" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၇ )

+ကံသာတာလား..........ကံနာတာလား
ႏိုင္ငံျခားဆိုတဲ့ ကၽြန္းကေလးမွာဆက္ေသာင္တင္ေနဖို႕
ငါ့ထီဂဏန္းေတြက ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္လြဲတယ္။ ( ဧၿပီလ ၈ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+"အတာကူးေသာလ၊ထန္းခူးေသာလ၊တန္ခူးလရယ္လို႕သတ္မွတ္ဆိုမႈျပဳၾကရတဲ့ေႏြလမွာ မဟာသႀကၤန္မဂၤလာပြဲသဘင္ကိုဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကတာဟာျဖင့္ ပုဂံေခတ္ကစတင္ခဲ့တယ္လို႕ယူဆလို႕ရပါတယ္ရွင္။အင္း၀ေခတ္ကိုကူးေျပာင္းလာတဲ့အခါမွာလည္းသႀကၤန္ေရပြဲသဘင္ကိုစဥ္လာမပ်က္ဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။မဟာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟာျဖင့္ျမန္မာတို႕ရဲ႕၁၂လ ရာသီပြဲေတာ္ေတြထဲမွာေပ်ာ္ရႊင္စရာအေကာင္းဆံုးပြဲေတာ္ လို႕လည္းေျပာလို႕ရႏိုင္ပါတယ္ရွင္။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာလည္းသႀကၤန္မဂၤလာေရသဘင္ပြဲကိုဆက္လက္ က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။အမ်ားျပည္သူ 
တို႕တစ္ခဲနက္ဆင္ႏႊဲေလ့ရွိၾကတဲ့ေရပြဲ သဘင္မွာဂီတသုခုမအႏုပညာရွင္မ်ားဟာအႏုပညာ ၀န္တာေက်ပြန္စြာနဲ႕ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကတယ္လို႕အဆိုရွိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႕ရတနာပံုေခတ္ေရာက္တဲ့တုိင္ေရပြဲသဘင္ကိုၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င္းပခဲ့ၾကရာမွာ 
ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ေအာင္ေက်ာ္ခ်မ္းေအးမႏၱေလးေနျပည္ေတာ္မွာေတာ့သႀကၤန္ခ်ိန္ေရာက္ေလတိုင္းသႀကၤန္ ပြဲေတာ္ေရပြဲေတာ္ကိုျပည္သူခ်စ္တဲ့အႏုပညာသည္မ်ားရဲ႕သႀကၤန္ေတးသံမ်ားနဲ႕ေ၀လြင္ေနေအာင္ ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကတာဟာျဖင့္ယေန႕ထက္တိုင္ပါပဲရွင္။"
(တင္တင္ျမ-သႀကၤန္မိုးဇာတ္ကားအဖြင့္စကားေျပာ)
ႏွာဘူးေသာလ၊အရမ္းမူးေသာလ၊လွန္ျမဴးေသာလရယ္လို႕သတ္မွတ္ ဆိုမႈျပဳၾကရတဲ့ေႏြလမွာ"အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္ မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"ကိုဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကတာဟာျဖင့္ 
ဂ်ပန္ေခတ္ကစတင္ခဲ့တယ္လို႕ယူဆလို႕ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
ဗ်င္းၾကတဲ့ေခတ္ကိုကူးေျပာင္းလာတဲ့အခါမွာလည္း"အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"ကို စဥ္လာမပ်က္ဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲေတာ္ဟာျဖင့္ျမန္မာတို႕ရဲ႕၁၂လရာသီပြဲေတာ္ေတြ ထဲမွာေဖာ္ခ်င္စရာအေကာင္းဆံုး ပြဲေတာ္လို႕လည္းေျပာလို႕ရႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
ကုန္းေျပာင္ေခတ္မွာလည္း"အေဖာ္အခၽြတ္မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာ ပြဲသဘင္"ကိုဆက္လက္က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။အမ်ားျပည္သူတို႕တစ္ခဲနက္ဆင္ႏႊဲေလ့ရွိၾကတဲ့"အေဖာ္အခၽြတ္ မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"မွာဂီတသုခုမရုပ္ရွင္အႏုပညာရွင္မ်ားဟာ
လည္းအႏုပညာတာ၀န္ေက်ပြန္စြာနဲ႕ပါ၀င္ေဖာ္ခၽြတ္ၾကတယ္လို႕ အဆိုရွိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႕ရတနာအကုန္ေဖာ္တဲ့ေခတ္ကိုေရာက္တဲ့တိုင္"အေဖာ္အခၽြတ္မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္ မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္"ကိုၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲက်င္းပခဲ့ၾကရာမွာကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ေပါင္ေက်ာ္လွန္အစံုၿမိဳ႕ 
ရန္ကုန္မွာေတာ့"အေဖာ္ အခၽြတ္မေတာ္တေရာ္၀တ္ခ်င္တာ၀တ္မူးယစ္ရမ္းကားေသာပြဲသဘင္" ကိုေရာက္ေလတိုင္းအႏုပညာသည္မ်ားရဲ႕သႀကၤန္ေတးသံ မ်ားနဲ႕ေ၀လြင္ေနေအာင္ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾက တာဟာျဖင့္ ယေန႕ထက္တိုင္ပါပဲခင္ဗ်ာ။
( သားလတ္-မဟာသႀကၤန္အက်ေန႕အဖြင့္စကားေျပာ)
( ဧၿပီလ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+မေန႕ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏အိမ္တက္ရွိ၍သြားခဲ့သည္။ဟိုေရာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ မေဟသီမ်ား၊မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားပါတစ္စုတေ၀းေတြ႕ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနရင္းသူတို႕ႏွင့္စကားစျမည္ေျပာကာေနာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေယာက်ာ္းေလးမ်ားခ်ည္းတစ္၀ိုင္းျဖစ္ သြားေတာ့သည္။အျပန္က်ေတာ့ကိုယ့္ဘာသာျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။စိတ္ကနည္းနည္းလန္းေနသလိုရွိ၏။
အေၾကာင္းကရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္ဇနီးသည္ႏွင့္ေရာ၊မိသားစုႏွင့္ေရာ အေ၀းမွာေနလာခဲ့သည္မွာ မသိမသာႏွင့္အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုေရာက္ ခဲ့ေလၿပီ။အလုပ္ႏွင့္အိမ္၊အိမ္ႏွင့္အလုပ္သည္လိုသာ လည္ပတ္ရင္းအားလွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာသာအခ်ိန္ကုန္ခဲ့ေသာဘ၀ကမိသားစုဆိုေသာအ၀န္း အ၀ိုင္းေလးကိုခဏမွ်ျပန္ထိေတြ႕ရစဥ္မွာအေျပာင္းအလဲျဖစ္ကာ လန္းသြားျခင္းပင္။
ဪ-မိသားစုဆိုသည္ကားအင္အားႀကီးမားေသာအရာတစ္ခုပါလားဟု ကၽြန္ေတာ္သိခြင့္၊ခံစားခြင့္ 
ရခဲ့ျပန္ေလသည္။ ( ေမလ ၅ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+သည္ေန႕အေမေန႕ဟုFacebookကိုဖတ္ရင္းသိရသည္။သူငယ္ခ်င္းအသိ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အေမ့ကို တမ္းခ်င္းမ်ား၊အေမ့ေမတၱာခ်ီးမြမ္းခန္းမ်ား စသည္ျဖင့္ျမင္ရသျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲၾကည္ႏူးစိတ္ျဖစ္ မိသည္။အမွန္ အတိုင္း၀န္ခံရလွ်င္ကၽြန္ေတာ္လည္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္၍အေမကိုပို ခင္တြယ္ပါသည္။ ယခုတစ္ေခါက္စင္ကာပူျပန္လာခါနီးအေမတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မွာသိ၍က်ိတ္ငိုခဲ့သည္ဟု အေဖကေျပာခဲ့ဖူးသည္။အေမ့ ကိုျပန္ေပးမသိေစခ်င္၍အေဖကတိုးတုိးတိတ္တိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုအသိေပးခဲ့ျခင္းပါ။ကၽြန္ေတာ္ကဟန္လုပ္ၿပီးအေမ့ကိုႏွစ္သိမ့္ခဲ့ပါသည္။ေလဆိပ္လိုက္ပို႕ဖုိ႕ ကိုေတာ့အေဖကအေမ့အေၾကာင္းသိ၍သည္တစ္ေခါက္မွာလိုက္ မပို႕ေစေတာ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမွာစိုး၍လိုက္မပို႕ခိုင္းေတာ့ပါ။အေမကထိုသို႕ခံစားေနရေသာအခါအေဖ ဘာမွ်မျဖစ္ဘူးဟုမ်ားထင္ပါ သလား။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လုိအပ္ေသာစာအုပ္အေဖႏွင့္အေမ့အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ကလူႀကံဳရွိမွယူပါမည္ဆိုသည္ကိုအေမကက်န္ခဲ့လွ်င္စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ယူသြားေစရန္အေဖကသူ႕အလုပ္ကအျပန္ကားငွား၍ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သို႕ လာပို႕ခဲ့ပါသည္။တကယ္ေတာ့ေလဆိပ္သြားမည့္ေန႕မွာအေဖသည္နယ္သို႕ခရီးထြက္ရမွာျဖစ္၍ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုက္မပို႕ႏိုင္ေတာ့ပါ။အေဖမပါေသာေလဆိပ္သို႕အေမ့ကိုမလိုက္ေစခ်င္သည္မွာအေဖကအေမ့ကို ပိုနားလည္၍ပါ။ကၽြန္ေတာ့္အျပန္ခရီးကိုၾကည့္ကာ အေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး၀မ္းနည္းကာငိုမွာစိုး၍ပါ။ သုိ႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္က်န္ခဲ့ေသာစာအုပ္လာေပးေသာညကအေဖကကၽြန္ေတာ့္ကိုကားေပၚကမဆင္းဘဲ စာအုပ္လွမ္းေပးရင္းကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဖမ္းကိုင္ကာနမ္းရႈပ္၍အားရပါးရငိုပါသည္။အေဖ့စိတ္ထဲမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္အေ၀းတစ္ေနရာကိုျပန္ရျခင္းကိုစိတ္မေကာင္းေၾကာင္းထိုအခါမွာကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ရပါေတာ့သည္။ အေဖႏွင့္အေမအသက္ႀကီးၿပီဆိုသည္ကိုကၽြန္ေတာ့္ေရာ၊သူတို႕ပါသိေနသည္ပဲ။ အေဖမည္မွ်ခံစားရေၾကာင္းကၽြန္ေတာ့္ကိုထုတ္ေျပာပါသည္။ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းႏိုင္ေတာ့ပါ။ သုိ႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္မငိုခဲ့ပါ။ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္မိဘမ်ားထပ္မံစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့၍ပါ။သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သူတို႕ကြယ္ရာမွာတစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္ငိုပါသည္။ယခုစာရိုက္ေနစဥ္မွာကၽြန္ေတာ့္ပါးမွာ မ်က္ရည္စမ်ားစီးက်ေနပါသည္။အေဖႏွင့္အေမ၏ေမတၱာမ်ားကိုေတြးမိ၍ပါ။
သည္ေန႕အေမေန႕ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္သည္အေမ့ကိုေရာ၊အေဖ့ကိုပါသတိရေနပါသည္။ အေဖေရာ၊အေမပါတူညီေသာေမတၱာမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ခံစားေနမိပါသည္။
( ဇန္န၀ါရီ ၂၆ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၁၆း၁၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၃၀.၁၁.၂၀၁၄ 

Photo Ref: www.clipartpanda.com 

" ခ်ဳိ ၿမိန္ေသာ ပန္းသီးမ်ား "

ကၽြန္ေတာ္မိုဘိုင္းဖုန္းမ်ားကိုအမ်ဳိးအစားေကာင္းေကာင္းစတင္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရခဲ့သည့္အခ်ိန္မွာ iPhoneကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ဖုန္းေကာင္းေကာင္းမကိုင္ႏိုင္ခင္ကNokiaေသးေသးေလးကိုသာကိုင္ခဲ့ၿပီး iPhoneေပၚစဥ္မွာလည္း ထြက္ထြက္ခ်င္းမကိုင္ႏိုင္ခဲ့။ iPhone4က်မွစကိုင္ခဲ့ၿပီးကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးပါအတူသံုးခဲ့ၾကသည္။Touch Screen ေကာင္းျခင္း၊ ဖုန္းဘက္ထရီဘာမွ်မျဖစ္ျခင္း၊ ဖုန္းသံုးသူမ်ားစကားႏွင့္ေျပာရလွ်င္ေယာင္၍ပင္ မဟမ္းျခင္းႏွင့္အျခားသံုးစြဲရလြယ္ကူအဆင္ေျပသည့္အခ်က္မ်ားေၾကာင့္iPhoneကကၽြန္ေတာ့္အသည္းစြဲျဖစ္လာ သည္။

ထို႕ေၾကာင့္စာခ်ဳဳပ္သက္တမ္းျပည့္စဥ္မွာေတာ့iPhone5ေျပာင္းခဲ့ၿပီးထိုiPhone5မွာေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္း ဘက္ထရီမွာျပႆႆႆ      နာရွိလာခဲ့သည္။ဘက္ထရီက အားသြင္းၿပီး ၁၀၀ျပည့္ေနလည္း သံုးလိုက္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္းကိုကုန္သလိုျဖစ္ေနသည္။ၿပီးေတာ့၁၂ရာခိုင္ႏႈန္းသာ က်န္ေတာ့လွ်င္ ဘက္ထရီလံုး၀ကုန္သြားသလို ရုတ္တရက္ျပဳတ္ထြက္သြားသည္။စက္ပိတ္သြားသည္။ ညဘက္အားအျပည့္ႏွင့္မသံုးဘဲထားလွ်င္လည္း အားျပည့္ေနသည့္တိုင္မနက္မိုးလင္းလွ်င္ ဘက္ထရီကတစ္၀က္ေက်ာ္မွ်ေလ်ာ့ေနတတ္သည္။ ထိုအတိုင္းႏွစ္ႏွစ္ျပည့္သည္အထိသည္းခံသံုးၾကည့္သည္။ လံုး၀ထူးျခားမသြား။

ေနာက္ဆံုးiPhone6 ႏွင့္ 6 Plus မေပၚလာခင္ေလးမွာတင္Appleကသူတို႕၏အစီအစဥ္တစ္ခုကိုေၾကျငာသည္။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ေလာက္ကစ၍၀ယ္ခဲ့ေသာiPhone5မ်ားမွဘက္ထရီမေကာင္းသည့္အလံုးမ်ားကို ဘက္ထရီအခမဲ့လဲလွယ္ေပးေသာအစီအစဥ္ျဖစ္သည္။တကယ္ကိုမထင္ပါ။သို႕ေသာ္သူတို႕သည္သံုးစြဲသူ အတြက္ အၿမဲနားစြင့္ေနပံုရသည္။ယခုေနာက္ဖုန္းအမ်ဳိးအစားတစ္လံုးမထြက္ခင္ ယခင္ရွိၿပီးသား သံုးစြဲသူမ်ားကိုေစ်းကြက္ သေဘာအရျပန္ၿပီးႁမွဴ ဆြယ္တာလည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ 

သို႕ေသာ္ဒါကိုကပင္ထူးျခားေနသည္။မည္သူလုပ္ေပးဖူးပါသလဲ။ ေရာင္းၿပီးေမ့ထားလိုက္၍ရသည့္ ကိစၥမ်ားျဖစ္သည္။ စားၿပီးနားမလည္လုပ္ထား၍ရသည္ဟုဆုိရမည္။ သည္လိုႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးစင္ကာပူရွိAppleအသိအမွတ္ျပဳဆိုင္မွာသြားလဲသည္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းစလံုးေကာင္ေလးက ဘက္ထရီကို အရင္စစ္ၾကည့္သည္။ ဘက္ထရီကေကာင္းသည္တဲ့။ ေကာင္းလွ်င္လဲမေပးပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က တကယ္မေကာင္းတာျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပလည္းသူတို႕စစ္ၾကည့္သည့္ အခါေကာင္းသည္ဟုျပေနသည္တဲ့။ သည္လိုႏွင့္တစ္ႀကိမ္လွည့္ျပန္ခဲ့ရသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ဆန္းစစ္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ကဖုန္းကိုသူတို႕ဆုိင္

မသြားခင္Back up လုပ္ရံုမက Reset ပါခ်သြားသည္။ဒါေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟုေတြးကာေနာက္တစ္ လေလာက္ေနၿပီးထပ္သြားသည္။ Back upပဲလုပ္သည္။ Resetလံုး၀မလုပ္။ ဆုိင္က၀န္ထမ္းေကာင္မေလး ကေျပာသည္။ ဘက္ထရီကသူ႕ကိုအားသြင္းတာ၊ သံုးတာသက္တမ္းကုန္သြား၍ထိုအတြက္ ဘက္ထရီအသစ္လဲေပးပါမည္တဲ့။ ေနာက္ထပ္ဘာတစ္ျပားမွ်ေပး စရာမလုိပါဘူးဟုဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္Sim Card ကိုထုတ္ေပးသည္။ Pass code ကိုျဖဳတ္ခ်ေပးရသည္။ၿပီးေတာ့သူတို႕ဘက္ကစည္းကမ္းခ်က္ ကိုေျပာျပသည္။ ဖုန္းအတြင္းပိုင္းကိုတစ္ခုခုျပန္လည္ျပဳ ျပင္ထားလွ်င္ေတာ့၄၅ေဒၚလာေပးရမည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကတစ္ခါမွ်ျပင္မထားဖူးေၾကာင္းရွင္းျပသည္။ လံုး၀ျပဳ ျပင္ထားျခင္းမရွိလွ်င္လံုး၀မေပးရပါတဲ့။ ၿပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကိုအစင္း၊ အေပါက္၊ အနာအဆာစစ္ၿပီးလက္မွတ္ထိုးေပးၿပီးထားခဲ့ရသည္။

ေနာက္ႏွစ္ရက္ေျမာက္မနက္မွာျပန္ရသည္။ တကယ္လည္းဘာမွ်မေပးရ။ ဘက္ထရီကိုသိပ္စိတ္မခ်၍တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေစာင့္ၾကည့္သည္။ ဘာမွ်မျဖစ္ေတာ့။ တကယ့္အသစ္အတုိင္း။

ညဘက္အားသြင္းထားၿပီးမနက္ေစာင့္ၾကည့္လည္း၁၀၀အျပည့္ဆို၁၀၀အတုိင္း။ စိတ္တိုင္းက်သြားေလၿပီ။

ယခုေတာ့iPhone 6 plus ကိုကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကိုင္ခြင့္ရသည့္တိုင္ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာ iPhone5သာက်န္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အဆင္ေျပေနပါသည္။အကယ္၍မ်ားiPhone5ဘက္ထရီအရင္ အတိုင္းသာျဖစ္ေနလွ်င္ေတာ့တစ္မ်ဳိးစဥ္းစားရပါမည္။

ယခုဘက္ထရီအသစ္ႏွင့္ဆက္ကိုင္ခြင့္ရေနေသာအခါ Apple ကိုကုိယ့္ပိုက္ဆံႏွင့္ကိုယ္သံုးေသာ္ျငားေက်းဇူး တင္ပါသည္။ iPhone4မွသည္ 5 ႏွင့္ 6plus မ်ားတိုင္၊ Toshiba ကြန္ပ်ဴ တာအစုတ္ကေလးမွသည္ Mac Book Pro ကိုေျပာင္း၀ယ္ခဲ့သည့္တိုင္၊ The New  iPad မွသည္ iPad Air2 အထိတိုင္Appleကိုအားေပးလာသူ တစ္ဦးအေနႏွင့္ ထိုမွ်ေသာ၀န္ေဆာင္မႈကိုေပးသည္ကိုပင္ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါသည္။ Apple ကိုသံုး၍ေငြကုန္က်ဳိးနပ္သည္ဟုယခင္ကတည္းကထင္ခဲ့သည့္အတိုင္းယခုလို၀န္ေဆာင္မႈမ်ဳိးသည္ ကၽြန္ေတာ့္လိုApple ထုတ္ကုန္မ်ားကိုသာမန္သံုးစြဲသူတစ္ဦးအတြက္ယခင္ကေငြကုန္ခဲ့သမွ် ကုန္ရက်ဳိးနပ္သည္ဟုပင္ ထင္ျမင္မိပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရလွ်င္ပန္းသီးမ်ားစားခဲ့သည္မွာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ခ်ဳိၿမိန္ျခင္း၏ရသကိုယခင္ကခံစားခဲ့သလိုယခုလည္းထပ္မံခံစားမိသလိုပင္။               ။

ဆူးသစ္

၂၂း၂၄ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၈.၁၁.၂၀၁၄

[ ပံုမူရင္း-အျဖဴ ေရာင္လမ္းကေလးဘေလာ့]

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " (၁၆)

