင္မင္းထင္။သုခရဲ႕အစဟာဒုကၡပဲကြ။မင္းကိုရန္လာေတြ႕တဲ့ေကာင္မေလးကမလွဘူးလား။
ဟိုကြာႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုတာ"

သန္႕စင္ေအာင္ကျမားတစ္စင္းကိုပစ္လိုက္ၿပီးသူ႕ကိုေျပာသည္။ပစ္လိုက္ သည့္ျမားကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေခါင္းကဆံပင္ေတြၾကားမွာသြား စိုက္ေနသည္။ထိုေကာင္မေလးကအသာအယာသပ္ခ်တာေတြ႕ ၏။ေယာက်ာ္းေလးတခ်ဳိ႕၏ ေဟးဟုေအာ္လိုက္သံကအခန္းတြင္းလွ်ံတက္လာ၏။

" ဘာလဲ။မင္းစိတ္၀င္စားလို႕လား"

"ႀကံႀကီးစည္ရာမင္းထင္ရာ။ငါ့ဘ၀မွာငါသိတာေပ်ာ္ေအာင္ေနမယ္။ေပ်ာ္ေအာင္က်င့္မယ္။ေပ်ာ္ေအာင္ႀကံမယ္။
ဒါပဲ။က်န္တာေတြခုခ်ိန္မွာသိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူးေဟ့ေကာင္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္သူၿပံဳး၏။လက္ထဲမွာစကၠဴျမားတစ္ခုကိုကိုင္ၿပီးဘယ္သူ႕ဆီပစ္ရမလဲ
စဥ္းစားေနမိသည္။ၿပီးမွႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုေသာသူမ၏ဆံစရွည္ရွည္မ်ားၾကားသို႕စကၠဴ ျမားေလးပစ္သြင္းခ်င္စိတ္ေပၚလာ၏။ပစ္မည္ဟုအားယူၿပီးလက္ကိုခ်ိန္လိုက္သည္။

မေမွ်ာ္လင့္ေသာအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကမထင္မွတ္ဘဲျဖစ္သြား၏။ဘယ္ဆီက ပစ္လိုက္မွန္းမသိေသာစကၠဴ ျမားတစ္စင္းကသူမပါးကိုခပ္ျပင္းျပင္းထိမွန္သြားသည္။

မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေသာမ်က္စိႏွင့္နီရဲရွက္ေသြးျဖာေနေသာမ်က္ႏွာ၊ေနာက္ကိုဆတ္ခနဲလွည့္၍အၾကည့္။
သြားၿပီ။လက္ထဲမွာစကၠဴျမားတစ္စင္းကိုင္ၿပီးခ်ိန္ရြယ္ထားေသာသူ႕ကိုေတြ႕သြားသည္။
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြား၏။

" ေတာက္ "

ျပင္းလြန္းေသာေတာက္ေခါက္သံကသူမႏွင့္မိမိၾကားရွိေလလိႈင္းမ်ားကိုျဖတ္၍
တုန္ခါႏႈန္းျပင္းျပင္းႏွင့္နားစည္၏အေႁမွးပါးကိုရိုက္ခတ္ပဲ့တင္ထပ္သည္။စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာကို
ခံစားလိုက္ရျပန္၏။
 
" ေဟ့ေကာင္မင္းထင္။မင္းနဲ႕ေရစက္ပါတယ္ထင္တယ္။ဆက္လုပ္ကြာ"
သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္ေအးကြ၊ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဟုေျပာၿပီးစကၠဴ ျမားေပၚမွာ'စိတ္မဆုိးပါနဲ႕ခ်စ္လို႕စတာ'ဆိုေသာစာသားကိုေရး၍ေရွ႕လွည့္သြားေသာ
သူမဆီေရာက္ေအာင္ပစ္လိုက္သည္။

ကံေကာင္းျခင္းလား၊ကံဆိုးျခင္းလားမသိ။ျမားေလးကသူမေရွ႕ တည့္တည့္ေရာက္သြား၏။စာကိုေတြ႕ၿပီးေကာက္ယူဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တာေတြ႕သည္။

" ရႊီ..ေျဖာင္း.....ေျဖာင္း.......ေျဖာင္း"

ေယာက်ာ္းေလးတခ်ဳိ႕၏လက္ခုပ္သံ။သူလံုး၀မထင္မိ။ဆုတ္ၿဖဲခံရမည္ဟုလည္းမထင္။
ဤသို႕ဆုတ္ၿဖဲေနလွ်င္လည္းလက္ခုပ္တီးမည္ဟုမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့။ခုေတာ့အားလံုး
သူ႕အတြက္ေပ်ာ္စရာျဖစ္မလာ။စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေတြသာျဖစ္လာ သည္။

သူမကစကၠဴအဆုတ္အၿပဲမ်ားကိုလႊင့္ပစ္ရင္းေနရာမွာထိုင္လွ်က္သူရွိရာကိုလွမ္းၾကည့္သည္။
တင္းတင္းေစ့ထားေသာႏႈတ္ခမ္းကဖြင့္မေျပာေသာ္လည္း၊ ရင္းႏွီးၿပီးသားသူမမ်က္လံုးမ်ားကေတာ့စူးရဲေတာက္ပလြန္းေန၍ေငးၾကည့္ရင္းရင္ခုန္ေနမိျပန္သည္။

" ဆရာလာၿပီကြ။ ငါတို႕ျမားေတြသိမ္းမွရေတာ့မယ္"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္ခံုေပၚမွျမားေတြကိုသိမ္းရင္းစာသင္ခန္းထဲ၀င္လာေသာဆရာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ဆရာ၀င္လာ၍ထင္သည္။သူမ လည္းေရွ႕ဘက္ျပန္လွည့္သြား၏။

ဆရာက Blackboard ကိုဖ်က္ၿပီးသီအုိရီေတြစသင္ေတာ့ နားကိုစြင့္ထား လိုက္သည္။သို႕ေသာ္စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ဖမ္းစားမရ၍စာထဲမွာစိတ္မ၀င္စား။
ပူေလာင္စူးရဲသည္ဟုထင္ရေသာမ်က္ႏွာေပၚမွေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ လကၡဏာသေကၤတတစ္ခုကိုျမင္လိုက္ရသလိုရွိ၍ခံစားမိရင္းၾကည္ႏူးစိတ္ျဖစ္သည္။

ခြင့္လႊတ္ပါႏွင္းႏြယ္ေႏြး။ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။

X X X X X

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)
[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Friday, January 27, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၅ )


" လာကြာ။ ေက်ာင္းထဲကိုေလွ်ာက္မၾကည့္ခင္ငါတို႕Section B မွာ ဘယ္သူေတြပါလဲသြားၾကည့္ထားရေအာင္။ကိုယ့္အခန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ နာမည္ႀကိဳသိထားေတာ့ေကာင္းတာေပါ့"

သန္႕စင္ေအာင္စကားအဆံုးေကာင္းသားပဲ၊သြားၾကည့္တာေပါ့ဟုေျပာ ၍ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၏အတန္းခြဲမ်ားကပ္ထားရာBoardမ်ားရွိရာကို လွမ္းသည္။ၿပီးေတာ့ပထမႏွစ္တန္းခြဲဘီရွိရာမွာႏွစ္ေယာက္သားနာမည္မ်ားကို
ဖတ္လိုက္ၾက၏။

"ဟာ-ေဟ့ေကာင္။ဒီမွာၾကည့္ဦး။နာမည္ေတြေနာက္မွာေပါက္ကရေတြေရးထားတာ။
ရယ္ေတာ့ရယ္ရတယ္ကြ။ဘာတဲ့။ခင္ႏွင္းယုဆိုတဲ့နာမည္ေနာက္ကစာေရးဆရာမႀကီးတဲ့။
တိန္႕ေရွာင္လ်န္ဆိုတဲ့တရုတ္နာမည္ကိုက်ေတာ့ေနာက္ဆံုးကလ်န္ကိုဖ်က္ၿပီး
ဖိန္လို႕ေရးထားတယ္။တိန္႕ေရွာင္ဖိန္ဆိုတဲ့ေနာက္ မွာေရးထားတာၾကည့္ဦး။တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတဲ့။ဟား....ဟား။ငါ့ ထက္ေစာင္းတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႕လာေတြ႕ေနတယ္။မင္းဆက္ဖတ္ၾကည့္မင္းထင္။
ငါေျပာတာကနည္းေနေသးတယ္။"

သန္႕စင္ေအာင္စကားေၾကာင့္ေပါက္ကရေရးထားေသာနာမည္မ်ားကို ဖတ္ၾကည့္ရင္းၿပံဳးေနမိသည္။ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သည္။ၾကည့္ဦးေလ။ေရးလို႕ရသမွ်
နာမည္မ်ားကိုအကုန္ေပါက္ကရေလွ်ာက္ေရးထားသည္။

