“အနားဒူေရး”

ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနေသာ အလုပ္ထဲမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆိုခဲ႔သည္။ Jurong Island မွာ Project အႀကီးႀကီး လုပ္ရင္း Cable မ်ားဆြဲရန္ အခ်ိန္က်လာေသာ အခါ တျခား Site မွ အလုပ္သမားမ်ားပါ ထပ္ေခၚ ရေတာ႔၏။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ လူမ်ဳိးျခား မ်ားစြာ ထပ္မံ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံရေတာ႔သည္။ ထိုအထဲက မွ ကုလားတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ထူးထူးျခားျခားပင္။

သူက Foreman ။ သူ႔ကို စသိေတာ႔ ေျမျပင္မွ ေခါင္မိုးေပၚသို႔ Cable အႀကီးႀကီးမ်ား ဆြဲသည္႔ အခ်ိန္။ ျမန္မာမ်ားက သူ႔ Timing မွာ လိုက္ဆြဲရသည္။ သူက Foreman ျဖစ္၍ သူ႔စကားကို အလုပ္သမားမ်ား နားေထာင္ရသည္႔ သေဘာ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စသိပံုကလည္း ၾကည္႔ပါဦး။ Safety Supervisor ျဖစ္သည္႔ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔အဖြဲ႕ကို ေစာင့္ၾကည္႔ေနတုန္း သူကၽြန္ေတာ္႔ဆီ ေရာက္လာသည္။

"အစ္ကို ့ - မဂၤလာပါ"

"ဟင္"

ကၽြန္ေတာ္ အံ႔ၾသသြားသည္။ ရယ္လည္း ရယ္ခ်င္၏။ ကုလားတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမန္မာလို ပီပီသသ ႏႈတ္ဆက္ေနတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ Safety ျဖစ္ေန၍ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ပင္ 'မဂၤလာပါ' ဟု ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဘာမွ် ဆက္မဆိုျဖစ္။ Site ထဲမွာ နီးစပ္ရာ သင္ရင္း ဘာသာစကားမ်ား တတ္ကုန္ၾကသည္က အထူးအဆန္း မဟုတ္။ သည္ေလာက္ေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔ဟု ေတြးကာ ေနၾကည္႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔အထင္ လြဲသြား၏။

"အစ္ကို႔ - ျပႆနာရွိတယ္။ ျပႆနာရွိတယ္"

ေစာေစာက ကုလား ကၽြန္ေတာ္႔အနား လာၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ေျပာသည္႔ စကား။ ဘယ္႔ႏွယ္႔၊ သူက "ျပႆနာရွိတယ္" ကိုပါ သိေနရတာပါလိမ္႔။ အဂၤလိပ္လို Problem ကို ျမန္မာစကား သင္ေပးသူက "ျပႆနာရွိတယ္" ဟု သင္ေပးလိုက္ပံု ရသည္။ ေကာင္းေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ႔ အံ႔ၾသမိေလသည္။

ဘာျဖစ္တာလဲ ဟု အဂၤလိပ္လိုေမးခိုက္ ျမန္မာေတြ သူ႔ကို 'ငါ-မသား' လို႔ေျပာေနတယ္ဟု ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ဆို၏။ အဂၤလိပ္လို ေျပာရင္း ျမန္မာလို 'ငါ-မသား' ကို ညွပ္ေျပာတာ ျဖစ္၏။ ဗုေဒၶါ၊ သူက ျမန္မာလို ဆဲတာပါ နားလည္ ေန၏။ သင္ေပးသူမ်ားကလည္း လံုးေစ႔ ပတ္ေစ႔ သင္ေပးလိုက္ပံု ရသည္။

ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာမ်ားနား သြားၿပီး ေမးေတာ႔ 'ဟုတ္တယ္အစ္ကို၊ ေနပူထဲ ဆက္တိုက္ ဆြဲခိုင္းေနလို႔ ဆဲလိုက္တာ၊ ဒီေကာင္ ျမန္မာစကား နားမလည္ဘူးထင္လုိ႔' ဟု လူသစ္ေလးမ်ားက ေျပာ၏။ ကုလားႏွင့္ အတူ တျခား Site မွ ပါလာေသာ ျမန္မာမ်ားက ၿပံဳးၿပီး ၾကည္႔ေန၍ ကၽြန္ေတာ္က 'ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ နားလည္လား' ဟု ေမးလိုက္သည္။ 'ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ လုပ္လာေတာ႔ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ သိေနၿပီ အစ္ကိုရ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်င္း ဆဲၿပီးေနာက္ေနတာ သူခဏခဏၾကားၿပီး မွတ္မိသြားတာ၊ သူသိခ်င္တာလည္း ေမးေတာ႔ ေျပာျပမိတာေပါ႔' ဟု ဆို၏။

သည္လိုႏွင့္ ထို Project ႀကီးမွာ ထိုကုလား ေရာက္လာသည္မွ စ၍ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူ မ်က္မွန္းတန္းမိၿပီး ေနာက္ပိုင္း ခင္သြားေတာ႔၏။ သူ႔နာမည္က 'အနားဒူေရး' ။

Cable ဆြဲသူတို႔မွာ Timing ရွိ၏။ 'သားေရး' ဟု သူတို႔ ဘာသာစကားႏွင့္ 'အနားဒူေရး' က ေအာ္လိုက္လွ်င္ အားလံုးက 'ေဟး - ရိုး၊ ေဟး - ရိုး' ဟု ညာသံေပးကာ ဆြဲၾက၏။ Cable အရွည္မ်ား ဆြဲၾကလွ်င္ ထိုအသံမ်ားက Site ထဲမွာ လႊမ္းေန၏။ ထိုအသံ ရွိလွ်င္ 'အနားဒူေရး' တို႔ အုပ္စု ရွိ၏။

Cable အေသး၊ အတို ဆြဲလွ်င္ေတာ႔ ထိုသို႔ မေအာ္ေတာ႔။ 'သားေရး' 'သားေရး' ဟုလိုသလို လိုက္ေျပာ၏။ သူတို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရွင္းျပသည္က 'အနားဒူေရး' ေအာ္ေသာ 'သားေရး' ဆိုသည္မွာ 'ဆြဲ'ဟု ဆိုျခင္းပင္။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာစကားကို တႏိုင္တပိုင္ ေလ႔လာထားေသာ 'အနားဒူေရး' က တစ္ေန႔၌ ျမန္မာတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဘဂၤလား တစ္ေယာက္ ဆြဲေနေသာ အနား ကပ္ၿပီး 'အစ္ကို႔ - ဆြဲ' ဟု ေအာ္၏။ သူက ျမန္မာမ်ားလွ်င္ 'သားေရး' ဟု ေအာ္ခ်င္မွ ေအာ္၏။ 'အစ္က႔ို - ဆြဲ' ဟု ေအာ္တတ္သည္။

ရံဖန္ရံခါ 'ဘကုန္း' တခ်ိဳ႕က ျမန္မာ အဖြဲ႕ထဲ ပါေန၍ 'အနားဒူေရး' က 'အစ္ကို႔ - ဆြဲ' ဟုဆိုလွ်င္ Cable ဆြဲဖို႔ ေအာ္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ၾကသည္။ ထိုေန႔က ျမန္မာအသစ္တစ္ေယာက္မွာ အိမ္ကိုပဲ လြမ္းေနလား၊ ဘာလား မသိ။ 'အနားဒူေရး' ၏ 'အစ္ကို႕ - ဆြဲ' ကို မၾကားလိုက္။ သုိ႔ေသာ္ 'အစ္ကို႔ - ဆြဲ' ဟု ဆိုလွ်င္ Cable ဆြဲခိုင္းသည္ ဟု နားလည္ေသာ 'ဘကုန္း' ေလးက ကုန္းရုန္း ဆြဲပါေတာ႔သည္။

ထိုအခါ 'အနားဒူေရး' မွာ မ်က္ႏွာႀကီး မဲ႔သြားၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ႔ သေဘာက်ကာ ရယ္မိပါေတာ႔သည္။ မရယ္ ခံႏိုင္ရိုးလား။ ကုလား တစ္ေယာက္ ျမန္မာလို ေျပာသည္ကုိ 'ဘကုန္း' က နားလည္ၿပီး Cable ကို နင္းကန္ဆြဲခ်ိန္ မွာ ျမန္မာက နားမလည္သလို ရပ္ၾကည္႕ၿပီး ငူငူႀကီးႏွင့္ Cable ကိုင္ကာ ေငးၾကည္႔ေန၍ Cable က တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။ Site ထဲက ျမန္မာအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာျပေတာ႔ ရယ္ၾကသည္။ ထုိေန႔က 'အနားဒူေရး' သည္ 'အစ္ကို႔ - ျပႆနာရွိတယ္။ ျပႆနာရွိတယ္' ဟုဆိုကာ ညည္းတြား ေနေတာ႔၏။

တစ္ခါမွာေတာ႔ သူ႔နာမည္ကို ေမးေသာ ျမန္မာတစ္ေယာက္ကို 'အနားဒူေရး' က နာမည္ ေျပာျပေသာ္လည္း နားမလည္သည္ႏွင့္ ႀကံဳေတာ႔၏။ ထိုအခါ စိတ္မရွည္ေလေသာ 'အနားဒူေရး' က ထိုျမန္မာ၏ လက္ကို ျဖန္႔ခိုင္းၿပီး သူ႔နာမည္ကို ေရးေပးလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါမွ ျမန္မာလည္း နာမည္ နားလည္သြားေတာ႔သည္။ နားမလည္လွ်င္ ခံႏိုင္ရိုးလား။ 'အနားဒူေရး' သူ႔နာမည္ကို ေရးေပးလိုက္သည္မွာ အဂၤလိပ္လို မဟုတ္။ ျမန္မာလို ေရးေပးလိုက္တာ ျဖစ္သည္။

သည္လိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ Jurong Island မွ Bukom ကို ေခတၱ ေရာက္ေနတုန္း တစ္ညမွာ 'အနားဒူေရး' ဖုန္းဆက္၏။ Site ထဲမွာ Cable သံုးေခ်ာင္း ပ်က္စီးေန၍ Manhole မ်ား ျပန္ဖြင့္ၿပီး ျပန္ဆြဲရမည္တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ရွိစဥ္က အေခ်ာသတ္ၿပီးေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ား ျပန္စရမည္ ဆို၍ 'အနားဒူေရး' စိတ္ပ်က္ေနသည္႔ ပံု။ ထိုထက္ စိတ္ပ်က္စရာက သူမဂၤလာေဆာင္ ျပန္ဖို႔ ခြင့္တင္ၿပီးသားကို ထုိ Cable သံုးေခ်ာင္း ကိစၥေၾကာင့္ CM က ေနပါဦး ဟု ဆြဲထားသည္တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေျမွာက္ေပးလိုက္ပါသည္။ CM ကို မဂၤလာေဆာင္ရွိ၍ ခြင့္ျပဳပါဟု အတင္းေျပာ ရန္ သင္ေပးလိုက္၏။ ခုထိေတာ႔ ဘာမွ် မၾကားရေသး။

ၾကားရႏိုင္တာ တစ္ခုေတာ႔ရွိသည္။ အိမ္ျပန္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္ခါနီးမွ ကပ္တစ္ေနေသာ 'အနားဒူေရး' ၏ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ေအာ္ေနေသာ 'ျပႆနာရွိတယ္၊ ျပႆနာရွိတယ္' ဆိုေသာ အသံမ်ားပင္။ ။

ဆူးသစ္
၂၀း၃၃ နာရီ
၁၅.၁၂.၂၀၁၀

“နစ္ကၽြံကဗ်ာခရီး”

ေန႔ရက္ေလးေတြရဲ႕ၾကားက

ကဗ်ာသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ရွင္ခြင့္
ဒါဟာပစၥဳပၸန္ရဲ႕ပင့္သက္ေတြကို ျဖတ္သန္းမႈျဖစ္တယ္။



ရုရွားကဗ်ာဆရာေပါက္စ 'ယက္စနင္'
သူ႔လည္ပင္းကို ငင္ခဲ႔တဲ႔ႀကိဳးတစ္စ
ဓါတ္ေငြ႕ပိုက္လိုင္းမွာ ႏြားလို ေဆာင့္ရုန္းရင္း
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလုပ္ႀကံလုိ႔ ဆံုးခဲ႔တဲ႔ ဘ၀တစ္ခု
ဒါဟာကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ျပဳစုျခင္းလား။



'ယက္စနင္'လို ကဗ်ာဆရာ 'ဟဲမင္းေ၀း'
ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာျမည္ခဲ႔တဲ႔ ေသနတ္သံမ်ား
ကဗ်ာေတးသြားေတြလိုထားခဲ႔
ဒါလည္းကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕တပ္မက္ျခင္းပဲထင္ရဲ႕။



ရုရွားက ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ 'ေဘာရစ္ပတ္စတာနတ္'
ဖိနပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕နင္းေျခမႈ
မတူညီတဲ႔ေလျပင္းမ်ားရဲ႕တိုက္ခတ္မႈ
ၿပိဳယိုင္လဲလုႏိုဗယ္ဆုႀကီး
ေဒါက္တာဇီဗားဂိုးတစ္ေယာက္ ၾကက္သီးမထ
အသက္ရႈက်ပ္ခဲ႔ရေသာကာလမ်ားစြာ
ဒါဟာ ကဗ်ာသမ်ား၊ စာသမားရဲ႕ရုန္းကန္မႈတစ္ခုေပါ႔။



'အႏုပညာေဟာင္းကိုရိုက္ခ်ိဳး'လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ႔တဲ႔
ရုရွားက ကဗ်ာဆရာ 'ဗလာဒီမာ မာယာေကာ႔ဗ္စကီး'
ႏွစ္ေတြရဲ႕ၾကားမွာ က်ဆံုးခဲ႔ၿပီးမွ
လူေတြရဲ႕၀င္စားမႈေလ်ာ႔ပါးပ်က္ျပယ္ခဲ႔ၿပီးမွ
ခါးသီးစြာေ၀ဖန္ပစ္တင္ခံခဲ႔ၿပီးမွ
'ငါ႔အသံရဲ႕တစ္ဆံုးမွာ' ဆိုတဲ႔ သူ႔ကဗ်ာလို
သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျပည္သူေတြထဲက သူ႔ကဗ်ာအသံေတြ
မွန္ကန္စြာႏွင္းေျချဖတ္သန္းခဲ႔ၾကလို႔
ကဗ်ာကို အနာနဲ႔ရင္းစားတဲ႔ တိုးေ၀ွ႔မႈတစ္ခုျဖစ္တည္ေစခဲ႔တယ္ေလ။



'လူေတြဟာအခ်ဳပ္အခ်ယ္၊ အေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြကို အာခံခ်င္တယ္' ဆိုတဲ႔
အေမရိကန္က ကဗ်ာဆရာ 'အီးမာဆင္'
ညီမွ်စြာအသက္ရွင္ေနထိုင္မႈကို ျပဳစုရင္း
သူ႔ကို မလိုလားအပ္သူေတြက
'စာေပပါရဂူဘြဲ႔' ခ်ီးျမွင့္တာခံခဲ႔ရ
ဒါဟာျမင့္ျမတ္တဲ႔ အသက္ရွင္ျခင္းအျဖစ္
ကဗ်ာေတြနဲ႔ ေမာ္ကြန္းတစ္ရစ္သူတစ္ေယာက္ဘ၀ ျဖစ္ျပန္ေရာ။