+မနက္ျဖန္သည္ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီး၏လြတ္လပ္ေရးေန႕ျဖစ္သည္။အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္(၆၅)ႏွစ္အတြင္း လူေပါင္းမ်ားစြာ၏အသက္၊ေသြး၊ေခၽြးတို႕ျဖင့္ရင္းႏွီးထားခဲ့ရသလိုထိုအရာမ်ားျဖင့္ပင္ထိုလြတ္လပ္ေရးႀကီးေရရွည္ တည္တံ့ေစရန္ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္း ခဲ့ေသာလြတ္လပ္ေရး၏ အသီးအပြင့္ကိုယေန႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ခံစားခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ထိုသို႕ရရွိခဲ့ေသာ္ျငားလည္းယေန႕တိုင္မလြတ္ လပ္ႏိုင္ေသးသူမ်ားလည္းရွိေနၾကေသးသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလြတ္လပ္သည္ဟု ထင္ေနမိေသာ္ျငားလည္းတကယ္ေတာ့ျပင္ပဗဟိဒၶကလြတ္လပ္ သေလာက္ အတြင္းစိတ္အဇၥ်တၱကမူ ထင္သေလာက္လြတ္လပ္ျခင္းမရွိ။ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ကိုယ့္ကိုယ္ တြဲေနခြင့္အၿမဲရွိေနဖို႕ကမလြယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါႏိုင္ေသာဘ၀ဆိုသည္ ကိုေတြးရင္းအားက်မိသည္။ မည္သို႕ဆိုေစကၽြန္ေတာ္ရပ္တည္ေနရေသာေနရာတစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္လြတ္လပ္စြာ ရွိမေနေစကာမူကၽြန္ေတာ္ရပ္တည္ရျခင္း၏အက်ဳိးဆက္မွာလူမ်ားစြာခ်မ္းသာမႈရရွိမည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိသည္အတိုင္းသာဆက္ထားမိမွာအမွန္ပင္ျဖစ္သည္ကို မနက္ျဖန္က်ေရာက္မည့္လြတ္လပ္ေရးေန႕ကိုတိုင္တည္၍ေျပာျပခ်င္မိပါသည္။လြတ္လပ္ေရးဆိုသည့္သေဘာကို ကကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားေနသူမ်ားအတြက္ပါခ်င္မွပါလိမ့္မည္။ေသခ်ာသည္ကတျခားသူမ်ားကသာလြတ္လပ္သည္ ဆိုသည့္အရသာကိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခြင့္ရွိသည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္တကြ တိုင္းရင္းသားမ်ားကသက္ေသျပဳ ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္လား။ ( ဇန္န၀ါရီလ ၃ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+မေန႕ကကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာတစ္ေမဂ်ာတည္းအတူ တက္ခဲ့ၿပီးေသေပါင္း ရွင္ေပါင္းေပါင္းခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ျပန္ေတြ႕ ရသည္။ အမွန္ကအဂၤလန္မွာအလုပ္လုပ္ေနေသာ 
သူငယ္ခ်င္းကစင္ကာပူကိုေဆြးေႏြးပြဲလာရင္းစင္ကာပူကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကထမင္းလိုက္ေကၽြး၍ တစ္ညေနခင္းမွာဆံုၾကရတာျဖစ္သည္။မည္သို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္စက္မႈအဓိကဘာသာရပ္ျဖင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္ကေက်ာင္းၿပီးခဲ့ေသာကၽြန္ေတာ္တို႕ကို စင္ကာပူကဆက္လက္ ရွင္သန္ခြင့္ေပးခဲ့သည့္အတြက္စင္ကာပူကိုေက်းဇူးတင္မိသည္။ အဂၤလန္ကသူငယ္ခ်င္းသည္လည္း 
စင္ကာပူမွာဘြဲ႕လြန္ၿပီးသြားခဲ့တာျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္က်န္သူမ်ားကလည္းစင္ကာပူမွာအလုပ္လုပ္ေနတာျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့စင္ကာပူကိုေက်းဇူးတင္ပါသည္။
သည္ေန႕က်ေတာ့ယခင္ပေရာဂ်က္ကမန္ေနဂ်ာကညေနစာေခၚေကၽြးသည္။ ျမန္မာ၊ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ မေလး၊ စလံုး စသည္ျဖင့္လူမ်ဳိးစံုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးလည္း စင္ကာပူမွာအလုပ္လုပ္ေနတာျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့စင္ကာပူကိုေက်းဇူးတင္ရျပန္သည္။ လူေပါင္းစံုရပ္တည္ခြင့္ရေနသည့္အတြက္ပါ။
တစ္ခုပဲရွိသည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ဆံုေသာအခါရယ္စရာ၊ေမာစရာမ်ားကေျပာမကုန္။  ျပန္ခါနီးသည္အထိ အားလံုးသည္ေႏြးေႏြးေထြးေထြး။ ယခင္ကေက်ာင္းသားဘ၀ကာလမ်ားလိုႏုပ်ဳိသည္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာင္အတူတူ။ အိမ္အထိအေရာက္ျပန္ဖို႕ကားဆိုသည္ကိုပူစရာမလို။ အလုပ္ကလူမ်ားႏွင့္စကားေျပာေတာ့အားလံုးကဟန္လုပ္ေနတာသိသာသည္။တခ်ဳိ႕ကမိမိဂုဏ္ပုဒ္မ်ားကို သူေ႒းေရွ႕မွာပံုမေပၚေပၚေအာင္မရမကေဖာ္ေနၾကသည္။ အျပန္က်ေတာ့လမ္းႀကံဳလိုက္မိေသာမိမိအမွား ကိုေတြးရင္းေနာင္တရ ခ်င္သည္။ အတူပါရံုး၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုႏွာဘူးက်၍အရင္လိုက္ပို႕ေသာ 
တျခားႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ေၾကာင့္အနီးဆံုးကၽြန္ေတာ္ကေနာက္ဆံုးမွ အိမ္သို႕ေရာက္ေတာ့သည္။ ဒါကေတာ့ အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေတြ႕ခဲ့ရေသာညေနစာႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာကလာေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္စားခဲ့ရေသာညေနစာ၏အဓိက ကြာျခားခ်က္ ပင္ျဖစ္ေပမည္။ မည္သို႕ျဖစ္ေစစင္ကာပူကိုေတာ့ေက်းဇူးတင္ေနပါဦးမည္။ သူစိမ္းမ်ားအေၾကာင္းကုိပုိသိခြင့္ရသည့္အတြက္ပါ။ (ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )
 
+သည္ေန႕မိုးတဖဲြဖြဲမွာအိမ္ကိုျပန္စဥ္ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ခိုက္ဘတ္စ္ကားတန္းရသည္။ ကားကလူနည္းနည္းႏွင့္ရွင္းေနသည္မို႕ေခ်ာင္သားပဲဟုေတြးကာ အေပၚထပ္ကိုတက္ခဲ့သည္။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အေပၚထပ္တက္တက္ခ်င္း လူကရွင္းေန၍မ်က္လံုးကစားၿပီးၾကည့္လိုက္စဥ္ေနာက္နားခပ္လွမ္းလွမ္း မွာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ထိုင္ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ဦးထုပ္ ကေလးေဆာင္းထား၍စလံုးမပဲေနမွာ ဟုေတြးကာႏိုင္ငံျခားသားၾကည့္သည္ကိုသိပ္ႀကိဳက္ေလ့မရွိေသာစလံုးမမ်ားအေၾကာင္း ၾကားဖူးေန၍ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ေတာ့ဘဲေရွ႕နားမွာသာထိုင္ျဖစ္ခဲ့သည္။သို႕ေသာ္လူ၏သဘာ၀၊ ကားစီးတာၾကာလာသည့္အခါကိုယ့္ဘာသာေနာက္ေက်ာမလံုသလိုျဖစ္လာသည္။ တျခားလူအမ်ားႀကီးပါလာလွ်င္သည္လိုျဖစ္မွာမဟုတ္။သည္ၾကားထဲေမာင္မ်ဳိးမင္း(ရင္တြင္းျဖစ္)၏'ကားေပၚမွာ ပါလာတယ္'ဆိုေသာသရဲကားကိုလည္းစိတ္ ကျပန္မွတ္မိလာသည္။ပိုၿပီးမလံုမလဲျဖစ္လာ၏။ယာဥ္ေမာင္း၏ ကင္မရာရွိေနတာပဲေလဆိုၿပီးၿငိမ္ေနလိုက္သည္။သုိ႕ေသာ္ကင္မရာထဲမွာဟိုဟာေတြကေပၚတာမေပၚတာ မက်ိန္းေသ။အေတြးေတြကလည္းျမန္သည္။ရန္ကုန္မွာကားတစ္စီးသူ႕ဘာသာေမာင္းထြက္သြားၿပီးေနာက္ တစ္စီးကို၀င္တိုက္သည္ဆိုေသာသတင္းကိုလည္းဖတ္ထားတာပူပူေႏြးေႏြးရွိေသးသည္ကိုမွတ္မိေနသည္။ အျပင္မွာမိုးေအးေန၍ေခၽြးေတာ့မျပန္မိ။ ကိုယ့္ဘာသာဖုန္းသံုးေနရင္းထိုေကာင္မေလး၏ၿငိမ္သက္မႈကို အံ့အားသင့္ေန မိသည္။ဖုန္းလည္းမေျပာ။သီခ်င္းသံလည္းသဲ့သဲ့ကိုမၾကားရ။ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကဖုန္းေခၚေတာ့ ဖုန္းေျပာရင္းအာရံုကတစ္ဖက္မွာေရာက္ေန၍သာ သက္သာေတာ့သည္။ေနာက္ေတာ့ကားမွတ္တိုင္ တစ္တုိင္အေရာက္မွာေနာက္ကေနဖ်တ္ဖ်တ္ ဖ်တ္ဖ်တ္အသံၾကားေတာ့ကၽြန္ေတာ္ေနလို႕မရေတာ့။ လွည့္ၾကည့္မည္ႀကံစဥ္မွာပင္သူ႕ႏႈတ္ကအသံထြက္လာသည္။ I arrive ..............စသည္ျဖင့္ စလံုးမအဂၤလိပ္သံ။ ေတာ္ေသးသည္။ လူစစ္စစ္ပဲဟုေတြး၍ရသြားသည္။ေက်းဇူးရွင္မဟုစိတ္ထဲက တိုးတိုးေရရြတ္မိသည္။ (ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

+မေန႕ကပင္နီဆူလာပလာဇာေရာက္သည္။ျမန္မာျပည္ေခၚရန္ ဖုန္းကတ္ႏွစ္ကတ္၀ယ္သည္။ကၽြန္ေတာ္က Pagodaဆိုေသာေရႊတိဂံုပံုပါသည့္ဖုန္းကတ္ကို၀ယ္သည္။ဆိုင္ကအန္တီႀကီးကဖုန္းကတ္ႏွစ္ကတ္ကိုထိုးေပးရင္းHello Panda ဆိုသည့္မုန္႕ဘူးေလးတစ္ဘူးကို ဖုန္းကတ္ခ်ေပးသည့္ မွန္ဗီရိုေပၚတင္လိုက္သည္။ 
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးသည္ဟုမထင္။ ဖုန္းဖိုးေငြေခ်ေပးၿပီးလွည့္ထြက္မည္အျပဳ' ယူသြားပါ ' ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေပးမွန္းသိသည္။မုန္႕တစ္ဘူးအပိုရလာခဲ့၏။
သည္ေန႕မနက္က်ေတာ့Sheng Siong မွာအေအး၀ယ္စဥ္ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ေနက်အေအးဘူးနွစ္ဘူး ၀ယ္ျဖစ္၏။ ထိုစဥ္မွာပင္အေရာင္းႁမွင့္တင္ေရး၀န္ထမ္းေကာင္မေလးက အခ်ဳိရည္ဘူးေလးႏွစ္ဘူးကိုသီးျခား အပိုအျဖစ္လက္ေဆာင္ေပးေလ၏။ သည္လိုႏွင့္အခ်ဳိရည္ဘူးေလးႏွစ္ဘူးအပိုရလာခဲ့ျပန္၏။
ေစ်း၀ယ္ၿပီးေငြရွင္းရန္ေကာင္တာကိုသြားေတာ့လူတစ္ဦးကေစ်း၀ယ္ တြန္းလွည္းေလးေပၚမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုတင္ကာ တြန္းလာသည္ကိုေတြ႕သည္။ေနာက္ေတာ့ထိုကေလးႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္စၾကေနာက္ၾကရင္း ထငိုမွေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္စဥ္အႁမႊာျဖစ္ေန သည္ကိုေတြ႕ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။ကုန္ပစၥည္းတင္အပိုရတာမဟုတ္။လူလည္းကံေကာင္းလွ်င္အပိုေလး ရတတ္ပါလားဟု။ ( မတ္လ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၁း၃၉ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၇.၁၁.၂၀၁၄ 

Photo Ref: fatenfafa.blogspot.com

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၅ )

+ ၁၂.၁၂.၁၂

ဂဏန္းေလးေတြလွေတာ့လူေတြကအစြဲေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕ေျပာၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ဘာမွ်မဟုတ္ပါဘူး။မနက္ျဖန္မွာလည္း၁၂ရက္၁၂လရွိေနမွာပဲ။၁၂နာရီ၁၂မိနစ္၁၂စကၠန္႕ ဆိုတာလည္းရွိဦးမွာပဲ။အေကာင္းဆံုးကဘယ္အခ်ိန္၊ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ကိုယ္လုပ္သမွ်ေကာင္းေနဖို႕ပဲ လိုအပ္တာပါ။ဂဏန္းလွတာႀကိဳက္ေတာ့ဒီလိုဆံုေနတာေလးေတြကစိတ္၀င္စားဖို႕ေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ လိုတာထက္မပိုဖို႕ပဲအေရးႀကီးတာ။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+လူတခ်ဳိ႕ကကမၻာပ်က္မည္ဆိုၿပီးေအာ္ေနၾကသည္။ဘာေတြသိ၍ဘယ္လိုယံုၾကည္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ေအာ္ေန၊ေျပာေနသည္မသိ။ေသတာကေတာ့အားလံုးေသမ်ဳိးခ်ည္းသာ။ကမၻာမပ်က္လည္း တစ္ေန႕ေသၾကမွာပင္။ၿပီးေတာ့ထိုကမၻာပ်က္ျခင္းကိစၥကလြန္ခဲ့ေသာကာလမ်ားမွာလည္းပြက္ေလာ ရိုက္ခဲ့ဖူးသည္။ေနာက္ေတာ့ဘာမွ်လည္းမဟုတ္။ဟုတ္ခဲ့သည္ထားဦး။ဘယ္သူမွ်လည္းတား၍မရ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ရွင္သန္ေနခ်ိန္ေလးမွာအေကာင္းဆံုးမ်ားသာေပးဆပ္သြားခ်င္သည္။ေသျခင္း၊ ရွင္ျခင္းကိုကၽြန္ေတာ္စီရင္ခြင့္မရွိ။သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္၏ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီး၍ရေနသည္မဟုတ္လား။သည္လိုသာယံုၾကည္မိသည္။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ကမၻာႀကီးေရ-
မင္းကဘာမွ်မျဖစ္ဘူး။လူေတြကျဖစ္ေနတယ္။
မင္းကဘာမွ်မပ်က္ဘူး။လူေတြကမင္းပ်က္မယ္ေျပာေနတယ္။
ကဲ-မင္းရဲ႕ရပ္တည္မႈကိုမင္းသိတယ္။
မင္းရဲ႕ျဖစ္ပ်က္မႈကိုလည္းမင္းရိပ္မိမယ္။
ေသခ်ာတာကေတာ့-
သူတို႕ေျပာတဲ့မင္းပ်က္မယ္ဆိုတဲ့မနက္ျဖန္မွာ
ငါဟာမိဘေတြနဲ႕အတူရွိေနမယ္။
ငါဟာငါ့ခ်စ္သူလက္ကိုတြဲထားမယ္။
ငါဟာငါ့ညီအစ္ကိုေတြနဲ႕ေဘာပြဲအေၾကာင္းေျပာေနမယ္။
ငါဟာငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာသတင္းေတြေ၀မွ်ေနမယ္။
ၿပီးေတာ့ငါဟာ......ငါေရးခ်င္တဲ့စာေတြအေၾကာင္းေတြးေန၊ေရးေနမယ္။
ကဲ-ဒီေတာ့မင္းပ်က္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ပ်က္ေတာ့။
ငါေစာင့္ေနမယ္။  ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+မဂၤလာပါသူငယ္ခ်င္းတို႕။လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ေကာလဟလေအာက္မွာကမၻာကခဏခဏပ်က္ေနရတာအခုေတာ့

ဘာမွ်မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုငါတို႕ရဲ႕မဂၤလာရွိတဲ့နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာမဂၤလာပါလို႕ႏႈတ္ဆက္ရင္း သက္ေသျပဳႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။တိုးတက္ေနတဲ့ေခတ္ႀကီးထဲမွာက်က္သေရမရွိ၊မဂၤလာမရွိ၊ဘယ္သူမွ်အတည္မျပဳႏိုင္တဲ့

သတင္းမွားေတြကိုမမွ်ေ၀မိေစဖို႕သတိျပဳသင့္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းအခုလိုျဖစ္ရပ္မ်ဳိးေတြကသက္ေသျပေန

တယ္ဆိုတာကိုဒီေနရာကေနအသိေပးပါရေစ။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ျမန္မာျပည္မွာအင္တာနက္သံုးရသည္ကအရူးမလင္လုပ္ရသည္ထက္ဆိုးသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္ သည္။အခုတစ္မ်ဳိး၊ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိးမဟုတ္လား။သည္ေလာက္ေတာက္ေလွ်ာက္သံုးလာေသာFacebookကို ဖြင့္ေသာအခါဖြင့္ေနရင္းမွာပင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ေမးသည္။ကိုယ္လိုခ်င္ေသာစာမ်က္ႏွာက တက္မလာ။စာလံုးေပါင္းမွန္မမွန္ျပန္စစ္ပါတဲ့။စာလံုးေပါင္းမွားေနလားတဲ့။အင္တာနက္မို႕လို႕သာေပါ့။ လူဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္နားရင္းပါးရင္းထရိုက္ပစ္လိုက္သည္။သူ႕ဘာသာေၾကာင္ေနသည္ကိုထည့္ မေျပာ။ ကိုယ္ကပဲFacebookကိုစာလံုးေပါင္းမွားေနသလိုလုိလာလုပ္ေနသည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကိုေတာ့ေျပာျပျဖစ္သည္။စင္ကာပူတုန္းကအဂၤလိပ္စာသိပ္မတတ္လို႕ျမန္မာျပည္ျပန္လာၿပီး Facebookကိုဘယ္လိုစာလံုးေပါင္းသလဲျပန္လာသင္ေနသည္ဟု။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၂း၅၃ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၅.၁၁.၂၀၁၄

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၄ )

+ဗြီအိုင္ပီဆိုေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုကၽြန္ေတာ္ခဏခဏႀကံဳခဲ့ဖူးသည္။၀န္ထမ္းလုပ္စဥ္ကာလကတည္းက အႀကိမ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏုိင္။သူတို႕လာရျခင္း၏အေၾကာင္းကိုေသေသခ်ာခ်ာမသိခဲ့ေသာ္ျငားသူတို႕လာသည့္ အတြက္ေတာ့ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနသူမ်ားတစ္ေယာက္မွ်အၿငိမ္မေနရ။ထိုသို႕ေသာသူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ လည္းႏိုင္ငံတိုင္းကအတူတူပင္ျဖစ္မည္။ယခုကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနေသာအလုပ္မွာအႏီွဗီြအိုင္ပီဆိုေသာပုဂၢဳိလ္မ်ား အင္မတန္လာ၏။သူတို႕လာသည္ကဘာမွ်မျဖစ္ေသာ္လည္းမလာခင္မွာႀကိဳၿပီးသန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊စည္းရိုးကာ၊ လမ္းရွင္းႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႕အလုပ္တစ္ခုလံုးဘယ္သူမွ်မနားရေတာ့။သူတို႕ကလည္းလာသည္။ျပန္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့မွတ္ခ်က္ေပးသြားသည္။ဒါကပဲဗြီအိုင္ပီတို႕၏အလုပ္ျဖစ္မည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ကြက္၏ေဘးကင္းေရး ၀န္ထမ္းအႀကီးဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုေျပာဖူးသည္။သူတို႕လည္းသည္လိုေလးအေၾကာင္းျပလာမွ စင္ကာပူခဏခဏလာလို႕ရမွာေလတဲ့။ဟုတ္လည္းဟုတ္သည္။လုပ္ကြက္လာၾကည့္သည္ကတစ္မနက္ဆိုလွ်င္ အကုန္ၿပီးသည္။သည္ေတာ့တျခားႏိုင္ငံကေတာင္တကူးတကလာၾကည့္သည္ဆိုေသာရည္ရြယ္ခ်က္ ကိုေသေသခ်ာခ်ာျပန္စစ္လွ်င္စင္ကာပူကိုခဏခဏလာ၍ရသည္ကအျမတ္ျဖစ္မည္ထင္သည္။ သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္၀န္ထမ္းဘ၀ကအရာရွိႀကီးေျပာခဲ့ဖူးေသာစကားေလးကိုလည္းမွတ္မိေနေသး သည္။'တပ္ရင္းမႉးဆယ္နာရီ၊တပ္သားငါးနာရီ'ဟုဆို၏။ဘယ္အခ်ိန္လာမည္မွန္းမသိေသာပုဂၢိဳလ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕စျပင္ရသည္ကဘယ္ႏွစ္ရက္မွန္းပင္သိမွမသိႏိုင္တာ။လာခဲ့ၾကပါဦး၊ဗြီအိုင္ပီတို႕ေရဟုသာေအာ္ လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ( ေအာက္တိုဘာလ ၃၀ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ဂ်ပန္ကုမၸဏီႀကီးႏွစ္ကုမၸဏီႏွင့္ကၽြန္ေတာ္အလုပ္တြဲလုပ္ဖူးသည္။တစ္ကုမၸဏီက 