စမ္းစမ္းတိုး၊မ်က္စိမႈန္သူတဲ့။ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေတြးလညး္ေတြးတတ္ တဲ့ေကာင္ေတြ။စမ္းစမ္းၿပီးတိုးလို႕မ်က္စိမႈန္သူလို႕ေရးထားတာေလ။သန္႕စင္ဆိုတာ
က်ေတာ့ငါးရက္တစ္ခါေတာင္ေရမခ်ဳိးတဲ့ေကာင္တဲ့။ေအးရင္ျဖဴ ကိုပူရင္မည္းတဲ့။ငယ္က်ဳိးငယ္နာေတြေဖာ္ထားတာလည္းပါေသးသည္။

တခ်ဳိ႕မသိေသာသူေတြက်ေတာ့ဘာမွ်ေရးမထား။အေရးခံထားရေသာသူမ်ားကေတာ့
ဘယ္လိုေနမည္မသိ။သူတို႕ကေတာ့ဖတ္ရင္းၿပံဳးေနရသည္။

ေမႊးေမႊးစံကိုေပၚဆန္းေမႊးတဲ့။တင္ႏုဆိုတာက်ေတာ့ထိုင္ခံုမွာထိုင္လွ်င္ အနာျဖစ္မည္၊သတိထားဆိုတာမ်ဳိး။ေဟာ-သူႏွင့္ခုေလးတင္ခင္ေသာ သန္႕စင္ေအာင္က်ေတာ့သန္႕စင္ေအာင္-ေရခ်ဳိးပါတဲ့။နာမည္ေနာက္က
ကပ္ေရးထားေသာစာအေတြးကိုသူတို႕သေဘာက်ေနၾကသည္။သူတို႕တင္
မဟုတ္။ေဘးလူေတြပါေတာ္ေတာ္မ်ားမာ်းဖတ္ရင္းၿပံဳးေနၾက၏။

" လူေတြကိုမသိေသးလို႕ပါကြာ။ဒါမွမဟုတ္ရင္မွတ္ထားၿပီးစလို႕ေကာင္းၿပီ"

သန္႕စင္ေအာင္ကေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ပံုရသည္။ခုကတည္းကစဖို႕၊ေနာက္ဖို႕ စဥ္းစားေန၏။သန္႕စင္ေအာင္စကားကိုနားေထာင္ၿပီးဆက္ဖတ္ေနခိုက္
သန္႕စင္ေအာင္ႏွင့္သိေနေသာသူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ေရာက္လာ၍သူတို႕စကား လွည့္ေျပာေနတာေတြ႕သည္။ကိုယ့္ဘာသာဆက္ဖတ္ရင္းသန္႕စင္ေအာင္တို႕
စကားအျပတ္ကိုေစာင့္ေနလိုက္၏။

စိုးမမ၊အရိုးတျပျပနဲ႕ေကာင္မေလးတဲ့။ေက်ာ္၀င္းထြဋ္-ေဇာ္၀င္းထြဋ္မဟုတ္ပါ။ပံု-ဟဲဗီးဥကၠ႒တဲ့။ခင္၀ါဦး-ျမင္တာနဲ႕ရူးခ်င္စိတ္ေပါက္သူတဲ့။ၿငိမ္းခ်မ္း-ေလးျဖဴ မဟုတ္ေသာ
ဖက္တီးတဲ့။

ၾကည့္ရတာေတာ့တခ်ဳိ႕ေတြကလူေတြသိၿပီးသားမို႕ေနာက္ထားတာ လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ေဘာလ္ပင္မင္ရာခ်င္းမတူၾက။
အဲ-ခုမွေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိသည္။သူ႕နာမည္ေဘးမွာလည္းေနရာလြတ္မရွိ။ေရးထားေသးသည္။

မင္းထင္၊မင္းထင္ခ်င္ထင္ႏိုင္တယ္။ဒီမီမိုးနဲ႕ငါနဲ႕ညားေနၿပီဆိုတာကိုပါတဲ့။ ဘယ္သူေရးမွန္းမသိ။လူမသိလည္းေနာက္တာပါပဲဟုေတြးရင္းရင္ထဲမွာစိတ္မဆိုးသည့္
အျပင္ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈျဖစ္လိုစိတ္၊လူငယ္သဘာ၀ခ်စ္ခင္ စရာေနာက္ေျပာင္မႈကိုေပ်ာ္ရႊင္ႏွစ္ၿခိဳက္စိတ္တို႕ျဖစ္လ်က္၀ိုင္အိုင္တီေက်ာင္းသား
ဘ၀အစကိုေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမိသလိုျဖစ္လာသည္။

စာဖတ္ၿပီးရႈပ္ပြေနေသာသူ႕နာမည္ေဘးမွစာမ်ားကိုမင္ဖ်က္တံ ( Correction Pen )ထုတ္၍
ဖ်က္လိုက္၏။စိတ္ထဲမွာေတာ့ဘယ္လိုခံစားမႈမ်ဳိးမွ မရွိ။သူ႕နာမည္ေဘးမွာရွင္းသြားလိုေသာဆႏၵတစ္ခုသာရွိသည္။Correction Penႏွင့္ဖ်က္ၿပီးအဖံုးပိတ္၍လြယ္အိတ္ထဲျပန္ထည့္စဥ္သူ႕ေဘးမွာ လာရပ္ေသာလူရိပ္တစ္ခုကိုျမင္၏။သန္႕စင္ေအာင္ထင္ၿပီးလွည့္ၾကည့္မိခိုက္
သူ႕ကိုစူးရဲေသာမ်က္လံုးအစံုႏွင့္ၾကည့္ေနေသာသူတို႕အရြယ္မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကိုျမင္သည္။ရုတ္တရက္ေတာ့အထိတ္တလန္႕ျဖစ္ၿပီးနာမည္
စာရင္းကပ္ထားသည့္ဘုတ္ႀကီးရွိရာျပန္လွည့္လိုက္၏။

" ဒီမွာ-ဒီစာကဘယ္သူေရးထားတာလဲ"

မထင္မွတ္ေသာအေမးစကား။လွည့္ၾကည့္ၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတာလား ဟုေျပာလိုက္၏။

"ဟုတ္တယ္။ယူ႕ကိုေမးေနတာ။ယူပဲဒီနားမွာတစ္ေယာက္တည္းရွိေနတာၾကာလွၿပီ။ဒီစာကို ဘယ္သူေရးတာလဲ။ယူေရးတာမဟုတ္လား။"

နားမလည္ႏိုင္စြာျဖင့္သူမလက္ေထာက္ျပရာကိုၾကည့္လိုက္သည္။

" ႏွင္းႏြယ္ေႏြး၊နငယ္သံုးလံုး၊ေနႏွင့္ဦး၊အတန္းထဲမွာလံုးလံုးေတြ႕မယ္"တဲ့။

ခက္ၿပီ။ေရးသြားသည့္သူကလညး္မဟာက၀ိကဗ်ာပညာရွိႀကီးျဖစ္လိမ့္မည္ ။ေနာက္တာေတာင္ ကာရန္ပါေသာကဗ်ာအခ်ိဳးေလးႏွင့္။အဲဒါကအေရးမႀကီး။ေလာေလာဆယ္အေရးႀကီးတာ
သူ႕ကိစၥ။

"ဘယ္သိမလဲ။ကၽြန္ေတာ္ကခင္ဗ်ားနာမည္သိတာမွမဟုတ္တာ။ဒီဘုတ္ေပၚမွာလူတကာေရးေနတာပဲ"

"မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ယူ႕ကိုဟိုးအေ၀းႀကီးကတည္းကလွမ္းျမင္ေနရတယ္။ယူ တစ္ေယာက္တည္းဒီမွာဖတ္ေနတာ။ၿပီးေတာ့ယူခုနဘုတ္ေပၚမွာတစ္ခုခုေရးလိုက္တယ္
မဟုတ္လား"

ျပႆ ာနာေတာ့စၿပီ။သူတစ္ေယာက္တည္းသည္နာမည္စာရင္းေတြဖတ္မိေနျခင္း
ကျပႆ နာျဖစ္လာၿပီ။ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကသူကလည္းတစ္ေယာက္တည္း ဖတ္မိေနသည္မသိ။သူ႕ကိုရန္ေတြ႕ေနေသာသူမကလည္းဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက
လွမ္းျမင္ေန သည္မသိ။

Correction Penႏွင့္ဖ်က္လိုက္ျခင္းကိုပင္တစ္ခုခုေရးလိုက္သည္ဟု သူမထင္ေနၿပီ။ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွသူမနာမည္ကသူ႕နာမည္ အေပၚနားမွာ။သူ႕ခံုနံပါတ္ႏွင့္မနီးမေ၀းမွာရွိေနသည္။သည္ေတာ့ပိုၿပီး ထင္စရာလည္းျဖစ္သြားလိမ့္မည္။သူမနာမည္ရွိေသာစာရြက္ေပၚမွာသူက လက္ေထာက္ၿပီးမင္မ်ားကိုဖ်က္လိုက္ျခင္းကအေ၀းမွာေနေသာသူမအတြက္
နာမည္ကိုေနာက္သည္ဟုထင္စရာျဖစ္သြားလိမ့္မည္။သည္လိုပဲ
ေတြးမိ၏။