တကယ္ေတာ႔ ေန႔ရက္ေတြဆိုတာ
အုတ္ျမက္တစ္လႊာ၊ သဲတစ္ဖ်ာလို႔ ဘယ္သူသိခဲ႔သလဲ
အၿမဲတမ္း အက္ဆစ္နဲ႔ပက္ခဲ႔သူေတြသာ
မညွာမတာနဲ႔ေလေတြ တစ္၀ရွဴရိႈက္ေနတုန္း
ပြတ္တိုက္စားမႈေၾကာင့္ ပါးလႊာသြားတဲ႔အရာေတြ ရွိခဲ႔တာ သိဖို႔ေကာင္းခဲ႔
(တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ .......................)
ကိုယ္႔မ်က္ရည္က်ဖူးမွ သူမ်ားငိုတာသိၾကမွာပဲေလ။ ။

သားလတ္
၆.၈.၁၉၉၄

“Mr. Who Say ”

ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနေသာ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက လူမ်ားစြာပါသည္။ ျမန္မာ၊ အိႏၵိယ၊ မေလးရွား၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္၊ တရုတ္၊ ထိုင္း စသျဖင့္ စံုေန၏။

ကၽြန္ေတာ္သည္ Safety Supervisor တစ္ဦးမို႔ Site ထဲက Safety ကိစၥမ်ားကို တာ၀န္ယူရ၏။ မနက္ မိုးလင္း လွ်င္ TBM ဟုေခၚေသာ Tool Box Meeting (Safety ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆြးေႏြးရေသာ အစည္းအေ၀းငယ္) လုပ္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ PM, CM, Supervisor မ်ားက Safety အေၾကာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္အေၾကာင္း ေျပာရ၏။ အလုပ္သမား နားမလည္မွာ စိုး၍ အဆင္ေျပသလို ဘာသာျပန္ေပးရ၏။

ယခင္ Jurong Island မွာတုန္းက ဘာသာျပန္ေပးရသည္။ ယခု Bukom ကၽြန္းမွာေတာ႔ ဘာသာ ျပန္မေပးၾက။ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာ။ က်န္သည္႔ Supervisor မ်ားက အိႏိၵယ၊ တရုတ္၊ စလံုး။ အားလံုး အဂၤလိပ္လိုသာ ေျပာသည္။ အလုပ္သမားနည္း၍ အားလံုးနားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစား ေျပာၾက၏။ နားလည္သည္ဟု ယူဆရသည္။ ထိုအထဲတြင္ ထိုင္းႏွစ္ေယာက္က သိပ္္နားမလည္။ ျမန္မာ၊ ကုလား အလုပ္သမားမ်ားက သူတို႔ကို ျပန္ရွင္းျပ ရသည္႔အခါ ရွိသည္။ ဒါလည္း နားလည္သလို ေခါင္းေတြ ညိတ္၍ ေန၏။

ေနာက္ေတာ႔ ထိုင္းတစ္ေယာက္ကို Jurong Island ျပန္ပို႔သည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်န္ထားခဲ႔၏။ ျပန္ ပို႔သည္႔ ထိုင္းက အဂၤလိပ္စာ ပို၍ ေျပာႏိုင္၊ နားလည္ႏိုင္ေသာ္လည္း က်န္ခဲ႔သည္႔ ထိုင္းက မလြယ္။ TBM လုပ္လွ်င္ ငူငူႀကီး ထိုင္ေန၏။ နားလည္လား ေမးလွ်င္ ေၾကာင္စီစီႀကီး ၾကည္႕ေနသည္။ ၿပီးမွ ေခါင္းညိတ္၏။ ရမ္းတုတ္သည္႔ သေဘာ။ သူ႔ နာမည္ကို 'မာေနာ႔ပ္' ဟု ေခၚ၏။ အဂၤလိပ္လိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးမျပလို။

သည္လိုႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္ တြဲလုပ္တာ ၾကာသည္႔အခါ 'မာေနာ႔ပ္' ကို ပိုသိလာရသည္။ အေၾကာင္းက ရွိသည္။ သူက 'ေအဒရီယမ္' ဟု ေခၚေသာ ဖား (ဖိလစ္ပိုင္) ေလး၏ ေနာက္လိုက္ ျဖစ္သည္။ ဖားေလးက တစ္ခုခု ခိုင္းၿပီး မၿပီးေသးပါက 'ဘာလို႔မၿပီးတာလဲ' ဟု ေမးလွ်င္၊ 'I don't know' ဟု ေျပာ၏။ ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ အလီဘာဘာ လုပ္ေနတာလား ဟု ေမးလွ်င္လည္း 'Who say?' ဟု ေျပာ၏။

တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္ေတာ္႔ Safety အပိုင္း သူမလိုက္နာ၍ မနက္က TBM မွာ ေျပာၿပီး ျဖစ္၍ မသိဘူးလား ေမးလွ်င္ 'Who say?' ဟု ဆို၏။ ငါေျပာတာေလ ဆိုေတာ႔ 'I don't know' တဲ႔။ ေသေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က ကုမၸဏီ Safety မို႔ ေတာ္ေတာ႔သည္။ Client Safety ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္ 'I don't know' ဆိုက ကၽြန္းက ထြက္ေပေတာ႔ပင္။ Safety မွာ 'Excuse' မရွိ။ 'I don't know' မရွိ။ 'Who say?' မရွိ။ ဘယ္သူေျပာတာလဲ မဟုတ္။ Law ကေျပာၿပီးသား ျဖစ္သည္။

ကာလေလး ၾကာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တိ္ု႔ Site က အလုပ္သမားမ်ားၾကား 'မာေနာ႔ပ္' စကားက ေခတ္စား လာသည္။ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ တစ္ခုခု မလိုက္နာ၍ Supervisor က ေမးသည္။ အလုပ္သမားက 'Who say?' ဟု ဆို၏။ ငါမွာခဲ႔တာပဲ။ ငါေျပာတာ စသျဖင့္ ဆိုေသာအခါ 'I don't know' ဟု ေျပာလာ၏။ 'မာေနာ႔ပ္' အေၾကာင္း သိၿပီးသား Supervisor မ်ားကေတာ႔ အလုပ္သမားမ်ားကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ရယ္ပင္ ရယ္ၾက၏။ PM တို႔ CM တို႔ေတာ႔ ဘယ္ေျပာရဲပါ႔မလဲ။ အိမ္ျပန္ရမွာကိုး။ အလုပ္သမားက သူႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ Supervisor ကိုသာ ေျပာရဲတာ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ေတာ႔ ရံုးပိုင္းသို႔ပါ ထိုစကားေတြ ေရာက္ကုန္၏။ လစာကိစၥ၊ ခြင့္ကိစၥ အေၾကာင္းအရာ ထူး၍ Admin ကုလားေလးကို ကၽြန္ေတာ္က သြားေမးသည္။ သူက 'Who say?' တဲ႔။ ေျပာရင္း ရယ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ေကာလဟလျဖစ္၍ 'I don't know' ဟု ေျဖေသာအခါ 'မာေနာ႔ပ္' စကားမ်ားျဖစ္၍ ကုလားေလးေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ ရယ္မိၾကသည္။ CM က ခပ္လွမ္းလွမ္းက တည္တည္ႀကီး ၾကည္႔ေန၏။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရယ္တာ ဘာမွန္းမွ မသိတာ။

သည္႔ေနာက္တြင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က 'မာေနာ႔ပ္' ကို 'Mr. Who Say' ဟူေသာ နာမည္ ေပးလိုက္သည္။ အလုပ္ သမားမ်ားက သေဘာက် ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္႔လိုပဲ 'Mr. Who Say' ဟု 'မာေနာ႔ပ္' ကိုေခၚၾက၏။ တစ္ရက္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ CM ကို Supervisor တစ္ေယာက္က အလုပ္ကိစၥ ေမးေနသည္။ 'Who say?'ဟု CM က ေျပာလိုက္ေတာ႔ ေဘးမွာရွိေသာ Supervisor ေတြေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ ၿပံဳးၾကသည္။ CM က ျပန္ေျပာ၏။ 'I don't know' တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး CM မျမင္ေအာင္ တစ္ဖက္လွည္႔၍ ရယ္ပါေတာ႔သည္။ 'Mr. Who Say' ၏ စကားလံုး ႏွစ္လံုးကား ေတာ္ေတာ္ တြင္က်ယ္ေနေလၿပီ။

မေလးတရုတ္ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာသည္။ ' Safety, သူ႔စကားက ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္တယ္၊ သူတစ္ခုခု မွားေနလို႔ ေျပာရင္ ဘယ္သူေျပာလဲတဲ႔၊ ဘယ္သူက ေျပာထားတာလို႔ ေျပာရင္ သူမသိဘူးတဲ႔၊ အလီဘာဘာ လုပ္လို႔ ေကာင္းတယ္။ ' ဟု ဆိုသည္။ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္လွ်င္ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုသည္႔ သေဘာ။

ေနာက္ေတာ႔ 'Mr. Who Say' ကို Jurong Island ျပန္ပို႔သည္။ သူ႔စကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ Site မွာ က်န္ခဲ႔၏။ သူက OT ရေသာ Jurong Island မွာ ပိုေပ်ာ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီမွာ Safety အဖမ္းၾကမ္း၏။ အကယ္၍ သူ႔ကုိ Safety ဖမ္းသည္႔အခါ 'Who say?' ဟုေျပာၿပီး 'I don't know' ဟုမ်ား သူေျဖေနေလမလား။ ဒါကိုေတာ႔ 'Mr. Who Say' သာ သိပါလိမ္႔မည္။ ။

ဆူးသစ္
၁၄း၀၀ နာရီ

၁၂.၁၂.၂၀၁၀

'' Blog Demand ''

၂၀၁၀ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ 'အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး' ဘေလာ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စလုပ္ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ကတည္းက တည္ထားေသာ ဘေလာ႔ျဖစ္ေသာ္ျငား ခုမွ ျပန္စျဖစ္ျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဇနီးသည္က ကၽြန္ေတာ္႔ ဘေလာ႔ ရုပ္လံုးေပၚလာဖို႔ ႀကိဳးစားပမ္းစား ကူညီရွာသည္။ ထိုစဥ္ကတည္းက သူလည္း ဘာေရးရလွ်င္ ေကာင္းမည္ လဲဟု ဆိုကာ ဘေလာ႔တည္ရန္ ႀကံစည္ခဲ႔ဖူး၏။

သည္လိုႏွင့္ 'အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး' တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရုပ္လံုးေပၚလာသည္႔အခါ သူက ဘေလာ႔ စတည္ ေတာ႔၏။ ဘေလာ႔ဂါ အမည္ႏွင့္ ဘေလာ႔ ေခါင္းစဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ကပင္ ေရြးေပးခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္သမွ် ေနာက္က လိုက္ ျဖည္႔ဆည္းေပးေနေသာ သူ႔အတြက္ 'ပါရမီျဖည္႔ဖက္ေလး' ဆိုေသာ ဘေလာ႔ဂါ အမည္ကို ေပးခဲ႔ ၿပီး၊ သူခ်က္သမွ် ဟင္းမ်ားအေၾကာင္း ေျပာခ်င္သည္ဆို၍ 'ရသာခ်ိဳ' ဟု သူ႔ဘေလာ႔ကို ေခါင္းစဥ္ တပ္ေပးလိုက္ သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေပ ၀ါသနာပါသူ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ရာ ကၽြန္ေတာ္တင္သမွ် ပ႔ိုစ္မ်ားသည္ စာေပႏွင့္ ႏွီးႏြယ္သည္ခ်ည္းသာ။ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကိုပင္ မည္သို႔ ခံစားမိေၾကာင္း စာျဖင့္ရွင္းျပခဲ႔သည္။ ကဗ်ာ၊ ၀တၱဳတို၊ ေဆာင္းပါး စသည္တို႔ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘေလာ႔မွာ ျပည္႔ႏွက္ေန၏။

ဇနီးသည္ က်ေတာ႔ သူခ်က္သည္႔ ဟင္းမ်ားထဲမွ တင္စရာရွိလွ်င္ ေကာက္တင္လုိက္သည္။ သူေျပာခ်င္သည္႔ အေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိလွ်င္ ေရးခ်လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ျပန္၊ ျပန္၍ ပံ႔ပိုးေပး၏။

ကၽြန္ေတာ္သည္ အလုပ္တစ္ဖက္ႏွင့္မို႔ ရသည္႔အခ်ိန္မွာ ႀကိဳးစားေရးၾကည္႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္မရလွ်င္

“ဟိုးအေ၀းက ဒီဇင္ဘာည”

ျမင္ကြင္းသည္ ေ၀၀ါးေန၏။ လမ္းမီးတိုင္ေလးမ်ား ေအာက္က မွိန္ျပျပအလင္းမွာ ျမဴေလာ၊ ႏွင္းေလာ မကြဲ။ ေအးစက္ေသာ အထိအေတြ႕တို႕ျဖင့္ ဒီဇင္ဘာသည္ ခ်မ္းျမျခင္းကို ေဆာင္လာသည္။

အခန္းအျပင္ကို လွမ္းၾကည္႕ခိုက္ ႏွင္းတို႔ က်ေနသည္ဟု ထင္မိ၏။ ျပတင္းတံခါးကို ဆြဲမပိတ္ခ်င္ေသး။ အတိတ္သည္ အာရံုကို ႏွင္းႏွင့္ အတူ လႈပ္ခတ္၏။ အိပ္မက္တစ္ခု အလား စိတ္က စြဲထင္ေနခဲ႔သည္႔ အျဖစ္ အပ်က္ မ်ား။ တကယ္ဆို ေဆာင္းကို သူခ်စ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ကို ေရာက္လာမွာ သူေၾကာက္သည္။ ထုိနာရီမ်ားကို ခါးသီးစြာ သူျဖတ္သန္းခဲ႔ ဖူးသည္။ ဒဏ္ရာေလး တစ္ခ်က္ဟု ဆို၍ရသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္သက္စာ ပါမည္႔ ဒဏ္ရာေလး ျဖစ္သည္။ နာက်င္လိုက္သည္မွာ စစ္ခနဲ၊ စစ္ခနဲ။ ထိုဒဏ္ရာေလးကို သူမလိုခ်င္။ ထိုနာရီမ်ားကို သူ မတပ္မက္။ အရာရာကို လြန္ဆန္၍ မရမွန္းသိလ်က္ လြန္ဆန္ခ်င္မိ၏။

သူ႔ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္ျခင္းမ်ား ျပည္႔ေနေလၿပီ။ ထိုပူေလာင္ျခင္းက ဒီဇင္ဘာည၏ ေအးျမမႈကို အံတုေနေလၿပီ။ သူ႔ကို ခ်စ္သူ ထားသြားခဲ႔ၿပီပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ရွင္သန္ေနေသာ ဘ၀ထဲမွာ ထိုေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားကို သူမုန္းလိုက္ခ်င္မိၿပီ။ သည္လိုညမ်ိဳးကို အျမန္ ကုန္ဆံုးလိုက္ခ်င္သည္။ ခ်စ္သူ ထြက္သြား၍ က်န္ခဲ႔ေသာ ေျခရာကို ျမဴမႈန္တို႔ၾကားမွာ ရွာၾကည္႔ခ်င္ေသးသည္။ ျမဴမႈန္တို႔၏ ေျခသံ၊ ခ်စ္သူ သူ႔ဆီ ျပန္မလာေတာ႔ၿပီလား။

အျဖဴေရာင္ ျမဴႏွင္းမ်ားႏွင့္ ရွင္းသန္႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဒီဇင္ဘာညမွာ သူႏွင့္ ခ်စ္သူ ေကာင္မေလး ဆံုခဲ႔ဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္က အခ်စ္တို႔ျဖင့္ ျပည္႕သိပ္ရင္း ခ်စ္သူ သူ႔ကို ခ်န္ထားရစ္ခဲ႔သည္။ ထို အိပ္မက္ေလးကို ျပန္လည္ တမ္းတရင္း သူေၾကကြဲခဲ႔ရသည္။