အီလက္ထရြန္းနစ္၊စက္မႈစသည္ျဖင့္စံုေနေအာင္လုပ္သည္။ပထမကုမၸဏီဟုဆိုပါစို႕။ ဒုတိယကုမၸဏီကေတာ့ေဆာက္လုပ္ေရးတစ္ခုကိုပဲတြင္က်ယ္ေအာင္လုပ္သည္။ပထမကုမၸဏီ လည္းေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ေသာ္ျငားသူတို႕ကနာမည္ကိုကအီလက္ထေရာနစ္၊စက္မႈကိုေစာင္းေပးတာ မ်ားသည္။ထိုကုမၸဏီႏွစ္ခုယွဥ္လိုက္ေသာအခါပထမကုမၸဏီ၏Managementကေတာ္ေတာ္သာသည္ကို သြားေတြ႕ရသည္။Drawing၊Planစသည္ျဖင့္သူတို႕လုပ္ပံုကေတာ္ေတာ္သြက္သည္။ အမွားနည္းသည္။ဒုတိယကုမၸဏီကေတာ့တလြဲခ်ည္းသာ။မည္မွ်တလြဲသနည္းဆိုလွ်င္လုပ္ၿပီးသား မ်ားျပန္ျဖဳတ္ရသည္ကခဏခဏ။လုပ္ကြက္တစ္ခုလံုးလည္းျပန္ျဖဳတ္ရ၍တန္းလန္းျဖစ္ေနေသာပစၥည္းမ်ားက မနည္း။လုပ္ၿပီးသားျပန္ျဖဳတ္ရသည္ဆိုေတာ့မလုပ္ခင္ကဆိုပိုဆိုးသည္။Drawingမရွိ။ရွိသည္၊အမွား။ သည္ေတာ့ထိုကုမၸဏီႏွစ္ခုကိုႏိႈင္းယွဥ္ရင္းManagement၏အားသာခ်က္၊အားနည္းခ်က္သည္အလုပ္ မွာေတာ္ေတာ္တာသြားသည္ကိုသေဘာေပါက္မိေတာ့၏။ထို႕ျပင္ဂ်ပန္ကုမၸဏီဆိုတိုင္းလည္း

Managementေကာင္းသည္ဟုမဆိုသာဆိုသည္ကိုနည္းနည္းေတာ့ရိပ္မိသြား၏။
( ႏို၀င္ဘာလ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+မနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္းဘတ္စ္ကားစီးသြားေတာ့ကားေပၚမွာငိုက္သည္။ကားေပၚကဆင္း၍ သေဘၤာေပၚေရာက္ေတာ့သေဘၤာေပၚမွာထပ္ငိုက္သည္။သေဘၤာေပၚကေနတစ္ဖက္ကမ္းေရာက္၊ယူနီေဖာင္း လဲၿပီးလုပ္ကြက္ထဲကိုဘတ္စ္ကားႏွင့္သြားေတာ့ကားေပၚမွာငိုက္လို႕ရသမွ်ထပ္ငိုက္ျပန္သည္။သည္လိုႏွင့္ ဘ၀ကငိုက္လို႕မဆံုးေသာဘ၀ျဖစ္ေနသည္။သည္လိုေန႕စဥ္နီးပါးငိုက္ေနေသာ္ျငားထိုသို႕ငိုက္မ်ဥ္းျခင္းၾကား မွာေရြ႕လ်ားေနေသာမိမိဘ၀ကိုေတာ့ေက်နပ္ေနမိသည္။အိပ္ေရးပ်က္၍ငိုက္ျခင္း သာျဖစ္ၿပီးတကယ့္ဘ၀ထဲမွာငိုက္ေနျခင္းမဟုတ္။ဘ၀အတြက္သြားေနေသာအလုပ္သြားရာလမ္းမွာ ငိုက္ျခင္းဟုေတြးရင္းငပ်င္းစိတ္ေျဖေျဖမိေသး၏။ ( ႏို၀င္ဘာလ ၂၅ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+တခ်ဳိ႕ Decision Maker ေတြကိုေတာ္ေတာ္ေလးေလးစားေနတယ္။ ဘယ္လိုမွသံုးမရဘဲ ထိခိုက္ဆံုးရႈံးမႈ မ်ားမယ္ဆိုတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကိုပဲခ်ခ်ေပးေနလို႕။ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိလို႕လည္းမဟုတ္၊ မသိလို႕လည္းမဟုတ္၊ အမွန္ကငါတစ္ဘို႕တည္းေကာင္းစားဖို႕အတြက္သာခ်တဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြပဲ။ဘယ္လိုအေတြးအေခၚ ပညာေတြနဲ႕ခ်ပစ္လိုက္မွန္းကိုမသိဘူး။ဘယ္သူမွလုိက္လို႕ကိုမမီဘူး။ေပါက္ကရနဲ႕တလြဲခ်ည္းပဲ။ ( ႏို၀င္ဘာလ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+စီးပြားေရးဘာသာရပ္မ်ားသင္စဥ္ကစီးပြားေရးလုပ္သည့္ကုမၸဏီမ်ားသည္သူတို႕ကုမၸဏီမ်ား၏ပံုရိပ္ တက္ေစရန္လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုပါတြဲဖက္လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိၾကသည္ဟုမွတ္သားဖူးသည္။သူတို႕ ကုမၸဏီပံုရိပ္တက္ေစရန္နာမည္ဆိုးျဖင့္ေက်ာ္ၾကားသည့္အလုပ္မ်ားကိုလုပ္ေလ့မရွိၾက။တစ္ခါမွ် မၾကားဖူး။သို႕ေသာ္ယခုေတာ့စီးပြားေရးဘာသာရပ္မ်ားထဲမွာထပ္မံျဖည့္သြင္းရမည့္အခ်က္မ်ားရွိလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ကုမၸဏီနာမည္ပ်က္ေအာင္လုပ္သည့္လုပ္ရပ္မ်ဳိး၊ျပည္သူႏွင့္သံုးစြဲသူ ဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္သည့္ကိစၥမ်ဳိးကေတာ့သူ႕ဘာသာေသတြင္းတူးသည္ဟုကၽြန္ေတာ္တို႕ နားလည္ရသည္။ထိုကဲ့သို႕ကုမၸဏီမ်ဳိးကိုမည္သူကအားေပးပါမည္နည္း။စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းလွသည္ ကားအမွန္။ ( ဒီဇင္ဘာလ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၀း၁၅ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၃.၁၁.၂၀၁၄

Photo Ref: www.freepik.com

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၁၃ )

+ကၽြန္ေတာ္အခုတေလာသတိထားမိတာေလးတစ္ခုရွိသည္။ကိုယ္ကဘာရယ္မဟုတ္ေျပာလိုက္မိတာေလးကို

ထေပါက္ကြဲျပသူမ်ားႏွင့္ႀကံဳေနရျခင္းမွာကိုယ္မွားသလားဆိုသည္ကိုျပန္သံုးသပ္ေနမိသည့္အခါကိုယ့္ ဘာသာေတာ့လိပ္ျပာသန္႕ေနမိသည္။တစ္ဖက္လူကကိုယ့္စကားကိုေသေသခ်ာခ်ာခံစား၍ေသေသခ်ာခ်ာ တုန္႕ျပန္သည္ကိုႀကံဳရေသာအခါမည္မွ်လိပ္ျပာသန္႕သည့္တိုင္ကိုယ္မွားသြားသလိုခံစားရ၍ေနာက္တစ္ခါ ထိုသို႕မျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားထိန္းမည္ဟုသံႏၷိ႒ာန္ခ်လိုက္မိသည္။သို႕ေသာ္တစ္ဖက္မွာလည္း သူတို႔၏တုန္႕ျပန္မႈမ်ားကေနသူတို႕ဘာလဲဆိုသည္ကိုကၽြန္ေတာ္ဖမ္းမိသြား၍သူတို႕ကိုပိုၿပီးသိမိ သြားသည္။တစ္နည္းေျပာရလွ်င္အတန္းပညာကမသင္ေပးေသာပညာတခ်ဳိ႕ကိုသူတို႕ဆီက ရလိုက္သလိုရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္မွားသလိုျဖစ္ေနသည့္တိုင္လူတခ်ဳိ႕ဆီကရလိုက္ေသာ ပညာမ်ားအတြက္ေတာ့သူတို႕မွန္သည္၊မွားသည္ထား။ေက်းဇူးေတာ့တင္ေနမိျပန္သည္။ ( စက္တင္ဘာလ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+မိုးၿခိမ္းသံမ်ားကိုစၾကားရသည္။ေလတိုက္သံမ်ားကိုအခန္းအျပင္မွာတရစပ္ၾကားရ၏။ျပဴ တင္းေပါက္ကေလေၾကာင့္လႈပ္ခတ္သံသည္အခန္းတြင္းမွကၽြန္ေတာ့္ကိုအာရံုအသစ္တစ္ခုျဖစ္ေစ၏။ ခဏေနေတာ့မိုးစက္တို႕၏ပုတ္ခတ္က်ေရာက္သံကိုၾကားသည္။အျပင္ထြက္ရင္းျပဴတင္းေပါက္ ကေငးသည့္အခါပတ္၀န္းက်င္မွာမိုးေရစက္တို႕တဖဲြဖြဲက်ေနသည္ကိုေတြ႕သည္။အိမ္ေအာက္က မီးတိုင္မ်ားသည္မိုးေရစက္တို႕ေအာက္မွာငိုက္မ်ဥ္းေနၾက၏။စိမ္းေသာသစ္ပင္တို႕သည္မိုးေရေၾကာင့္ ခ်မ္းသက္ကုန္သည္ထင္၏။အရာရာသည္ေအးခ်မ္းေနသည့္အသြင္။သို႕ေသာ္ထိုမိုးေၾကာင့္ လြမ္းရေသာလူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့မိုးကိုခံစားရင္းနာက်င္ေနသလိုလို။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+သည္ေန႕သံရံုးသြားစဥ္မနက္ေစာေစာမွာသံရံုးကလံုၿခံဳေရး၀န္ထမ္းအိႏၵိယအဘိုးႀကီးကကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ၿပီး Friendဟုႏႈတ္ဆက္သည္။ဪ-ငါ့ကိုသူကFriendဆိုေတာ့ငါလည္းေတာ္ေတာ္အိုေနၿပီလားမသိဘူးဟု အေတြးျဖစ္သည္။ေန႕လယ္ပင္နီဆူလာပလာဇာေရာက္ေတာ့ဆံပင္ညွပ္စဥ္ထံုးစံအတိုင္းဆံပင္ျဖဴ မ်ားေဖြးေန ၍ေဆးဆိုးမလားဟုညွပ္ေပးသည့္၀န္ထမ္းေကာင္မေလးကေမးတာခံရျပန္သည္။ ဇရာေပါ့ဟုေျဖေတြး၏။တိုက္ဆိုင္တာမ်ားသည့္အခါအရင္ကအျဖစ္မ်ားျပန္သတိရမိေသးသည္။ စင္ကာပူေရာက္စကအလုပ္ဆင္းစဥ္ဘူတာသြားရာလမ္းမွာအဘိုးႀကီးတစ္ဦးကသူ႕ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ တစ္ေယာက္ကိုေတြ႕သလိုကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းၿပံဳးျပတာႀကံဳဖူးသည္။ေနာက္ကိုၾကည့္ေတာ့လည္းဘယ္သူမွ်မရွိ။ တည့္တည့္ကိုၿပံဳးေနတာျဖစ္သည္။ဪ-ငါ့ရုပ္ကအဘိုးႀကီးပံုမ်ားေပါက္ေနလားဟုေတြးကာ အလုပ္ထဲေရာက္မွျပန္စဥ္းစားခဲ့ဖူးသည္။တေလာကေတာ့ကေလးႏွစ္ေယာက္ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿပံဳးၿပီးႏႈတ္ ဆက္ျပန္သည္။ဒါက်ေတာ့ရုပ္ကငယ္လို႕မဟုတ္။တစ္ခုခုမွားေနသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္။ အခန္႕မသင့္လွ်င္သူတို႕အေဖကပင္ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာသတ္ႏိုင္ေသာကိစၥမ်ဳိး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ထိုကေလးႏွစ္ေယာက္ၿပံဳးျခင္းသည္အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕သလိုမ်ဳိးဆိုလွ်င္လည္း လက္ခံရေပမည္။ကေလးကိုး။ဒါကေျဖေတြး။သိပ္မၾကာခင္ကေတာ့စားေနက်ျမန္မာထမင္းဆိုင္ကေစ်းသည္ အမ်ဳိးသမီးကေမာင္ေလးဟုေခၚတာခံရသည္။တကယ္ေတာ့သူမသည္ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္မည့္ပံု။ သည္လိုအေခၚခံရေတာ့လည္းအင္း-ငါမအိုေသးပါလားေတြးရင္းထိုတစ္ခါကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာက်ိတ္ၿပံဳးေလးၿပံးလိုက္ခဲ့မိေသးသည္။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+လူဆိုေသာသတၱ၀ါကားနားလည္ရခက္လွေခ်၏။မွန္တာကိုေျပာလွ်င္မႀကိဳက္။

မမွန္တာေျပာကလိမ္သည္ဟုဆိုကာထိုအရာကိုလည္းမႀကိဳက္။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၂၅ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+Facebookတြင္တင္လာေသာStatusမ်ား၊ပံုမ်ားကိုၾကည့္ရႈခံစား၍ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာအခါLike လုပ္ေသာအခါရွိသလိုျပန္၍Shareသည့္အခါလည္းရွိပါသည္။မည္သူကမွ်ခိုင္း၍မဟုတ္။ကိုယ့္ခံစားခ်က္ႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ၾကတာျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္တခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ား၏Statusမ်ား၊ပံုမ်ားတြင္ႀကိဳက္လွ်င္ Likeပါ၊Shareပါဆိုသည့္စာမ်ားပါလာလွ်င္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ်Likeလည္းမလုပ္ပါ။ Shareလည္းမShareတတ္ပါ။ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကခံစားမႈကိုလာ၍အမိန္႕ေပးသလိုခံစားရ၍ျဖစ္ပါသည္။ လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကြဲလြဲခြင့္ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိသည္ေလ။ ( ေအာက္တုိဘာလ ၂၅ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၁၄း၄၇ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၃.၁၁.၂၀၁၄

Photo Ref: webneel.com

" Facebook ေပၚကကၽြန္ေတာ့္Statusမ်ား " ( ၁၂ )

+  ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္လွ်င္ညဆယ္နာရီသည္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီးျပန္ခ်ိန္

(သို႕မဟုတ္)ေလကန္ေ၀ဖန္ေနတုန္းအခ်ိန္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ယခုေတာ့စင္ကာပူမွာညဆယ္နာရီကား

ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕အလုပ္ကအျပန္ကားမွတ္တိုင္မွာကားေစာင့္ေနဆဲရွိေသးသည္။ထိုအရာကပင္ျမန္မာျပည္ႏွင့္

စင္ကာပူ၏ကြာျခားခ်က္လား။ထိုအရာကပင္ျမန္မာျပည္မွာစိတ္ခ်မ္းသာၿပီးစင္ကာပူမွာဘ၀ေပ်ာက္ေန

သည္လား။ထိုအရာကပင္ျမန္မာျပည္မွာ၀င္ေငြနည္းၿပီးစင္ကာပူမွာေငြရွာ၍ေကာင္းသည္လား။

မည္သည့္အရာကအမွန္လည္းဆိုသည္ကိုစဥ္းစားရခက္ေနဆဲပင္။ ( စက္တင္ဘာ ၁၇၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ ကၽြန္ေတာ္သည္ေဘးအႏၱရယ္ကင္းရွင္းေရး၊က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာႀကီးၾကပ္ေရးမႉးျဖစ္သည့္

အတြက္လုပ္ငန္းခြင္မွာကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုသတိထား၍ေလ့လာေလ့ရွိသလိုကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း

ဂရုစိုက္ေနေလ့ရွိသည္။အထူးသျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ေသာက္ေရဘူးကိုမွ်၍ေသာက္ေလ့မရွိ။သို႕ ေသာ္တစ္ေန႕မွာ

ကၽြန္ေတာ့္ေရဘူးကိုေတာင္းေသာက္သည့္လူရွိလာခဲ့သည္။တကယ္ေတာ့ကၽြန္ ေတာ့္အတြက္ေတာ္ေတာ္

စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေစသည့္ကိစၥျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္သူဘယ္လိုေသာက္မလဲဆိုသည္ကိုသိခ်င္၍ေရာ၊

တကယ္ေရဆာေနသူျဖစ္၍ေရာသူ႕ကိုၾကည့္ၿပီးသနားစိတ္ႏွင့္ေပးေသာက္ ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။သူကားႏႈတ္ခမ္းႏွင့္မထိဘဲေရဘူးကိုခြာ၍ေမာ့ၿပီးပါးစပ္ထဲသို႕တန္း၍ေလာင္းခ် သည့္ေသာက္နည္းမ်ဳိးႏွင့္ေသာက္သြားသည္။ေက်းဇူးတင္မိသည္။ႏို႕မို႕ဆိုကၽြန္ေတာ့္ေရဘူးကို ကၽြန္ေတာ္သြားေဆးရေပဦးမည္။သို႕ေသာ္သူေသာက္ပံုေသာက္နည္းကိုၾကည့္ၿပီးကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္၍

မေဆးျဖစ္ေတာ့။သူေရ၀သြားတာၾကည့္ရင္းၾကည္ႏူးမိသည္။လုပ္ကြက္ထဲမွာေရတစ္ခါေသာက္ဖို႕

မခက္ေသာ္ျငားေရဘူးမပါလွ်င္ေသာက္ရတာနည္းနည္းေတာ့ကသီသည္။ေနာက္တစ္ခုကိုယ့္ဘာသာ ၾကည္ႏူးမိတာရွိေသးသည္။ထိုေရေတာင္းေသာက္သူသည္ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနေသာကုမၸဏီႏွင့္

ပတ္သက္လွ်င္စစ္ေဆးေရး၀င္တုိင္းေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးမည္သည့္အခါမွ်

အေကာင္းေျပာသူမဟုတ္။ထိုလိုလူကိုေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရးတာ၀န္ယူထားရေသာကၽြန္ေတာ္က

ကၽြန္ေတာ့္ေရဘူးထဲကေရကိုတိုက္လိုက္ရေသာအခါပို၍ၾကည္ႏူးမိပါသည္ဆိုလွ်င္ကၽြန္ေတာ္လြန္မည္လား။

( စက္တင္ဘာ ၁၉၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+  အလုပ္ထဲမွာလက္ေဆးေနရင္းဆပ္ျပာအျမွဳပ္မ်ားႏွင့္အဆီမ်ားေ၀့ၿပီးအျဖဴေရာင္ႏွင့္ဆီအနီေရာင္ေရာကာ

အရည္ေပ်ာ္ေနေသာေရခဲမုန္႕မ်ဳိးျဖစ္ေနသည္ကိုကၽြန္ေတာ္သတိထားမိသည္။တကယ္ေတာ့ေရခဲမုန္႕ႏွင့္

လက္ေဆးရာကက်လာေသာအရည္မ်ားသည္လားလားမွ်မဆိုင္။ခြက္တစ္ခုထဲထည့္၍ လက္ေဆးေရကိုသြားေပးၾကည့္ပါကမည္သူကစားမည္နည္း။ထိုအခါအေပၚယံၾကည့္ၿပီးသေဘာက်မိလွ်င္ တခ်ဳိ႕ကိစၥမ်ား၌ဒုကၡေရာက္သြားႏိုင္သည္ဆိုေသာအေတြးတစ္ခုကကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲသို႕ တည့္တည့္ႀကီး၀င္ခ်လာေတာ့သည္။ ( စက္တင္ဘာ ၂၁ ၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+  တိုင္းျပည္ကဒီမိုကေရစီလမ္းကိုသြားေနရင္းမွာပင္စိတ္ပ်က္စရာမ်ားကိုတစ္ပံုႀကီးျမင္ေနရသည္။ျပည္တြင္း စစ္ကမရပ္ေသး။လူမ်ားစြာ၏ဒုကၡကတစ္ပံုတစ္ပင္။ေနာက္ဆံုးျမင္ရသည္ကက်ဴးေက်ာ္သည္ဆိုေသာ အိမ္မ်ားအဖ်က္ခံရျခင္း။လူမ်ားစြာ၏ငိုယိုေနမႈကိုၾကည့္ကာကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကသိပ္မခိုင္။ လက္အုပ္ခ်ီေတာင္းပန္ေနေသာသူတို႕မ်က္ႏွာမ်ားကကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကိုဆုပ္ေခ်ေနသည့္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္ေသာစကားေျပာပါမည္။မ်က္ရည္၀ဲမိသည္အထိခံစားရပါသည္။အားလံုးၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစဟု သာဆုေတာင္းေနမိသည္။ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္သည္ကထိုတစ္ခုတည္းသာရွိသည္မဟုတ္လား။ ( စက္တင္ဘာ ၂၁ ၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ လူတိုင္းမွာနားလည္မႈလိုအပ္သည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။မိဘႏွင့္သားသမီးၾကား၊လင္ႏွင့္ မယားၾကား၊ခ်စ္သူသမီးရည္းစားၾကား၊သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းၾကား၊ဆရာႏွင့္တပည့္ၾကား၊လုပ္ငန္းရွင္ႏွင့္ ၀န္ထမ္းၾကား၊အစိုးရႏွင့္ျပည္သူၾကား  စသည္ျဖင့္မ်ားျပားလွစြာေသာ လူမႈကြန္ယက္ အတြင္းတြင္
နားလည္မႈသည္ေသေသခ်ာခ်ာလိုအပ္လွ်က္ရွိသည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။
ထိုသို႕မဟုတ္ပါကတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးၾကားတြင္စကားလံုးတစ္လံုးကပင္ေဒါသကိုျဖစ္ေစၿပီးစကားလံုးတစ္လံုးက
ပင္နာက်င္ျခင္းကိုျဖစ္ေစလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။စကားလံုးတစ္လံုးကပင္တစ္သက္လံုးအတူလက္တြဲလာသမွ် လမ္းခြဲျခင္းကိုျဖစ္ေစၿပီးစကားလံုးတစ္လံုးကပင္စစ္ပြဲမ်ားအသြင္ျဖစ္သြားေစႏိုင္သည္မဟုတ္လား။ 

( စက္တင္ဘာ ၂၃ ၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၂း၂၁ နာရီ ( စင္ကာပူစံေတာ္ခ်ိန္ )

၂၀.၁၁.၂၀၁၄

( Photo Ref: keepingthefarm.blogspot.com)

Make Money at : http://bit.ly/copy_win

"ငယ္ေဖာ္စိတ္ျဖင့္စြယ္ေတာ္ရိပ္တြင္တကယ္ေပ်ာ္၍ အိပ္မိသည္" အပိုင္း ( ၂ )

 ကၽြန္ေတာ္ယခု စြယ္ေတာ္ရိပ္သႀကၤန္အေၾကာင္း၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အႏုပညာျပပြဲမ်ား အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေရးေနစဥ္မွာပင္ ၀မ္းသာစရာ သတင္းတစ္ခုကို ၾကားသိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အမိ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းဆင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း( ပုတီးကုန္း) သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွအဆင့္ ကဗ်ာဆရာဆုကို ရရွိသည္ဆိုေသာ သတင္းပင္။ စက္မႈတကၠသိုလ္ က ေပါက္ဖြားလာေသာ အႏုပညာရွင္ တစ္ဦး၏ ေအာင္ျမင္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိပါသည္။

ထို႕အတူ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွ ေမြးထုတ္ေပးလိုက္ေသာ အႏုပညာရွင္မ်ား မ်ားစြာရွိေနပါေသးသည္။ ယခုႏွစ္စဥ္လို က်င္းပေနေသာ စြယ္ေတာ္ရိပ္သႀကၤန္ႏွင့္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္တို႕မွလည္း ေအာင္ျမင္ေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားစြာ ေပၚထြက္မလာႏိုင္ဘူးဟု မည္သူဆိုႏိုင္ပါမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကည္ႏူး ၀မ္းသာစိတ္တို႕ႏွင့္အတူ စြယ္ေတာ္ရိပ္သႀကၤန္ ၂၀၀၉ ကို ခံစားမိပါေတာ့သည္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္  သႀကၤန္ ( ၂၀၀၉ ) ခုႏွစ္ .............