"ကၽြန္ေတာ္မေရးမိပါဘူး။ခင္ဗ်ားထင္လို႕ပါ။ကၽြန္ေတာ္လည္းနာမည္မွာအေရးခံထားရလို႕
ဖ်က္ေနတာပါ။"

နားလည္ေအာင္ရွင္းျပေနေသာ္လည္းသူမလက္မခံခ်င္။သူ႕ကိုမၾကည္ လင္ေသာအၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္ေနတာေတြ႕သည္။

" ဘာျဖစ္ေနတာလဲေႏြး"

ဗုေဒၶါ။လူေတာင္လန္႕သြားသည့္ေခၚသံ။လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ခပ္၀၀ေကာင္ မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ခပ္ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕သည္။
သူစိတ္ညစ္လာ၏။ခုနတုန္းကအေပ်ာ္ေလးေတြဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီ
မသိေတာ့။ေသာကပဲဟုေတြးသည္။

" ဒီမွာဟယ္။ေႏြးနာမည္မွာေပါက္ကရေတြေရးထားတယ္။ၾကည့္ဦး"

" ဖယ္စမ္း။၀ါဦးဖတ္မယ္ "

ေျပာေျပာဆိုဆို၀တုတ္မကေရွ႕တုိးၿပီးပါးစပ္လႈပ္ရံုလႈပ္၍ဖတ္ေနသည္။
ၿပီးေတာ့လက္ညိဳွးတေထာက္ေထာက္ႏွင့္ရွာေနတာလည္းေတြ႕၏။

"ဟယ္-ေသနာေတြ။ငါ့ကိုေရးထားတာက်ေတာ့ၾကည့္ဦး။ခင္၀ါဦး-ျမင္တာနဲ႕ရူးခ်င္
စိတ္ေပါက္သူတဲ့။အယ္-စိုးမမနင့္ကိုလည္းေရးထားတယ္။စိုးမမ-အရိုး
တျပျပနဲ႕ေကာင္မေလးတဲ့"

၀တုတ္မစကားေၾကာင့္တစ္ဖက္ကိုလွည့္၍သူရယ္ေနမိေတာ့သည္။
သူမတို႕သံုးေယာက္ကေတာ့ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ထိုစာမ်ားကိုျပဴ းၿပဲဖတ္ေန၏။

" ဒါဘယ္သူ႕လက္ခ်က္လဲ။နင္ေရးတာလား"

"ဟုတ္မွာေပါ့။ပံုကိုက။အဲဒါေၾကာင့္အိမ္ကမွာလိုက္တာ။၀ိုင္အိုင္တီ ကေကာင္ေတြကငေျပာင္ေတြ။ေပါင္းရင္ၾကည့္ေပါငး္တဲ့။"

လာၿပီ။ျမားဦးကသည္ေကာင့္ဆီပဲလွည့္လာၿပီ။လြယ္ေတာ့မလြယ္။စိုးမမ ဆိုေသာပိန္ပိန္ေကာင္မေလးစကားကိုဘယ္လိုတံု႕ျပန္ရမည္လဲမသိ။ တစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ရမည္မထင္ေတာ့။သန္႕စင္ေအာင္ကို
အကူအညီလွမ္းေတာင္းမည္စိတ္ကူးၿပီးၾကည့္စဥ္သန္႕စင္ေအာင္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကိုစကားျဖတ္ၿပီးသူ႕ဆီလွမ္းလာေနတာေတြ႕၍ မေခၚေတာ့ဘဲေစာင့္ေနလုိက္၏။

" ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မင္းထင္"

အနားကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းသူ႕ကိုေမးေတာ့သူကသူမတို႕သံုးေယာက္ကိုေမးဆတ္ျပ
လိုက္၏။၀တုတ္မတို႕မ်က္လံုးမ်ားကသန္႕စင္ေအာင္မ်က္ႏွာဆီသို႕စူးရွစြာက်ေရာက္
သြားသည္။ဘာ၀င္ရႈပ္တာလဲဆိုသည့္အေမးပံုစံႏွင့္။

"ဒီမွာကြာ။မင္းကိုေစာင့္ရင္းငါ့ဘာသာနာမည္ေတြဖတ္ေနတာ။အဲဒါသူတို႕
နာမည္ေတြေနာက္ကစာေတြကိုငါေရးထားပါတယ္တဲ့။လာၿပီးစြပ္စြဲေနတယ္"

သူကသန္႕စင္ေအာင္ကိုနားလည္ေအာင္ရွင္းျပေနမိ၏။ဘာမဟုတ္ တာေလးႏွင့္ျပႆ နာမျဖစ္ခ်င္။

"ခင္ဗ်ားတို႕ကလည္းဗ်ာ။ခင္ဗ်ားတို႕နာမည္ကိုသူကသိမလား။ၿပီးေတာ့
သူေရးတာလည္းမဟုတ္ဘူး။"
 
" ဒါျဖင့္နင္ေရးတာလား "

စိုးမမဆိုေသာပိန္ပိန္ေကာင္မေလးကေမးသည္။သန္႕စင္ေအာင္မ်က္ႏွာတင္းခနဲျဖစ္သြား
တာေတြ႕၏။

"ဘာလို႕ငါကေရးရမွာလဲ။ေနစမ္းပါဦး။နင္တို႕ကဘာလို႕အဲဒီေလာက္နာေနတာလဲ။
ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူခ်င္းခ်စ္လို႕ခင္လို႕စတာပဲ"

"ဟ-စတာအဲဒီလိုစရလားဟ။ခုမွေက်ာင္းတက္ရံုရွိေသးတယ္။ဖတ္ၾကည့္စမ္း။
ငါ့ကိုေရးထားတာ။ခင္၀ါဦး-ျမင္တာနဲ႕ရူးခ်င္စိတ္ေပါက္သူတဲ့။စိုးမမ-အရုိးတျပျပနဲ႕ေကာင္မေလးတဲ့။ႏွင္းႏြယ္ေႏြးက်ေတာ့နငယ္သံုးလံုး၊ေနႏွင့္ဦး၊
အတန္းထဲမွာလံုးလံုးေတြ႕မယ္တဲ့။ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆိုးစရာေကာင္းလဲ။"

၀တုတ္မကျပန္ၿပီးရွင္းျပေနေတာ့သန္႕စင္ေအာင္နားေထာင္ရင္းသူ႕ဘက္လွည့္ၿပံဳးသည္။

" ဘာရယ္တာလဲ။နင္က "

" ဪ-ဟုတ္တာေတြေရးထားတာပဲ။နာေနရေသးလားလို႕ပါ"

" ဘာ "

သူေရာ၊သန္႕စင္ေအာင္ပါလန္႕သြားသည္။ေအာ္လိုက္တာကသံုးေယာက္အသံ။
စလိုက္တာကသန္႕စင္ေအာင္။

"ကဲ-ကဲ။ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ။ေတာင္းပန္ပါတယ္။ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးခန္းကလည္းဒီနားေလးမွာ။
တစ္ခုေတာ့ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါရေစ။ခင္ဗ်ားတို႕ကိုကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ခါမွမျမင္ဖူးတဲ့ဟာကို
သိလည္းမသိဘဲနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕အဲဒီလိုေရးမလား။စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ခုဟာက
ခင္ဗ်ားတို႕ကိုသိတဲ့တစ္ေယာက္ေယာက္ေရးထားတာေနပါလိမ့္မယ္"

သူကၾကားထဲကေတာင္းပန္ရင္းဖ်န္ေျဖစကားေျပာေတာ့ခင္၀ါဦးဆိုေသာ
၀တုတ္မေတြေ၀သြားသည္။

" သြားမယ္။၀ါဦး။အလကား။ဘာမွအထင္ႀကီးစရာမရွိဘူး။"

ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုေသာမိန္းကေလးဆီမွထြက္လာေသာအသံ။နားစည္
အေႁမွးပါးကိုျမည္တင္ရိုက္ခတ္၏။ရုတ္တရက္ဘာမွ်ျပန္မေျပာမိခင္မွာပင္သူတို႕ သံုးေယာက္လွည့္ထြက္သြားၾကတာေတြ႕သည္။

"ဟူး၊ငါ့ေကာင္ႀကီးလည္းေရာက္ေရာက္ခ်င္းေဆာက္နဲ႕ထြင္းဆိုသလိုအကစ္ကို
ခံေနရတာ။အလူးအလဲပါလား။ေတာ္ေသးတာေပါ့။ငါေရာက္လာလို႕"

" ေအးကြာ။ဘယ္လိုလဲမသိဘူး။မလြယ္ပါဘူး။"

သန္႕စင္ေအာင္ကသူမတို႕သံုးေယာက္ေက်ာခိုင္းၿပီးခ်ိန္မွာေျပာေတာ့
သူကျပန္ေျပာလိုက္သည္။

"ထားလိုက္ပါကြာ။မလြယ္တာေတြထားၿပီးလြယ္တာေတြရွင္းရေအာင္။ လာ-ေက်ာင္းကိုတစ္ပတ္ပတ္မယ္။ၿပီးရင္ကင္တင္းန္ထုိင္မယ္။ဒါပဲ။ဆယ့္ႏွစ္နာရီမွအတန္းကစမွာ"