သူငိုခဲ႔ရသည္။ ဒီဇင္ဘာညမ်ား ေရာက္တိုင္း သူငိုေနသည္ကို ေကာင္မေလး သိမွ သိပါေလစ။ ယံုေရာ ယံုပါေလစ။ တစ္ေန႔ေတာ႔ျဖင့္ ေကာင္မေလး ျပန္လာႏိုင္မည္ဟု သူေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ျပန္ဆံုႏိုင္ရန္ ကံၾကမၼာ ဖန္တီး ေပးလိမ္႔မည္ဟု ယုံၾကည္ရင္း တမ္းတမိသည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အျဖဴေရာင္ ျမဴႏွင္းမ်ား ၾကား၌ အခ်စ္ေပ်ာက္ကို ရွာရင္း သူလြမ္းေမာေနဆဲ ျဖစ္သည္။

ထိုခံစားမႈမ်ိဳးကို 'လင္းနစ္' ဆုိေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္က ရင္ႏွင့္ရင္း၍ 'ဒီဇင္ဘာည' ဆိုေသာ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ ေရးထုတ္မိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ၿပီးေတာ႔ သူကိုယ္တိုင္ ဆိုသည္။ နားထဲသို႔ ေအးျမစြာ စီး၀င္သည္။ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ခဲ႔၏။

စကၤာပူေရာက္ေတာ႔ East Coast မွာ သူငယ္ခ်င္း ဂစ္တာတီးေဖာ္မ်ားၾကား ထုိသီခ်င္းကို တီးျပေသာအခါ သူတို႔ ရင္ထဲသို႔ 'ဒီဇင္ဘာည' ၏ အေအးဓာတ္က ကူးစက္သြားသည္။ စာသားေရာ၊ Chord မ်ားပါ ခ်ေရးေပးခဲ႔ရ၏။ တခ်ိဳ႕ကို E-mail ႏွင့္ ပင္ လွမ္းပို႔ေပးခဲ႔ရေသးသည္။ ေတးေရး အဆိုေတာ္သစ္တစ္ဦး အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္ႏူးမိသည္။

သည္အခ်ိန္ ျမန္မာျပည္မွာ ျမဴေ၀၍ ႏွင္းတို႔ က်ေလာက္ၿပီ။ ဒီဇင္ဘာည သည္ အသက္၀င္ ေနေလာက္ၿပီ ထင္၏။ အိမ္ေရွ႕က တန္းလ်ားေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဂစ္တာတီးရင္း ဒီဇင္ဘာည၏ ေအးစက္မႈကို ခံစားခဲ႔ဖူးသည္။ 'လင္းနစ္' ၏ 'ဒီဇင္ဘာည' ထြက္လာေတာ႔ ဘယ္ေနရာမွာ ဂစ္တာတီးတီး၊ ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္ တီးမိေသာ သီခ်င္းသည္ 'ဒီဇင္ဘာည' ျဖစ္လုိ႕ေနသည္။ ၿပီးခဲ႔သည္႕ အပတ္ကပင္ မတီးတာၾကာ၍ ေခ်ာင္ထဲမွာ ပစ္ထားမိေသာ ဂစ္တာကို ႀကိဳးျပန္ညွိကာ 'ဒီဇင္ဘာည' ကို စိတ္တိုင္းက် ဟစ္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။

စကၤာပူမွာေတာ႔ မိုးေတြရြာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာ႔ ဒီဇင္ဘာည ကို ခံစားလုိ႔။

'ဒီဇင္ဘာည' ကို ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းမိပါသည္။

လြမ္းလိုက္တာဗ်ာ.........


ဆူးသစ္
၂၁း၂၉ နာရီ
၈.၁၂.၂၀၁၀
ဒီဇင္ဘာညတစ္ည

“ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ (၇)”

တကယ္တမ္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ပထမႏွစ္ကို မွတ္မွတ္ရရ ပိုျဖစ္၍ L-2 အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေနတာ ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ အစေပကိုး။ တကယ္လည္း L-2 က ေျပာမကုန္။ မွတ္မွတ္ရရ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ား အေၾကာင္းလည္း ေျပာရန္ရွိေသးသည္။

ေရွ႕ကစာမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုခဲ႔သလို အတန္းထဲမွာ မိန္းကေလးနည္း၏။ Section(B) ျဖစ္၍ L-2 မွာ နည္းျခင္း လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ Section (A) L-1 မွာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ား၏။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားကို ပထမႏွစ္မွာ နာမည္မ်ား မသိခဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကဗ်ားရူး၊ စာရူး ျဖစ္၍ အတန္းထဲမွာ အႏုပညာ ၀ါသနာပါသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ တြဲသည္။ 'မင္းဘုန္းလိႈင္' တို႔ႏွင့္တြဲသည္။ ေပ်ာ္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရယ္စရာ လုပ္လွ်င္၊ စေနာက္လွ်င္ ရယ္သည္။ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ ကဲလွ်င္ ထိုင္ၿပီး ပြဲက်သည္။

မိန္းကေလးမ်ား က်ေတာ႔ ပံုသ႑ာန္ေတြသာ သိ၏။ ပထမႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲတြင္ရွိေသာ မိန္းကေလးမ်ားမွာ ရိုးရိုးေအးေအးမ်ား မ်ား၏။ ဆံပင္တိုတို၊ ပုပုလံုးလံုး ေလးမ်ားက ေလးငါးေယာက္။ ဆံပင္ ရွည္ရွည္၊ အရပ္မနိမ္႔မျမင့္က သံုးေလးေယာက္။ စသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္႔ အာရံုထဲ ေပၚ၏။ က်န္သူမ်ားကိုေတာ႔ သိပ္ ပံုေဖာ္၍ မရေတာ႔။

ထိုသူမ်ားထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးျဖစ္လာသည္။ ပထမ တစ္ေယာက္က ေဆးတကၠသိုလ္ က ကၽြန္တာ္႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းကိုလာလည္ရင္း သူႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္၍ မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ သည္။ သို႔ေသာ္ ပထမႏွစ္မို႔ ေမးထူး ေခၚေျပာသာ။

ဒုတိယတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္က ေက်ာင္းတက္သူျဖစ္၍ ကားစီးရင္း၊ တိုးရင္းေ၀ွ႔ ရင္း ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေရာပါလာ၍ ေမးထူးေခၚေျပာမွ တစ္ဆင့္ ခင္လာ တာျဖစ္သည္။ သူက်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွင့္ အေျခခံအခ်က္မ်ားတူ၍ ပိုခင္သြား၏။ ၀န္ထမ္းသားသမီးမ်ားကိုး။ ထို႔ျပင္ သူက စာလည္းလုပ္၏။ အဂၤလိပ္စာ အက္ေဆးမ်ားကို သူေရးၿပီးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိတၱဴရသည္။ ဆရာမ်ားက ေရးမေပး၍ သူ႔သာ အားကိုးရ၏။ ျမန္မာစာက်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က စကားေျပေရးသည္။ က်န္သူမ်ားက မိတၱဴကူး၏။ အားလံုး အဆင္ေျပၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲမွာ သိပ္ၿပီး ဟိတ္ႀကီး ဟန္ႀကီး လုပ္တတ္ေသာ မိန္းကေလးမ်ား မရွိဟု ထင္သည္။ ပဲမ်ားတတ္သူ ေတာ႔ ရွိ၏။ဒါလည္း 'မ' သဘာ၀ေပကိုး။ အျပစ္မဆိုသာ။ ထို႔ျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ 'က်ား' မ်ား အင္အားႀကီးေသာ ေက်ာင္းျဖစ္၍ သူတို႔မွာလည္း ပဲ သာမ်ားရသည္။ သိပ္ၿပီး ေထာင္ေထာင္လႊားလႊား မရွိၾက။

သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္လံုး အေရာင္တူ၊ ဒီဇိုင္းတူ အ၀တ္ကိုသာ ၀တ္သည္႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ပထမႏွစ္မွာ ႀကံဳေသးသည္။ တတ္လည္း တတ္ႏိုင္သည္။ ဘယ္ႏွစ္စံု ခ်ဳပ္လာသည္ မသိ။ သည္အေရာင္၊ သည္ဒီဇိုင္းႏွင့္ပင္ မရိုးႏိုင္ေအာင္ ထပ္ခါ တလဲလဲ ၀တ္သည္။ နယ္ကလာသူဟု သိရသည္။ သဇင္ေဆာင္မွာ ေန၏။ တစ္ႏွစ္လံုး ထိုအဆင္၊ ထိုဒီဇိုင္းႏွင့္ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယက္်ားေလးမ်ားကေတာ႔ နားမလည္သလို ၾကည္႕ၾကသည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းက မဟုတ္၍ သူငယ္ခ်င္းလိုလည္း မပတ္သက္ခဲ႔ရ။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူတစ္ဦး၏ အေတြးအေခၚကို အံ႔ၾသမိေသးသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခ်င္၍ တမင္ထြင္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ထိုေက်ာင္းသူသည္ 'ဒါ၀တ္' ဆိုေသာ နာမည္တစ္လံုး ရသြားတာသာ အဖတ္တင္ က်န္ခဲ႔ေတာ႔သည္။

မိန္းကေလးတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ေျပာၿပီးေသာအခါ၊ ေက်ာင္းစာမ်ား အေၾကာင္း မွတ္မိသေလာက္ ေျပာျပခ်င္သည္။ ပထမႏွစ္မွာ (၆)ဘာသာ သင္ရသည္။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ Physics, Chemistry, ႏွင့္ သခ်ၤာ ႏွစ္ဘာသာ။ ထိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ သခ်ၤာကို အမုန္းစသင္ရသည္ဟု ဆိုရမည္။ ဆရာတစ္ေယာက္၊ ဆရာမတစ္ေယာက္ သင္၏။ ဆရာကေတာ႔ ဦးျမင့္သိန္း။ ဆရာမကိုေတာ႔ နာမည္ မမွတ္မိေတာ႔။ ဆရာမသည္ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကို နာမည္ေပးခဲ႔သူ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒုတိယႏွစ္မွာ ျပင္ဦးလြင္ရွိ တပ္မေတာ္ နည္းပညာတကၠသိုလ္သို႔ ေျပာင္းသြားခဲ႔သည္။

ဘာသာရပ္မ်ားထဲမွာ Physics သည္ လြယ္မလိုႏွင့္ ခက္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ အင္ဂ်င္နီယာလုပ္မည္႔ သူမ်ားျဖစ္၍ Physics ႏွင့္ Maths က ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီသို႔ တခမ္းတနားႏွင့္ကို ၀င္ခ်လာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္မွာပင္ 'က်ဴရွင္' ဆိုေသာ စကားလံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ၾကား စိမ္႔၀င္ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာ၏။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆယ္တန္းကတည္းက သခ်ၤာဂုဏ္ထူးပါ၍ သခၤ်ာကို မေၾကာက္။ Physics ကိုေတာ႔ (၇၆) မွတ္ ႏွင့္ ဒီျပဳတ္လာ၍ မေပါ႔ရဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဆယ္တန္းတုန္းက ေဆးမ၀င္ေအာင္ ဒုကၡေပးခဲ႔ေသာ Chemistry က ပထမႏွစ္မွာ လြယ္ေနသည္။ ဆရာမကလည္း အသင္အျပေကာင္း၏။ အတန္းမွန္ေသာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ Chemistry, Maths, English ႏွင့္ ျမန္မာစာသည္ ေၾကာက္စရာ မဟုတ္။ ျမန္မာစာဆိုလွ်င္ စာပင္ၾကည္႔စရာ မလို။ ဆရာမမ်ားက ဘာမွတ္စုမွ မေပး၍ ဘာမွၾကည္႕စရာ မလိုျခင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကဗ်ာရူး၊ စာရူး ျဖစ္၍ ကိုယ္႔၀ါသနာႏွင့္ ကိုယ္မို႔ 'ရခိုင္မင္းသမီးေလး၏ေရႊရုပ္သြင္' တို႔ ဘာတို႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္၏။

အဂၤလိပ္စာက်ေတာ႔ ဆရာ ဦးေမာင္ေမာင္တာ ဆိုသည္႔ဆရာ (ကၽြန္ေတာ္ ဘုတ္ေပၚမွာ ကဗ်ာခ်ေရးခဲ႔ေသာ ဆရာ) ေျပာင္းၿပီး ေနာက္ေရာက္လာသည္႔ ဆရာမေလးကလည္း ေကာင္း၍ အဆင္ေျပသြားသည္။ Chemistry ဆရာမက အာလည္းေကာင္းၿပီး၊ သင္သည္႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားက အီလက္ထရြန္၊ နယူထရြန္၊ ပရိုတြန္ႏွင့္ Energy Level တို႔ အေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္၍ ညီမွ်ျခင္းမ်ားလို မခက္။ ညီမွ်ျခင္းမ်ားက Lab အခန္းမွာသာ လုပ္ရ၏။ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တို႔ လူလည္က်၍ ေကာင္းသည္႔ ဘာသာျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ အားလံုးထဲမွာ Physics သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ လာေထာက္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ထုိ Lecture ဆရာမသင္သည္႔ က်ဴရွင္ကို ေျပးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အႏုပညာ ၀ါသနာပါသူမ်ားက ေပၿပီး မတက္။ အတန္းေတာ႔ မွန္သည္။ သို႔ေသာ္ က်ဴရွင္ တက္ေနသူမ်ားကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာ၍ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာ႔ အပ်င္းေျပ ေရးထည္႔လိုက္သည္။

“ေသာကေမ႔ေဆး”

Physics ဟာ
ငါတို႔ေတြကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္
ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနလို႔ေတာ႔မျဖစ္
ဘယ္စနစ္ကိုသံုးမလဲ။

သူငယ္ခ်င္းမ်ား
အျငင္းပြား
စဥ္းစား
အခ်င္းမ်ားမေနနဲ႔
သတင္းၾကားရာေကာင္းတဲ႔ဆီကုိ
အမွီသာအျမန္ေျပး
အပူအပင္မေတြ႕ေ၀းမယ္႔
'က်ဴရွင္' ေမ႔ေဆးဆီကိုေပါ႔။ ။

ေက်ာင္းမွာက ႏွစ္၀က္ စာေမးပြဲ ေျဖရသည္။ Lab မရွိေသာ ဘာသာမ်ားက အမွတ္(၂၀)ဖိုး ေျဖရသည္။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာ စေသာ ဘာသာမ်ား။ Physics ႏွင့္ Chemistry က Lab ရွိ၍ Lab မွာ (၂၀)ဖိုး ေပးသည္။ မည္သူမွ် အျပည္႕မရ။ တိတိက်က်ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ႀကီး မွန္သူပင္ (၁၈)မွတ္ခြဲ။ က်န္(၈၀)ဖိုးက စာေမးပြဲႀကီးမွာ ေျဖရသည္။ သည္လိုႏွင့္ပင္ ပထမႏွစ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာ္ျဖတ္ ခဲ႔ၾကေတာ႔၏။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အတြက္အခ်က္ကို ပထမႏွစ္မွာပင္ မ်ားစြာ စလုပ္ခဲ႔ရသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ထိုသို႔ တြက္ခ်က္ျခင္း ကပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အေတြးအေခၚကို ျမင့္မားေစခဲ႔၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ နည္းပါးလြန္းေသာ မိန္းကေလး အေရအတြက္ႏွင့္ အတူ ေက်ာင္းတက္ရင္း၊ ထိုမိန္းကေလးမ်ားကိုလည္း စေနာက္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားရင္း ခင္မင္သူ မ်ား ျဖစ္လာခဲ႔ၾက၏။      ။