စြယ္ေတာ္ရိပ္ သႀကၤန္ ၂၀၀၉ ကို အစီအစဥ္တင္ဆက္သူ ႏွစ္ဦးျဖင့္ စတင္ခင္းက်င္းသည္။ အမ်ဳိးသား တစ္ဦးႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး။ အမ်ဳိးသားသည္ ေနာက္မွသိရသည္မွာ ကိုဘေက်ာ္( ၿမိဳ႕ျပ ) ျဖစ္သည္။ သူသည္ သီခ်င္းေရးသည္။ လူရႊင္ေတာ္ေဟာင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္၂၀၀၆ က သာ စၾကည့္ခဲ့ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေရွ႕ပိုင္းစြယ္ေတာ္ရိပ္ပြဲမ်ားမွာ ကိုဘေက်ာ္ လူရႊင္ေတာ္ လုပ္ခဲ့သည္ကို မၾကည့္ရေသး။ သို႕ေသာ္ အႏုပညာ အရည္အေသြးကေတာ့ ေသးမည္မထင္။ ၀ါသနာ ပိုးလည္း ႀကီးသည္ဟု ျမင္မိသည္။ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ အမ်ဳိးသမီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္ တစ္ Batch ထဲက သူငယ္ခ်င္းဟု ထင္သည္။ သူက ေလသံေတာ္ေတာ္ေအးသည္။

ပထမဆံုးက အဖြင့္သီခ်င္း။ သႀကၤန္သံခ်ပ္ထိုးပံုမ်ဳိးျဖင့္ တင္ဆက္သြားသည္။ ေရးသူက ကိုဘေက်ာ္။ ဇာတ္တိုက္သည္မွာ မနာေသာအခါ သီခ်င္းအ၀င္မ်ား Timing လြဲသည္။ သံခ်ပ္ပံုစံျဖစ္၍ ၿမိဳင္ေတာ့ၿမိဳင္သည္။ က်ားႏွင့္မတို႕ အားၿပိဳင္ပံုမ်ဳိးကို အကေလးမ်ားႏွင့္ တြဲထားသည္။ ထူးျခားခ်က္က စင္အျပင္အဆင္။ ေရွ႕ႏွစ္မ်ားထက္ ပိုထူးျခားလာသည္။ ေရာင္စံုမီးမ်ားကလည္း ပို၍စံုလာသလိုပင္။ စာတန္းက "စြယ္ေတာ္ရိပ္ သႀကၤန္ ၂၀၀၉ Organized by Ex-RIT" ဟု စင္ေနာက္ခံမွာ ထိုးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္အခုန္ဆံုးက Ex-RIT ဆိုေသာ စာသား။ RIT ဟု ျမင္လွ်င္၊ ၾကားလွ်င္ကို ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ပီသစြာ ရင္ကထထခုန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ YIT ဆိုေသာ စကားလံုးေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရေသာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္က်မွ YTU ဆိုၿပီး ထျဖစ္ေသာ္ျငား ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွလံုးသားက RIT ဆိုေသာ စာလံုးကိုၾကားလွ်င္ ရင္ခုန္ၿမဲ။ ထားေတာ့။

ေနာက္အစီအစဥ္က ဘုရားရွင္ကို ပုဂံေခတ္က ဆီမီးျဖင့္ ပူေဇာ္ေသာအကပံုစံျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသည္ဟု ဆိုေသာ " မဟာ၀ီရ အို-ဗုဒၶ " သီခ်င္း။ အကေလးမ်ားကို မိိန္းကေလးသံုးေယာက္က ႀကိဳးစားကသြားသည္။ မီးအလင္းအေမွာင္ ေကာင္းသည္။ လက္ထဲက ဆီမီးခြက္မ်ားသည္ တကယ့္ဆီမီးခြက္မ်ားအလား။ သို႕ေသာ္ ဇာတ္ဆရာတို႕ မ်က္စိလွ်မ္းသည္ ထင္၏။ တကယ္ေတာ့ ထိုသီခ်င္းသည္ ပုဂံေခတ္ကို ကိုယ္စားမျပဳ။ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူရာ အိႏၵိယကို အေျခခံ၍ သီခ်င္းကို အိႏိၵယပံုစံ သံစဥ္တည္ေဆာက္ထားတာ ျဖစ္သည္။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ေပးႏိုင္ေသးသည္။ ပရိသတ္လည္း ဘာမွ်မျဖစ္။ အဓိကက ဘုရားကို ဆီမီးပူေဇာ္တာသာ အဓိက ျဖစ္သည္။

သို႕ေသာ္ တည့္တည့္ေ၀ဖန္ရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အင္မတန္ စိတ္မေက်နပ္စရာ ေကာင္းေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ထုိသီခ်င္းမွာ ေတြ႕ရသည္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္။ ဇာတ္ဆရာတို႕က မသိေလသလား။ အေရးမထားေလသလား။ အစီအစဥ္ ေၾကျငာသူတို႕ကပဲ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ေလသလား မသိ။ သီခ်င္းေရးသူ ႏွင့္ သီဆိုသူကို လံုး၀( လံုး၀ ) မေၾကျငာဘဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုး ၿပီးသြားျခင္းပင္။ ေရွ႕ကကိုဘေက်ာ္ သီခ်င္းမွာေတာ့ ေရးသူက မည္သူမည္၀ါဟု လုပ္သြားၿပီး ေတးေရး ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္က သံစဥ္ရွာကာ အဆိုေတာ္ ထူးအိမ္သင္ ကိုယ္တိုင္ေရး၊ ကိုယ္တိုင္ဆိုထားေသာ ထိုသီခ်င္းကို ဘုရားကန္ေတာ့ရံုသက္သက္ လုပ္သြားျခင္းကေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ဇာတ္ဆရာတို႕အတြက္ ေနာက္ေနာင္ သတိျပဳစရာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။

ေနာက္အစီအစဥ္တစ္ခုက " သူတို႕ေခတ္နဲ႕ သူတို႕အခ်စ္ " ဆိုေသာ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ေခတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး တင္ဆက္သည့္ ေတးသရုပ္ေဖာ္ ပံုစံမ်ဳိး။ ေဒၚမာမာရီ စီစဥ္သည္ဟု သိရသည္။ ေအာင္ျပည့္ႏွင့္ ဟာသမယ္ မြန္ရီေအာင္တုိ႕က သားအဖအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ကာ ေတးသရုပ္ေဖာ္ကို ဖြင့္သည္။ သူတို႕ႏွစ္ဦးကား ဟာသသရုပ္ေဆာင္ရသည္ကို ယဥ္ပါးေနေလရာ ပြဲကိုထိန္းတတ္ေလသည္။ သူတို႕က အစျပဳ၍ ေခတ္ အဆက္ဆက္ အခ်စ္မ်ားကို သီခ်င္းေနာက္ခံထားကာ ေဖ်ာ္ေျဖသြား၏။

ပထမဦးစြာ ဘုရင္ေခတ္၊ ထို႕ေနာက္ အဘိုးအဘြားေခတ္၊ ထို႕ေနာက္ အေဖအေမေခတ္၊ ေနာက္ဆံုးက်မွ ယခုလက္ရွိ သားသမီးမ်ားေခတ္။ အေဖအေမေခတ္ကိုေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္၏ ေက်ာင္းကပြဲမွာေတြ႕ သည္ဟု ေျပာသြားေသာအခါ အမိစက္မႈတကၠသိုလ္ကို လြမ္းခ်င္မိေတာ့သည္။ အခန္းတိုင္းမွာ အ၀တ္အစားကို သတိထားသြားတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သတိျပဳမိသည္။

ထိုေတးသရုပ္ေဖာ္ၿပီးေတာ့ " မူယာေၾကာ့ "  သီခ်င္းကို အဆို၊ အကႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသည္။ ထို သီခ်င္းၿပီးေတာ့  "  ဘီလူးပန္းစိုက္ " အက။ ဒႆဂီရိမွ သီတာေဒ၀ီ၏ ဦးေခါင္းတြင္ ပန္းစို္က္ရန္ ႀကိဳးစားသည့္ အကျဖစ္သည္။ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူမ်ားက ခက္ခဲနက္နဲသည္ဟု ဆိုသည္။ တကယ္လည္း ခက္ခဲနက္နဲသည္။ ဟိုးတုန္းက ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ႀကီး႒ာနက ကျပလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ခဲ့ရသည္။ ငယ္ငယ္က ျပည္ေထာင္စုေန႕ကပြဲမ်ားမွာ ယဥ္ေက်းမႈက ဇာတ္ရွိသည္။ ယခုေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္၏ စင္ကာပူကပြဲမွာ ၾကည့္ရေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးနား၀ ရွိသည္မွာ ရာမယဏကလွ်င္ ဦးေခါင္းေခါင္းစြပ္ စြပ္ဖို႕ကိုပင္ သက္သတ္လြတ္စားရ သည္ဟု ဆိုသည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ဇာတ္ဆရာတို႕ မည္သို႕ ကသည္မသိ။

ထိုအကမွာ ဒႆဂီရိေနရာကေန လူရႊင္ေတာ္ ဩဘာက တင္ဆက္သည္။ ေျပာရလွ်င္ ဩဘာ၏ ခႏၶာကိုယ္က ဒႆဂီရိအျဖစ္ ကဖို႕အခြင့္အေရး ေပးထားပံုရသည္။ ထို႕ျပင္ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္က ဩဘာသည္ ကိုႀကီးေက်ာ္လည္း ကခဲ့သည္။ သည္ေတာ့ သူ႕အႏုပညာအရည္အေသြးကို ေလွ်ာ့တြက္၍ မရ။ ဗီဇႀကီးသည္ဟု ဆိုရမည္။ ပိုးလည္း ထ၏။ သူ႕ကို အျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ သုိ႕ေသာ္ သူ႕ကို ဇာတ္မ်ဳိးရိုးမ်ား ရွိေလသလားဟုပင္ ေတြးမိ၏။ သူ႕အႏုပညာ အရည္အေသြး ေကာင္းသည္ကိုေတာ့ ၀န္ခံရေပမည္။ ရန္ကုန္နည္းပညာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္၏ အႏုပညာစြမ္းအားကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ် ေလွ်ာ့မတြက္ခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းထြက္မ်ားသည္ နယ္ပယ္စံုမွာ အႏုပညာသမားမ်ားအျဖစ္ မ်ားစြာရွိေနေလသည္။

" ဒႆဂီရိ ပန္းစိုက္အက " ၿပီးေတာ့ သႀကၤန္ယိမ္းအက။ ဒါလည္း စြယ္ေတာ္ရိပ္ ဇာတ္ဆရာတို႕ အကြက္ခ်ထားပံု ရသည္။ သႀကၤန္အကလည္း မက်န္ေအာင္ ထည့္ရင္း အဓိကအစီအစဥ္မ်ား ၾကားမွာ ခင္းက်င္းထားသည္။

ထို႕ေနာက္မွာေတာ့ " ခင့္ဆုေတာင္း "  ဆိုသည့္ မင္းသားအက။ မည္သူ႕သီခ်င္းမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ဇာတ္မင္းသား အသံျဖစ္သည္။ ခ်မ္းသာ ( သုိ႕မဟုတ္ ) တင္မိုး၀င္းဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိေသးသည္။ သီခ်င္းကေကာင္းသလို အကကလည္း ေကာင္းသည္။ တစ္ေယာက္တည္းကသည္ ဆိုေသာ္ျငား ထိုမင္းသား အစ္ကိုႀကီးသည္ ခြင္က်ေအာင္ ကႏိုင္သည္။ အခ်ဳိးအခ်ႏွင့္ ဆိုင္းကို သူအလြတ္မေပး။ ခြင္က်ေအာင္ လိုက္ကသည္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ တကယ္ဆို စြယ္ေတာ္ရိပ္ပြဲမို႕ သူခိုလိုက္လွ်င္ ရသည္။ သို႕ေသာ္ သူသည္ တကယ့္အႏုပညာသမားလို သူ႕အကကိုသူ တန္ဖိုးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစား မိသည္။

ထုိအကၿပီးေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ဇာတ္ဆရာတို႕ ပရိသတ္ကို ထပ္လႈပ္ႏိွဳးဖို႕ ႀကိဳးစားသည္။ သႀကၤန္သံခ်ပ္ကို ခင္းသည္။ သံခ်ပ္ဆိုသည္က Timing ကိုက္မွ ပိုလွသည္။ သူတို႕ႀကိဳးစားသည္။ သို႕ေသာ္ ရသည့္အခ်ိန္ကို လုၿပီး ဇာတ္တုိက္ထားရေသာအခါ ဇာတ္မနာ၍ Timing တခ်ဳိ႕လြဲသည္။ ပိုဆိုးသည္က စာရြက္မ်ားကိုင္၍ လြဲေနၾကျခင္းပင္။ သို႕ေသာ္ ပရိသတ္မ်ားအေနႏွင့္ကေတာ့ သံခ်ပ္အာသာေျပမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။

သံခ်ပ္ထဲတြင္ ေအးဂ်င့္ႏွင့္ အိမ္ေဖာ္၊ ပင္နယ္ဆူလာက ျမန္မာမ်ား အရက္ေသာက္ ၀ိုင္းဖြဲ႕သည့္ ကိစၥ၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္း၊ လမ္း၊ မီးမလာသည့္ကိစၥ စသည့္ ျမန္မာျပည္က ကိစၥမ်ားကို စြယ္ေတာ္ရိပ္လူရႊင္ေတာ္မ်ားျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းကာ သီခ်င္းမ်ားျဖင့္ တင္ဆက္သြားေသာအခါ Timing လြဲလြဲသြားေသာ္ျငား သံခ်ပ္သည္ ျမဴးႂကြ သြားေလသည္။

ထို႕ေနာက္မွာေတာ့ " နန္းဆန္တဲ့ မန္းသႀကၤန္ " သီခ်င္းျဖင့္ ယိမ္းအကကို ေဖ်ာ္ေျဖသည္။ ကိုဘေက်ာ္ အဆိုေကာင္းသည္။ သီခ်င္းကလည္း ေကာင္းသည္။ အကကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္ တစ္Batchတည္း ေရႊစင္မက ဦးေဆာင္၍ ကသည္။ ၾကည့္လို႕ေတာ့ လွ၏။ သူလည္း ၀ါသနာက ေသးမွမေသးတာ။

ေနာက္ေတာ့ တီး၀ိုင္းႏွင့္ သီခ်င္းမ်ားျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသည္။ တီး၀ိုင္းနာမည္ကို ေၾကညာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္။ ေနာက္မွ သိရသည္က Alternate Crunch ဟုဆိုသည္။ တီးသူမ်ားကို မေၾကညာခင္ကတည္းက တီးသူတခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္တန္းတည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ေနသည္ကို သိရသည္။ တစ္ေယာက္က မင္းမင္းထြန္း။ သူကေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက အေဆာင္မွာ လက္စြမ္းျပေနသူဟု ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးသည္။ လိဒ္ဂစ္တာသမား။ ယခုမွ ထတီးသူမဟုတ္။ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ သူတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုသည္။ တကယ္တီးေတာ့လည္း ၀ိုင္းေကာင္းတစ္၀ိုင္းကို သူကထိန္းေက်ာင္းသြားသည္။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ငါငူး။ တကယ္ေတာ့ သူ႕နာမည္က ေစာကျပဴးထူးငါငူး။ သူက ယခု၀ိုင္းမွာ ကီးဘုတ္တီးေနသည္။ တကယ္ေတာ့ သူက အဆိုေတာ္ ရတနာဦးတို႕ႏွင့္ Kenosis မွာ ဟာမိုနီလိုက္သူ။ သူတို႕အဖြဲ႕ နာမည္ႀကီးေသာ သီခ်င္းကို ေျပာဆိုလွ်င္ " ဒါဆိုခ်စ္လို႕ရၿပီ " ဆိုေသာသီခ်င္း။ ဒါဆို ခ်စ္လို႕ရၿပီ ကေလးေလးရယ္ ဆိုေသာ အသံကို ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ ဂီတဆိုသည္က နဂိုကတည္းက သူ႕အတြက္ အေဖာ္။ သူတို႕အဖြဲ႕ပင္ The Bees ဆိုၿပီး အေခြထြက္ခဲ့ေသးသည္။ Westlife အဖြဲ႕၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုသူမ်ားထဲမွာ သူတို႕က ေတာ္ေတာ္ေစာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ငါငူးတို႕ အေခြရွိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္၏။ မင္းမင္းထြန္းေရာ၊ ငါငူးပါ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္တန္းတည္း။ Mechanical ေက်ာင္းသားမ်ား။

သူတို႕၀ိုင္းမွာ အစီအစဥ္ေၾကညာေနသူကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္ တစ္တန္းတည္းဟု ကၽြန္ေတာ္ သိေနသည္။ နာမည္ကို မမွတ္မိေတာ့။ သူတို႕၀ိုင္းကေတာ့ ပရိသတ္ကို ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆိုင္ဆုိင္ႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသြားသည္။ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုသလို တျခားသီခ်င္းမ်ားကိုပါ ေရြး၍ဆိုသြားသည္။ မိန္းကေလးအဆိုရွင္ထဲမွာ ပိုးရည္ကေတာ့ သမၻာသမားမို႕ ဆိုဟန္ဆိုေပါက္ ေကာင္းသည္။

သူတို႕တီး၀ိုင္းၿပီးမွ ပရိသတ္ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တေနေသာ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္ စကသည္။ ေရွ႕ထြက္ မင္းသမီး နန္းေ၀ယံျမင့္၊ ေခါင္းေဆာင္ မင္းသမီး ႏွင္းေ၀ေ၀၊ လူရႊင္ေတာ္မ်ားက ဩဘာ၊ ခ်ိန္သီး၊ ပူလီႏွင့္ ဓာတ္ႀကိဳးတို႕ ျဖစ္သည္။ ဇာတ္ဆရာက ဩဘာျဖစ္၏။

ထံုးစံအတိုင္း လူရႊင္ေတာ္မ်ားက ပိတ္ကားအဖြင့္မွာ မထြက္။ ဇာတ္စင္ေဘးက ထြက္လာသည္။ ဩဘာ၏ အစီအစဥ္ျဖစ္မည္။ ပရိသတ္ကို မ်က္စိဆြဲေခၚ၏။ သို႕ေသာ္ခြန္းေထာက္ဆိုမည္ ဆိုေသာအခါ မိုက္ကစဒုကၡ ေပးေလသည္။ အသံမထြက္။ ခြန္းေထာက္ဆိုဖို႕ အခ်ိန္ျပန္ေစာင့္ရ၏။ ၂၀၀၉ စြယ္ေတာ္ရိပ္၏ လူရႊင္ေတာ္ အသစ္က ဓာတ္ႀကိဳးဟု ဆိုသည္။ လူရႊင္ေတာ္အျဖစ္သာ သူကသစ္သည္။ အရင္ႏွစ္မွာ ကိုႀကီးေက်ာ္ကေတာ့ သူကအရန္နတ္။ ဆရာမ စာသင္ခန္းမွာ သူကေက်ာင္းသား။ က်န္သံုးေယာက္က ယခင္ႏွစ္ကတည္းက။