သန္႕စင္ေအာင္စကားအဆံုးအိုေကဟုဆိုကာေနရာကခြာသည္။
စူပုပ္ပုပ္မ်က္ႏွာတစ္ခုကိုဖ်တ္ခနဲျမင္ေနမိေသး၏။

x x x x x

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ )

[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Wednesday, January 25, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၄ )


အပိုင္း ( ၁ )

စကၠဴတစ္ရြက္
ဆုတ္ဖ်က္ဖန္ဆင္း၊အျပစ္ကင္းမဲ့
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕အတူ၊ခ်စ္သူထံပါး
တစ္စင္းျမားလို၊သြား၍ထိုးစိုက္
ခင္မႀကိဳက္လွ်င္၊ယူငင္လႊင့္ပစ္
ခင္ႏွစ္သက္သလို ျပဳႏိုင္သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

[ ၁ ]

အိမ္ကထြက္ၿပီးကားစီးလာကတည္းကကားေတြကက်ပ္သိပ္လြန္းသည္ဟုထင္၏။
န၀ေဒးလမ္းဆံုကိုေရာက္မွကားေျပာင္းစီးရန္ဆင္းလိုက္၍ အသက္ရွဴ ေခ်ာင္ေတာ့သည္။
လြယ္ေတာ့မလြယ္။

ေဟာ-ၾကည့္ဦး။ေနာက္ေျပာင္းစီးရမည့္၄၄ဒိုင္နာကားေတြကလည္း အတြယ္ေတြတိုးလို႕တြဲေလာင္းႏွင့္။ဘယ္လိုစီးရမလဲစဥ္းစားရင္းငါက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားကြ။ေက်ာင္းသားေတာင္ရိုးရိုးေက်ာင္းသားမဟုတ္ဘူး။
၀ိုင္အိုင္တီလို႕ေခၚတဲ့ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာပထမႏွစ္စတက္ရ
မယ့္ေက်ာင္းသားပဲ၊ဒါပထမဆံုးေန႕။ဒီေလာက္စိတ္မပ်က္စမ္းပါနဲ႕ဟုကိုယ့္ ကိုယ္ကိုအားေပးရင္းလြယ္အိတ္ကိုစလြယ္သိုင္းလိုက္၏။
ထိုးရပ္လာေသာ၄၄လိုင္း၊ဒိုင္နာခပ္နိမ့္နိမ့္ကားေလး၏ေနာက္ၿမီးကိုအသာ တြယ္ရင္းသက္ျပင္းေမာကိုခ်သည္။စိတ္ထဲမွာေတာ့အေမသာသိရင္မလြယ္ဟုေတြး၏။

အိမ္ကကားနဲ႕မပို႕ႏိုင္တဲ့ေန႕မွာရတဲ့ကားစီး။တြယ္မစီးရဘူး။တြယ္စီးတာသိရင္အေသပဲဆိုေသာ
အေမ့စကားကိုၾကားေယာင္ရင္းၿပံဳးမိေသး၏။

ကိုယ့္အျပစ္ႏွင့္ကိုယ္ပဲဆိုရမည္ထင္သည္။ေက်ာင္းဖြင့္စေန႕မို႕စာသင္ျဖစ္မည္မထင္၍
ရလာမည့္ေဘာ္ဒါသစ္မ်ားႏွင့္ေပါင္းသင္းၾကည့္မည္။အဆင္ေျပေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ား
ရလွ်င္ေက်ာင္းကိုလည္ပတ္ေလ့လာမည္။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္မည္။

သည္လိုအႀကံႏွင့္အိမ္ကကားကိုလိုက္ပို႕ၿပီးမေစာင့္ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ငယ္စဥ္ကတည္းကစ၍
တကၠသိုလ္မေရာက္ခင္အထိမိဘအုပ္ထိန္းမႈမွမတရားကင္းကြာ၍ေနခြင့္ဘယ္ေတာ့မွမရခဲ့ေသာ
သူ႕ဘ၀။ခုေတာ့တကၠသိုလ္ေက်ာင္း သားျဖစ္ၿပီ။အေဖႏွင့္အေမလည္းသူ႕ကိုလြတ္လပ္ခြင့္ေပးတန္ သေလာက္ေပးၿပီးခဲ့ၿပီ။သည္လိုအခ်ိန္မွာသူစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀၌အတတ္ႏိုင္ဆံုးေပ်ာ္ရႊင္လြတ္လပ္စြာေနမည္ဟု
စိတ္ပိုင္းျဖတ္ခဲ့၍သည္ေန႕အိမ္ကကားကိုလိုက္မပို႕ခိုင္းဘဲဘတ္စ္ကားက်ပ္ က်ပ္သိပ္သိပ္ေတြကိုတမင္စီးခဲ့ျခင္းပင္။

ဆယ္တနး္ေအာင္စကဂုဏ္ထူးေလးခုႏွင့္ေဆးတကၠသိုလ္ေရာက္ၿပီဟုထင္ မွတ္ခဲ့ေသာစိတ္၊အမွတ္စာရင္းထုတ္ေတာ့ဂုဏ္ထူးမထြက္သည့္ဓာတုေဗဒက၆၁မွတ္ႏွင့္
အနိမ့္ဆံုးျဖစ္ေနခဲ့၍ေဆးေက်ာင္းအမွတ္ကို၁၃မွတ္လိုၿပီးျပဳတ္ခဲ့ရသည့္အခါ
၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းျပန္ခံစားရသည့္စိတ္၊တစ္ခ်ိန္လံုးမိဘအုပ္ ထိန္းမႈေအာက္မွာအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ေနခဲ့ရေသာတစ္ဦးတည္းေသာသားမို႕
ဘယ္မသြားဘယ္မလာရဟုတားျမစ္ပိတ္ပင္ျခင္းခံခဲ့ရသည့္ မြန္းက်ပ္ေလွာင္ပိတ္ေနေသာစိတ္စသည့္ပင္ပန္းခ်ိနဲ႕ေနေသာစိတ္ကိုရန္ကုန္စက္မႈ
တကၠသိုလ္ဆိုေသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာေဆးေၾကာခ၀ါခ်ဖို႕ေက်ာင္းမ
တက္ခင္ကတည္းကသူသံႏၷိ႒ာန္ခ်ခဲ့သည္။

ထိုစိတ္ကူးႏွင့္ပင္ခုလိုေက်ာင္းဖြင့္သည့္ရက္ကစ၍သူ႕ဘ၀၏ႏြမ္းနယ္က်ဥ္း က်ပ္မႈမ်ားအေ၀းသို႕လြင့္စဥ္ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီဟုကားကိုတြယ္စီးရင္းယံုၾကည္ေနခဲ့မိေတာ့သည္။

x x x x x

ကားေပၚကဆင္းေတာ့ဂိတ္ေပါက္ကိုလွမ္းၾကည့္သည္။သူတို႕ေက်ာင္း၏ အထင္ကရ၀င္ေပါက္တစ္ေပါက္ျဖစ္ေသာ ' ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္ ' ကိုေတြ႕ရ၏။

'ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္'တ ဲ့။ဘယ္ယူကေပးခဲ့မွန္းမသိ။၁၉၇၀ခုႏွစ္တကၠသိုလ္ေရႊရတု ၀န္းက်င္ကာလကတည္းကရွိခဲ့တာေတာ့ေသခ်ာသည္။ဆရာႏြမ္ဂ်ာ သိုင္းေရးေသာ'အိပ္မက္ထဲကတကၠသိုလ္'ဆိုသည့္စာအုပ္မွာေတြ႕ခဲ့ဖူးသည္ကိုအမွတ္ရ၏။

'ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္'က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကိုျဖတ္သန္းရင္းေက်ာင္းထဲကိုေျခခ်မိစဥ္မွာပင္စိတ္ထဲမွာ
စတင္လႈပ္ရွားလာေခ်ၿပီ။ပတ္၀န္းက်င္ကိုဟိုဟိုသည္သည္ေငးလွ်င္လည္းရင္ထဲက
တည္ၿငိမ္မႈမရွိ ။ေက်ာင္းဖြင့္စေန႕မို႕ျဖစ္ေပၚလာေသာေက်ာင္းသားသစ္တစ္ဦး၏ ရင္ခုန္ႏႈန္းကအံ့ဩစရာေကာင္းသည္။စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းရင္းေက်ာင္း၏
ပင္မေဆာင္ေအာက္ဘက္ရွိေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားစုေ၀းရာကိုတေရြ႕ေရြ႕
လွမ္းသည္။