ဆူးသစ္
၂၁း၁၂ နာရီ
၆.၁၂.၂၀၁၀

“ရင္ထဲမွာ” အပိုင္း(၃)

''ပန္းယုခိုင္ ေျပာသလိုဆိုရင္ ၾကည္သက္စံကို မင္း မခ်စ္နဲ႔ေတာ႔''

''ဟ - ဘာလဲကြ။ လူတစ္ေယာက္ကို မခ်စ္နဲ႔ဆိုတာ အဲဒီလို တားလို႔ရလား''

''ဘယ္သူမွတားလို႔ မရလဲ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တားရမွာပဲ..ရဲေနာင္။ ေလာကမွာ လူတိုင္း အတၱေတြ ရွိၾကတာပဲ။ ကိုယ္ရဖို႔ဆိုတဲ႔ အတၱက ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္ကြ။ အဲဒီလို အတၱႀကီးေနလို႔လဲ ကမၻာႀကီးက အက်ည္းတန္ သထက္ အက်ည္းတန္လာတာ။ အဲဒီလို လူေတြထဲမွာ ငါေတာ႔ မပါခ်င္ဘူး။ ငါ႔မွာ အတၱေတာ႔ ရွိလိမ္႔မယ္။ သာမန္ လူေတြ ထက္ေတာ႔ နည္းမယ္ဆိုတာ ငါေျပာရဲတယ္''

''ၾကည္သက္စံကို ငါအရမ္းခ်စ္မိေနတယ္''

''မင္းရင္ထဲမွာ သိမ္းထားလိုက္ေတာ႔။ သူ႔ဘ၀မွာ သူ႔ဘာသာ အဆင္ေျပေနတာကို မင္းသြားဖ်က္ဆီးရင္ အဲဒါ အခ်စ္မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေနသလို၊ သူ႔မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ သူ႔အေဒၚလို႔ေျပာတဲ႔ သူ႔ေက်းဇူးရွင္ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ ဘယ္ေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေနမလဲ။ ၾကည္သက္စံကို မင္းဖြင့္ေျပာရင္ မင္းကို သူက မခ်စ္ဘဲ ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ သိေနတယ္။ သူလဲ ပုထုဇဥ္ပဲ။ ခ်စ္ၿပီးေတာ႔ မင္းက လက္ထပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္။ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေတာ႔ အဆင္ေျပမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ႏွစ္ဖက္အသိုင္းအ၀ိုင္း စိတ္ဒုကၡေရာက္မယ္။ မင္းတစ္ေယာက္ တည္း စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲခံရမယ္ဆိုတာ တရားမလား ရဲေနာင္။ မင္းနဲ႔ ေနရဖို႔ ၾကည္သက္စံ ကေရာ သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ ဘာေတြ ျဖစ္သြားမလဲ။ အဲဒါ မင္းက ၾကည္သက္စံကို တကယ္ခ်စ္ရင္ စဥ္စားရမွာ''

''မင္းဒီလို ေတြးတတ္ေအာင္ ဘယ္သူသင္ေပးတာလဲ''

''ငါ႔ဘ၀ကေပါ႔ကြာ။ ငါတို႔ဘ၀မွာ အၿမဲတမ္း ရုန္းကန္ေနရတာခ်ည္းပဲ။ ဒီေတာ႔ ေပါ႔ေပါ႔မေနဘူး။ ေပါ႔ေပါ႔ မစားဘူး။ ေပါ႔ေပါ႔ မေတြးဘူးေပါ႔''

''ငါ႔ကုိထားပါေတာ႔။ မင္းနဲ႔ ပန္းယုခိုင္ ကိစၥဆိုရင္ေရာ။ သူက မင္းဖြင့္ေျပာရင္ လက္ခံႏိုင္မယ္ ထင္တာပဲ''

''ရွင္းပါတယ္ကြာ။ ပိုေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ပန္းယုခုိင္ ပံုစံက ငါ႔လိုေကာင္မ်ိဳးကို ခ်စ္သူဆိုတဲ႔ စာရင္းထဲ ထည္႔မယ္႔ပံုစံမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ မာနႀကီးတယ္။ သူနဲ႔ တန္းတူလူမ်ိဳးကိုပဲ သူကေရြးမွာပါ''

''ဟ...မင္းက ဒါနဲ႔ ဘာလို႔ ခ်စ္တယ္ေျပာခဲ႔တာလဲ''

''ဘာဆိုင္လဲကြ။ လူတစ္ေယာက္ကို လက္မထပ္ႏိုင္တာနဲ႔ မခ်စ္ရေတာ႔ဘူးလား။ ပန္းယုခိုင္ကို ငါ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ သူအရမ္း ခ်မ္းသာတာလဲ ငါသိတယ္။ ငါနဲ႔ သူ ဘယ္လို ေပါင္းစပ္မလဲ။ ငါကဆင္းရဲေနတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ငါ႔မိသားစုက ငါေက်ာင္းၿပီးမွာ ေစာင့္ေနတယ္။ ငါျဖစ္ခ်င္တာထက္ ငါ႔မိသားစု ျဖစ္ရမွာကို ငါဦးစား ေပးရမယ္။ ငါ႔ႏွလံုးသားက ေသမသြားပါဘူး။ သူနဲ႔ေ၀းရလဲ ရင္ထဲက ခ်စ္ေနႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ငါ႔မိဘေတြ ေက်းဇူးကို ငါအတတ္ႏိုင္ဆံုး ေပးဆပ္ရဦးမယ္''

''မင္းကသာ ရင္ထဲက ခ်စ္ေန၊ ငါကေတာ႔ ရင္ထဲက မခ်စ္တတ္ဘူး''

''မခ်စ္တတ္ေသးလို႔ပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာမယ္ကြာ။ အခ်စ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားမလည္ေသးလို႔ပါ။ တကယ္တမ္း အခ်စ္ဆိုတာကို သိလာရင္ ဖြင့္မေျပာလဲ ရင္ထဲမွာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္ရတာကို မင္းပိုၿပီး တန္ဖိုး ထားတတ္လာမွာပါ။ ဘာလဲ။ မင္းကဖြင့္ေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားမလို႔လား။ အေကာင္းဆံုးက ငါေျပာသလို ဖြင့္မေျပာဘဲ ေနလိုက္တာ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္ကြာ။ ဘာမွ ထူးလာမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ စြန္႔စားရဲတယ္ ဆိုတာလဲ ေနရာတိုင္း မွာ မေကာင္းဘူးေလ။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးမွာေတာ႔ ႏွစ္ဦးနီးစပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာကို စြန္႔စားတယ္လို႔ မေခၚသင့္ဘူးလို႔ ငါထင္တယ္။ ကုိယ္႔အတၱအတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေထာက္ထားညွာတာမႈ မရွိဘဲ ကိုယ္႔ကို္ယ္ကို အသံုးခ်လိုက္ တာပဲ''

''မင္းေျပာသလိုဆို ရာဇ၀င္ထဲမွာ အခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး''

''ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ခ်စ္လို႔ ႀကိဳးစားတယ္ဆိုမ်ိဳးကို အခ်စ္သူရဲေကာင္းလို႔ ေခၚသင့္ေပမယ္႔ သူဘာသာၿပီးၿပီးသား ကိစၥႀကီးထဲ ၀င္လုသလိုမ်ိဳး ျဖစ္တာကိုေတာ႔ အခ်စ္သူရဲေကာင္းဘြဲ႕ ေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းသိ ငါက အခ်စ္လူၾကမ္းလို႔ပဲ ေခၚမွာ''

''ငါ႕ကိုယ္ငါ ထိန္းႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည္႔ပါဦးမယ္....လြင္ေသာ္''

''ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတာ လုပ္ယူရမယ္႔ အပိုင္းပဲရွိေသးတယ္ေနာ္။ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ႔ အပိုင္း မဟုတ္ေသးဘူး။ တကယ္လုိ႔ ျဖစ္လာတဲ႔ အပိုင္းကို ေရာက္ရင္ မင္းပဲငါ႔ကို စအသိေပးစမ္းပါ။ ငါမရွိရင္ ရွိတဲ႔ေနရာ စာနဲ႔ လွမ္းေျပာလိုက္ကြာ''

လြင္ေသာ္႔ စကားေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးသားထဲ ၀င္သြားသည္ဟု ထိုစဥ္က မထင္ခဲ႔မိ။ သို႕ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ဒြိဟစိတ္ေတြကို ေမြးဖြားေစႏိုင္ခဲ႔သည္ ကေတာ႔ အမွန္ပင္။

***********************************

တကယ္ေတာ႔ လြင္ေသာ္ေရ၊ ငါကႀကိဳးစားမယ္လို႔ ေျပာခဲ႔တာ ငါ႔ကိုယ္ငါ မယံုရဲရဲပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္ကို ရင္ထဲမွာ ခ်စ္ရတာမ်ိဳးလည္း ငါမခံစားဖူးဘူး။ ခံလည္း မခံစားခ်င္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းရဲ႕အျပဳအမူေတြက ငါ႔ကို သင္ခန္းစာ စေပးေတာ႔တာကိုး။ ဒါလည္း ငါေက်ာင္းၿပီးမွ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သံုးသပ္ရင္း ထြက္လာတဲ႔ အေျဖေပါ႔ကြာ။

တတိယႏွစ္ ေမဂ်ာခြဲေတာ႔ Civil နဲ႔လြဲလို႔ Mechanical ကို မိုက္မိုက္ကန္းကန္း ယူၿပီး Roll ျမင့္ျမင့္နဲ႔ ၀င္လာတဲ႔ ပန္းယုခိုင္ကို တစ္ေမဂ်ာတည္းမွာ ရွိတဲ႔ မင္းက ခင္ခင္မင္မင္ ေပါင္းရံု၊ သူအတန္းထဲ ၀င္ထြက္ေနရင္ ခိုးၾကည္႔ရံု၊ သူစာေမးပြဲ ေျဖႏို္င္တာ၊ မေျဖႏိုင္တာ ကို က်ိတ္ၿပီး ပူတတ္ရံုေလာက္ ေနျပခဲ႔တာ ငါအံ႔ၾသလို႔ မဆံုးဘူး။ ပန္းယုခိုင္ ကို ဒီေလာက္ အရူးအမူး ခ်စ္တဲ႔ မင္းဟာ အခြင့္အလန္းေတြ ရွိရက္နဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ေနခဲ႔တာေတြဟာ မင္းဘ၀ အေျခအေနေၾကာင့္ ပန္းယုခိုင္ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ ဆိုတာ ငါအခုမွ သိလာခဲ႔ၿပီေလ။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္အထိ မင္းသာ အဲဒီလို ေနသြားႏိုင္ေပမယ္႔ ပန္းယုခိုင္ရင္ထဲမွာ ဘာေတြရွိတယ္ဆိုတာ ငါသိခဲ႔ တယ္။ မင္းအတြက္ စိတ္မေကာင္းတာ၊ အားမရတာ၊ ေၾကကြဲတာ၊ ကံၾကမၼာကို နာၾကည္းတာ၊ အားလံုး သူ႔ဆီမွာ ျဖစ္လာတာေတြ ငါ႔ကိုရင္ဖြင့္တယ္။ ငါက မင္းကို ဖြင့္ေျပာမိမွာစုိးလို႔လည္း ႀကိဳပိတ္ထားတယ္။ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ သူေနပါေစတဲ႔။ သူ႔ေၾကာင့္ မင္းဘ၀ ဖရိုဖရဲျဖစ္မွာ စိုးတယ္တဲ႔။ ဇြတ္တရြတ္ဥာဥ္ေလးကို ေဖ်ာက္ၿပီး ဆႏၵေတြ ထိန္းခ်ဳပ္တာ ပန္းယုခိုင္ရဲ႕ အခ်စ္လို႔ မင္းနားလည္ပါ သူငယ္ခ်င္း။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ သိကၡာ၊ ကၠုေျႏၵကို သူ တန္ဖိုးထားတယ္ေလ။

မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီလိုျဖစ္ေနတုန္း ငါ႔မွာေတာ႔ အီးစီကို ေရာက္သြားတဲ႔ ၾကည္သက္စံကို Building-8 လုိ ေျမႀကီးေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲ ေရာက္ေနတဲ႔ အခန္းကေန Building-1 လို ေျမႀကီးေပၚက အေဆာင္ရဲ႕ သံုးထပ္က အခန္းမွာ သြားသြားၿပီး ၾကည္႔ရတာလည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္နဲ႔။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလည္း မပိုင္၊ သူ႔လည္း မပိုင္၊ ေလွကားထစ္ေတြ တက္ရတာပဲ လူက ယိုင္မလိုလို ျဖစ္လာတယ္ေလ။ ဒါေတြေတာ႔ မင္းမသိခဲ႔ဘူးေပါ႔။ ငါက မင္းမသိေအာင္ သြားခဲ႔တာကိုး။

ဒါနဲ႔ ငါ႔မွာ မင္းစကားေတြ ၾကားေယာင္လိုက္၊ ဖြင့္ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ စဥ္းစားလိုက္နဲ႔၊ ေနလာ လိုက္တာ ေက်ာင္း ၿပီးေရာေပါ႔။ မင္းကေတာ႔ ထင္မွာပဲ။ ငါ႔ကိုယ္ငါ ထိန္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနတုန္းလို႔။ ငါ မင္းကို အသိမေပးျဖစ္ေသးသေရြ႕ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ထိန္းလို႔ရၿပီဆိုတဲ႔ အပိုင္း မေရာက္ေသးဘူးလို႔ မင္းေျပာထား တာပဲ။ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတုန္း မင္းက အစိုးရအလုပ္ကို နယ္မွာ သြားလုပ္တယ္။ ငါက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္ရတယ္။ အဲဒီ ကုမၸဏီမွာပဲ ၾကည္သက္စံ နဲ႔ ျပန္ေတြ႕ေရာ...လြင္ေသာ္ေရ --

မင္းစိတ္၀င္စားမွာပါ။ ဇာတ္က အခုမွ တကယ္႔အပိုင္း ေရာက္တာကိုး။ မင္းနဲ႔ ပန္းယုခိုင္က ရိုးရိုးေလးကြဲသြား ၾကတယ္။ ငါ႔မွာေတာ႔ ၾကည္သက္စံနဲ႔ မနီးစပ္ရဘဲ ျပန္ဆံုရေတာ႔ ဘယ္လို ခံစားရမလဲ။ မင္းစဥ္းစား ၾကည္႕ဦး... လြင္ေသာ္။ ၾကည္သက္စံကလည္း လက္မထပ္ရေသးဘူး။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ပိုလွလာတဲ႔သူ။ အလုပ္၀င္ေတာ႔ က်က္သေရ ရွိလိုက္တာ။ ငါ႔မွာ လြတ္ေသာငါး ႀကီးရေတာ႔မလိုလို၊ ဆြဲယူၿပီး မ်ိဳခ်ရမလိုလိုနဲ႔။ လုပ္ငန္း တစ္ခု တည္းမွာ ရင္းႏွီးလြန္းတဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုေနေနသမွ် ဘယ္လိုလုပ္ ဆႏၵေတြ တားဆီးၾကမလဲ။ ၾကာရင္ ငါ႔စိတ္ကို ငါထိန္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ငါဘာသာငါ ထြက္စာ တင္လို္က္တယ္။ ၾကည္သက္စံကို အသိမေပးခဲ႔ပါဘူး။ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာစိုးလို႔ေလ။

အဲဒီမွာ ငါဘာေတြ စဥ္းစားမိလဲ ဆိုေတာ႔...လြင္ေသာ္ေရ။ ငါ ၾကည္သက္စံကို တကယ္ ခ်စ္တတ္သြားပါလား ဆိုတာပဲ။ သူ႔ကို သနားတယ္။ သူ႔ဘ၀ကို ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ငါနဲ႔ေနရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ္႔ သူ႔အသိုင္း အ၀ိုင္း ေတြပါ အဆင္ေျပေအာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာတူတဲ႔လူခ်င္း လက္ထပ္ပါေစေတာ႔လို႔ ငါေတြးမိ လာတယ္။ အဲဒီ အေတြးေတြနဲ႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ႔တာပဲ သူငယ္ခ်င္း။ သူ႔ဘက္က ငါ႔ကို ခ်စ္ႏိုင္တာ ငါသိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ငါလုပ္သင့္တာကို လုပ္ခဲ႔တယ္ကြာ။ မင္းေက်ာင္းတုန္းက ငါ႔ကို ေျပာထားတာေတြ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ငါမွတ္ထားတယ္။ ဘာတဲ႔...