ခြန္းေထာက္အၿပီးမွာ သူတို႕တစ္ေတြ အတိုင္အေဖာက္ညီသည္။ ထံုးစံအတုိင္း ဩဘာကို အထိုင္ခ်ကာ က်န္သူေတြႏွင့္ ၀ိုင္းသည္။ ၀ိုင္းသည္ ဆိုေသာ္ျငား သူတို႕၏ အခန္းက႑က မေသး။ ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ေက်သည္ဟု ဆုိရမည္။ ဩဘာကေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္၏ ဇာတ္ဆရာျဖစ္၍ သူ႕ျပက္လံုးမ်ားက ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ့။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား သိပ္မေသခ်ာလွ်င္ ဓာတ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို သံုးသည္ဆိုကာ သူျပက္သြားသည္မွာ အမ်ားႀကီး။ သူက ပရိသတ္ကို မည္သို႕ေျပာျပလွ်င္ ရယ္မည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းသိေနေပၿပီ။ ဥပမာ-ဓာတ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို သူရွင္းျပေနၿပီး အဆံုးသတ္မွာ စကားတစ္ခြန္းႏွင့္ ပိတ္သတ္လိုက္သည္။ "အဲဒါဘာလုပ္မွန္းမသိရင္ ဓာတ္နဲ႕ခ်လိုက္တာပဲ" တဲ့။ ထိုအခါ ပရိသတ္ရယ္သည္။ မွန္သည္။ ထိုစကားသည္ ဓာတ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သူေျပာခဲ့သမွ်ကို သူ႕ဘာသာျပန္ပိတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး ပရိသတ္ရယ္ေအာင္ တစ္ခ်က္တည္း ရိုက္လိုက္ေသာ ရိုက္ခ်က္ျဖစ္သည္။

ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ျပက္လံုးက သႀကၤန္ကိုကူးသည္။ ခ်ိန္သီးက မုန္႕လံုးေရေပၚ၊ ထန္းလ်က္၊ အုန္းသီး၊ ငရုတ္သီးႏွင့္ ျမန္မာဘီယာတို႕ တြဲစား၊ေသာက္မိ၍ အိမ္ေရာက္မွ ဒုကၡျဖစ္ပံုကို ျပက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ထုိျပက္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ခ်ိန္သီးသည္ သရုပ္ပါ၏။ ထိုျပက္လံုးမ်ဳိးက စကားထက္ သရုပ္ကလည္း အေရးပါသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ခ်ိန္သီး၏ သရုပ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ ျပက္လံုး ပိုအသက္၀င္သည္။ ပရိသတ္ကား တ၀ါး၀ါး။

ခ်ိန္သီးၿပီးေတာ့ ဓာတ္ႀကိဳး။ သူကား လူရႊင္ေတာ္အသစ္ဟု ဆိုေသာ္ျငား ဇာတ္ပါး၀ခ်က္က မေသး။ စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏ City Hall ဆိုင္ခန္းမ်ားကို ကာရန္မ်ားႏွင့္ ရန္ျဖစ္ျပသြားသည္မွာ ပရိသတ္လက္ခုပ္သံ ညံေတာ့၏။ သူလည္း အပိတ္ကေလးကလွသည္။ ရန္ျဖစ္ေနသည့္ ဆုိင္ခန္းနာမည္မ်ားကို ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာေနရင္းမွ ေမာ္လၿမိဳင္မမႀကီး၏ " ေမာင္ေလးေရ .....ေလွ်ာ္မလား၊ ညွပ္မလား " ဆိုကာ တကယ့္ မမႀကီးပံုစံ ေျပာလိုက္ပံုမွာ ပရိသတ္ရင္ကို ထိေတာ့၏။

ပူလီအလွည့္ေရာက္ေတာ့ သူကထိုဆိုင္ခန္းမ်ားကို ဒိုးပတ္သံနွင့္ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းဆိုသည္။ ပူလီကလည္း သူ႕အဆင္ႏွင့္ သူ ေကာင္း၏။ ေနာက္ဆံုးက်မွ က မလိုလုပ္ေနစဥ္ သီခ်င္းက ၿပီးသြား၍ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ႀကီး က်န္စဥ္မွာ ပူလီက ဩဘာကို သီခ်င္းျမန္ေၾကာင္း ေျပာခိုက္ ဩဘာက ေျပာသည္။   " ရြာစား ဆရာေတြက အသက္ႀကီးၿပီ၊ ျမန္တယ္ " တဲ့။ ပရိသတ္ကား ညွိမထားရ။ ရယ္ၾကျပန္သည္။

ထိုျပက္လံုးမ်ား၏ ေနာက္မွာ ဩဘာေျပာသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္လိုက္ပါသည္။  " ကဲ- ေတာ္ၾကပါေတာ့။ ပြဲလိပ္ျပာ သြင္းတဲ့သေဘာေတြပါ " ဟုသူကေျပာသည္။ ထိုအခ်က္ေတြေၾကာင့္ပင္ ဩဘာသည္ ဇာတ္အထာကို နပ္သူ( သုိ႕မဟုတ္ ) ဇာတ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္သူဟု ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ ခ်ခ်င္သည္။ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ဦး၏ ဇာတ္အထာနပ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။

ေနာက္ေတာ့ ေရွ႕ထြက္မင္းသမီး နန္းေ၀ယံျမင့္ ကသည္။ သီခ်င္းက ျမဴးသည္။ အကေတြလည္း ေကာင္း လာသည္။ အကအၿပီး လူရႊင္ေတာ္ထြက္ခါနီးမွာ Timing ကလြဲသည္။ ဆိုင္းဆရာတို႕ ဒိုး၀င္ရမည္ကို ေမ့ေန၍ လူရႊင္ေတာ္မ်ားက သတိေပးရသည္။ သည္ေတာ့ ျပက္လံုးအစ ၀င္ရမည့္ ပူလီ ဒုကၡေရာက္ေတာ့သည္။ ၀င္ရမည့္ေနရာမွာ မ၀င္ျဖစ္ေသးဘဲ မ၀င္ရမည့္ေနရာမွာ ၀င္ခ်လိုက္သည္။ ဩဘာသည္ သူ႕ခြင္ ပ်က္မည္ကို လိုက္ထိန္းေနသည္။

ျပက္လံုးကေတာ့ World Crisis ႏွင့္တိုး၍ အဆင္မေျပသည့္အခါ ျပန္ေပေတာ့ဟု ဆိုသည့္သေဘာ။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာဆိုလွ်င္ ျပက္လံုးအစသည္ ပ်င္းဖို႕ေကာင္း၏။ သို႕ေသာ္ ေနာက္ဆံုးအပိတ္မွာ ရြာ(ျမန္မာျပည္)ျပန္လွ်င္ အလုပ္ေတြရွိသည္။ သတင္းစာ မဖတ္ဘူးလား ဆိုေသာ ျပက္လံုးက်မွ တက္ေဆာင့္ေတာ့သည္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕ကလုပ္ေသးသည္။ ေမခလာသီခ်င္း ျပန္ေပေတာ့ ကို " ရြာျပန္စပါး စိုက္မယ္၊ ရာဘာ အေစးႀကိတ္မယ္ " ဟုဆိုကာ ျပန္ေပေတာ့လုပ္သြားသည့္အခါ ပရိသတ္လည္း ထိုျပက္လံုး အစက ေမွးေနသမွ် ေနာက္ဆံုးက်မွ လိပ္ျပာႏို္းေတာ့သည္။ ဒါေတာင္ ဆုိင္းဆရာတို႕ အ၀င္တစ္ခ်က္လြဲ၍ ဩဘာ မ်က္ေမွာင္ႀကီး က်ဳံ႕သြားေသးသည္။ ဇာတ္ဆရာ သူျပင္ထားသမွ် အလြဲမခံခ်င္သည္ကို နားလည္ပါသည္။ ျပက္လံုးက အရွိန္ႏွင့္ တင္ေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ေနသည္ကိုး။

ေရွ႕ထြက္မင္းသမီးေလး နန္းေ၀ယံျမင့္ကေတာ့ အာသြက္လွ်ာသြက္ ရွိသည္။ မင္းသမီးက လူရႊင္ေတာ္ကို နာမည္ေခၚ ႏႈတ္ဆက္သည့္အခန္းကေတာ့ အားလံုးသေဘာက်ၾကသည္။ ထိုအထဲကမွ ဩဘာျပက္သြားသည့္ ရွဲရွဲ.....ရွဲရွဲဆို ငရဲႀကီးသည္ဆိုေသာ ျပက္လံုးကေတာ့ လူရႊင္ေတာ္ႀကီး မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ဦးမိုးဒီႏွင့္ ဦးေမာ့စ္တို႕၏ ျပက္လံုးမ်ား ျဖစ္သည္။ ဇာတ္၊ အၿငိမ့္တို႕ သေဘာသဘာ၀အရ ျပက္လံုးမ်ား ကူးသန္းသည္ ဆိုလွ်င္ ထိုအခ်က္ကို အတတ္ႏို္င္ဆံုး ေရွာင္ေစ ခ်င္ေၾကာင္း ဩဘာတို႕ အုပ္စုကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႕အားလံုး ကိုယ့္မူကိုယ့္ဟန္ႏွင့္ ျပက္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္၍ပင္။

နန္းေ၀ယံျမင့္အလွည့္အၿပီး ျပက္ေသာ ျပက္လံုးကေတာ့ ေခတ္ကိုထင္ဟပ္ေစသည္။ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခန္းျဖစ္သည္။ ထိုျပက္လံုးၾကည့္ေတာ့မွ ခ်ိန္သီးသည္ မိုးဒီကဲ့သို႕ လူရႊင္ေတာ္မ်ဳိးဟု ကၽြန္ေတာ္ မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္သည္။ လိုက္တုတာမ်ဳိးမဟုတ္။ သူ႕ဟန္ပန္၊ သူ႕သရုပ္ေဆာင္မႈမ်ားေပၚမွာ ေကာက္ခ်က္ခ်ျခင္းပင္။ ဦးမိုးဒီသည္ သူ႕ျပက္လံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ရယ္စရာေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္သလို ခ်ိန္သီးသည္လည္း ထိုသေဘာတရားမ်ဳိးကို ပိုင္ဆိုင္ေနသည္။ ထပ္ေျပာပါဦးမည္။ တုျခင္းမဟုတ္ေသာ အရည္အခ်င္းကို ဆိုလိုျခင္းပါ။

ထို႕အတူ ပူလီသည္လည္း တကယ့္လူရႊင္ေတာ္ အစစ္ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ မ်က္ႏွာႏွင့္ သူ႕အသံတို႕က ရယ္ရေအာင္ လုပ္ႏိုင္သူပင္။ သည္လိုႏွင့္ သူတို႕ျပက္လံုးမ်ားက လွပေနေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးရွည္မည္စိုး၍ ျပက္လံုးမ်ားကို အတိုခ်ဳံးပါမည္။ ထိုေတြ႕ဆံုခန္းကေတာ့ အင္မတန္ ရယ္ရေသာ ျပက္လံုးမ်ားျဖစ္သည္။ စင္ကာပူက အိမ္ေဖာ္အခန္းဆိုလွ်င္ ဘယ္လိုမွ် ထိန္း၍မရ။ မရယ္ရလွ်င္ ေငြေပးမည္ဆိုသည့္ ျပက္လံုးမ်ဳိး။ ေနာက္တစ္ခုကလည္း ထိုသို႕အတူတူ။ စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္၍ ျပန္လာသူကို ဗ်ဳးျခင္း။ ျပည္တြင္းမွာ ေအာင္ျမင္ေနသူကို ဗ်ဳးျခင္းမ်ားကလည္း ပြဲက်ေစသည္။

ထို႕ေနာက္ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးအလွည့္။ ႏွင္းေ၀ေ၀ ဟုဆိုသည္။ သူကေလးက မိုက္ကိုပုခံုးမွာ ခ်ိတ္၍ ကသည္။ သူဆိုသည့္သေဘာ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ ေနာက္က ဆိုေပးေနသည္ဟု ထင္သည္။  တစ္ခုျဖစ္ႏိုင္တာက သူကိုယ္တိုင္ဆို၊ အသံသြင္းထားၿပီးမွ ျပန္ဖြင့္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုသို႕ သူကိုယ္တိုင္ဆိုသည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မင္းသမီးကေလးကို ခ်ီးက်ဴးလိုက္ခ်င္သည္။ အဆိုေကာင္း၊ အကေကာင္းသူ ျဖစ္၍ပင္။ ပရိသတ္ကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေတာ့လည္း သူက သီခ်င္းေလးပင္ဆိုလိုက္ေသးသည္ မဟုတ္လား။

ေနာက္ဆံုး ျပက္လံုးခြင္ကလည္း ေခတ္ကိုထင္ဟပ္ေစသည္။ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းမွ လာဘ္စားပံုမ်ားကို သေရာ္ထားတာျဖစ္သည္။ ခြင္အရ လူရႊင္ေတာ္မ်ား ျပက္ခဲ့ဖူးေသာ္လည္း သူတို႕က သူတို႕နည္း သူတို႕ဟန္ျဖင့္ ပရိသတ္ကို ဟာဒယရႊင္ေစသည္။

သည္မွ်ႏွင့္ဆိုလွ်င္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ၂၀၀၉ ၿပီးၿပီဟု ဆို၍ရေနေပၿပီ။ သို႕ေသာ္ မထင္မွတ္ဘဲ အေခြထဲ မပါ လာေသာ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကို YouTube မွာ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ သြားေတြ႕သည္။ " ထူးဆန္းေထြ လာ ေခြးတို႕ရြာ " ဟု နာမည္ေပးထားသည္။ ဇာတ္ဆရာက ဓာတ္ႀကိဳး။ ထိုျပဇာတ္ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဓာတ္ႀကိဳးသည္ ေလွ်ာ့တြက္မရေသာ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈ အားေကာင္းသူဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိေတာ့သည္။ ထိုျပဇာတ္ကိုေတာ့ YouTube ကအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရွယ္ လိုက္ပါသည္။ မၾကည့္ရေသးသူမ်ား ၾကည့္ႏိုင္ရန္ႏွင့္ စြယ္ေတာ္ရိပ္၏ အႏုပညာခြန္အားကို မွန္းဆႏို္င္ရန္ အတြက္ပါ။




သည္ေတာ့ ျပန္၍ အႏွစ္ခ်ဳပ္ရလွ်င္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို ၾကည့္လွ်င္ အၿငိမ့္သည္ ပထမဦးစားေပး ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေတာ့ ျပဇာတ္သည္လည္း ဦးစားေပးထဲ ကၽြန္ေတာ္ ထည့္လိုက္ပါသည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္သည္ လူရႊင္ေတာ္မ်ားေၾကာင့္ လွပ၍ ၿမိဳင္ဆိုင္သြားသည္ဆိုလွ်င္ က်န္သူမ်ား၏ အႏုပညာ စုစည္းအား ႏွင့္ စြမ္းအားမ်ားကိုပါ ေမ့ေဖ်ာက္၍ မရပါ။                   

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ရေသာ စြယ္ေတာ္ရိပ္သည္ ၂၀၀၆ မွသည္ ၂၀၀၈တြင္ တိုးတက္ခဲ့ၿပီး ယခု ၂၀၀၉တြင္ေတာ့ အဆမတန္ ပို၍တိုးတက္ေသာ၊ ေအာင္ျမင္ေသာ ပြဲတစ္ပြဲျဖစ္ခဲ့ သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အကယ္၍ စင္ကာပူသည္ ျမန္မာ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား ေျခခ်ရာ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ဆိုလွ်င္ စြယ္ေတာ္ရိပ္သည္ ျမန္မာ အင္ဂ်င္နီယာတို႕ အႏုပညာစြမ္းအားျဖင့္ စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားကို ေဖ်ာ္ေျဖမႈေပးရာ၊ အႏုပညာရသ တင္ဆက္ရာ မဟာပြဲေတာ္ႀကီးတစ္ခု အသြင္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီဟု ဆိုခ်င္သည္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို ၾကည့္၍ စိတ္ခ်မ္းေျမ့မိသည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို ခံစား၍ ငယ္ေဖာ္မ်ားကို လြမ္းမိသည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္တြင္ နစ္ေမ်ာ၍ အလုပ္ပင္ပန္းမႈ မွန္သမွ် ေလွ်ာ့ခ်ႏို္င္ခဲ့သည္။ ဆိုရလွ်င္ စြယ္ေတာ္ရိပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေပ်ာ္၍ အိပ္မိျပန္ေလသည္။          ။

ဆူးသစ္

၁၆း၂၁ နာရီ

၁၉.၁၀.၂၀၁၃

[ ဆက္ပါဦးမည္။ ]

[ တကယ္ေတာ့ ယခုေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရးေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္တစ္ဖက္၊ ေက်ာင္းတစ္ဖက္ျဖစ္ေန၍ အပိုင္းပိုင္း ႀကိဳးစားေရးခဲ့ရပါသည္။ ထိုအတြက္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာခဲ့ရၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ကိုပင္ ပစ္ထားခဲ့ရသည့္ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ယခုလည္း မအားသည့္ၾကားမွ ႀကိဳးစားေရးခဲ့ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရးသားရန္ တိုက္တြန္းခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္၀င္းလိႈင္အား ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်ိန္ေပး၍ ေစာင့္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ေက်းဇူးမွတ္တမ္းတင္ခ်င္ပါသည္။ ]

"ငယ္ေဖာ္စိတ္ျဖင့္စြယ္ေတာ္ရိပ္တြင္တကယ္ေပ်ာ္၍ အိပ္မိသည္" အပိုင္း ( ၁ )

စြယ္ေတာ္ရိပ္................။

သည္နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးေနသည္။ ရန္ကုန္မွာရွိစဥ္က စြယ္ေတာ္ရိပ္ဆိုေသာ Web Site တစ္ခုကို ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က ကၽြန္ေတာ့္စီနီယာ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္က ေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ ရသည္။ စင္ကာပူက သူ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဖန္တီးတာျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ စာေရးခ်င္လွ်င္ လွမ္းပို႕၍ရသည္ ဆို၍ ကၽြန္ေတာ္ပင္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္အတြက္ ပထမဆံုးေရးျဖစ္ခဲ့ေသာ ကဗ်ာအေၾကာင္းကို ပို႕ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သူတို႕ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

တေလာကေတာ့ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ Status မ်ားတက္လာေသာအခါ စြယ္ေတာ္ရိပ္ဆိုေသာ နာမည္တစ္ခုကို ထပ္ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ Web Site ကိုဖန္တီးသူတို႕ပဲ ဆက္လက္ဖန္တီးေလသလား မသိ။ သို႕ေသာ္ သည္တစ္ခါ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကေတာ့ျဖင့္ Web Site မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။ အႏုပညာအားေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ဖန္တီးေနေသာ ကပြဲတစ္ခုျဖစ္ေနေလသည္။

သည္လိုႏွင့္ တစ္ေန႕မွာ မထင္မွတ္ဘဲ ေက်ာင္း ( ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ) တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္၀င္းလိႈင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာၿပီး စြယ္ေတာ္ရိပ္သႀကၤန္ အေခြမ်ားလာေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူ Facebook မွာ အၿမဲေတြ႕ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စား၍ စာေရးခ်င္မွန္းသိေနေသာေၾကာင့္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို သိေစရန္လာေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။

သည္လိိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္အား ရလွ်င္ရသလို စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို စတင္ခံစားခဲ့ေတာ့သည္။ ပထမဦးဆံုး ခံစားမိသည္က စြယ္ေတာ္ရိပ္အၿငိမ့္ ( ၂၀၀၆ ) ခုႏွစ္ ျဖစ္သည္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္ ( ၂၀၀၆ ) ခုႏွစ္...........