ေ၀ါခနဲရယ္လိုက္ေသာရယ္ေမာသံတခ်ဳိ႕၊ဆူဆူညံညံေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုမႈမ်ား၊နာမည္ရင္း မေခၚဘဲနာမည္ပ်က္မ်ားကိုေခၚရင္းေနာက္ေျပာင္ေနသူမ်ား၏ဆူညံသံမ်ား၊နားစည္ကို လာေရာက္ရို္က္ခတ္စဥ္ခုနတုန္းကျဖစ္ေပၚေနေသာစိုးရြံ႕စိတ္၊တုန္လႈပ္စိတ္တို႕မရွိေတာ့သလိုခံစားရ၏။

ဒါငါ့ေက်ာင္းပဲ။ငါတက္ရမယ့္ေက်ာင္းပဲ။သူတို႕လည္းငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ငါ့ေနာင္ေတာ္အစ္မေတာ္ေတြပဲဟုေတြးရင္းအားတက္ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ေလး၀င္လာသည္။
ဘာလုပ္လုပ္စိတ္မခ်တတ္ေသာအေမကသူတို႕ရပ္ကြက္ႏွင့္ကပ္လ်က္ရွိေသာတျခားရပ္ကြက္မွ
သူ႕အသိတစ္ေယာက္၏သားစတုတၳႏွစ္၀ိုင္အိုင္တီေက်ာင္းသားကိုေခၚ၍သူႏွင့္အတူေက်ာင္းသြား
အပ္ေစခဲ့၏။ေက်ာင္းမဖြင့္မီ တစ္ပတ္ေလာက္အတြင္းမွာေက်ာင္းအပ္လက္ခံၿပီမို႕ေက်ာင္းကိုတစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသာသူ႕အဖို႕ထိုအစ္ကိုႀကီးအကူအညီေၾကာင့္ေက်ာင္းအပ္ရာ၌အခက္အခဲမရွိအဆင္ေျပခဲ့၏။

ခုေတာ့ေက်ာင္းအပ္စရာလည္းမလို၍ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။သူမ်ားေတြ ၾကည့္ေတာ့လည္းေက်ာင္းမအပ္ရေသး၍ပံုစံ၀ယ္ေနသူ၊ပံုစံျဖည့္ေနသူ၊ဓါတ္ပံုကပ္ေနသူ၊ေငြစာရင္း႒ာန
မွာေငြသြားသြင္းဖို႕ျပင္ဆင္ေနသူ၊ေက်ာင္းသား ကတ္ထုတ္ေနသူ၊ ဘာမွမဟုတ္ဘဲရပ္စကားေျပာေနသူစသည္ျဖင့္ေတြ႕ေနရ၏။

ဟိုေငးသည္ေငးလုပ္ရင္းေက်ာင္း၏ပင္မတိုင္လံုးႀကီးကိုသြားမွီ၍ေငးမိေငးရာေငးေနလိုက္ျပန္သည္။ သူ႕လိုေက်ာင္းသားသစ္မ်ားေယာင္လည္ လည္ျဖစ္ေနတာၾကည့္ရင္းစိတ္ထဲကငါလည္းေက်ာင္းသာေစာ
မအပ္ထားရင္ခုေလာက္ဆိုရြာလည္ေနေလာက္ၿပီဟုေတြး၏။

၀ိုင္အိုင္တီရယ္။ငါကေဆးကိုအမွတ္မမီလို႕ဒီကိုေရာက္လာတာပါ။ငါ့ဘ၀မွာ လြတ္လပ္တဲ့ေပ်ာ္စရာေတြမင္းဆီကရႏိုင္ပါ့မလားဟုစိတ္ထဲကေရရြတ္ရင္း အၾကည့္ကတစ္ေနရာရွိလူမ်ားစုအံုေနရာသို႕ေရာက္သြား၏။

သူလိုေက်ာင္းသားသစ္ေတြခ်ည္းပဲဟုထင္၍အနားကိုသြားၾကည့္ဖို႕ဆံုးျဖတ္ ရင္းေျခလွမ္းကိုေရႊ႕သည္။ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့မွအခ်ိန္စာရင္းကူးေနပါလားဟုအသိ၀င္သည္။

' ပထမႏွစ္စာသင္ခ်ိန္ ဇယား ' တဲ့။

လြယ္အိတ္ထဲကေဘာလ္ပင္ႏွင့္စာအုပ္ကိုထုတ္ၿပီးသူမ်ားေတြကူးသလိုလိုက္ကူးေနမိ၏။

" ဒီကသူငယ္ခ်င္းတို႕ဘာကူးေနတာလဲဟင္"

အခ်ိန္စာရင္းကိုစကူးစဥ္မွာပင္ေနာက္ကေခၚသံေၾကာင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။သူ႕လိုေခတ္ဆန္ဆန္
၀တ္ဆင္တတ္ေသာရြယ္တူလူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႕သည္။

" ဒီမွာပထမႏွစ္စာသင္ခ်ိန္ေတြကပ္ထားတယ္ေလ။အဲဒါကူးေနတာ "

"ဟာ၊အဲဒါဆိုသူငယ္ခ်င္းကူးၿပီးကိုယ္ကူးခ်င္တယ္။ရမလား။ခုလူမ်ားေနေတာ့လွမ္းၾကည့္ရင္
လည္းျမင္မွာမဟုတ္ဘူး"

" ရပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ခဏကူးလိုက္ဦးမယ္။ခဏေစာင့္ "

သူ႕စကားအဆံုးၿပံဳစိစိျဖစ္သြား၍သူေျပာတာဘာမွားသြားပါလိမ့္ဟုေတြးသည္။

" သူငယ္ခ်င္းလည္းဖတ္စ္ရီးယား။ကိုယ္လည္းဖတ္စ္ရီးယား။ ကၽြန္ေတာ္ေတြဘာေတြလုပ္မေနစမ္းပါနဲ႕။ခ်စမ္းပါ။မင္းတို႕၊ငါတို႕"

တီရွပ္အက်ီၤအနက္ေပၚမွအရိုးေခါင္းပံုကိုေငးရင္းေခါင္းညိတ္ျပလိုက္၏။အက်ၤီကိုေဘာင္းဘီေပၚ
ဆြဲဆန္႕ေနေသာပံုကတကယ့္ေပါ့ပါးသြက္လက္ေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ပံုစံ။ၾကည့္ဦး။လြယ္အိတ္ကရိုးရိုးကခ်င္လြယ္ အိတ္ျဖစ္ေသာ္လည္းႀကိဳးကေသးေသး၊အထံုးတစ္ထံုးကို လည္းေသးေသးေလးျဖစ္ေအာင္ထံုးထားလိုက္ေသးသည္။

သူကဒါမ်ဳိးကိုသေဘာက်သည္။အေမကအျမင္မေတာ္ဘူးထင္၍ငယ္စဥ္ ကတည္းကဆိုဆံုးမခဲ့၍သာေဘာင္းဘီ၀တ္တတ္ခဲ့ေသာ္လည္းသူမ်ား လိုေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္းမ၀တ္တတ္ခဲ့။ရိုးရိုးရွပ္အက်ီၤ၊ဘက္ဂီ
ေဘာင္းဘီပြပြ၊စတိုင္လ္ေဘာင္းဘီတို႕ကိုသာ၀တ္တတ္ခဲ့သည္။အဲ-သူ႕ေရွ႕ကပုဂၢိဳလ္လိုေၾကာင္ေၾကာင္က်ားက်ားတီရွပ္မ်ားကိုေတာ့အေမကခြင့္ မျပဳ။သည္ေတာ့သူ႕မွာတီရွပ္သိပ္မရွိ။ရွိသည့္တီရွပ္မ်ားကလည္းအမ်ား အားျဖင့္ပံုရိုးရိုး၊စတစ္ကာရိုးရိုးအက်ၤီမ်ားႏွင့္ဒယ္လ္ကိုတို႕လိုအေရာင္
ႏွင့္ေျပာင္အဆင္မ်ားသာျဖစ္ေနသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္သူ မ၀တ္ရေသာ္လည္းတျခားသူေတြအဲဒီလို၀တ္လွ်င္ သေဘာက်သည္။လူငယ္ဘ၀မွာ၀တ္ခ်င္တာ၀တ္၊စားခ်င္တာစား၊မွန္တာသာလုပ္။
တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ဘယ္သူ႕မွမထိခိုက္ေစႏွင့္။ဒါသူ႕ခံယူခ်က္။ခုသူ႕ေရွ႕ကပုဂၢဳိလ္ကသည္လို အစားထဲကျဖစ္မည္။မဆုိးဘူး။ခင္ဖို႕ေတာ့ေကာင္းသည္ဟုေတြး၏။

အခ်ိ္န္စာရင္းဆက္ကူးၿပီးေပးလိုက္ေတာ့သူ႕ကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္၏။ ၿပီးမွ........