''အခ်စ္ဆိုတာကို သိလာရင္၊ နားလည္လာရင္၊ ခ်စ္တတ္လာရင္၊ ဖြင့္မေျပာလည္း ရင္ထဲမွာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္ရတာကို မင္းပိုၿပီး တန္ဖိုးထားတတ္ လာမွာပါ''တဲ႔။

ဟုတ္တယ္။ မွန္တယ္ကြာ။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ ၾကည္သက္စံနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ၊ သူ႔ဘ၀ ေကာင္းစားေစခ်င္ တာေတြ ခ်ည္းပဲရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းေျပာသလို သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ငါလုပ္ေပးခဲ႔တယ္။ ငါ႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ခံစားလုိက္ရတယ္။ မပူေလာင္ဘူး။ အဲဒါဟာ အခ်စ္စစ္လို႔ ငါသိတယ္။ ခုေတာ႔ မင္းခ်စ္တဲ႔ ပန္းယုခိုင္ေရာ၊ ငါခ်စ္တဲ႔ ၾကည္သက္စံေရာ သူတို႔ အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ ေနေပ်ာ္သြားၾကပါၿပီ... လြင္ေသာ္။ ငါနဲ႔ မင္းကေတာ႔ ခံစားမႈေတြကို ရင္ထဲမွာပဲ ထားခဲ႔ၾကရၿပီေပါ႔။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ထပ္တူထပ္မွ် ရွိေနတဲ႔ ခံစားမႈကို ငါကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးထားတယ္။ ေခါင္းစဥ္ ကေတာ႔ 'ရင္ထဲမွာ' လို႔ ေပးထားတယ္။ မင္းဖတ္ၾကည္႕........

"ရင္ထဲမွာ"

ေမ႔ႏိုင္ပါသည္
တစ္ရံဆီမွ၊ မပီမသ
မႈန္၀ါးၾကလွ်က္၊ ခံစားခ်က္ႏွင့္
အသက္အပ္ႏွင္း၊ ခ်စ္တတ္ျခင္းေႏွာ
ရင္းႏွီးေမာလ်၊ တြယ္တာၾကသည္႕
ကာလမ်ား၏ အိမ္မက္ေတြ။

ခြဲခြာႏိုင္သည္
မတည္မတံ႔၊ ရွည္ဆန္႕မေန
ေခတၱေ၀ျဖစ္၊ မက္တြယ္ခ်စ္ခဲ႔
အျပစ္မဲ႔ကင္း၊ အျပံဳးခင္းထား
ေနရာမ်ား၏ ေျခရာေတြ။

ဟားတိုက္ႏိုင္သည္
မမီဘ၀၊ မလွသည္႕အေျခ
က်ိဳးေၾကခံစား၊ တြယ္ရစ္ထားခဲ႕
အနားေနေစ၊ ဆႏၵေတြၾကည္႕
မသိရင္မခုန္၊ တုန္ရင္လိႈက္စြာ
ထာ၀ရ၏ ေမတၱာေတြ။

ရွိပါေလေတာ႕
ေျဖေလွ်ာ႔မာန္ခ်၊ သည္ဘ၀တာ
ၾကာလွ်င္သူေမ႔၊ တစ္ေန႔ေန႔ႏွင္
ေရြ႕ေရြ႕စဥ္ေပါ႔၊ အျမင္မရွိ
အသိမပါ၊ ကဗ်ာေတြေမ႔
ေန႔သေရြ႕တြင္
(သူမ........)ခ်မ္းေျမ႕ေစခ်င္သည္။ ။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ပန္းယုခိုင္ေရာ၊ ၾကည္သက္စံပါ ေမ႔လို႔ ခ်မ္းေျမ႕ေနၿပီဆိုတာ ငါတို႔ ၀မ္းသာ ေနႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား။ မင္းေျပာသလိုေပါ႔ကြာ။ ငါ႔ကိုယ္ငါ ထိန္းသိမ္းလို႔ရလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ မင္းကို အသိေပး လိုက္တာပါပဲ။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ၊ မင္းရင္ထဲမွာ ပန္းယုခိုင္နဲ႔ ၾကည္သက္စံတို႔ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ခ်စ္သူစစ္တို႔ ထားရွိရမယ္႔ သေဘာတရားေတြ ခိုေအာင္းခဲ႔တယ္လို႔ ငါယူဆထားၿပီေလ။

''အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္ရမယ္။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဟာ လူနာကို ကုလို႔မွားရင္ တစ္ေယာက္ပဲ ေသတယ္။ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ မွားရင္ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသေစႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အင္ဂ်င္နီယာ ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အၿမဲတမ္း မွန္ဖို႔လိုတယ္''လို႔ ငါတို႔ ဆရာသမားေတြ ခဏခဏေျပာတဲ႔ စကားေတြ မင္းမွတ္မိ မွာပါ။

ဒီေတာ႔ သင္ၿပီးသား ပုစၦာေတြကို တိုက္ရိုက္ မေမးဘဲ Unseen ခ်ည္း ေမးတတ္တဲ႔ ေက်ာင္းတုန္းက စာေမးပြဲ ေမးခြန္းေတြ ေျဖသလိုမ်ိဳး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မွန္မွန္နဲ႔ ငါတို႔ လက္ေတြ႕ရင္ဆိုင္ရမယ္႔ ျပႆနာေတြကို အင္ဂ်င္နီယာ ေကာင္း ပီသစြာ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ယူဆတယ္ေလ။

ပန္းယုခိုင္ရယ္၊ ၾကည္သက္စံရယ္၊ လြင္ေသာ္ဆိုတဲ႔ မင္းရယ္၊ ရဲေနာင္ဆိုတဲ႔ ငါရယ္ ႀကံဳေတြ႕ ခဲ႔တဲ႔ ျပႆနာေလး မွာ တို႔ ရင္ဆိုင္ခဲ႔ရတာ ဘာမွမေျပာပေလာက္တဲ႔ Unseen ေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ငါတို႔ ေက်ာ္လႊားခဲ႔ၾကၿပီ။ အင္ဂ်င္နီယာေကာင္းေတြ ပီသစြာ ငါတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကၿပီ။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မွန္လို႔ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ဘ၀ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းခဲ႔ရၿပီ။ ငါ၀မ္းသာေနတယ္....လြင္ေသာ္။ မင္းလည္း ငါ႔လို ထပ္တူတပ္မွ် ခံစားရမယ္လို႔ ငါယံုပါတယ္။

ငါ႔အေနနဲ႔ အလုပ္ျပန္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို မင္းကို လက္ဆင့္ကမ္းလို္္က္ တာပါ။ မင္း၀မ္းသာ ေက်နပ္လို႔ လက္ခံႏိုင္ပါေစကြာ။

ခင္မင္မႈမ်ားစြာျဖင့္

အစဥ္ထာ၀ရ

မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္း

ရဲေနာင္

သားလတ္

(၂၀၀၁ခုႏွစ္-ေအာက္တိုဘာလ၊ မႈခင္းရႈေထာင့္မဂၢဇင္း)

“ရင္ထဲမွာ” အပိုင္း(၂)

"ငါက စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာပဲ လုပ္ခ်င္တာ။ အိမ္က မသင့္ေတာ္ဘူးတဲ႔။ မိန္းကေလးဆိုတာ အီလက္ ထေရာနစ္တို႔၊ ၿမိဳ႕ျပတို႔နဲ႔ ကိုက္တယ္တဲ႔"

ဒုတိယႏွစ္ စာေမးပြဲ ေျဖခါနီး ေမဂ်ာခြဲရန္ ပံုစံမ်ား ေလွ်ာက္ထားရာတြင္ေျပာေသာ ပန္းယုခိုင္ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာ၊ လြင္ေသာ္ပါ မ်က္လံုးျပဴးကုန္သည္။

"ဟုတ္သားပဲ၊ နင္က ဘာေၾကာင္တာလဲ၊ မက္ကန္နီကယ္ ဆိုတာ ေယာက္်ားေလးပဲ သင့္ေတာ္တာ နင္ သိသား နဲ႔"

"ဘာျဖစ္လဲ ရဲေနာင္၊ စက္ေတြကို ေယာက္်ားေတြပဲ ကိုင္ရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး၊ အိမ္က ကားေတာင္ အၿမဲတမ္း ငါပဲ ကလိေနတာ၊ ၿပီးေတာ႔ မိန္းကေလးမို႔ စက္ရံုမွာ ၀င္မလုပ္ရဘူး မရွိပါဘူး၊ ေနာက္ဆံုး လုပ္လို႔ မရတဲ႔ တိုင္ေအာင္ အမ်ိဳးသမီး စက္မႈ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းမွာ စာျပန္ျပမယ္၊ နားလည္လား၊ အဓိက က ေယာက္်ားေရာ မိန္းမပါ အဲဒီစက္ေတြ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိဖို႔ပဲ၊ ေနရာ တကာ မိန္းမဆိုတဲ႔ အသိနဲ႔ ေနာက္မခ်န္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔၊ ငါတို႔က နင္တို႔ ေယာက်္ားေတြနဲ႔ အတူ ရင္ေဘာင္တန္း အလုပ္လုပ္လို႔ ရတယ္၊ အဲဒါေတြသာ ေၾကာက္ေနခဲ႔ရင္ YIT ကို ခုလို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး မတက္ဘူး။ ငါ႔မွာ ေမဂ်ာ ေကာင္းေကာင္း ရမွာ၊ မရမွာ ေၾကာက္တဲ႔ စိတ္လဲ မရွိဘူး။ ငါရတဲ႔ေမဂ်ာဟာ ငါနဲ႔သင့္ေတာ္တဲ႔ ေမဂ်ာပဲ။ ငါခင္တဲ႔ မိန္းကေလးေတြလဲ အဲဒီလိုပဲ ေျပာျပျဖစ္တယ္"

ပန္းယုခိုင္က သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို ဖြင့္ဟေနေလၿပီ။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ငါတို႔ ဘယ္ေမဂ်ာရရ အဓိကဟာ ငါတို႔ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာရယ္၊ ငါတို႔ သင္ထားတဲ႔ ပညာေတြ တကယ္တတ္ေျမာက္တယ္ ဆိုတာရယ္ပဲ။ အဲဒါပဲ ငါစိတ္၀င္စားတယ္။ အခုလဲ အိမ္က ေက်နပ္ေအာင္ ထိပ္ဆံုးက စီဗယ္လ္(ၿမိဳ႔ျပ)ကို တင္ထားလိုက္တယ္။ အီလက္ထရြန္းနစ္ ကေတာ႔ ေက်ာင္းကို မေရာက္ခင္ကတည္းက စိတ္မ၀င္စားလို႔ စီဗယ္လ္ၿပီးေတာ႔ စက္မႈပဲ ေလွ်ာက္ ထားတယ္။ မက္ကန္နီကယ္ ယူတာ နင္တို႔ မေက်နပ္လဲ၊ လဲေသ။ ဒါပဲ။ သြားမယ္"

ေျပာၿပီး ထြက္သြားေသာ ပန္းယုခိုင္ကို ၾကည္႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လြင္ေသာ္ သက္ျပင္းေတြ ခ်မိသည္။

"ငါေျပာတယ္ မဟုတ္လား။ ပန္းယုခိုင္က ေခါင္းမာတယ္ကြ။ သူမွန္တယ္ထင္တာကို ဇြတ္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔ ပံုစံမ်ိဳး။ မင္းက ခပ္ေအးေအး သမား။ မင္းနဲ႔ေတာ႔ မလိုက္ဘူး ထင္တယ္။"

"သူေျပာတာေတြလဲ မွန္တာပါပဲကြာ။ အင္ဂ်င္နီယာဟာ အင္ဂ်င္နီယာပဲေပါ႔။ သူလိုလူမ်ိဳး မရွိရင္ မိန္းမ အင္ဂ်င္နီယာေတြ ဘယ္ေပၚလာႏိုင္ေတာ႔မလဲ"

"မင္းကေတာ႔ေနာ္။ ငါအံ႔ၾသတယ္။ ပန္းယုခိုင္ ဘာလုပ္လုပ္ မင္းမ်က္စိထဲမွာ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ေနတာပဲ။ ပန္းယုခိုင္က ေျပာရင္လဲ ဒါဆိုဒါပဲ။ တကယ္လို႔ ပန္းယုခိုင္က လြင္ေသာ္ရယ္ တစ္ေန႔ေလာက္ ေက်ာင္းကို ပါးကြက္ ကြက္လာၿပီး ပုဆိုး ခါးေတာင္းက်ိဳက္နဲ႔ Building-one အေပၚဆံုး သံုးထပ္ေျမာက္ ကေန ေအာက္က ျမက္ခင္းေပၚ ခုန္ခ်ျပပါဆို ခုန္ခ်ျပမလား မသိဘူး"

"သူမေျပာလို႔ပါ။ သူသာခ်စ္တယ္လို႔ ကိ်န္းေသေျပာမယ္ဆို အဲဒီေလာက္ အျမင့္ကေန ခုန္ခ်ျပရံုမကဘူး၊ ၾသဘာလမ္း ျဖတ္ေလွ်ာက္ ျပပါဆိုတာေတာင္ ငါ႔ကို ၀ိုင္းၿပီး လက္ခုပ္ၾသဘာ တီးေပးၾကမယ္႔ စာသင္ေဆာင္ ေတြက လူေတြကို ဂရုမစိုက္ဘဲ ေလွ်ာက္ျပလိုက္မယ္"

"မင္းကို ငါေတာ္ေတာ္ ရိုးေအးတဲ႔ ေကာင္လို႔ ထင္တာ။ ေပါရဲလိုက္တာကြာ။ အရွက္လဲ မရွိဘူး"

"ငါသူ႔ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ။ ေျပာျပလို႔ မတတ္ေအာင္ ခ်စ္တယ္။ မင္းက ငါ႔ကိုေတာ႔ေျပာၿပီး၊ မင္းက်ေတာ႔ ၾကည္သက္စံကို စကားမရွိ စကားရွာ သြားေရာ။ ငါ႔အခန္းကို ေန႔တိုင္းလာခိုးၾကည္႕နဲ႔။ ဘာထူးလဲ"