ဘေက်ာ္( ၿမိဳ႕ျပ ) စီစဥ္၍ ေရွ႕ထြက္ မင္းသမီး ခင္ျဖဴၾကည္၊ ေခါင္းေဆာင္ မင္းသမီး ေရႊစင္မတို႕ႏွင့္ အတူ လူရႊင္ေတာ္မ်ား အျဖစ္ တက္လူ၊ ေအာင္ျပည့္၊ သာလွႏွင့္ အာဘြားတို႕ ပါ၀င္သည့္ အၿငိမ့္ ျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္က သူတို႕သည္ Informatics Myanmar Water Festival ဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ က်င္းပသြားခဲ့ၿပီး စင္မွာ ေသးေသးပင္ျဖစ္သည္။ ဆိုင္း၀ိုင္းကိုပင္ စင္ေပၚတင္ၿပီး ကသြားျခင္းျဖစ္သည္။ လူရႊင္ေတာ္ထဲတြင္ တက္လူႏွင့္ ေအာင္ျပည့္မွာ လူရႊင္ေတာ္သမၻာရွိေနပံုရသည္။ သူတို႕ႏွစ္ဦးက ထိန္းေခၚသြား၏။

သူတို႕မွာ အခက္အခဲမ်ား မ်ားစြာရွိသည္ဟု ၾကည့္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ခံစားေနရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ မိုက္ကရိုဖုန္းက မေကာင္း။ အသံကမထြက္။ မင္းသမီးအဆိုမွာ တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေနာက္ခံအဆိုက ကီးမ၀င္။ ထို႕ျပင္ လူရႊင္ေတာ္ တက္လူသည္ လူရႊင္ေတာ္ တာ၀န္ကို ထမ္းၿပီး ပတၱလား သြားတီးေနရသည္။ လူမရွိ၍ တာ၀န္မွ်ထမ္းေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ရွိသည့္လူႏွင့္ သူတို႕ႏိုင္သေလာက္ ထမ္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဗြီဒီယိုမွတ္တမ္းကိုပင္ ရသည့္ေထာင့္ကေန အဆင္ေျပသလို မွတ္တမ္းတင္ ထားျခင္း ျဖစ္သည္။

အားနည္းခ်က္ကေတာ့ ရွိေနသည္။ သူတို႕ကလည္း ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္ရွာပါသည္။ ပညာသည္မ်ား မဟုတ္ၾက၍ နားလည္ေပးၾကပါရန္။ လူရႊင္ေတာ္ပညာဆိုသည္ကလည္း မေသး။ တခ်ဳိ႕လူရႊင္ေတာ္မ်ားက အသစ္မ်ား ျဖစ္ေန၍ လူရႊင္ေတာ္ အထာကို မသိ။ လူရႊင္ေတာ္က ေလသံကအစ ေအးေနသည္။ ရွိသည့္လူကို ေရြးထားရတာလည္း ျဖစ္ႏို္င္သည္။ 

အမွန္က ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရဆို လူရႊင္ေတာ္ဆိုသည္မွာ ပြဲကို တစ္ခ်ိန္လံုး လႈပ္ေအာင္ လုပ္ေနရသည္။ လူရႊင္ေတာ္ခ်င္း အေထာင္၊ အပို႕၊ အပင့္၊ အေႁမွာက္၊ အေထာက္ အားလံုးခ်က္က်ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ဖူးေသာ အၿငိမ့္၊ ဇာတ္မ်ားကို အေျခခံ၍ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕သည္ ပညာရွင္မ်ား မဟုတ္၍ သူတို႕အထာႏွင့္ သူတို႕ကေနသည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ အားရမိသည္။ သူတို႕က မည္သည့္လူရႊင္ေတာ္၏ စတိုင္ကိုမွ် မခိုး။ သူတို႕လမ္းကို သူတို႕ေဖာက္၍ သူတို႕ဘာသာ သြားေနသည္။ 

လူရႊင္ေတာ္သဘာ၀အရ သံခ်ပ္ထိုးသည္ကိုလည္း သူတို႕ႏိုင္သည္။ က်န္သည့္ မင္းသမီးႏွင့္ အေပးအယူကိုလည္း သူတို႕ထိန္းသြားႏို္င္သည္။ အဓိကက တက္လူႏွင့္ ေအာင္ျပည့္ျဖစ္သည္။ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ သာလွႏွင့္ အာဘြားက ေမွ်ာလိုက္သြား၍ အၿငိမ့္က လွသြားသည္။ 

မိုက္ကရိုဖုန္းကေတာ့ သူတို႕၀န္ခံသြားသည္ကို နားေထာင္ရသည္မွာ စင္ေပၚမွာ သံုးခုသာရွိသည္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕ဇာတ္တိုက္ခ်ိန္ ေလးပတ္သာရသည္ဟု သိရသည္။ သည္ေတာ့ ထိုမွ် ျဖစ္လာသည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ဩမိေသးသည္။ သူတို႕သည္ထက္ ပစၥည္းစံုလွ်င္၊ သည္ထက္ အခ်ိန္ရလွ်င္ သည္ထက္ ပိုလုပ္ႏို္င္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယံုသည္။ သူတို႕မွာ အႏုပညာ အစြမ္းက မေသး။ ေလွ်ာ့တြက္လို႕မရ။

တစ္ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ေသးသည္။ ေမးခ်င္သည္ဟု ဆိုကလည္း မမွား။ စင္ေပၚမွာ ဆိုင္းဘုတ္ေလး အေသးေလးတင္ထားတာ ေတြ႕သည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္ဆိုတာကို ေရးထားသည္။ ၿပီးေတာ့ ဒါရိုက္တာ ဆိုသည့္ စကားလံုးကို ေရးထားတာ ဒါရိုတ္တာ ဟု ေရးထားသည္။ တ၀မ္းပူႏွင့္ သတ္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ် မဖတ္ဖူးခဲ့။ လက္ေရးပန္းခ်ီသမားက မွားတာပဲလား မသိ။

သူတို႕ဟာသမ်ားမွာ ေခတ္ကိုေတာ့ ထင္ဟပ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ အခြန္ေဆာင္ရသည့္ အေၾကာင္းလည္း ပါသည္။ ႏွစ္လံုးေရာဂါအေၾကာင္း၊ လာဘ္ေပးရသည့္အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ မပါမျဖစ္ စင္ကာပူ၏ ပင္နီဆူလာပလာဇာကဆိုင္မ်ားအေၾကာင္း၊ ကာရန္ေတြခ်ိတ္သြားသည္။ အဓိကက တင္ျပပံုသာ ျဖစ္သည္။ လူရႊင္ေတာ္ဆိုသည္မွာ အာသြက္ရသည္။ နည္းနည္းေလး ေလးသြား လွ်င္ပင္ တကယ္ရယ္ရေသာ ျပက္လံုးသည္ ရယ္ဖို႕သိပ္မေကာင္းေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္က အားနည္းခ်က္မ်ားကို ထုတ္ျပေနသည္ မဟုတ္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္၏ အစက ၂၀၀၁ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးသည္။ အရင္က ကတာကို မၾကည့္ဖူးခဲ့။ ယခု ၂၀၀၆ ေနာက္ပိုင္းကို ၾကည့္ဖူးတာျဖစ္သည္။ ၂၀၀၆ က စၿပီးလွ်င္ ေနာက္ကႏွစ္ေတြမွာ တိုးတက္မႈ ရွိမရွိကို ခ်ိန္ဆေစခ်င္၍ ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သည္မွ်ႏွင့္ ရပ္ထားခ်င္သည္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရသည့္အေခြထဲမွာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာက ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အေခြကို လံုး၀ မဖတ္။ ထို႕ေၾကာင့္ ၂၀၀၈ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္၍ၾကည့္မိသည္။ ထိုသို႕ၾကည့္မိျခင္းကပင္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားသည္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ၂၀၀၈ သည္ ၂၀၀၆ စြယ္ေတာ္ရိပ္ႏွင့္ ဘာမွ် မဆိုင္ေအာင္ ကြာျခားသြားေၾကာင္း ျပႏိုင္ ခဲ့သည့္ ပြဲျဖစ္ေန၍ပင္။

စြယ္ေတာ္ရိပ္ သႀကၤန္ ( ၂၀၀၈ ) ခုႏွစ္.............

စင္က ႀကီးလာသည္။ ၂၀၀၆ ကစင္မ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့။ တကယ့္စင္ႀကီးျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ RIT ဆိုေသာ စကားလံုးကို သံုးလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ စြယ္ေတာ္ရိပ္သည္ RIT ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္း သား ေဟာင္းမ်ားကပင္ စခဲ့တာျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုစကားလံုးက ပိုအသက္၀င္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရသည္။

အဖြင့္ကိုၾကည့္။ ဘုရားကန္ေတာ့ခန္းႏွင့္ စသည္။ ၿပီးေတာ့အဖြင့္သီခ်င္းကို လူငယ္အတြဲ သံုးတြဲက ဆိုသည္။ ထို႕ေနာက္ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူမ်ားက စင္ေရွ႕မွာ သူတို႕တင္ဆက္ေသာ အစီအစဥ္၏ အဓိက အေၾကာင္းကို ေျပာသြားသည္။ " ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း RIT မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းမ်ားက စီစဥ္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ YTU မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ားကို လက္တြဲေခၚယူ ခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္ " ဟုဆိုသည္။ တျခားတစ္ေယာက္က ေျပာပါေသးသည္။ " ဟုတ္ပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းမ်ားက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့တဲ့ အႏုပညာအေမြကို မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားကလည္း အားႀကိဳးမာန္တက္ လက္ခံရယူခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ပြဲေလးဟာ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘဲ RIT, YIT, YTU, MTU, PTU ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း၊ မ်ဳိးဆက္သစ္ ေမာင္ႏွမအားလံုး လက္တြဲစည္းလံုးမႈ ျပယုဂ္တစ္ခုလို႕ ဆိုခ်င္ပါတယ္ရွင္ " ဟု ေျပာၾကားသြားသည္။

ထုိစကားလံုးမ်ားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ YIT ဟုဆိုၾကသည့္ ပထမႏွစ္မွသည္ ပဥၥမႏွစ္အထိ ႏွင့္ YTU ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ၾကားမွာ က်င္လည္ခ့ဲရတာျဖစ္သည္။ နာမည္ေျပာင္းလိုက္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေျပာင္းလဲမသြား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသား မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ RIT ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား မ်ားက လက္ဆင့္ကမ္းလွ်င္ ေကာင္းေမြေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဆိုးေမြေသာ္လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ယူမည္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ေနာင္ေတာ္ႀကီးမ်ား ကလည္း ေကာင္းေမြမ်ားကိုသာ လက္ဆင့္ ကမ္းေနသည္မွာ မလြဲ။

ထို႕အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနာက္က လိုက္တက္လာမည့္ ညီငယ္၊ ညီမငယ္မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထားခဲ့ဦးမည့္ ေကာင္းေမြ၊ ဆိုးေမြကို လက္ခံမွာမလြဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္လည္း ေကာင္းေမြကိုသာ ေပးဖို႕ ႀကိဳးစားေနမွာ အမွန္ျဖစ္ေလသည္။ သည္သို႕ခံစားမိရင္း RIT သႀကၤန္ေတြ႕ဆံုပြဲေလးကို ခံစားမိျပန္သည္။

အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူမ်ားၿပီးေတာ့ ပုဂံအက၊ သႀကၤန္အက၊ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ။ ေခတ္ေပၚ သႀကၤန္သီခ်င္းႏွင့္ အကမ်ားလည္းပါသည္။ ထို႕ေနာက္ တီစကြဲယိမ္း။ YIT ေက်ာင္းသားမ်ားက ကျပေဖ်ာ္ေျဖသည္။ သီခ်င္းေကာင္းသလို အကလည္း ေကာင္း၏။ ေသေသခ်ာခ်ာ၊ ေသေသသပ္သပ္ လုပ္ထားတာ သိသာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းကို လြမ္းသည့္ ေရငတ္ကေလး ေျပသြားသည္။ ထိုကဲ့သို႕ သီခ်င္းမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းႏွင့္ ဆိုင္ေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးကို မ်ားမ်ားလုပ္ေစခ်င္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုေတြ႕ဆံုပြဲ၊ ကပြဲသည္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ ဆိုသည့္ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ရွိေနသည္ မဟုတ္လား။

တီစကြဲယိမ္းၿပီးေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာ္ ေပ်ာ္တဲ့ ဒိုး။ လူရႊင္ေတာ္ ဩဘာႏွင့္ အဖြဲ႕ဟု ဆိုသည္။ သူတို႕လည္း ႀကိဳးႀကိဳးစားစားေလး တင္ဆက္ထားသည္။ ကိုႀကီးေက်ာ္ကို အပ်ဳိေတာ္မ်ား ထိန္းလ်က္ထြက္သည္။ ဩဘာသည္ လူရႊင္ေတာ္ဟု ဆိုေသာ္ျငား ကိုႀကီးေက်ာ္ကိုလည္း သူကႏိုင္သည္။

ကိုႀကီးေက်ာ္ၿပီးေတာ့ ဒါရိုက္တာ ေဒၚမာမာရီႏွင့္ ဇာတ္ညႊန္း ေရးဖြဲ႕မႈ ေရႊဇင္မတို႕၏ မင္းကုသႏွင့္ ပပ၀တီ ေတးသရုပ္ေဖာ္ ဇာတ္လမ္းတိုျဖစ္သည္။ Ex-RIT, YIT ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ ၀ါသနာရွင္ ေမာင္မယ္မ်ား ပူးေပါင္းတင္ဆက္သည္ ဟု ဆိုသည္။ ပပ၀တီ၏ နန္းတြင္း အပ်ဳိေတာ္ႏွစ္ေယာက္ အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ေသာ ဟာသ သရုပ္ေဆာင္ ေအာင္ျပည့္ႏွင့္ ဟာသမယ္ မြန္ရီေအာင္ တို႕ႏွစ္ေယာက္မွာ ပရိသတ္ပြဲက်ေအာင္ကို ေျပာႏို္င္၊ ဆိုႏိုင္၊ သရုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကသည္။

" ပပ၀တီ မင္းသမီးကေလးကို ျမန္မာျပည္ ပို႕လိုက္ရရင္ မေကာင္းဘူးလား " ဆိုေသာ စကားလံုးမွာ ပရိသတ္ လက္ခုပ္သံက လွ်ံတက္သည္။ ျမန္မာျပည္မွာ မီးက ခဏခဏ ပ်က္ေနသည္ကိုး။ ဟာသမယ္မွာ မ်က္ႏွာသစ္ျဖစ္ေသာ္ျငား သူမ၏ ပ်က္လံုးေလးမ်ားကို သရုပ္ေဆာင္မႈမွာ မရွက္မေၾကာက္ သရုပ္ေဆာင္ႏို္င္သည္။ ပပ၀တီကို မပို႕ဘဲ သူ႕ကိုပို႕ရန္ ေျပာၿပီး သူလည္း မီးလင္းေၾကာင္း၊ ဘာမီးလဲဟု ဆိုေသာအခါ ေနာက္မီး ဟု ေျပာလိုက္ပံုမွာ ပရိသတ္က ပြဲက်သြားေလ၏။

မင္းကုသႏွင့္ ပပ၀တီၿပီးေသာအခါ သႀကၤန္သီခ်င္းအုပ္စုလိုက္ ကၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ " မဂၤလာရွိေသာ မဂၤလာ " ဆိုေသာျပဇာတ္ကို ကသည္။ ေခတ္ကိုထင္ဟပ္ေစေသာ ဟာသေလးမ်ားပါသည္။ ဆရာမႏွင့္ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေလးမ်ား စာသင္ခန္းကား အင္မတန္ ရယ္စရာေကာင္း၏။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္သိရသည္မွာ ထိုအထဲက ႏွစ္ေယာက္ကား ေနာက္ပိုင္းတြင္ စြယ္ေတာ္ရိပ္အၿငိမ့္၏ ထင္ရွားမည့္ လူရႊင္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေလသည္။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို ေျပာသည္။  ၀တ္လာတာလည္း ၾကည့္ဦး။ ႏိုက္ ကလပ္ တက္မွာလား၊ ေက်ာင္းတက္မွာလား ဆိုေတာ့ ထိုေက်ာင္းသူက ေျပာပါသည္။ ဟယ္-နင္ကလည္း ေခတ္ရဲ႕ သမီးပ်ဳိဟဲ့။ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။ ငါ့မာမီက ေန႕တိုင္းၾကက္သား ခ်က္တယ္ဟဲ့။ ေန႕တိုင္း ၾကက္သားခ်က္ေတာ့ ငါကေန႕တိုင္း ၾကက္သား စားတာေပါ့ဟယ္။ ငါဘယ္လို ၀တ္၀တ္ ႏိုက္ကလပ္ပံု ေပါက္ေနေတာ့တာေပါ့ဟယ္ ဟုဆိုသည္။ ပရိသတ္ကား တ၀ါး၀ါး။

ဆရာမက လူမိုက္အေၾကာင္း သင္သည္။ ဆရာမက ေမး၏။ လူမိုက္ဆိုသည္မွာ မည္သို႕ လူမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း ေမး၏။  ေက်ာင္းသူပံုစံ သရုပ္ေဆာင္သည့္ လူရႊင္ေတာ္က ေျဖသည္။ လူမိုက္ဆိုသည္မွာ အာဖရိကကလာသူကို ေျပာတာတဲ့။ ေနာက္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ေျဖသည္။ သူသည္လည္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္ စြယ္ေတာ္ရိပ္၏ အဓိက လူရႊင္ေတာ္ျဖစ္လာမည့္သူပင္။ သူက ေျဖပါသည္။ လူမိုက္ဆိုသည္မွာ ရပ္ကြက္ထဲမွာ တုတ္ကိုင္ၿပီး လိုက္ရိုက္တဲ့သူကို ေျပာတာတဲ့။ ပရိသတ္ကား လက္ခုပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္း။

ေနာက္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ထပ္ေျဖသည္။ ေသနတ္ေတြကိုင္ထားတဲ့သူကို လူမိုက္လို႕ ေခၚပါတယ္ ဆရာမတဲ့။ သူ႕စကားႏွင့္သူ ျပန္ေတာ့ျဖည္ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး လူသတ္ေနတဲ့ သူေတြကို ေျပာပါသည္တဲ့။ ပရိသတ္ကား သေဘာမ်ား က်ၾက၏။ ဟာသတို႕၏ သေဘာ၊ သေရာ္ျခင္းတို႕၏ သေဘာမွာ အျဖည္ဆိုသည့္  ကိုယ့္စကားကို ျပန္ၿပီး ျဖည္ရေသာ စကားမ်ဳိး ရွိရ၏။ သူတို႕ကား ထိုသေဘာတရားကို ေက်ညက္ေနသည္။

ထိုျပဇာတ္အၿပီးမွာေတာ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ အၿငိမ့္ကို တင္ဆက္သည္။ ဒါရိုက္တာက ရဲျမင့္ ဟုဆိုသည္။ ထိုမွာလည္း စာတမ္းထိုးသည့္အခါ ဒါရိုတ္တာဟု ဆိုကာ တ၀မ္းပူျဖင့္ပင္ သတ္ေနျပန္သည္။ ရဲျမင့္မွာပင္ ေအာက္ကျမင့္ပါေနၿပီး ညႊန္ၾကားသည္မွာလည္း ညြန္႕ၾကားသည္ဟု ဆိုကာ ေအာက္ကျမင့္ေတြ ပါေနျပန္သည္။ ဒါကေတာ့ အေခြၾကည့္မွ ျမင္ရမည့္ အမွားျဖစ္၍ နားလည္ေပးႏိုင္ေသာ္ျငား ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ စြယ္ေတာ္ရိပ္သည္ ယေန႕အထိ ပြဲၿပီးတိုင္း အေခြထြက္ေနဆဲပင္။ ေနာက္ဆံုး သတင္းမ်ားအရ ယခုႏွစ္မွာ Sky Net က စပြန္ဆာေပး၍ ျမန္မာျပည္မွာပင္ ျပန္လႊင့္မည္ဟု ဆိုေနရာ အေခြၾကည့္သူတို႕ အျမင္မွာ တင့္ေစရန္လည္း စဥ္းစားသင့္လွေပသည္။

အၿငိမ့္မွာ လူရႊင္ေတာ္က ေလးေယာက္။ ဩဘာ၊ ခ်ိန္သီး၊ ပူလီ ႏွင့္ ဒိုင္အုပ္ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကေတာ့ ၂၀၀၇ ကို မၾကည့္လိုက္ရ၍ စြယ္ေတာ္ရိပ္အၿငိမ့္ကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ႏွင့္သာ အာသာေျဖထား ရသူ ျဖစ္သည္။ လူရႊင္ေတာ္ေလးေယာက္သည္ YTU ကဟု သိရသည္။ ၂၀၀၈ ကို ပိုေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္သည့္အတိုင္း သူတို႕ကား အတိုင္အေဖာက္ ညီလွပါေပသည္။

ဩဘာသည္ ခြန္းေထာက္ကို ႏိုင္နင္းစြာဆိုသည္။ ထိုမွ်ဆိုလွ်င္ပင္ ကၽြန္ေတာ္က အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ေပးခ်င္ေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သည္ဘက္ေခတ္ လူရႊင္ေတာ္မ်ားမွာ ခြန္းေထာက္ကို ေကာင္းေကာင္း ဆိုသူ နည္းသြားေလၿပီ။ ၿပီးၿပီးေရာ ေရာခ်လာသူေတြ မ်ားလာသည္။ ယခုက အႏုပညာရွင္ စစ္စစ္မ်ား မဟုတ္ၾက။ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား ျဖစ္သည္။ သူတို႕ကေလးေတြ ကိုယ္စြမ္း၊ ဥာဏ္စြမ္း ရွိသမွ် ၀ိုင္းၾက၊ ၀န္းၾကသည္။

ခြန္းေထာက္မွာ ပညာမ်ားစြာ ရွိသည္။ တခ်ဳိ႕က ေလးခ်ဳိးႀကီးမ်ားကို ဆိုၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က သံခ်ဳိေလးခ်ဳိးေဒြးခ်ဳိး မ်ားကို ဆိုၾကသည္။ ခြန္းေထာက္ကို နားေထာင္ရံုႏွင့္ပင္ လူရႊင္ေတာ္ပါး ၀မ၀ မွန္း၍ ရၿပီး လူရႊင္ေတာ္အဆင့္ကို မွန္း၍ ရေနသည္။ ထိုအတြက္ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္က ဩဘာကို အမွတ္ေပးလိုက္မိသည္။ သူ႕မွာ လူရႊင္ေတာ္ သမၻာမ်ဳိး ရွိေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ ေရွ႕ပိုင္း ျပဇာတ္ မွာလည္း သူကမိန္းကေလးလို လုပ္၍ ဟာသအရႊန္းေဖာက္သြားသည္ မဟုတ္လား။

သည္လိုႏွင့္ သူတို႕ အၿငိမ့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေမ်ာေတာ့သည္။ တစ္ခုေတာ့ ေျပာခ်င္သည္။ အေျပာ၊ အဆိုေကာင္းလာၿပီဆို မိုက္က သံရွည္ႀကီး ထထျမည္သည္။ အာရံုေတာ့ ေထြျပားလွ၏။ ပရိသတ္ကား စြယ္ေတာ္ရိပ္အဖြဲ႕သားမ်ားကို နားလည္ေပးေလသည္။ စိတ္ရွည္လွ၏။