" သူငယ္ခ်င္းကဘယ္Sectionကလဲ "

ဟုေမးသည္။

" Section B ကေလ။သူငယ္ခ်င္းကေရာ "

ေဘာလ္ပင္ကိုလြယ္အိတ္ထဲထည့္ၿပီးေမးေတာ့ၿပံဳးေနသည္။ၿပီးေတာ့လက္ထဲမွာရွိေသာ
သူ႕အခ်ိန္စာရင္းကူးထားသည့္စာအုပ္ကိုဘယ္လက္မွာကိုင္၍ညာလက္ကိုေရွ႕ဆန္႕ေပးသည္။

" ကိုယ္လည္း B ပဲ။အိုေကပဲကြာ။တစ္ခန္းတည္းသူငယ္ခ်င္းေတြပဲ။ ကိုယ့္နာမည္ကသန္႕စင္ေအာင္လို႕ေခၚတယ္။သူငယ္ခ်င္းနာမည္ေရာ။ "

"ကိုယ့္နာမည္မင္းထင္ပါ။ဒါနဲ႕သန္႕စင္ေအာင္ကနယ္ကလား။ရန္ကုန္ ကလား "

လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီးျပန္ေမးလိုက္၏။

" ကိုယ္ကတိုက္ႀကီးကပါ။ခုဇီ၀ကေဆာင္မွာေနတယ္။ခဏေလးေနာ္။ အခ်ိန္စာရင္းကူးလိုက္ဦးမယ္။မင္းထင္ကအကုန္ကူးထားေတာ့ပိုေကာင္းသြားတယ္။"

အခ်ိန္စာရင္းေတြကိုၾကည့္ၿပီးေျပာေတာ့သူေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ပထမႏွစ္စာသင္သား
ခုနစ္ရာ ့ငါးဆယ္ေက်ာ္ႏွင့္မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ေျပာင္းမ်ားရွိ၍အတန္းေလးခုခြဲသင္ၾကရာ
ထိုတန္းခြဲေလးခု၏အခ်ိန္ဇယားကိုသူကအကုန္ကူးထားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္။
ကူးထားတာေကာင္းမည္ထင္ၿပီးအကုန္ကူးထားျခင္းပင္။

" ကိုယ့္အခန္းကမေကာင္းေတာ့သူမ်ားအခန္းသြားတက္လို႕ရတယ္ေလ။ ဒါနဲ႕အခုငါတို႕အခ်ိန္က
Practical အခ်ိန္္ႀကီးပဲ။ေအးေအးေဆးေဆးနားလို႕ ရတယ္။ မင္းနဲ႕ငါၿပီးရင္ေလွ်ာက္ၾကည့္ ရေအာင္ "

သူထင္သည့္အတိုင္းပင္။ဒါေၾကာင့္သူကမဆိုးပါဟုေတြးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ခုနေလးတင္ခင္သည္။အခုမင္းေတြ၊ငါေတြျဖစ္ကုန္ၿပီေလ။

" ေကာင္းသားပဲ။ငါလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတာ။ဒီေက်ာင္းကို တစ္ေကာင္တည္း၀င္လာတာ။"

" ဟားဟား။ငါ့လိုပဲဘာမွမပူနဲ႕။ခုကစၿပီးမင္းနဲ႕ငါနဲ႕ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္သြားၿပီ "

သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္စြာရယ္ၿပီးအခ်ိန္စာရင္းဆက္ကူးေနေတာ့သူေစာင့္ ရင္းၿပံဳးေနမိေတာ့သည္။

x x x x x

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Tuesday, January 24, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၃ )

တိုင္လံုးႀကီးမ်ားေအာက္အေရာက္မွာလက္မွနာရီကိုငံု႕ၾကည့္ေတာ့ခ်ိန္းထား သည့္အခ်ိန္ေရာက္ဖို႕လိုေသး၏။သူကသာေစာထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ခုလည္းအမွန္ကေက်ာင္းကိုလြမ္းလို႕၊ေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သက္သမွ်
ျပန္ၿပီးတမ္းတခ်င္လို႕တမင္ေစာထြက္လာခဲ့ျခင္းပင္။

အေတြးႏွင့္ေၾကာျငာဘုတ္မ်ားရွိရာသြားၾကည့္ၿပီးေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးခန္းကို
လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။သူမသိေသာ၀န္ထမ္းအခ်ဳိ႕၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ႏွင့္
အလုပ္ရႈပ္ေနတာေတြ႕၏။

' ဩဘာလမ္း '

အၾကည့္ကရုတ္တရက္ဩဘာလမ္းကိုေရာက္သြား၏။စာစစ္ခ်ိန္မို႕ေက်ာင္း
အတြင္းပိုင္းကိုတာ၀န္ရွိသူမ်ားမွအပမ၀င္ရေအာင္ေက်ာင္းပင္မေဆာင္၏ အတြင္းသံတံခါးမႀကီးမ်ားကိုပိတ္ကာလံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္
ေသေသခ်ာခာ်ထားထားသည္မို႕ဩဘာလမ္းကိုလွမ္းၾကည့္ရတာအားမရခ်င္။
ပု႑ရိက္တန္းညီညီေတြကေတာ့ဟိုအရင္ကႏွယ္ဘာမွ်မေျပာင္းလဲ။ျမက္ခင္း
စိမ္းစိမ္းေတြေရာေျပာင္းလဲေနၿပီလား။သူမသိႏိုင္။

" ............. "

ဩဘာလမ္းထိပ္မွာေထာင္ထားေသာဆိုင္းဘုတ္ေသးေသးမွစာမ်ားကို
အေတြးႏွင့္ရြတ္ရင္းဟိုစဥ္ကအကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ခဲ့ေသာဩဘာလမ္းမွပံုရိပ္တို႕
သူ႕ဆီကိုပူးကပ္ခိုတြယ္လာေခ်ၿပီ။

ရပ္ေနရာမွေျခလွမ္းကိုေရႊ႕ရင္း' ေရာမတိုင္လံုးႀကီးမ်ား'ဟုေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ားေခၚ
ခဲ့သည့္တိုင္လံုးႀကီးမ်ားေအာက္ေျခရွိေလွကားထိပ္မွာသြားထိုင္လိုက္သည္။
ၿပီးေတာ့ဟိုးေ၀းေ၀းကစာအုပ္ဆိုင္ဆီဘာရယ္မဟုတ္ေငးေနမိ၏။

၀င္ထြက္ေနေသာကားတခ်ဳိ႕၊ပ်ံသန္းေနေသာငွက္တခ်ဳိ႕၊ဘတ္စ္ကားမွတ္
တိုင္ႏွင့္အနီးဆံုး ' ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္ ' မွ၀င္ထြက္ေနေသာလူေတြ။
တစ္ခ်ိန္တုန္းကလည္းသည္ပံုရိပ္ေတြပဲ။ ခုလည္းသည္ပံုရိပ္ေတြပဲေလ။
အေတြးမွာလြန္ခဲ့ေသာကိုးဆယ္ခုႏွစ္စြန္းကာလမ်ားဆီသို႕ျပန္လည္
တမ္းတေနမိျပန္သည္။

x x x x x

ရာသီေတြလည္းတေရြ႕ေရြ႕ေက်ာ္လြန္ခဲ့ပါၿပီ ေႏြး။
သစ္ပင္၊သစ္ရြက္၊ပန္းပြင့္၊ပန္းခက္ေတြလည္းေ၀လိုက္၊ေႂကြလိုက္နဲ႕
အခ်ိန္ေတြကိုတေရြ႕ေရြ႕ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကၿပီေလ။

ဘယ္အရာမွမတည္ၿမဲတဲ့ေဟာဒီေလာကႀကီးထဲမွာလူေတြလည္းေ၀လိုက္ ၊ေႂကြလိုက္နဲ႕သစ္ရြက္ေတြလိုေျပာင္းလဲခဲ့တာပါပဲ ေႏြး။

တကယ္ေတာ့အခ်ိန္ဆိုတာအရာရာကိုေျပာင္းလဲမႈေတြဖန္ဆင္းေပးႏိုင္တဲ့ တန္ခိုးရွင္ပဲလို႕ကိုယ္ထင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ေႏြးေရ......။အဲဒီအခ်ိန္ဆိုတာကမေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အရာေတြေလာကမွာ
ရွိေနေသးတယ္ေလ။

အဲဒါေတြကဘာေတြလဲဆိုေတာ့ကိုယ္တို႕ရင္ထဲမွာအၿမဲတမ္းရွိေနမယ့္ကိုယ္ တို႕ရဲ႕တကၠသိုလ္ဆုိတဲ့ပညာရွာမွီးရာ၊ေပ်ာ္ရႊင္မက္ေမာဖြယ္က်ာင္းေတာ္ႀကီး ရယ္၊ကိုယ္တို႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ဘယ္ေတာ့မွမကုန္ဆံုး
ႏိုင္မယ့္ခင္မင္မႈေတြရယ္၊ကိုယ္တုိ႕ရင္ထဲကခံစားမႈေတြရယ္ေပါ့။

အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း၊ရာသီေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း၊
အခ်ိန္ကာလနဲ႕အတူေရြ႕လ်ားလို႕မပါသြားခဲ့တာအဲဒါေတြပါဆိုရင္ကိုယ္နဲ႕
အၿမဲဆန္႕က်င္ဘက္လိုေနတတ္တဲ့ေႏြးကျငင္းဦးမလားမသိပါဘူး။