"မင္းက ပန္းယုခိုင္ကို လာငမ္းသလိုေပါ႔ကြာ။ ဒါကေတာ႔ အတူတူ ပါပဲ။ ငါတို႔ေတြ လပ္ကီး မေကာင္းဘူးကြ။ ၾကည္သက္စံနဲ႔ မင္းက ေအခန္းမွာ။ ငါနဲ႔ ပန္းယုခိုင္က ဘီခန္းမွာ။ ေတြ႕ခ်င္တဲ႔ လူခ်င္းက်ေတာ႔ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေနေရာ။ ငါေတာင္ တစ္ခါတေလ စဥ္းစားၾကည္႕တယ္။ ေမာ္ကြန္းထိန္းကို အခန္းေျပာင္းလို႔ ရရင္ လူခ်င္း ခ်ိန္းေပးပါလို႔ သြားေျပာမလို႔။ ငါက ေအခန္းကို လာၾကည္႔ရ၊ မင္းက ဘီခန္းကို လာၾကည္႕ရနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ေနလို႔"

"အခန္းသာ မတူတာ၊ တူေနတာေတာ႔ ရွိတယ္ ရဲေနာင္။ မင္းနဲ႔ ပန္းယုခိုင္က ခ်မ္းသာသေလာက္ ငါနဲ႔ ၾကည္သက္စံ က်ေတာ႔ မင္းတို႕လို မဟုတ္ဘူး"

"ဒါေတြ မေတြးစမ္းပါနဲ႔ကြာ။ မင္း ပန္းယုခိုင္ကို တကယ္ခ်စ္တယ္ မဟုတ္လား။ မင္းဘ၀ ထူေထာင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား။ ၿပီးေတာ႔ မင္းဘ၀ထဲ ကိုဆြဲေခၚ။ ငါလဲ ၾကည္သက္စံကို ရေအာင္ ဆြဲေခၚမယ္။ ေျပာသာ ေျပာေန ရတာ။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳက္ေနတာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ မသိေသးဘူး ထင္တယ္။ ပန္းယုခိုင္ကို ၾကည္သက္စံနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး ပန္းယုခိုင္က တစ္ဆင့္ ၾကည္သက္စံကို ဖြင့္ေျပာမယ္ကြာ။ ဒီႏွစ္ေတာ႔ စာေမးပြဲ ကပ္ေနၿပီ။ သံုးတန္းမွာ လုပ္ငန္းစမယ္။ မင္းေရာ ဘယ္လိုလဲ"

"အေျခအေနက မင္းလိုမွ မဟုတ္တာ။ ငါ႔မွာ ငဲ႔ညွာရမွာေတြ တစ္ပံုႀကီးပဲ"

လြင္ေသာ႔္ စကားေၾကာင့္ လြင္ေသာ္ ေျပာျပဖူးေသာ ျပည္က သူ႔မိသားစု ရုန္းကန္ေနရပံုေတြ၊ အေဆာင္မွ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း သူ႔ဦးေလးအိမ္မွ ေက်ာင္းေျပာင္း တက္ရပံုေတြ၊ အရာရာ အစစ အလုိက္ သိတတ္၊ ငဲ႔ညွာတတ္ရပံုေတြ ျပန္ၾကားေယာင္၏။

ေတာ္ရံုတန္ရံုကို သိပ္ဂရုမထားေသာ ပန္းယုခိုင္က လြင္ေသာ္႔ အေၾကာင္းသိလွ်င္ ဟားတိုက္ ရယ္လိမ္႔မည္ လားဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည္႔၏။ ထုိ႔အတူ ၾကည္သက္စံ ကေရာ သူ႔ကို ဟားတိုက္ရယ္ေမာ သည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ စိုးထိတ္ေနမည္လား မသိဟု မဆီမဆိုင္ေတြးေနမိ ျပန္သည္။

***************************************

"လြင္ေသာ္က တစ္မ်ိဳးပဲေနာ္၊ သူ႔ကို ၾကည္႔ရင္ ၿမံဳစိစိနဲ႔၊ ငါေမးရင္လည္း ငါ႔ကို တေလးတစားနဲ႔ ေျဖတယ္၊ ရယ္ေတာ႔ ရယ္ရတယ္။"

"နင္ကသာ ရယ္ရတယ္ ထင္ေနတာ၊ လြင္ေသာ္႔ဘ၀မွာ ငိုခဲ႔ရတာေတြ တစ္ပံုႀကီးပဲ။ ဘာလဲ၊ နင္က လြင္ေသာ္႔ ပံုစံကို စိတ္၀င္စားေနလား"

"ငါက စိတ္၀င္စားတယ္ ဆိုတာထက္၊ နင့္ လြင္ေသာ္က စိတ္၀င္စားေနတာလို႔ ေျပာစမ္းပါ ရဲေနာင္၊ အဲဒါ ပိုမွန္လိမ္႔မယ္၊ သူ႔ကဗ်ာေတြ ငါဖတ္ရတာ၊ သိေနတာပဲ"

ကၽြန္ေတာ္ အံ႔ၾသသြားသည္။ ပန္းယုခိုင္ မသိဟု ယူဆထားေသာ လြင္ေသာ္၏ ခံစားမႈကို ပန္းယုခိုင္က ေစာေစာ ကတည္းက သိႏွင့္ေနသလို ျဖစ္ေနသည္။ လြင္ေသာ္႔ ကဗ်ာ၊ ကၽြန္တာ္႔ ကဗ်ာေတြကိုေတာ႔ အားလံုး ဖတ္ေနက်မို႔ ဘာမွ် မအံ႔ၾသေတာ႔။

"သူရိုးသားတယ္၊ ေအးေဆးတယ္၊ ႀကိဳးစားတယ္၊ ေတာ္တယ္ ဆိုတာ ငါသိတယ္။ ငါသူ႔ဘ၀ကို စိတ္၀င္စား ပါတယ္။"

"သူ႔ အတြက္၀မ္းသာပါတယ္ ပန္းယုခိုင္ရာ၊ သူ႔ အေၾကာင္းေတာ႔ ငါမေျပာပါရေစနဲ႔၊ ကတိခံၿပီးသား ျဖစ္ေန လို႔၊ သူေရာ ငါေရာက ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက မက္ခ္ကို ယူမယ္ဆိုၿပီး ဖြင့္ဟ ခဲ႔တဲ႔ထိ ရည္မွန္းခ်က္ခ်င္း တူေအာင္ ခင္ခဲ႔ၾကလို႔၊ နားလည္မႈလည္း ရွိလို႔၊ သူငါ႔ကို ဖြင့္ေျပာခဲ႔တာ၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ သူက ငါနင့္ကို မိတ္ဆက္ မေပးခင္ ေက်ာင္းဖြင့္စ ကတည္းက ခ်စ္ခဲ႔တာတဲ႔"

ပန္းယုခိုင္ မိႈင္သြားသည္။ တစ္စံုတစ္ခုကို ေတြးေတာ၍ ေငးေနျပန္၏။

"ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦး၊ ၾကည္သက္စံက ငါ႔ကို ေမးတယ္၊ ရဲေနာင္ က ခ်စ္သူေတြဘာေတြ မရွိဘူးလားတဲ႔၊ သူ႔ကို ၾကည္႔ရတာ နင့္ကို စိတ္၀င္စားေနပံုပဲ၊ သူ႔ဆီ ခဏခဏလာတာ ေတြ႕လို႔ သူ႔ခ်စ္သူက ရန္ေတြ႕တာ ခံေနရဦး မယ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ နင္ဖြင့္မေျပာဘူးလား၊ နင္စိတ္၀င္စားေနတာ ငါသိတာပဲ"

"သံုးတန္း ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရင္ ေျပာမယ္ စိ္တ္ကူးတာပဲ"

"တစ္ခုေတာ႔ သိထားဖို႔ ငါေျပာမယ္ ရဲေနာင္၊ ၾကည္သက္စံက ရန္ကုန္က သူ႔အေဒၚဆီမွာ ေနၿပီး ေက်ာင္း တက္တာ။ သူေျပာတာက အေဒၚအရင္း မဟုတ္ဘူးတဲ႔၊ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ပဲ ေတာ္တာတဲ႔။ အေဖမရွိေတာ႔လို႔ အေမက ဆင္းရဲေတာ႔ YIT တက္ဖို႔ကို အဲဒီအေဒၚက ေခၚထားတာတဲ႔၊ သူ႔အေဒၚသားနဲ႔ လူႀကီးခ်င္း နားေဖာက္ၿပီးသြားၿပီတဲ႔၊ နင့္ဘက္က သင့္ေတာ္လား၊ မသင့္ေတာ္လားဆိုတာ စဥ္းစားေပါ႔ဟာ၊ ၾကည္သက္စံ ကလည္း ငါသိရင္ နင္သိမယ္ ဆိုတဲ႔ သေဘာနဲ႔ ေျပာတာလား မသိဘူး"

ပန္းယုခိုင္စကားက ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးသားကို အားျပင္းျပင္းႏွင့္ ဖိႀကိတ္လိုက္သလို ရွိသည္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိသမွ် အားတို႔သည္ ေနရာတစ္ခုသို႔ လြင့္ပါးသြားသလို ခံစားရ၏။

စိတ္ထဲကေတာ႔ ေတြးေနမိသည္။ ယခု ေလာေလာဆယ္၌ လြင္ေသာ္က သူ႔ထက္ ကံေကာင္းေနပါလားဟု။ ဟုတ္သည္ေလ၊ သူထင္တာ သူလုပ္တတ္ေသာ ပန္းယုခိုင္၏ စိတ္မွာ အေလးထားစရာ ဘာမွ်မရွိဘူးဟု ယူဆထားေသာ လြင္ေသာ္ ေရာက္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနရ၍ပင္။

***************************************

ၶ(အပိုင္း ၃ ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါရန္)

“ရင္ထဲမွာ” အပိုင္း(၁)

လြင္ေသာ္

အလုပ္ေတြ မအားလပ္တဲ႔ၾကားကို စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာလုိ႔ စိတ္ညစ္သြားလား။ ေက်ာင္းတုန္းက မင္းေျပာခဲ႔တာေတြနဲ႔ အခုလက္ရွိ ငါခံစားေနရတဲ႔ အျဖစ္ေတြ တူေနလို႔ တစ္ခ်ိန္က မင္းကို အျပစ္တင္စကား ဆိုခဲ႔တဲ႔ငါ႔မွာ မင္းအေပၚ နားလည္မိလာလို႔ ဒီစာကို ေရးလိုက္တာပါ။ မင္းေခါင္းရႈပ္သြားလား။ မရႈပ္ပါနဲ႔။ Mechanical Engineer တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ စက္ရံုတစ္ရံုမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားတယ္ဆိုတာ မင္းလို အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ငါလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ငါ႔စာကိုေတာ႔ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဖတ္ပါ သူငယ္ခ်င္း။ အားလံုးကို ငါအစက ျပန္ေဖာ္ ၿပီး ေျပာျပပါ႔မယ္။ လြင္ေသာ္ဆိုတဲ႔ မင္းရယ္၊ ရဲေနာင္ဆိုတဲ႔ ငါရယ္၊ ငါ႔ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္း ပန္းယုခိုင္ရယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ငါနဲ႔ အမွတ္မထင္ပဲ သိကၽြမ္းခဲ႔ရတဲ႔ ၾကည္သက္စံ ဆိုတဲ႔ သူရယ္၊ ေက်ာင္းႀကီးထဲမွာ ပတ္သက္ခဲ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြေလ။

အံ႔ၾသဖို႔ေတာ႔ အေကာင္းသားပဲ။ လူကတကာက အတြဲေတြလို႔ေတာင္ ထင္ေနၾကတဲ႔ ငါတို႔ၾကားမွာ အေျခအေန ေတြ အားလံုးက အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ႀကီးပဲ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ မင္းသတိျပန္ရၿပီလား။ ငါထင္ပါတယ္။ ငါေတာင္ ေျဖသိမ္႔ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတုန္းပဲ ရွိေသးတာ။ ေက်ာင္းႀကီးနဲ႔ ငါတို႔ အျဖစ္ေတြကို ဘယ္လိုေမ႔ရမလဲ။ မင္းရဲ႕ အေတြးထဲမွာ ငါ႔စာကို ဖတ္ရင္း ပံုေဖာ္ၾကည္႔လိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္လိုမွ ေမ႔မရတဲ႔ အျဖစ္ေတြ တစ္ခုခ်င္းစီ ေပၚေနမွာ ပဲေလ။

မင္းလိုပဲ ဒီစာကို ေရးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ငါလည္း ငါတို႔ရဲ႕ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးရယ္၊ ၿငိတြယ္ခဲ႔ရတဲ႔ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးေတြရယ္၊ အားလံုးကို ျမင္ေယာင္ေနပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ဘယ္ေတာ႔မွလည္း ျပန္မရႏိုင္တဲ႔ ငယ္ဘ၀ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြေပါ႔ကြာ။

**************************************

ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကို စ၀င္စဥ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပန္းယုခိုင္က အတူတူ။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္သည္႔အခါ Section - B မွာ စတက္ရစဥ္မွာလည္း အခင္အမင္ မပ်က္ခဲ႔။ လြင္ေသာ္ကို စခင္မိ သည္ကလည္း Section - B မွာပင္။ လြင္ေသာ္က ျပည္မွလာ၍ အေဆာင္မွ ေက်ာင္းတက္သူ။ တစ္ခံုတည္း ထိုင္မိရာမွ သူေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ ကဗ်ာသမားျဖစ္၍ အတူတြဲျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္ၿပီဆိုေတာ႔ ပန္းယုခိုင္ကိုလည္း လြင္ေသာ္ႏွင့္ ခင္ရေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔သည္။ လြင္ေသာ္က ခင္ရံုႏွင့္ အားမရ ပန္းယုခိုင္ ကို ခ်စ္မိသြားသည္တဲ႔။

"ကမၻာေပၚမွာ အလွဆံုး မိန္းကေလးေတြ ရွိခ်င္မွရွိမယ္။ ဆြဲေဆာင္မႈေတြ ျပည္႔ခ်င္မွ ျပည္႔ေနလိမ္႔မယ္။ ငါ႔မ်က္စိ ထဲမွာ ဆြဲေဆာင္မႈအရွိဆံုးနဲ႔ အလွဆံုးမိန္းကေလး ကေတာ႔ ပန္းယုခိုင္ပဲ ရဲေနာင္။ သူ႔ ဆံပင္ ကုပ္၀ဲေလးကို ဆတ္ခနဲ ခါလိုက္ရင္ပဲ ငါ႔အသည္းေတြ ပါသြားမလား ထင္ရတယ္"

"အရူး၊ မင္းတို႔လို ေကာင္မ်ိဳးေတြ ရွိေနလို႔ ေကာင္မေလးေတြက ေယာက္်ားေလးေတြေရွ႕မွာ ဆံပင္ကို ဆတ္ခနဲ ခါခါျပၿပီး ပဲမ်ားေနတာ။ ငါေတာ႔ မွားၿပီထင္တယ္။ ငါက ခင္မင္ပါေစေတာ႔ ဆိုတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးခဲ႔တာ၊ မင္းဟာက မလြန္ဘူးလား၊ မိတ္ဆက္ေပးတာမွ မၾကာေသးဘူး"

"အခ်စ္မွာ မ်က္စိ မရွိဘူးေလကြာ။ မင္းသူ႔ကို မိတ္ဆက္မေပးခင္ ေက်ာင္းဖြင့္ကတည္းက သူ႔ကိုငါ ခ်စ္ေနတာပါ ဆိုရင္ မင္းယံုလိုက္။ ဒါနဲ႔ မင္းက ခ်စ္ေနလို႔လား။ မင္းခ်စ္ရင္ ငါမေျပာပါဘူး"

"မခ်စ္ပါဘူးကြာ။ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကို ငယ္ငယ္ကေလးတည္းက ခုထိ သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ျမင္တယ္။ သူကလည္း ငါ႔လိုပဲ။ အဲဒီလိုမဟုတ္ရင္ မင္းနဲ႔ မေတြ႔ခင္ကတည္းက ငါတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ ေနပါဦးကြာ။ ငါ႔ သူငယ္ခ်င္း ပန္းယုခိုင္ကို မင္းတကယ္ခ်စ္တာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား"