လူရႊင္ေတာ္မ်ား ေျပာစကားအရ သူတို႕သည္ ေရွ႕ကလူရႊင္ေတာ္မ်ား ေနရာကို ထိုအၿငိမ့္ကမွစ၍ တာ၀န္ယူ ရသည့္ပံု ေပၚသည္။ ေရွ႕ကအၿငိမ့္ထဲမွာ ၂၀၀၆ ကိုသာ ၾကည့္ခဲ့ရသည့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တည့္တည့္ ေျပာရလွ်င္ ၂၀၀၆ ထက္ အျပတ္သာ ေနသည္။ ထိုအခ်က္မွာ ေကာင္းေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနာက္လူမ်ားက ေရွ႕လူထက္ မသာလွ်င္ ၾကာလွ်င္ ဆုတ္ယုတ္သြားေပလိမ့္မည္။ ထို႕အတူ စြယ္ေတာ္ရိပ္ကို လူမ်ား စိတ္၀င္စားမႈ ေလ်ာ့သြားႏို္င္သည္။ သည္ေတာ့ လူငယ္မ်ား လႊဲေျပာင္း ယူခ်ိန္မွာ ပိုေကာင္းမွသာ စြယ္ေတာ္ရိပ္၀ိုင္းေတာ္သားမ်ား ၾကည္ႏူးႏိုင္ေပလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါသည္။

လူရႊင္ေတာ္မ်ား အေၾကာင္းျပန္ဆက္ရလွ်င္ သူတို႕မွာ ဟန္ခ်က္ကို ထိန္းတတ္ေသာ သေဘာကို သြားေတြ႕ရသည္။ ပရိသတ္နားေရာ၊ အျမင္ေရာမွာ လံုး၀ အာရံုမပ်က္ေအာင္ ဖမ္းစားထားႏိုင္သည္။ ထိုအတြက္ ေလးေယာက္စလံုးကို ခ်ီးက်ဴးမိသည္။

သူတို႕ပ်က္လံုး တစ္လံုးကို ၾကည့္ပါ။ တစ္ေယာက္က ေျပာသည္။ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ႏြယ္ေသာ ဟာသတစ္ခုကို ပ်က္ၿပီး၍ ပူလီကို ဒိုင္အုပ္က ေျပာသည္။ ေဟ့ေကာင္ ပူလီ။ မင္းျပက္လံုး ထုတ္တာၾကည့္ထုတ္ေနာ္။  ငါပတ္စ္ပို႕ သက္တမ္းကုန္ခါနီးၿပီဟ။ ေတာ္ၾကာ ငါ့ကို အခြန္မေဆာင္ဘဲ သက္တမ္းတိုးေပးရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဟတဲ့။ ထိုအခါ ဩဘာက ၾကား၀င္သည္။ အမေလး။ မျဖစ္ႏို္င္တဲ့ ကိစၥေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္။ ျမန္မာ့ အားကစားသာ ကမၻာကို လႊမ္းခ်င္လႊမ္းသြားမယ္။ ဒီကိစၥ မျဖစ္ႏိ္ုင္ဘူး ဟု မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ဆိုသည္။ ပရိသတ္ကား တ၀ါး၀ါး။

အေၾကာင္းကလည္း ရွိသည္။ စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္သူတို႕မွာ အခြန္ကို ႏွစ္ခါေပးရသည္။ ျမန္မာ သံရံုးသို႕တစ္ခါ၊ စင္ကာပူ အစိုးရသို႕တစ္ခါ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ပရိသတ္ကား လူရႊင္ေတာ္မ်ား၏ ျပက္လံုးၾကားမွာ တ၀ါး၀ါး ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။

ေနာက္ဟာသတစ္လံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြပါ ဟတ္ထိသည္။ ဩဘာက ျပက္သည္။ သူအ၀တ္အစားလဲေနတုန္း အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္က ေမးသည္တဲ့။ မင္းတို႕ပြဲကတာ ဘာပြဲတုန္းဆိုေတာ့ သူက ျပန္ရွင္းပါသည္တဲ့။ RIT သႀကၤန္ပြဲတဲ့။ သို႕ေသာ္ အားလံုးပါသည့္အေၾကာင္း၊ ဆိုလိုသည္မွာ YTU, MTU, MIT, PTU စသည္ျဖင့္ ေက်ာင္းအားလံုး ပါသည့္အေၾကာင္း ရွင္းျပသည့္အခါ ထိုအေဒၚႀကီးမွ တစ္ခြန္းသာ ေျပာပါသည္တဲ့။

" မင္းႏွယ့္ကြယ္။ လွ်ာရွည္လိုက္တာ။ ေျပာလိုက္စမ္းပါတဲ့။ ေျပာလိုက္စမ္းပါတဲ့။ ( ဩဘာကား မ်က္ႏွာေပးပါ ခ်ီထား၏။ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ပရိသတ္ကား ၾကားခ်င္လွေနၿပီ။ )ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ရင္ ေရွ႕ဆံုးက၊ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္ရင္ ေရွ႕ဆံုးကပါလို႕ ေျပာလိုက္။ မင္းတို႕ေက်ာင္းမွန္းသိတယ္တဲ့ "။ ပရိသတ္သည္ကား တ၀ါး၀ါး၊ လက္ခုပ္ တေျဖာင္းေျဖာင္းႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အေခြၾကည့္ရင္း သေဘာက်၍ အားရစြာ ရယ္ေမာခဲ့ရေသးသည္။

ေရွ႕ထြက္ မင္းသမီးကေတာ့ မာမာေအးသီခ်င္း ေနာက္ခံ ထားကာ ကျပ ေဖ်ာ္ေျဖသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေလဘာတီ မျမရင္ သီခ်င္းဟု ထင္ေနတုန္း ေနာက္မွ မွားမွန္းသိရသည္။ အမွန္က ဥဩမယ္တင္၏ သီခ်င္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္မွာ ကက္ဆက္ေခြေခတ္က ရွိခဲ့သည့္ သီခ်င္းမ်ား။ စင္ကာပူ ပရိသတ္ အတြက္ ေက်နပ္ဖို႕ေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလုိက္ကေလးေတြ ရသူျဖစ္၍ လိုက္ပင္ ညည္းၾကည့္မိေသးသည္။ အာယားမ တဲ့။ သီခ်င္းက။

ေနာက္ေတာ့ လူရႊင္ေတာ္တို႕ ထံုးစံ သံခ်ပ္က စသည္။ သႀကၤန္လည္း ျဖစ္ေန၍ သံခ်ပ္သည္ အၿငိမ့္ႏွင့္ လိုက္၏။ သည္ဘက္ေခတ္ လူရႊင္ေတာ္မ်ား၏ ပံုစံထဲမွာ သူတို႕ မ်က္ျခည္မျပတ္လုိက္ေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ အကဲခတ္မိသည္။ သံခ်ပ္ကေလး ေကာင္းေနစဥ္မွာ မိုက္ႀကီးကေတာ့ ထထေအာ္ေနေသးသည္။ ထုိအခ်က္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲရလိမ့္မည္ဟု ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေန မိေသးသည္။ သံခ်ပ္မွာလည္း စင္ကာပူႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ျမန္မာသံရံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပတ္စ္ပို႕သက္တမ္းတိုးဖို႕ အခြန္ေဆာင္ရသည့္ အေၾကာင္းက မပါမျဖစ္။ သူတို႕သည္ ေခတ္ကို လံုး၀ မျပတ္ေစရ။ မီသေလာက္ ျပက္ေနသည္ဟု ဆိုရမည္။ ဒါကပင္ လူငယ္တို႕၏ အသစ္ဟု ဆိုရမည္။

ၿပီးေတာ့ ဩဘာ ကေလး ေျပာသြားတာရွိေသးသည္။ သူတို႕သည္ အလုပ္မအားသည့္ၾကားမွ ေက်ာင္းက လူမ်ား စုစုစည္းစည္း ျဖစ္ခ်င္၍ ကျပျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ RIT ပြဲမွလြဲ၍ မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရး အသင္းအဖြဲ႕၊ စီးပြားေရး အသင္းအဖြဲ႕တို႕အတြက္ ကျပမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေၾကျငာသြားတာေလးပါ။ သူတို႕၏ အႏုပညာျဖင့္ RIT အတြက္ ကျပမည္ျဖစ္ၿပီး က်န္မည္သည့္ပြဲအတြက္မွ် မကဖူး၊ ကရန္အစီအစဥ္လည္း မရွိေၾကာင္း ေျပာသြားရာ ပရိသတ္ကား လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္း။

ဒါကေတာ့ မွန္သည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္က ေမြးဖြားလိုက္သူသည္ စြယ္ေတာ္ရိပ္အတြက္ဆို အၿမဲတမ္း အဆင္သင့္ ျဖစ္ရေပမည္။ စြယ္ေတာ္ရိပ္က လြဲလွ်င္ ဖြဲႏွင့္ဆန္ကြဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္လည္း ထိုစိတ္က အၿမဲ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားကို ေမြးဖြားေပးရာ စြယ္ေတာ္ရိပ္ မဟုတ္လား။

ေရွ႕ထြက္ မင္းသမီးကေလး ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေတာ့ အသံကနည္းနည္းေတာ့ ကီးေၾကာင္ေနသည္။ သူက အသစ္ကေလးျဖစ္ၿပီး သီခ်င္းေလးႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္ကိုး။ ကီးေၾကာင္လို႕ အဆင္မေျပတုန္း မိုက္က အသံမထြက္။ မင္းသမီးေလးက အသစ္မို႕ ထိုသို႕ျဖစ္ေသာအခါ ပို၍ ခက္ေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဩဘာသည္ တခၤဏုပၸတိဥာဏ္ရႊင္သူ ျဖစ္သည္။ သူတို႕မွာပါေသာ ႀကိဳးမဲ့မိုက္က ရင္ဘတ္နားမွာ ျဖစ္၍ မင္းသမီးကို သူ႕ရင္ဘတ္နား ကပ္ကာ ေျပာခိုင္းၿပီး မိုက္ကအသံမထြက္ဘူး။ ဒီကိစၥ နင္နဲ႕ငါနီးဖို႕ ျဖစ္လာတာပဲ ဟုဆိုရာ ပရိသတ္မွာ မိုက္ပ်က္သြားသည္ကို နားလည္မႈ ေပးေနတုန္း ဩဘာ ျပက္လံုးေၾကာင့္ ၿပံဳးရေတာ့သည္။ လူရႊင္ေတာ္ပီသပါေပသည္။

မင္းသမီးေလးမ်ား၏ အကကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မဆန္းစစ္လို။ သင္ျပသည့္အတိုင္း ကၾကရသည္ျဖစ္ၿပီး အကေလးေတြလည္း မဆိုး။ သူတို႕ကေလးေတြ ႀကိဳးစားၾကသည္။ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးက်ေတာ့ ၂၀၀၆ မွာ ေရွ႕ထြက္လုပ္ခဲ့သည့္ ခင္ျဖဴၾကည္။ သူကက်ေတာ့ ေလဘာတီမျမရင္ သီခ်င္းႏွင့္ ကသည္။ သူကေတာ့ ပထမပြဲေတြ အေတြ႕အႀကံဳ ရွိေနေပၿပီ။ သို႕ေသာ္ သူ႕အလွည့္မွာလည္း မိုက္က ပ်က္ေနေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္က တခ်ဳိ႕အခ်က္မ်ားကို မေကာင္းျမင္သည္ဟု မထင္ပါရန္ ႀကိဳေတာင္းပန္ခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းက ညီအစ္ကိုမ်ား လုပ္သည့္ပြဲျဖစ္၍ အေကာင္းခ်ည္းသာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ အႏုပညာရွင္မ်ား မဟုတ္၍ အျပစ္မျမင္ေစခ်င္ဘဲ အခ်စ္၀င္ေစခ်င္သည္ဟု သူတို႕ဆိုသည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္က အျပစ္ျမင္၍ မဟုတ္ အခ်စ္၀င္၍သာ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ ပိုေကာင္းေစခ်င္သည့္ ဆႏၵေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ထို႕ျပင္ စာဖတ္သူမ်ား တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ ႏႈိင္းယွဥ္၍ ရေကာင္းႏိုင္ပါသည္။ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးလွ်င္ျဖင့္ စြယ္ေတာ္ရိပ္အေပၚ ပို၍ အခ်စ္၀င္မွာ အေသအခ်ာပင္။ ထုိသို႕ ကၽြန္ေတာ္ ရည္ရြယ္ပါသည္။

ျပက္လံုးမ်ားကိုေတာ့ ေဆာင္းပါးရွည္မွာ စိုး၍ ခ်န္ခဲ့ပါမည္။ ၂၀၀၈ ကို သံုးသပ္ရလွ်င္ ၂၀၀၆ ထက္ စြယ္ေတာ္ရိပ္အၿငိမ့္သည္ သိသာစြာ တိုးတက္သည့္ဘက္ကို ေရာက္သည္ႏွင့္အညီ မ်ားစြာ ကြာသြားခဲ့သလို က်န္အက၊ ျပဇာတ္မ်ားသည္လည္း RIT သႀကၤန္ကို ပိုလွ၊ ပိုအသက္၀င္ေစပါေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႕၏ အႏုပညာ ျပပြဲကို ၾကည့္ရင္း ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရမိသလို ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း အေဖာ္မ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသားဘ၀ ငယ္ေဖာ္စိတ္ ကေလးမ်ားျဖင့္ ေနခဲ့ရသည္ကို သတိရၿပီး စြယ္ေတာ္ရိပ္တြင္ တစ္ေရးအိပ္ခဲ့ရသည္ကို ၾကည္ႏူးေနမိပါေတာ့သည္။                 ။

ဆူးသစ္

၂၁း၁၉ နာရီ

၁၈.၈.၂၀၁၃

 [ ဆက္ပါဦးမည္။ ]

" ကၽြန္ေတာ္သိေသာ တကၠစီဒရိုင္ဘာ "

ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ကို ေခတၱျပန္စဥ္က တကၠစီကို ေတာ္ေတာ္စီးခဲ့ရသည္။ သည္သို႕ႏွင့္ တကၠစီဒရိုင္ဘာ တခ်ဳိ႕ကို သိခြင့္ရခဲ့သည္။ တခ်ဳိ႕သေဘာေကာင္း၏။ တခ်ဳိ႕ကား စိတ္ဓာတ္မေကာင္း။ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြဟု ဆိုခဲ့ၾကသည့္တိုင္ အမ်ားႏွင့္ဆက္ဆံရေသာ လုပ္ငန္းမ်ားမွာ ဆက္ဆံေရးမေကာင္း၊ စာရိတၱမေကာင္းသူမ်ား ရွိေနလွ်င္ လူအမ်ားဒုကၡေရာက္ၾကရေပမည္။

တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဇနီးသည္ ကားငွားစီးသည္။ ညေနဘက္ျဖစ္၍ ဇနီးသည္ ရံုးက အျပန္မို႕ ေစ်း၀ယ္ၿပီး ပစၥည္းမ်ားလည္း မႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကားငွားရျခင္းပါ။ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕နား ကားလာရပ္ၿပီး လမ္းကိုေမးသည္။ ေစ်းညွိသည္။ အဆင္ေျပသြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕တက္ၿပီး လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ သူကသူ႕မွာလူႀကံဳ ပစၥည္း၀င္ေပးစရာရွိ၍ ခဏ သည္းခံေပးပါရန္ ေျပာသည္။ သူေပးရမည့္ေနရာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားမည့္လမ္းေပၚမွာပဲျဖစ္၍ ကိစၥမရွိ။ သူကလည္း ေက်းဇူးမ်ားတင္လို႕။ သူသည္ ၀န္ထမ္းျဖစ္ၿပီး ညေနဘက္ ကားေမာင္းထြက္ေၾကာင္း၊ ညဘက္အတြက္ စေပၚမည္မွ် ေပးရေၾကာင္း၊ ယခုေပးရမည့္ ပစၥည္းသည္လည္း ရံုးကိစၥျဖစ္၍ ယခုမွမေပးလွ်င္ မမီႏို္င္ေၾကာင္းေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မေမးဘဲ ေျပာေသာကိစၥမ်ဳိးမို႕ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ သိပ္စိတ္၀င္စားေလ့မရွိ။ သို႕ေသာ္ ဟုတ္ကဲ့သာ လိုက္ေနလိုက္သည္။

သည္သို႕ျဖင့္ သူ႕ပစၥည္း၀င္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အိမ္ဘက္ေမာင္းသည္။ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ကားမွတ္တိုင္မွာ ခ်ေပးရန္ျပင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က လမ္းထဲ၀င္ေပးရန္ေျပာေတာ့ လမ္းထဲ၀င္ေပးရ မွာလား ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ လမ္းညႊန္သည့္အခါ စိတ္မရွည္ခ်င္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လမ္းကို ၀င္ဖို႕ သူစရပ္လိုက္ေသာ ကားမွတ္တိုင္ဘက္ကိုက အမွား။ သို႕ေသာ္ မတတ္ႏိုင္။ သူကလည္း သူ႕ဘာသာအမွန္ထင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ကားမွတ္တိုင္ပဲ ခ်ေပးရမည္ထင္ၿပီး လမ္းေၾကာင္း ယူခဲ့တာ ျဖစ္သည္။

လမ္းထဲ၀င္ဖို႕ တစ္ေကြ႕ႏွစ္ေကြ႕ ေကြ႕ၿပီးသည့္ေနာက္မွာ သူပါးစပ္က စကားထြက္လာသည္။ လမ္းထဲ၀င္ရတာကတင္ ေနာက္ထပ္ခရီးတစ္ခုေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တကၠစီခေတာင္ ပိုေပးသင့္ေနၿပီ ဟုဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ်မေျပာေသး။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္၊ ကားေပၚကဆင္းခါနီးမွာေတာ့ တကၠစီစီးတာ အိမ္ေရွ႕အေရာက္စီးခ်င္လို႕ ငွားတာေပါ့ဦးေလးရယ္ ဟုသာ ေျပာခဲ့ေတာ့သည္။

ဟုတ္သည္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခရီးသည္ဆိုသည္က လမ္းနာမည္အတိအက် ေျပာလွ်င္ေရာ သူတို႕ကသိမွာလား။ သည္ေတာ့ အနီးဆံုး ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကို ေျပာျပေတာ့ မွတ္တိုင္မွာသာ ခ်ေပးရန္ ႀကိဳးစားသည္။ မွတ္တိုင္မွာဆင္းၿပီး အိမ္အထိလမ္းေလွ်ာက္မည္ ဆိုပါက ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဘာအတြက္ တကၠစီငွားစီးေနေတာ့မည္နည္း။ ဘတ္စ္ကားစီးလိုက္ရံုသာ။ ယခုေတာ့ သူ႕လူႀကံဳပစၥည္းခ်ေတာ့အေကာင္း၊ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ပို႕ဖို႕က်ေတာ့ ပါးစပ္က ဆီမန္းမန္းေနသည္။ မတတ္ႏို္င္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း သည္းခံႏိုင္ သေလာက္ သည္းခံေပမည္။ တန္ရာတန္ေၾကးကို ေစ်းညွိငွားထားတာျဖစ္သည္။

တခ်ဳိ႕တကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ားဆို လူမိုက္မ်ားလား ထင္ရသည္။ ကားငွားဖို႕ လက္တားသည္။ လာရပ္သည္။ ေစ်းညွိသည္။ မကိုက္။ မကိုက္လွ်င္ သြားေတာ့ေပါ့။ ထိုသို႕မဟုတ္။ ဘယ္ကားမွ မလိုက္ဘူးဟု ဆိုတာမ်ဳိး ရွိေသးသည္။ လူတိုင္း ထိုစကားမ်ဳိး ခဏခဏ ၾကားရေပလိမ့္မည္။ သူ႕တစ္စီးတည္း မလိုက္တာႏွင့္ က်န္ေသာကားမ်ား မလိုက္ဟု ထင္ပံုရသည္။ မသိလွ်င္ ခရီးသည္က သည္လိုေမး၍ ဆင္းေတာင္ရိုက္ခ်င္သည့္ပံု။ သူထြက္သြားေသာအခါ ေနာက္တစ္စီးမွာ ထိုေစ်းႏွင့္လိုက္တာ သူမသိ။ သူက ရမလားဟု စမ္းတာျဖစ္သည္။ သူ႕ကားမလိုက္ခ်င္ေန။ ဘယ္ကားမွ မလိုက္ဟု ဆိုရေအာင္ သူက ဘာမို႕လို႕ပါလိမ့္ဟု ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးသည္။

ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လင္မယား ဒဂံု(ေျမာက္)ပိုင္းက အေမတို႕ အိမ္ကို သြားခ်င္၍ ကားငွားတာမွာ ျဖစ္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ သွ်င္ပါကူ ေရွ႕ကငွားတာျဖစ္သည္။ ေစ်းညွိသည္။ အဆင္ေျပသည္။ ကားသမားက လူငယ္။ သူလည္း ဒဂံုဘက္ကမို႕ အိမ္ျပန္ထမင္းစားရင္း တင္သြားခ်င္၍ အဆင္ေျပေၾကာင္း သူ႕ဂိတ္ကလူေတြကိုပင္ ေျပာေနသံၾကားသည္။