ေႏြး ျငင္းလို႕မရႏိုင္ပါဘူး။ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ဆိုတဲ့ေက်ာင္းႀကီး ကိုျမင္ေတြ႕ရတာနဲ႕ေႏြးကိုကိုယ္ေျပာတာေတြယံုၾကည္လက္ခံလာမွာပါ။
ကိုယ္ခံစားရသလိုေႏြးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ကိုယ့္လိုပဲခံစားရမွာပါ။
ကိုယ့္လိုပဲယံုၾကည္လက္ခံလို႕ကိုယ့္လိုပဲတမ္းတမိၾကဦးမွာပါပဲ။

ဟုတ္တယ္ေႏြးေရ။ကိုယ္တုိ႕ေလာကႀကီးထဲကေျပာင္းလဲမႈေတြၾကားမွာ မေျပာငး္လဲဘဲအစဥ္ထာ၀ရတည္ရွိေနႏိုင္တာေဟာဒီရန္ကုန္စက္မႈတကၠ သိုလ္ႀကီးရယ္၊ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းေက်ာင္းႀကီးကျဖတ္သန္းထြက္ခြာ ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းေတာ္သူ၊ေက်ာင္းေတာ္သားေတြရဲ႕အရယ္၊အၿပံဳး၊
အလြမ္းေလးေတြပဲမဟုတ္လား။

ခုတည္ရွိေနတဲ့တကၠသိုလ္နဲ႕ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕စရိုက္ေတြဟာ၊
ကိုယ္တို႕ေတြရွိခဲ့စဥ္ကတကၠသိုလ္နဲ႕ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ပံုရိပ္ေတြနဲ႕
ဘာမ်ားျခားနားဦးမွာလဲ။

ခုလည္းေပ်ာ္စရာေတြ၊လြမ္းစရာေတြရွိေနဦးမယ္လို႕ယံုၾကည္ထားတယ္ေလ။
ဟိုးတုန္းကလည္းေပ်ာ္စရာေလးေတြ၊လြမ္းစရာေလးေတြရွိခဲ့ဖူးတာပဲမဟုတ္လား။
အဲဒီတုန္းကကိုယ္တို႕ရဲ႕တကၠသိုလ္ႀကီးထဲမွာကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕
ပံုရိပ္ေတြလည္းပါ၀င္ခဲ့တာေႏြးေတာ့သတိရေနဦးမွာပဲလို႕ကိုယ္ထင္မိတယ္ေလ။

သတိရတယ္ေႏြးရယ္.............။

ေႏြးအပါအ၀င္ကိုယ္တို႕နဲ႕က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ကိုယ့္ရဲ႕ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ေႏြးရဲ႕
ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ကိုယ္တို႕ရဲ႕ရယ္ေမာသံေတြကိုႏွစ္ၿခိဳက္စြာခံုမင္တတ္ခဲ့တဲ့ေဟာဒီ
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးရယ္၊ဩဘာလမ္းရယ္၊စာသင္ခန္းေတြရယ္၊
ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အေဆာင္ေတြရယ္၊အားလံုးရဲ႕အရယ္၊အရႊတ္၊အေနာက္
၊အလြမ္းေလးေတြရယ္၊ၿပီးေတာ့ကိုယ္တို႕ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ႀကီးရဲ႕စာသင္ခန္းထဲမွာ၀ဲပ်ံေနတဲ့ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ႏိုင္ေတာ့တဲ့ စကၠဴ ျမားေလးေတြရယ္ကိုကိုယ္ျပန္ၿပီးသတိရေနမိၿပီေလ။

က်ဥ္းက်ပ္ရႈပ္ေထြးေနတဲ့အလုပ္ခြင္ဘ၀နဲ႕ႏိႈင္းစာရင္ဘာမွမဆိုင္ေအာင္ေပါ့ပါး
လြတ္လပ္ခဲ့တဲ့ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘ၀ဟာကိုယ္တို႕ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ဘ၀တစ္ခုလို႕ေႏြးဆိုမလား။
ကိုယ့္အေတြးထဲမွာေတာ့အဲဒီေက်ာင္းသားဘ၀ကိုျပန္ၿပီးရယူၾကည့္မိပါၿပီေႏြး။

အစဥ္ထာ၀ရလွပေနမယ့္ကိုယ္တို႕ရဲ႕စိတ္ကူးေလးေတြထဲကလြမ္းစရာအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြပါပဲေႏြးေရ။
ကိုယ့္ရင္ထဲမွာတစ္ခါျပန္လို႕ သက္၀င္လာခဲ့ျပန္ပါၿပီေလ။

x x x x x

( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Saturday, January 21, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " (၂ )

ဟိုးေ၀းေ၀းမွသစ္ရိပ္ကိုလွမ္းျမင္စဥ္ရင္သည္တုန္ခါခ်င္သလိုျဖစ္လာ၏။
တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့ေသာျမင္ကြင္းတို႕ကိုဥေပကၡာျပဳရင္းကားအရွိန္ကိုေလွ်ာ ့ သည္။ေရွ႕မွာေက်ာင္း၀င္ေပါက္ကိုလွမ္းျမင္ေနၿပီပဲ။

" ဦးလူေပါေပါင္းမိုး "

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားစြာကေခၚခဲ့ၾကေသာနာမည္။ေနာင္ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ကာလထိ
တည္ရွိေနဦးမည္ဆိုတာမသိ။အရာရာသည္ေျပာင္းလဲျခင္း မ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ခိုင္မာစြာရပ္တည္ခဲ့ေသာအမိုးခံုးခံုး
သည္ဟိုစဥ္ကႏွယ္မေျပာငး္လဲ၍တအံတဩျဖစ္ရေသးသည္။

" ရန္ကုန္နည္းပညာတကၠသိုလ္
YANGON TECHNOLOGICAL UNIVERSITY "

ေက်ာင္းၿပီးခါနီးေျပာင္းခဲ့ေသာနာမည္စာလံုးအသစ္ျဖင့္ေတာက္ပ လြန္းေနေသာဆိုင္းဘုတ္ကိုေငးၾကည့္ရင္းခံုးဆင္းမွာလုပ္ထားေသာ
 Speed ေလွ်ာ့သည့္ Slow Down ( Bump )ကတၱရာလမ္းခံုးခံုးကို သတိျပဳမိသည္။ ကားကိုအရွိန္ပိုေလွ်ာ့ရင္းျဖည္းျဖည္းခ်င္းေက်ာ္လိုက္၏။
သူတို႕ေက်ာင္းၿပီးခါနီးမွာလုပ္ခဲ့ေသာအရာမ်ားစြာထဲမွတစ္ခုျဖစ္သည္ကို
မွတ္မိေနသည္။ဤကဲ့သို႕ Bump မ်ဳိးေနာက္တစ္ခုရွိေသးသည္။ ' ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္ ' ဟုေခၚၾကေသာလူအမ်ားစု၀င္ရာအေပါက္နားမွာ။
ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္ကားမ်ားအရွိန္ေလွ်ာ့ေမာင္းေစရန္လုပ္ခဲ့ေသာ
အရာမ်ားဟုေတြးသည္။

အေတြးကိုခဏရပ္ရင္း ' ဦးလူေပါေပါင္းမိုး' ျဖဴ ျဖဴဘက္ကိုကားခ်ဳိးခ် လိုက္၏။ေစ့ထားေသာသံတံခါးေဘးမွတာ၀န္က်ဂိတ္ေစာင့္ကလွမ္းၾကည့္ၿပီး
သူ႕ဆီေလွ်ာက္လာတာေတြ႕၏။ကားကိုစက္သတ္ၿပီးေစာင့္ေနလိုက္သည္။

" ဘယ္ကိုသြားမလို႕ပါလဲခင္ဗ်ာ "
"မႏၱေလးနည္းပညာတကၠသိုလ္ကေရာက္ေနတဲ့ဆရာတစ္ေယာက္ဆီသြားခ်င္လို႕ပါ"

ေခတၱေတြေ၀သြားသည္။သူ႕မ်််က္ႏွာကိုအကဲခတ္ၿပီးသံတံခါးကိုအသာတြန္း ဖြင့္ေပး၏။

" ဆရာကဆရာဦးေက်ာ္၀င္းထြဋ္ဧည့္သည္မ်ားလားမသိဘူး။ "

သူလာမွာဖုန္းဆက္ထား၍သူ႕သူငယ္ခ်င္းကဂိတ္ကိုႀကိဳအေၾကာင္းၾကား
ထားတာပဲဟုေတြးသည္။ဂိတ္ကိုအေၾကာင္းၾကားမထားပါကသူ႕ကား၀င္ဖို႕
လြယ္ပါ့မလားမသိ။လူသာ၀င္ခြင့္ရႏိုင္သည္ထင္၏။

"ဟုတ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ခ်ိန္းထားလို႕ပါ။ကၽြန္ေတာ့္မွာကုမၸဏီ
၀န္ထမ္းကတ္ပါပါတယ္။ယူထားလိုက္ပါ။"