"ဟာ....မင္းငါ႔ကို ေစာ္ကားတယ္။ မင္းနဲ႔သူနဲ႔ ခ်မ္းသာတာ ငါသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မင္းခ်မ္းသာလို႔ ငါေပါင္း ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ရင္း ေကာင္းလို႔။ လူတန္းစား မခြဲျခားလို႔။ ၿပီးေတာ႔ သူခ်မ္းသာလို႔လဲ ငါကခ်စ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သူ႔ဘ၀နဲ႔ ဘာမွ မသက္ဆိုင္ဘူးလို႔ ငါခံယူထားတယ္။ ပိန္တာ၊ မည္းတာ၊ ျဖဴတာ၊ ရွည္တာ၊ ပုတာ၊ ခ်မ္းသာတာ၊ ဆင္းရဲတာဟာ အခ်စ္နဲ႔ ဘာမွ မသက္ဆိုင္ပါဘူးကြာ။ တစ္ခု ေတာ႔ ရွိတာေပါ႔။ လက္ထပ္တယ္ ဆိုတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ခ်မ္းသာတာ၊ ဆင္းရဲတာဟာ အဓိကျပႆနာ ျဖစ္လာမယ္ ထင္တယ္"

" မဆိုးပါဘူး။ မင္းမွာ အဲဒီလို စိတ္မ်ိဳးရွိတာ။ ငါလည္း အဲဒီ႔လိုပဲ ခံယူထားတယ္ကြ။ အခ်စ္ဟာ အခ်စ္အတြက္ သက္သက္ပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ႔။ ေအးေလ။ မင္းႀကိဳးစားၾကည္႔ေပါ႔။ ပန္းယုခိုင္ဟာ ခ်မ္းသာေပမယ္႔ မေမာက္မာဘူး။ စိတ္ရင္း ေကာင္းတယ္။ အဲနည္းနည္း ေတာ႔ စိတ္ဓာတ္မာတယ္ကြ။ ေတာ္ရံု တန္ရံု သိပ္ဂရုမစိုက္ခ်င္ဘူး။ မင္းကို သူလက္ခံတာ၊ လက္မခံတာေတာ႔ မင္းကံေပါ႔ လြင္ေသာ္"

ကၽြန္ေတာ္ကေျပာေတာ႔ ဟုိးေ၀းေ၀းကိုေငးရင္း လြင္ေသာ္တစ္ေယာက္ သက္ျပင္းေတြ ခ်ေနသည္။ ပန္းယုခိုင္ တစ္ေယာက္ကေတာ႔ လြင္ေသာ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိေနၿပီဆိုတာ သိမည္မဟုတ္ေသး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လြင္ေသာ္တစ္ေယာက္ ရိုးသားတာ၊ ႀကိဳးစားတာကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ထို႔အတူ ပန္းယုခိုင္ တို႔ ခ်မ္းသာလြန္းတာ ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ခက္ေတာ႔ ခက္ေခ်ၿပီ။ ပန္းယုခိုင္ႏွင့္ လြင္ေသာ္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၿပီး လြင္ေသာ္႔ ဆႏၵေတြ ျပည္႔၀ႏိုင္ပါေစဟု စိတ္ထဲက က်ိတ္ဆုေတာင္းေပးခဲ့ မိျပန္၏။

**************************************

ပထမႏွစ္မွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဘ၀ျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ႔ လြင္ေသာ္က Section - A ကို ေရာက္ၿပိး ကၽြန္ေတာ္တို႔က B ခန္းမွာပင္ က်န္ခဲ႔သည္။ ထို ဒုတိယႏွစ္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ္႔၀ါသနာအရ ေဆးေက်ာင္း က သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း၍ ကဗ်ာစာအုပ္ တစ္အုပ္ထုတ္ခဲ႕သည္။ လြင့္ေသာ္႔ကို ပါ၀င္ေရးသားရန္ ေျပာေသာ္လည္း ၀င္မေရးခဲ႔။ သူေငြ မစိုက္ႏိုင္၍ အားနာတာ ကၽြန္ေတာ္သိသည္။

ေက်ာင္းထဲမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ေရာင္းစဥ္မွာေတာ႔ လြင္ေသာ္က လိုက္ေရာင္းေပးသည္။ တစ္ေက်ာင္း လံုး ေလွ်ာက္ေရာင္းၿပီးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာသင္ခန္းေတြရွိရာမွာ ျပန္နား၏။ လြင္ေသာ္နွင့္ ကၽြန္ေတာ္ နားရင္း ဒုတိယႏွစ္ Section - A ေနာက္မွာ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ား ေရာင္းေနစဥ္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀အတြက္ မထင္မွတ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ၾကံဳေတြ႕ရေတာ႔၏။

"ကဗ်ာစာအုပ္ေရာင္းတာလားဟင္"

အတန္းေနာက္ဘက္ ေလွကားနားက ခံုတန္းရွည္မွာ ေညာင္း၍ ထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လြင္ေသာ္ ေရွ႕သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က လာေမးျခင္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး ေၾကာင္သြား၏။ လက္ထဲမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ကိုင္ထားရင္း ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

"ဟုတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"ကၽြန္မ နည္းနည္း ဖတ္ၾကည္႕ခ်င္လို႔။ ႀကိဳက္ရင္၀ယ္မလို႔ပါ"

"ဟာ....ရပါတယ္။ ၾကည္႔ပါ၊ ၾကည္႔ပါ၊ မႀကိဳက္လုိ႔ မ၀ယ္လဲ ဖတ္လို႔ရပါတယ္"

ေျပာလည္းေျပာ၊ စာအုပ္ကို ထိုးေပးလိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲတြင္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ႔ၾသေနမိသည္။ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ တန္ဖိုးက လက္ဖက္ရည္ ရွယ္တစ္ခြက္စာေလာက္ ရွိေသာ္လည္း ၀ါသနာမပါသူေတြ မ်ား၍ မ၀ယ္ခ်င္သူက မ်ားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ မ်က္ႏွာနာသူ မ်ားကို အတင္းေရာင္းစနစ္ျဖင့္ ေရာင္းမွသာ စာအုပ္နည္းနည္းကုန္ေသာ အခ်ိန္မွာ ကဗ်ာစာအုပ္ကို ရွာရွာေဖြေဖြ ေမးၿပီး ၀ယ္သူဆိုေတာ႔ ေတာ္ရံုတန္ရံု ကဗ်ာ၀ါသနာရွင္ မဟုတ္တာ နားလည္လုိက္သည္။

"ဟယ္... ရဲေနာင္ပါ ပါတာပဲ"

"ခင္ဗ်ာ"

ကၽြန္ေတာ္႔ ခင္ဗ်ာႀကီးက ေတာ္ေတာ္က်ယ္သြားသည္။ လြင္ေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ အံ႔ၾသေနပံုရ၏။

"ဟိုေလ ရဲေနာင္ဆိုတာ ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာမို႔ပါ။ ဒီလိုမွန္းသိ ေစာေစာက ကင္တင္န္းမဆင္းခင္ ကတည္းက ၀ယ္သြားၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ပါတယ္။ ေပးေပး ကၽြန္မ တစ္အုပ္ယူမယ္။ ဘယ္ေလာက္လဲ"

"ဆယ္႔ငါးက်ပ္ပါ"

အားလံုးသည္ အံ႔ၾသမႈတို႔၏ အဆံုးစြန္ထိေရာက္ကုန္ၿပီထင္၏။ သူေပးေသာ ပိုက္ဆံကို လွမ္းယူၿပီး အိတ္ထဲ ထည္႔စဥ္ သူမက ကဗ်ာစာအုပ္ကို သဲသဲမဲမဲ ဖတ္ေနသည္။ ခက္သည္က ကၽြန္ေတာ္႔ စာေရးသက္တမ္းက ေလးငါးႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ မွာ ပါတာကလည္း သံုးေလးႀကိမ္သာ ရွိေသးသည္။ နာမည္တူႏွင့္ မွားေနၿပီ ထင္၏။

"ဟို...ဒီမွာခင္ဗ်။ ဒီကတစ္ေယာက္သိတဲ႔ ရဲေနာင္ဆိုတာ နာမည္တူတာ ေနပါလိမ္႔မယ္။ ဒီထဲက ကဗ်ာေရးတဲ႔ ရဲေနာင္က စာေရးတာ ဘာမွမၾကာေသးဘူးဗ်"

"ဟာ....ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မသိတဲ႔ ရဲေနာင္ပဲ။ ဒီမွာ 'စကၠဴျမား' ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာရယ္၊ 'ရင္ထဲကအမွတ္တရ' ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာရယ္ ပါတာပဲဟာ။ ဖတ္စ္ရီးယား တုန္းက ေရႊသမင္မွာ ဆက္ရွင္ဘီက စကၠဴျမားေလးေတြ ပစ္တဲ႔ အေၾကာင္းေရးထားတာ ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္ေလ။ အဲဒီ႔တုန္းက စကၠဴျမားေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ရယ္၊ ၀ိုင္အိုင္တီကိုဖြဲ႕ထားတဲ႔ 'ရင္ထဲကအမွတ္တရ' ရယ္ ပါတာပဲဟာ။ အဲဒီ ေရႊသမင္

"ဒီမွာ...ခင္ဗ်ားေတြ႕ခ်င္တဲ႔ ရဲေနာင္က သူပဲဗ်"

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ်မေျပာခင္ လြင္ေသာ္ ၀င္ေျဖေတာ႔မွ သူမအံ႔ၾသသြားပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေသေသ ခ်ာခ်ာ ၾကည္႕ေန၏။ ထိုသို႔ အံ႔ၾသေနရင္း ေငးေနခ်ိန္ကပင္ ေနာင္အခါ၌ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားထဲထိ စြဲေနေအာင္ မေမ႔ေပ်ာက္ႏိုင္ခဲ႔ေသာ ကာလတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔မည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ႔။

"ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲေနာင္ပါ။ ဒီက ကၽြန္ေတာ္႔စာေတြ ဘယ္ေလာက္ဖတ္ဖူးလို႔လဲ"

"ဖတ္စ္ရီးယားတုန္းကရယ္၊ အခု စကၠင္းရီးယား မတိုင္ခင္က ေရႊသမင္

**************************************

(အပိုင္း၂ ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈေပးပါရန္)

''အျမင့္ပ်ံငွက္တစ္ေကာင္ အတြက္ ေျမျပင္ေပၚမွ လူတစ္ဦး၏ ဆႏၵ''

အဆိုေတာ္ 'ထူးအိမ္သင္' ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ သူ႔သီခ်င္းမ်ားကို ျပန္ဆုိမည္ စိုး၍ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ ေရးၿပီး ေပၚျပဴလာ ဂ်ာနယ္သို႔ ပို႔ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ ေပၚျပဴလာ ဂ်ာနယ္ မွလည္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ (၉)ရက္ေန႔ ထုတ္ အတြဲ(၈)၊ အမွတ္(၄၄) စာေစာင္၌ ကၽြန္ေတာ္႔ ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပေပးခဲ႔ ပါသည္။ ထိုစဥ္က 'သားလတ္' ကေလာင္ အမည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပခံခဲ႔ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယခုဤ ေဆာင္းပါးကို ခံစားႏိုင္ရန္အတြက္ ေအာက္ပါ အတိုင္း ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

သည္ေန႔ေခတ္မွာ ဂီတကို ပရိသတ္ဆီ ပို႔ေနၾကသည္မွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္။ တိပ္၊ စီဒီ၊ ဗီစီဒီ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိရာ နားေထာင္သူမ်ားပင္ လိုက္မမီေအာင္ ေခြမ်ားထြက္ေနၾကသည္။ ထိုအထဲမွာ အသစ္ကနည္းနည္း၊ အေဟာင္းက မ်ားလွသည္။ အေဟာင္းဆိုရာ၌လည္း ကြယ္လြန္သူမ်ားကို ျပန္လည္တမ္းတ အမွတ္ရေစရန္ လုပ္ခဲ႔သည္႔ အေခြမ်ားလည္း ပါလာသည္။

ေခြသစ္တစ္ေခြ ထြက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ပရိသတ္ႀကီး ရင္ခုန္ၾကသည္။ လက္ရွိ အေနအထားအရ ေၾကာ္ျငာကို ျမင္သည္ႏွင့္ သည္ေခြကို ၀ယ္သင့္၊ မ၀ယ္သင့္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ၿပီး ျဖစ္ေန ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဗီစီဒီမွာ ကူးေခြ ၀ယ္မွာလား၊ မူရင္းေခြ ၀ယ္မွာလား ဆိုေသာ ကိစၥရွိလာ၏။ တကယ္ေတာ႔ ထုတ္လုပ္သူ မ်ားဘက္က အရင္းအႏွီးကို နားလည္ၾကေသာ ပရိသတ္မ်ား ရွိေသာ္လည္း ပရိသတ္ကို နားမလည္ ေသးေသာ ထုတ္လုပ္သူ တခ်ိဳ႕ ရွိေနတာ ေတြ႕ေနရသမွ် ကူးေခြကိစၥ ရပ္မွာမဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါသည္။

တခ်ိဳ႕က ကူးေခြ၀ယ္ရတာကိုပင္ မတန္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနေသာ သီခ်င္းတခ်ိဳ႕၏ ညံ႔ဖ်င္းမႈကို ကဲ႔ရဲ႕ၾက ပါသည္။ ဒါက သီခ်င္းသစ္ေတြမွာ သိပ္မသိသာ။ အေဟာင္းကို ျပန္ဆိုသည္႔အခါမွာ ပိုျဖစ္တတ္တာ ေတြ႕ရ သည္။ ထင္ထင္ရွားရွား ျပရလွ်င္ ကြယ္လြန္ၿပီး အဆိုေတာ္ တခ်ိဳ႕၏ သီခ်င္းမ်ား ျပန္ဆိုသည္႔အခါ ပိုသိသာေန ျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္လွမ္းမီခဲ႔ေသာ ထိုအဆိုေတာ္ေဟာင္းမ်ား၏ ဆိုဟန္၊ စာသားတို႔သည္ ေခတ္၏ ေျပာင္းလဲျခင္းေနာက္မွာ ထြင္ခဲ႔ၾကေသာ္လည္း အဆိုေတာ္အခ်ိဳ႕ မူလ စာသားကုိပင္ မွန္ေအာင္ မဆိုႏိုင္ျခင္း၊ စာသားမ်ား ထပ္ကြန္႔၍ Rap ဂီတပံုစံထြင္၍ ထည္႔ျခင္း၊ ျပန္ဆိုျဖစ္လွ်င္ ၿပီးေရာ သေဘာႏွင့္ တကယ္ နာမည္ႀကီး ခဲ႔ေသာ အဆိုေတာ္မ်ား၏ သီခ်င္းမ်ားကို နာမည္ပင္ လံုး၀မၾကားဖူးေသာ အဆိုေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပန္ဆိုခိုင္းကာ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်ျခင္း (မိမိတစ္ဦးတည္း အျမတ္ကိုသာ ၾကည္႔၍ ပရိသတ္ကို ေတာ္ေတာ္ ေလွ်ာ႔တြက္ထားပံု ရပါသည္။) မ်ားေၾကာင့္ ပရိသတ္ကို ေစတနာထားသူႏွင့္ ပရိသတ္ကို ေစတနာမထားသူၾကား ဗီစီဒီမူရင္းေခြ အားေပးမႈ ကြာသြားသည္ကို ထုတ္လုပ္သူအခ်ိဳ႕သာ သိပါလိမ္႔မည္။