လမ္းေရာက္ေတာ့ သူကေနရာကို ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားစငွားကတည္းက ေနရာ၊ ရပ္ကြက္၊ လမ္း အကုန္ေျပာၿပီးသား။ ထပ္ေျပာျပသည္။ သို႕ေသာ္ သူက အဲဒီဘက္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္ထပ္ပိုက္ဆံ ထပ္ေပးရမည္ဟု ဆိုသည္။ ကားေပၚေရာက္မွ အခက္ေတြ႕ေအာင္ ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႕ ေပးရမွာလဲဟု ေမးေတာ့ ပထမသူထင္ေသာ ေနရာမဟုတ္၍တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဒါျဖင့္ ခုနကားစငွားကတည္းက မသိရင္ မသိဘူး မေျပာဘဲ တင္လာၿပီး လမ္းခုလတ္ေရာက္မွ ထိုသို႕ေျပာသည့္ အတြက္ ပိုက္ဆံထပ္မေပးႏို္င္ေၾကာင္း၊ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္မလဲ ဟုေမးေတာ့ ကားေျပာင္းေပးမယ္ဟု ဆိုသည္။ သေဘာကေတာ့ မေပးႏို္င္လွ်င္ ကားေပၚက ဆင္းဆိုသည့္ သေဘာ။

ကၽြန္ေတာ္မျငင္း။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇနီးသည္ပါလာ၍ စကားက သိပ္မမ်ားခ်င္ေတာ့။ သို႕ေသာ္ သူ႕ကို ေသခ်ာေအာင္ေတာ့ ေမးသည္။ မသိဘဲ ဘာလို႕ကားငွားလိုက္သနည္းဟု။ သူက သူသိေသာေနရာဟု ထင္၍ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူစေျပာေတာ့ သူဘယ္မွာေနသည္ ဆိုတာပါ၍ ခင္ဗ်ားအိမ္ကို သြားခ်င္ရင္ အဲဒီရပ္ကြက္ကို ျဖတ္ရတယ္၊ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားမသိဘူး ဘာလို႕ေျပာတာလဲ ဆိုေတာ့ အင္း....အဲႏွင့္ စကားကို ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့သည္။ 

အမွန္က ဒဂံုျပန္မွာျဖစ္၍ ကားေပၚေရာက္ၿပီးမွ အပို္င္ရိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္စီး အဆင္ မေျပလွ်င္ ေတာင္းသည့္ေစ်းေပးမည္ဟု ထင္ပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ျပားမွမေပး။ ေနာက္တစ္စီး ငွားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မဆစ္ေတာ့။ လမ္းခုလတ္ ျဖစ္ေန၍ ေတာင္းသည့္ေစ်းသာ ေပးစီးခဲ့သည္။

ပထမကားသမား မရိုးသားပံုမ်ားကေတာ့ သူထမင္းစားျပန္သည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အျမတ္ေပးရ ဦးမည့္ပံု။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ထိုသို႕ေျပာသည္ကို ျပန္သိၿပီး ဆင္းမေပးရန္ပင္ ေျပာခဲ့ သည္။ ေသခ်ာသည္က သူတို႕ပါလွ်င္ ပြဲကပိုရႈပ္ကုန္မည္။

ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုတစ္ေတြတုန္းကလည္း တကၠစီဒရိုင္ဘာႏွင့္ ရိုက္မလို ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ သူႏွင့္ သူ႕တပည့္မိသားစု ရပ္ကြက္ထိပ္ကေန ရပ္ကြက္ထဲ၀င္ဖို႕ လမ္းက ေတာ္ေတာ္လွမ္းေသးသည္မို႕ ဟိုနားသည္နား ငွားတာျဖစ္သည္။ စငွားေတာ့ ေစ်းကလည္း အဆင္ေျပသည္။ သို႕ေသာ္ ရပ္ကြက္ထဲ စ၀င္ေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ ေကြ႕လာရလွ်င္ မေရာက္ေသးဘူးလား၊ ဘာလား၊ ညာလား စလာသည္။ အစ္ကိုက နားေထာင္ေနေသးသည္။ သူ႕တပည့္က ခင္ဗ်ားကို စငွားကတည္းက လမ္းထဲ၀င္မယ္ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ထဲ ငွားလာတာ၊ အခု စထြက္တာမွ မၾကာေသးဘူး၊ စကားကမ်ားလာၿပီ ဟု ထဘုေတာေတာ့သည္။

သည္ေတာ့ တကၠစီဒရိုင္ဘာကလည္း ခြန္းတုန္႕ျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုက ကားရပ္ခိုင္းသည္။ မရပ္။ ရပါတယ္၊ ဆက္ေမာင္းပို႕ေပးပါမယ္ လုပ္သည္။ အစ္ကိုက တစ္ခြန္းတည္းေျပာရေတာ့သည္။ ခင္ဗ်ားကား၊ ခင္ဗ်ားနဲ႕အတူ ဒီရပ္ကြက္ထဲက ျပန္ထြက္သြားခ်င္လား ဆိုသည္။ သည္ေတာ့မွ ရပ္ေတာ့သည္။ အေၾကာင္းက ရွိသည္။ အစ္ကိုႏွင့္သိသူမ်ားက ကားလာမည့္ေနရာမွာ ေစာင့္ေနသည္။ ကားေပၚမွာ ခြန္းတုန္႕ျပန္လာတာသိလွ်င္ ရပ္ကြက္ကလူမ်ားသည္။ ကားသမား အဆင္မေျပႏိုင္။ သည္ေတာ့ ေစာလႊတ္ လိုက္မွ ေကာင္းမည္ဆိုၿပီး လႊတ္လိုက္ေတာ့သည္။

ေနာက္ကားသမား တစ္ေယာက္က်ေတာ့ လူမႈေရးႏွင့္ ဆိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသိတစ္ေယာက္၏ ညီမေလး ကားငွားစီးသည္။ အိမ္က အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးပါပါသည္။ လမ္းမွာ သူသြားမည့္အိမ္အတြက္ စားစရာဆင္း၀ယ္သည္။ သူကားေပၚျပန္ေရာက္ေတာ့ ကားသမားက အမ်ဳိးသားက ဘယ္မွာလဲ။ တျခားေနရာမွာ အလုပ္လုပ္ေနလား ဘာလား စေမးသည္။ အခုသြားမယ့္အိမ္က ဘာေတာ္လဲ၊ ဘာညာေမးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကတ္ရွိတယ္၊ ယူထားပါလား ဘာညာေျပာသည္။ ထိုညီမေလးက အေရာမ၀င္တတ္သူမို႕ ၿငိမ္ေနလုိက္သည္။ ပိုဆိုးသည္က သူ႕ေယာက်ာ္းရွိသည္ဆိုေသာ ေနရာကို အတိအက်သိၿပီး ေမးလာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုညီမေလးက ဘယ္လိုသိတာလဲဟု အံ့ဩရင္း ၿငိမ္ေနလိုက္၏။ သူ႕မွာ အိမ္ေဖာ္မေလးပါလာေသာ္ျငား ကေလးမို႕ အေရးအေၾကာင္းဆို အားမကိုးရမွာစိုး၍ သူ႕အိမ္ကို ဟမ္းဖုန္းႏွင့္ လွမ္းဆက္ရင္း လူႀကီးမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ေၾကာင္းျပလိုက္၏။

တကၠစီဒရိုင္ဘာကလည္း ဘယ္ကမွ ဖုန္းမျမည္ပါဘဲ သူသည္ တစ္ဦးတည္းေသာသားျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ႕ကားကို သူ႕အေမက ၀ယ္ေပးထားတာ ျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ မိန္းကေလးကို ျမွဴဆြယ္မႈဆန္သည့္ စကားမ်ားကို ၾကားေအာင္ ကားေပၚမွာ ဖုန္းေျဖသလိုႏွင့္ ေျပာေနေလေတာ့သည္။ 

သည္လိုႏွင့္ ထိုညီမေလးဆင္းသည့္ေနရာေရာက္ၿပီး ထိုကျပန္၊ သူ႕အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီး အိမ္နားက ကားသမားမဟုတ္ဘဲ သူ႕ေယာက်ာ္း တျခားေနရာမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ဘယ္လိုသိသလဲဟု သံသယပြားၿပီး ေနာက္ဆံုး အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးကို ေမးေတာ့မွ ထိုညီမေလး စားစရာဆင္း၀ယ္ေနစဥ္ တကၠစီဒရိုင္ဘာက ထိုညီမေလးႏွင့္ ဘာေတာ္သလဲ၊ ဘာလုပ္လဲ၊ အိမ္ေထာင္ရွိလား စသည္ျဖင့္ စံုေအာင္ေမးသည္ကို အိမ္ေဖာ္မေလးက နားမလည္ဘဲ ေျဖလိုက္ရာမွ သိသြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚေတာ့သည္။ ထိုမွစ၍ သူ႕အိမ္ေဖာ္မေလးကို ဆူပူၿပီး သတိထားခိုင္းသကဲ့သို႕ တကၠစီကို မလြႊဲသာမွသာ စီးေတာ့ေလသည္။ စီးလွ်င္လည္း အေဖာ္ပါမွ စီးေတာ့သည္။ သြားေလရာ ဟမ္းဖုန္းကိုလည္း သတိထားၿပီး အၿမဲကိုင္ထားခဲ့ေတာ့၏။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုသည္မွာ တကၠစီဒရိုင္ဘာတိုင္း မေကာင္းပါဟု ေျပာေနျခင္းမဟုတ္သည္ကို နားလည္ေစ လိုပါသည္။ သို႕ေသာ္ တခ်ဳိ႕ေသာတကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ားမွာ ထိုသို႕ရွိေနပါသည္ဟု မီးေမာင္း ထိုးျပခ်င္မိပါသည္။ အထက္က ကၽြန္ေတာ့္အသိ၏ ညီမေလး ကိစၥမ်ဳိးဆိုလွ်င္ လူမႈေရး ေဖာက္ျပန္ေအာင္ စည္းရံုးသည့္သေဘာ၊ ထိုတကၠစီဒရိုင္ဘာ ကိုယ္တိုင္က လူမႈေရး ေဖာက္ျပန္မည့္ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္ေန ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ရွိသည္ဟု သိပါလ်က္ ထိုသို႕ ႀကိဳးစားျခင္းမွာ စိတ္ဓာတ္ေအာက္တန္းက်ျခင္း တစ္မ်ဳိးဟု ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အသိက ကားသမားနာမည္ကို လိုက္ဖို႕ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း သူ႕ကား ဒက္ရွ္ဘုတ္ေပၚမွာ တကၠစီဒရိုင္ဘာ နာမည္ဘုတ္ မရွိပါတဲ့။ ထို႕ေၾကာင့္ တကၠစီမ်ားကို မည္သို႕မွတ္ပံုတင္၍ မည္သူက ေမာင္းသနည္းဆိုသည္ကို မည္သို႕သိေအာင္ လုပ္မည္နည္း။ မွတ္ပံုတင္ထားေသာ ဓာတ္ပံုထဲက တကၠစီဒရိုင္ဘာက တစ္ေယာက္။ ေမာင္းေနသူက တျခားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာလည္း ႀကံဳရေပါင္းမ်ားလွေခ်ၿပီ။ သိသူမ်ားရွိက က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ေဆာင္းပါးေရးေစလိုပါသည္။ မီးေမာင္း ထိုးျပေစလိုပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ Facebook ထဲမွာ၊ ဂ်ာနယ္ထဲမွာ တကၠစီဒရိုင္ဘာတို႕၏ အျပဳအမူေကာင္းမ်ား၊ ေစတနာေကာင္း မ်ားကို ခဏခဏ ဖတ္ဖူးပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဆြမ္းဆန္ထဲ ႂကြက္ေခ်းေရာ ဆိုသလို အေပၚက ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခဲ့သည့္ တကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ားလည္း ရွိေနပါေသးသည္။ 

စင္ကာပူမွာ၊ မေလးရွားမွာ၊ အိႏၵိယမွာ ကၽြန္ေတာ္ တကၠစီမ်ားစီးဖူးပါသည္။ မည္သူမွ် မူလခရီးသည္ တင္ၿပီးလွ်င္ ေနာက္ထပ္ လမ္းေၾကာသင့္၍ ခရီးသည္ထပ္တင္ျခင္းမ်ား မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံ မွာပဲ ရွိပါသည္။ ျမန္မာခ်င္းျဖစ္၍ တခ်ဳိ႕ခရီးသည္က ခြင့္ျပဳလွ်င္ေတာင္ ထိုခြင့္ျပဳသည့္ ခရီးသည္၏ ခရီးက အရင္မေရာက္ဘဲ ေနာက္မွတက္လိုက္လာသည့္ ခရီးသည္၏ ခရီးကို အရင္လိုက္ပို႕ျခင္းမ်ား ႀကံဳရေသာေၾကာင့္ စကားမ်ား၊ ရန္ျဖစ္တတ္တာမ်ဳိးလည္း ခဏခဏ ၾကားရပါသည္။

ၿပီးေတာ့ ျမန္မာခ်င္းမို႕ ကားေပၚမွာ အလႅာပ၊ သလႅာပ ေျပာျခင္းကိုလည္း မရွိမဟုတ္။ ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေလး သြားတုန္းက တကၠစီသမား မေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို စင္ကာပူက လာသူမို႕ ေမးခြန္း တခ်ဳိ႕ ေမးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျဖခ်င္မွ ေျဖပါသည္။ တမင္မွားေျဖတာလည္း ရွိပါသည္။ ယခုမွ စသိေသာ လူတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို မဆိုင္ေသာ ေမးခြန္းမ်ဳိး ေမးလာျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မႀကိဳက္ပါ။ စပ္စုသည္ဟု ထင္သည့္ အျပင္ ကိုယ့္ကို္ယ္ေရးကိုယ္တာမ်ားကို ေပးမသိခ်င္ျခင္းပါ။ မိန္းကေလးမ်ားလည္း တကၠစီငွားစီးလွ်င္ အထူးသတိထားေစခ်င္ပါသည္။

ခရီးႏွင့္ ဆိုင္ေသာ လမ္းေၾကာင္းကို ေျပာၿပီးလွ်င္ ၿပီးေသာ္ျငား အထက္က ဥပမာလို မဆီမဆိုင္ ေယာက်ာ္း က နယ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနသလား၊ ဘာညာ ေျပာၿပီး လိပ္စာ၊ ဖုန္းကတ္မ်ား ယူရန္ ေပးလာပါက ျငင္းပစ္ လိုက္ပါ။ ငွားစီးစရာ တကၠစီမ်ား မ်ားစြာရွိ၍ ရန္ကုန္လိုေနရာမ်ဳိးမွာ ဖုန္းေခၚၿပီး ကားငွားစီးရေလာက္ေအာင္ မလိုအပ္ေသးပါ။ သူစိမ္းျဖစ္၍ အလြယ္တကူ မယံုပါႏွင့္။ 

စင္ကာပူက ယာဥ္ေမာင္းမ်ားက်ေတာ့ ရွင္းပါသည္။ မီတာႏွင့္ျဖစ္၍ သြားခ်င္သည့္ေနရာေျပာ၊ က်သင့္ေငြေပး၊ သူတို႕ဘာသာ သီခ်င္းဖြင့္ နားေထာင္ၿပီး အားလံုး အဆင္ေျပပါသည္။ ခရီးသည္ကို ထိကပါး၊ ရိကပါး မလုပ္ရဲ။ သူတို႕ကေတာ့ ရဲကို ေၾကာက္ၾကသည္ကိုး။ မေၾကာက္လို႕လည္း မရ။ တစ္ခုခုျဖစ္တာႏွင့္ ေထာင္ႏွင့္ ဒဏ္ေငြ။ အခန္႕မသင့္လွ်င္ ႀကိမ္ဒဏ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမွာက လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရေသာ ၀န္းက်င္ဆိုသည္ကို ေရာက္ဖို႕ လိုေသးသည္။ ထိုသို႕ ယံုၾကည္ႏိုင္ဖို႕က မည္မွ် ၾကာမည္မသိ။

တစ္ခုရွိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ တကၠစီငွားစီးသည္။ ေစ်းလည္း အဆင္ေျပသည္။ လမ္းေရာက္မွ လမ္းေၾကာပိတ္ေန၍ တကၠစီဒရိုင္ဘာက ထိုသို႕ လမ္းမ်ားက်ပ္ေသာေၾကာင့္ ထိုလမ္းေၾကာင္း ကို သူမလိုက္ခ်င္ေၾကာင္း၊ လမ္းကပိတ္ေနေၾကာင္း တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ေတာ္ေတာ္သည္းခံၿပီး လိုက္လာခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုေတာ့ ျပန္ေျပာပါသည္။ အစကတည္းက လမ္းက်ပ္၍ မလိုက္ခ်င္လွ်င္ ဘာလို႕လိုက္လာရသနည္း။ ေသနတ္ေထာက္၍ ေခၚျခင္း မ်ဳိးလည္း မဟုတ္။ ႀကိဳက္ေစ်းရ၍ လိုက္လာတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သည္သို႕သာ ျမင္သည္။

စင္ကာပူ၊ အိႏၵိယ၊ မေလးရွားမွာ ႀကံဳခဲ့ေသာ ယာဥ္ေမာင္းမ်ားဆို လမ္းက်ပ္၍ ေခ်ာင္သည့္ဘက္ေတာင္ လွည့္ေမာင္းေပးေသးသည္။ က်ပ္လွ်င္လည္း ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့သည္သာ။ ဘယ္သူမွ် လမ္းက်ပ္၍ ညည္းညဴမျပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာတကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ားကေတာ့ ခရီးသည္ သေဘာေကာင္းလွ်င္ ဘုေတာေနေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္က မေကာင္းေသာ တကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ား အေၾကာင္းေျပာ၍ အားလံုး ထိုသို႕ျဖစ္ေနသည္ဟု မဆိုလိုေၾကာင္း နားလည္မႈ မလြဲေစရန္ ႀကိဳေျပာထားခ်င္သည္။ လူတိုင္းမွာ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး ဒြန္တြဲေနစၿမဲဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။ တကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ားထဲမွာ ပစၥည္းက်န္၊ ဖုန္းက်န္ကို ျပန္လိုက္ေပးေသာ ယာဥ္ေမာင္း၊ သံဃာေတာ္မ်ားကို အခမဲ့စီးခြင့္ေပးေသာ ယာဥ္ေမာင္း၊ ေလဆိပ္မွာ မေလးကျပန္လာေသာ လူငယ္ေလးကို လမ္းစရိတ္မရွိ၍ အေ၀းေျပးဂိတ္ကို ပို႕ကာ လမ္းစရိတ္ပါေထာက္ေပးလိုက္ေသာ ယာဥ္ေမာင္းမ်ား စသည္ျဖင့္ အင္မတန္မွ စိတ္ထား မြန္ျမတ္ေသာ ယာဥ္ေမာင္းမ်ားလည္း ရွိေနပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ခင္ေသာ စင္ကာပူႏိုင္ငံသား တရုတ္ႀကီး ျမန္မာျပည္သြားလည္စဥ္က သူငွားစီးေသာ တကၠစီဒရိုင္ဘာအေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ သူက အေမရိကန္ေဒၚလာမ်ား ပါလာ၍ သံုးဖို႕ ေငြလိုေသာ အခါ ေငြေရာင္းသည့္ေနရာကို တကၠစီဒရိုင္ဘာက ေခၚသြားၿပီး ထိုတရုတ္ႀကီး၏ေငြကို လဲေပးခဲ့ပါသည္။ တရုတ္ႀကီးကို ကားေပၚထိုင္ေစာင့္ထားခဲ့သည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထိတ္မိ ပါေသးသည္။ လိမ္သြားသည္ဟုမ်ား ေျပာေလမလားဟု နားစြင့္ေနတုန္း တရုတ္ႀကီးက သူျပန္လာေတာ့ ေငြေတြအမ်ားႀကီးပါလာလို႕ ငါဘာနဲ႕ ကိုင္ရမလဲ ေမးခဲ့ေသးသည္ဟု ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်ရပါသည္။ ရိုးသားေသာ ထိုတကၠစီဒရိုင္ဘာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိရ ပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။ လူတိုင္း အမွားႏွင့္ေတာ့ မကင္းၾကပါ။ တကၠစီဒရိုင္ဘာသည္လည္း လူထဲကလူ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႕အတူ ခရီးသည္ဆိုသည္မွာလည္း လူသားမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တကၠစီဒရိုင္ဘာမွားသလို ခရီးသည္ဆိုးသည့္ ဥပမာမ်ားလည္း မ်ားစြာ ရွိပါသည္။ လူသားခ်င္း ရိုးသားေသာ ေမတၱာစိတ္ရင္းကို အေျခခံလွ်က္ ရိုင္းပင္းျခင္းျဖင့္ ခရီးတိုကေလးတစ္ခုအတြင္း ေဘးကင္း စိတ္ခ်မ္းသာစြာ သြားႏိုင္ၾကပါသည္။

 မိမိဘာသာ ရွိေနေသာ၊ သို႕မဟုတ္ အိမ္ကပါလာေသာ ေဒါသ၊ မိမိ၏ပင္ကိုယ္ ကိေလသာ၊ တဏွာတို႕ျဖင့္ တကၠစီဒရိုင္ဘာက ခရီးသည္ကို ဆက္ဆံျခင္းမွာ မလုပ္ေကာင္းေသာ အရာဟု သိေစခ်င္ပါသည္။ မိမိစီးပြားကို မိမိဖ်က္သည္ႏွင့္ အတူဟု နားလည္ေစခ်င္ပါသည္။ ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လို ခရီးသည္ တခ်ဳိ႕လည္း အဆိုပါ စိတ္ဓာတ္ည့ံဖ်င္းေသာ တကၠစီဒရိုင္ဘာမ်ဳိးႏွင့္ မဆံုရပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေနရပါေတာ့သည္။           ။

ဆူးသစ္

၁၇း၁၀ နာရီ

၁၀.၈.၂၀၁၃