ဂိတ္ေစာင့္ကသူ႕ကတ္ကိုခဏဖတ္ၾကည့္၍ေခါင္းညိတ္သည္။ၿပီးေတာ့
ကတ္ကိုယူထားလိုက္သည္။

" ရပါၿပီဆရာ။ ၀င္သြားပါ။ "

ဂိတ္ေစာင့္၏စကားအဆံုးဂီယာထုိး၍ကားကိုေက်ာင္း၀င္းႀကီးထဲ
ထိုး၀င္လိုက္သည္။စိတ္ထဲမွာေတာ့မိခင္ရင္ခြင္ထဲျပန္ေရာက္လာသလိုခံစားရ၏။

x x x x x

ခ်ိန္းထားသည္ကကင္တင္းန္မွာမို႕ကားကိုကင္တင္းန္ဘက္ခ်ဳိးမည္စိတ္ကူးၿပီး
ဟိုးေ၀းေ၀းမွလွမ္းျမင္ရေသာတိုင္လံုးႀကီးမ်ားကိုတစ္ခါျပန္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပၚ၏။
ကားကိုဘယ္ဘက္သို႕ခ်ဳိးၿပီးေ်ယာက္်ာ္းေလးေဆာင္မ်ားေရွ႕မွလမ္း အတိုင္းေက်ာင္း၏အထင္ကရတိုင္လံုးႀကီးမ်ားဆီကိုေမာင္းသည္။

ေအမွအက္ဖ္အထိရွိေသာေယာက်ာ္းေလးေဆာင္ေျခာက္ေဆာင္တြင္ အက္ဖ္ေဆာင္ကေနာက္ဖက္က်၍ေအမွအီးအထိငါးေဆာင္ကေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွာ
ရွိေနသည္။

ရန္ကုန္၊အင္းစိန္လမ္းမႀကီးကိုမ်က္ႏွာမူထားေသာထိုအေဆာင္မ်ား၏ေရွ႕တြင္
စိမ္းလဲ့ေသာျမက္ခင္းႏွင့္ပု႑ရိက္တန္းညီညီမ်ားကေတာ့နဂိုအတိုင္းလွဆဲ၊
 ပဆဲ၊၀င့္ႂကြားဆဲ၊ဂုဏ္ယူဆဲ။

ဟိုးေ၀းေ၀းမွာရွိေနသည့္အနီေရာင္အလံတစ္ခုတလူလူလြင့္ေနၿပီး၊
 ' YANGON TECHNOLOGICAL UNIVERSITY' ဆိုသည့္စာသား ပါရွိေသာေက်ာင္း၏ပင္မအေဆာက္အအံုႀကီး၏အရိပ္အာ၀ါသကို
ခိုလႈံကာသူတို႕လည္းေမာ္ႂကြားခ်င္တုိင္းေမာ္ႂကြားေနေလၿပီ။

ကားကိုေရပန္းႀကီးရွိရာပန္းၿခံအ၀ိုင္းနားကကပ္၍ျဖတ္ၿပီးကားပတ္ကင္ရွိရာမွာသြားထိုးသည္။
မွန္ေတြအလံုပိတ္ၿပီးတံခါးေသာ့ခတ္၍ကားပတ္ကင္ကိုေ၀့ခနဲၾကည့္မွ အျခားေသာကားမ်ားလည္းအနညး္ငယ္ရွိေနတာသတိထားျဖစ္သည္။ေက်ာင္းပိတ္
ရက္ျဖစ္ေသာ္လည္းဆရာ၊ဆရာမတို႕အမွတ္ျခစ္ဖို႕ေရာက္ေနႏိုင္တာသူသိသည္။
သူ႕သူငယ္ခ်င္းေက်ာ္၀င္းထြဋ္ေတာင္အမွတ္ျခစ္ၿပီးမၾကာခင္ ကမွျပန္ေရာက္သည္ပဲဟုေတြးမိ၏။
အေတြးႏွင့္ပင္ေက်ာင္း၏ပင္မ၀င္ေပါက္ရွိရာတိုင္လံုးႀကီးမ်ားဆီေျခစ လွမ္းမိျပန္သည္။

x x x x x

[ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။]

[ ဤစာမူသည္ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏ မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။]

Friday, January 20, 2017

" အစဥ္ထာ၀ရ " ( ၁ )

 ဘေလာ့ခ်စ္သူမ်ားခင္ဗ်ား.........

ကၽြန္ေတာ္ေရးထားခဲ့ဖူးတဲ့လံုးခ်င္း၀တၳဳရွည္တစ္ပုဒ္ကိုခ်ျပပါရေစ။ဒီလံုးခ်င္း၀တၳဳ နာမည္ကို " အစဥ္ထာ၀ရ " လို႕အမည္ေပးထားပါတယ္။ခံစားၾကည့္ပါခင္ဗ်ာ။

ဆူးသစ္
၂၃း၁၈ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )
၂၀.၀၁.၂၀၁၇

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

သံေယာဇဥ္ ရာသီဖြဲ႕
နာရီလွည့္ ေမွးမိွန္အို။
ထုိခဏမွာေပါ့
အိုၾကသူ လူတခ်ဳိ႕ယြင္းေလလည္း
ႏွင္းေႏြမိုးထဲ မားမားရပ္ပါလို႕
အားျပတ္ကာ သူမလဲေပဘု
သာဆဲပါ ခမ်ာေတြ ရႈေလေတာ့
အစဥ္အၿမဲသာေၾကာ ့ ရြက္ႏုလက္စို
( ဪ-ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕.......)
ရင္ထဲမွာေပါ့ စက္မႈတကၠသိုလ္။ ။
သားလတ္
[ ၁၉၉၄ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ေရႊသမင္မဂၢဇင္းပါ သားလတ္ ၏ ' အစဥ္ထာ၀ရ '
( အခ်စ္ဆံုးသုိ႕အိတ္ဖြင့္ေပးစာ ) တြင္ပါ၀င္ေသာကဗ်ာျဖစ္ပါသည္။ ]

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

" ေႏြးဟာ ငါ့ရဲ႕အစဥ္ထာ၀ရပါကြာ။
ငါဟာသူ႕အတြက္ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။
သူကေတာ့ငါ့ရဲ႕ အစဥ္ထာ၀ရပါပဲ သူငယ္ခ်င္းရာ "
မင္းထင္ ( သို႕မဟုတ္ ) ကင္း

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

" လူတစ္ေယာက္နဲ႕တကယ့္ဘ၀ထဲကိုႏွစ္ဦးတည္းျဖတ္သန္းရမယ့္ အခ်ိန္၊ျဖတ္သန္းႏိုင္တဲ့အား၊ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္၊ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေရာက္၊
ငါကိုယ္တိုင္ကအနစ္နာခံႏိုင္မယ့္လူ၊ သူကိုယ္တုိင္ကလည္းငါမွငါလိုျဖစ္ၿပီး၊
 ငါကလည္း သူမွသူလို႕ေျပာရေလာက္ေအာင္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ျဖစ္ရတဲ့သူကို
ငါေတြ႕သြားၿပီ။ ငါသူနဲ႕ဆိုအားလံုးကိုရင္ဆုိင္ရဲတယ္။ငါ့အနားမွာသူ
ရွိေနေစခ်င္တယ္။ခဏ မဟုတ္ဘူး။ အၿမဲတမ္းအစဥ္ထာ၀ရ။
ငါကသူ႕ကိုအားကိုးခ်င္တယ္။ ငါကိုယ္တိုင္လည္းသူနဲ႕ဆိုရင္
ဘယ္ဘ၀မ်ဳိးမွာမဆိုျဖတ္သန္းရဲတယ္။သူက ငါနဲ႕ပတ္သက္ရင္
အနစ္နာခံႏိုင္တယ္လို႕ငါထင္တယ္။
ငါကလည္းသူ႕လိုပဲခံစားရတယ္။အဲဒီမွာပဲအခ်စ္ဆိုတာ
ဘာလဲဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ရယ္၊ခ်စ္သူဆိုတာ
ဘယ္လိုလဲဆိုတာရယ္ကိုငါသိလိုက္ရတယ္ေလ။ "
ႏွင္းႏြယ္ေႏြး ( သို႕မဟုတ္ ) ကြင္း

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

" စိတ္ခ်။ ႏွင္းႏြယ္ေႏြးဆိုတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရင္ထဲကို
ယူဘယ္ေတာ့မွေရာက္မလာေစရဘူး။ "
" အဲဒီေလာက္အထိကိုယ့္ကိုနာၾကည္းသလား"
" နာၾကည္းရံုတင္မကဘူး။သတ္ေတာင္သတ္ပစ္ခ်င္တယ္။"
" ဟုတ္လား။ ကိုယ္ကေတာ့ ေႏြးအတြက္အသက္ဆက္ ရွင္ေနမွာေသခ်ာတယ္။"

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

( ကၽြန္ေတာ္ဆူးသစ္၏မူပိုင္ျဖစ္ပါသည္။ )
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...