တကယ္ေတာ႔ ယခု ျပန္လည္တမ္းတေနေသာ ကြယ္လြန္သူ အဆိုေတာ္ အခ်ိဳ႕၏ ပရိသတ္မ်ားသည္ ယခု ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးသည္ကို ထုတ္လုပ္သူမ်ား သတိမေမ႔သင့္ဟု ထင္ပါသည္။ ပရိသတ္ထဲမွာ လူမ်ိဳးစံု၊ အရြယ္မ်ိဳးစံု ပါသည္ဆိုေသာ္ျငား ထိုသီခ်င္းရွင္မ်ားကို တကယ္အမွတ္ရေစလိုပါလွ်င္ သူတို႔ကို ႏွစ္သက္ခဲ႔ေသာ ပရိသတ္မ်ား အတြက္ အဓိက စဥ္းစားေစခ်င္ ပါသည္။ ထို အဆိုေတာ္မ်ားကို မမီခဲ႔ေသာ လူငယ္မ်ားအတြက္ သီခ်င္းအသစ္လို ျဖစ္သြားေသာ္ျငား မီခဲ႔ေသာ ပရိသတ္အတြက္ကေတာ႔ ယခု ျပန္လည္ သီဆိုမႈမ်ား စာသားမမွန္ျခင္း၊ Rap စာသားမ်ား ထပ္ျဖည္႔ျခင္း (တကယ္ေတာ႔ ယခုအမွတ္တရ လုပ္ေနေသာ ကြယ္လြန္သြားသူ အဆိုေတာ္မ်ားမွာ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို သူတို႔နည္း၊ သူတို႔ဟန္ျဖင့္ ထူေထာင္ သြားသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး Rap ဂီတကို လံုး၀ မထည္႔သြင္းခဲ႔သည္ကို ထုတ္လုပ္သူအခ်ိဳ႕၊ အဆိုေတာ္အခ်ိဳ႕ သတိျပဳသင့္ ပါသည္) အလုိက္မ်ားကို အေႏွး အျမန္ ေျပာင္း ပစ္ျခင္း၊ ေသဆံုးသူ ေယာက္်ားေလး သီခ်င္းမ်ားကို မိန္းကေလးမ်ား ဆိုျခင္း မ်ားေၾကာင့္ ဗီစီဒီေခြ လိုက္ ဆို၍လည္း မရ၊ မူလ သီခ်င္း၏ အရသာပါ ပ်က္ကာ ဘာ တစ္ခြန္းမွ် ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ႔ေသာ မူလ အဆိုရွင္မ်ားအတြက္ ရင္နာမိပါသည္။

ယခုအခါ ကြယ္လြန္ၿပီးသူမွ မဟုတ္ဘဲ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသူမ်ားကိုပင္ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္၍ ျပန္ဆိုေနရာ ပိုမို၍ ဂရုစိုက္သင့္ လွပါသည္။

လတ္တေလာတြင္ 'ငွက္ႀကီး' ဟုလူသိၾကေသာ 'ထူးအိမ္သင္' ကြယ္လြန္သြား၍ ထုတ္လုပ္သူမ်ား စတင္ၿပီး စီစဥ္ ရန္ ႀကိဳးစားေနေလာက္ၿပီဟု ထင္ပါသည္။ ေပၚျပဴလာ ဂ်ာနယ္၏ ကိုကိုေပၚလာ က႑မွာလည္း ထိုကိစၥကို ပရိသတ္မ်ား စတင္ စိတ္၀င္စားေနတာ သိလိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္း ခံစားခ်က္ႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ထိုအထဲက အခ်က္မ်ားကို သိပ္ျငင္းစရာ မရွိပါ။

ပြင့္လင္းစြာ ဆိုရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုငွက္၏ အရူးအမူး ပရိသတ္တစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုငွက္သည္ တစ္ရက္၊ ခုနစ္လဖြား ျဖစ္ၿပီး ခုႏွစ္အားျဖင့္ ကိုငွက္က ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ေတာ္ေတာ္ ေစာ၍ ေမြးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေမြးရက္၊ ေမြးလ တူသူသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ Crazy အဆိုေတာ္ တစ္ဦး ျဖစ္ေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွစ္သက္မႈသည္ ပိုမို ျပင္းထန္သည္ဟု ဆိုရပါမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုငွက္လို အႏုပညာရွင္တစ္ဦး ကြယ္လြန္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကကြဲ ႏွေျမာ တသ ျဖစ္မိပါသည္။

တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္႔ ရင္ထဲမွာ ကိုငွက္ အမွတ္တရ သီခ်င္းေခြလုပ္မည္႔ ထုတ္လုပ္သူမ်ား ကိုလည္း အေတြးႏွင့္ စိုးရိမ္မိပါသည္။ ကိုငွက္က 'အစိမ္းေရာင္ရက္စြဲမ်ား' အေခြမွာ Rap ေတြထည္႔ထားဖူး၍ မူလ Rap မ်ား ပါလာမွာကုိ မစိုးရိမ္ေသာ္လည္း ထပ္ကြန္႔ထားေသာ Rap ေတြ ပါလာမွာလား၊ အဆိုေတာ္ ေပါက္စေတြႏွင့္ လႊတ္လိုက္မွာလား၊ Beat ေတြေျပာင္းလိုက္မွာလား၊ ဖိုးခ်ိဳ၏ 'ခ်စ္သူကို' သီခ်င္းလို မိန္းကေလးဆို၍ မေကာင္းေသာ စာသား (ခ်စ္သူကို လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မထိရက္ႏိုင္တယ္) (ေကာင္မေလးက မထိရက္မွေတာ႔ ထိုေယာက္်ားေလး အျဖစ္က မလြယ္ေတာ႔ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိ၍ပါ) မ်ားကို ကိုငွက္သီခ်င္းေတြမွာ မိ္န္းကေလး အဆိုေတာ္ေတြ ဆိုဦးမွာလား စသည္ျဖင့္ေတြးေတာ ပူပင္ရပါသည္။ (အေမ႔အိမ္ကို ေဟမာေန၀င္း ဆိုစဥ္က 'အားလံုးထက္ ေႏြးေထြးလံုၿခံဳတဲ႔ ေနရာဟာ အေမ႔အိမ္ပဲလို႔ သိလိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္က်ေတာ႔ ကၽြန္မ က ဟိုး အေ၀းႀကီးမွာ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ၿပီေလ' ဆိုတာႀကီးကို နားေထာင္ရတာ တစ္မ်ိဳးႀကီး ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါသည္။)

ယခု ဤေဆာင္းပါး ေရးေနစဥ္မွာပင္ ကိုငွက္ ပရိသတ္တခ်ိဳ႕၏ အသံကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ နီးစပ္ရာ အသိုင္းအ၀ိုင္း အခ်ိဳ႕မွာ ၾကားရျပန္ပါသည္။ တျခားေတာ႔ မဟုတ္ပါ။ ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းကို ဘယ္သူ႔မွ ျပန္မဆိုတာ အေကာင္းဆံုးပါ တဲ႔။ အကယ္၍ Live Show ဆိုလွ်င္လည္း ဆိုသည္႔ အဆိုေတာ္ကို မဆိုျဖစ္ေအာင္ တားဆီး ပါမည္တဲ႔။

တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ရင္ႏွင့္ရင္း၍ နားေထာင္ခံစားခဲ႔ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ရင္ႏွင့္ရင္း၍ တီထြင္ သူကိုသာ ဆိုေစခ်င္ပါသည္။ ေဖေတာ႔ ေမာင္ေတာ႔ ဆိုရၿပီးေရာ၊ ေခြထုတ္ရၿပီးေရာ လုပ္သူ အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေတြ႕သြား မွာ စိုးပါသည္။ သည္ေတာ႔ ကိုငွက္ကို Crazy ျဖစ္သူ တစ္ဦးအေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္သူမွ် ျပန္မဆိုတာ အေကာင္းဆံုးဟု လက္ခံမိျပန္ပါသည္။

လက္ရွိ ျမန္မာျပည္ ေတးေရးဆရာေလာကမွာ Jazz ဂီတကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏိုင္ ေရးဖြဲ႕ႏိုင္သူ ႏွစ္ဦးသာ ရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။ တစ္ဦးမွာ ကိုငွက္ျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ဦးမွာ ေတးေရးဆရာ ညီညီသြင္ ပါ။ ကုိငွက္သည္ အဆိုေတာ္လည္း ျဖစ္၍ ပါရမီပိုထူးသူ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႔အသံကို လိုက္တုၿပီးဆိုရန္ ႀကိဳးစားသူတို႔ မ်ားစြာရွိေသာ္လည္း သူ႔လိုေတာ႔ မျဖစ္ခဲ႔ၾကပါ။ အသံ၏ ပံုစံကို ပိုင္ႏိုင္စြာ ေျပာင္းလဲႏိုင္ၿပီး ဆိုဟန္ျခားနားသူ တစ္ဦး ျဖစ္ကာ ဂီတႏွင့္ ပတ္သက္၍ တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ျမင့္မားလွပါသည္။ ပါရမီရွင္ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ 'မဟာ၀ီရ အုိ ဗုဒၶ' သီခ်င္းမ်ိဳးျဖင့္ အဆို၊ အေရး ပညာျပကာ ဂီတကို လုပ္ျပထားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္႔ ရံုးက ေကာင္မေလး တစ္ဦးက ေျပာဖူးပါသည္။ "သူ႔ကို ေလးစားၿပီး သေဘာက်တာ၊ သူက တူရိယာ ေလးေတြ ႀကံဳသလို ေကာက္ ေကာက္ တီးတာကိုပဲ" ဟုဆိုပါသည္။ ဘာဂ်ာ၊ ပုေလြ၊ Percussion စသည္တို႔ကို ဆိုလိုျခင္းပင္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုငွက္ကုိ စတိတ္ရိႈးမွာပဲ တစ္ခါေတြ႕ဖူး ပါသည္။ လူအားျဖင့္ မရင္းႏွီးေသာ္လည္း အႏုပညာ အားျဖင့္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားပါသည္။ အားက်ပါသည္။ သူ႔အေနအထိုင္ကို ၾကည္႔ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္ ေငြေၾကးကို သိပ္အေလးထားဟန္ မရွိဟု နားလည္ပါသည္။ 'သက္ၿငိမ္' သည္ သူ႔ဘ၀ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

ယခု ကိုငွက္ဆံုးၿပီး ပါလာေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဖတ္ရမွ စာေပသမား စစ္စစ္ဆိုသည္ကို သိလိုက္၍ သူ႔ စိတ္ဓါတ္ကို နားလည္လိုက္ပါေတာ႔သည္။ ဒါကို ထပ္မံ၍ ေလးစားပါသည္။

တကယ္ေတာ႔ လူတစ္ေယာက္ လူ႔ေလာကမွ ထြက္ခြာသြားတာ မဆန္းပါ။ သို႔ေသာ္ လူေတြကို အႏုပညာျဖင့္ ေပးဆပ္ေနေသာ လူတစ္ဦး၊ သာမန္လူႏွင့္ မတူေသာ လူတစ္ဦး လူ႔ေလာကထဲက ထြက္ခြာသြားသည္ ကေတာ႔ ဆန္းၾကယ္ပါသည္။ စာေပေလာက၊ ရုပ္ရွင္ေလာက၊ ဂီတေလာကမွာ သူ႔ကို ႏွေျမာေနၾကသည္က သူ႔ ပင္ကိုယ္ အႏုပညာ ပါရမီ အခံဓါတ္ျဖင့္ လူ႔ေလာက (ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားမ်ား) ကို သူဖန္တီးႏိုင္သမွ်၊ သူတတ္စြမ္းသမွ် စြမ္းအားမ်ားျဖင့္ သူ႔ ခႏၶာကို ရင္း၍ ေပးဆပ္သြားျခင္းေၾကာင့္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါသည္။

သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳရာ ေရာက္သည္႔ အမွတ္တရ စကား၀ိုင္းမ်ား၊ စာသားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳဆိုမိသလို၊ သူ႔ကို တမ္းတသည္႔ ဂီတပြဲမ်ားသည္လည္း သူ႔ကို ေစာ္ကားသလို မျဖစ္ေစရန္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါသည္။

ကိုငွက္ အမွတ္တရ ေခြမ်ားကို မႏိုင္၍ မလုပ္ျခင္းက ကိုငွက္ အေပၚ ေက်းဇူးျပဳရာ ေရာက္မည္ ျဖစ္ပါ လိမ္႔မည္။ ပစ္စလက္ခတ္၊ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း၊ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တာမ်ိဳးေတာ႔ မလုပ္ၾကေစခ်င္ပါ။ ကိုငွက္မွာ ခိုင္မာေသာ ပရိသတ္ (အႏုပညာ နယ္ပယ္အားလံုးမွာပါ) ရွိေနတာ သိေစခ်င္ပါသည္။ ရွင္သန္ေနသူ တစ္ဦးကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး သူ႔သီခ်င္းကို လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္သည္က ကာယကံရွင္ ရွိေသး၍ ေျဖရွင္းႏိုင္ေသာ္ လည္း၊ ကြယ္လြန္သူ တစ္ဦး၏ သီခ်င္းမ်ား ကိုေတာ႔ တန္ဖိုးထားေစခ်င္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြ 'နာရီေပၚမွ မ်က္ရည္စက္မ်ား' က်ခဲ႔ပါၿပီ။ ကိုငွက္ရဲ႕ 'ေမွာ္ဆရာအိပ္မက္' ကို ဆက္ၿပီး လြတ္လပ္စြာ ခြင့္ျပဳေပးထားပါ။ 'သက္ၿငိမ္' ကို ၿငိမ္သက္စြာ ထားေပးပါ။ သူ႔ရဲ႕ 'အတၱပံုေဆာင္ခဲမ်ား' ကို ရိုက္ မခြဲပါနဲ႔ဗ်ာ။ သူ႔ 'အၾကင္နာအိပ္မက္' ေတြ 'အရင္အတိုင္း' ရွိပါေစ။ ကိုငွက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေျပာျပလို႔ မရေအာင္ 'စကားလံုးမရွိတဲ႔ေကာင္းကင္' ထဲမွာ ေၾကကြဲေနရသူ လိုပါ။ 'အေမ (သို႔မဟုတ္) ေမတၱာေတာ္ဘြဲ႕' သီခ်င္းေတြ ဆိုမယ္႔လူ မရွိေတာ႔ခ်ိန္မွာ ပိုတန္ဖိုးထားေပးၾကပါ။ 'ၿမိဳ႕ျပ လေရာင္တမ္းခ်င္း' ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခံစားေနဆဲပါ။ 'အစိမ္းေရာင္ရက္စြဲမ်ား' မွာ ကိုငွက္ စိမ္းလန္းစြာ ရွင္သန္ႏိုင္ပါေစဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို 'တစ္ေန႔စာ အလြဲမ်ား' နဲ႔ ေန႔တိုင္း ထပ္မႏွိပ္စက္ခ်င္ ပါနဲ႔ေတာ႔။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး သူ႔သီခ်င္းေတြကို မဖ်က္ဆီးၾကပါနဲ႔ဗ်ာ ။ ။

သားလတ္

(စာၾကြင္း - Internet ဖတ္သူမ်ားထံမွ ေနာက္ဆံုးၾကားရေသာ စကားအရ ကိုငွက္သီခ်င္းမ်ား ျပန္မဆိုရန္ အဆိုေတာ္ အခ်ိဳ႕သို႔ Internet သံုးသူ ကိုငွက္ ပရိသတ္မ်ားက ျပင္းထန္စြာ ကန္႔ကြက္ထားေၾကာင္း သိရပါသည္)