"Site ထဲမွာ ထြက္ေျပးျခင္း"

ကၽြန္ေတာ္သည္ Sub-contractor ကုမၸဏီတစ္ခု၏ Safety Supervisor တစ္ေယာက္ျဖစ္၍ Main-contractor ကုမၸဏီမွ Safety မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးေနေလၿပီ။ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ Project မွာ Safety မလိုက္နာသူမ်ားကို ဖမ္းလိုက္ၾက၊ Client က ဖမ္းလွ်င္လည္း ရွင္းလုိက္ၾကႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး လက္တြဲမိေနေလသည္။

Main-Con Safety မ်ားက ကုလားမ်ားျဖစ္၍ စလံုးကုလား၊ အိႏၵိယကုလား စသျဖင့္ရွိေလ၏။ ထိုကုလားမ်ားထဲတြင္ စလံုးကုလား "ကူမာရန္" ကား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီး၏။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘုရင့္ေနာင္ ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာႏွင့္ နန္းေတာ္ပံုပါေသာ တီရွပ္အျဖဴကို ေအာက္ခံအကၤ်ီအျဖစ္ ၀တ္ကာ အလုပ္သြားခဲ႔ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Site မွာ FRC ဟု ေခၚသည္႔ မီးေလာင္ခံ အကၤ်ီ၀တ္ရရာ ထို FRC ယူနီေဖာင္းေအာက္မွာ တီရွပ္ခံ၀တ္ျခင္းအားျဖင့္ ေခၽြးပါ စုပ္သကဲ႔သို႔ ခံစားရ၏။


တကယ္ေတာ႔ ထိုအက်ၤီမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီး ပါရမီျဖည္႔ဖက္ေလး ျမန္မာျပည္မွာ ပဲခူးရွိ ကေမၻာဇသာဒီ နန္းေတာ္သို႔ သြားေရာက္ေလ႔လာ လည္ပတ္စဥ္က စလံုးမွာေရာက္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ရန္ အမွတ္တရ ၀ယ္ခဲ႔တာ ျဖစ္သည္။ ဘုရင့္ေနာင္ပံုႏွင့္ နန္းေတာ္ပံုပါ တြဲလ်က္ပါ၏။

သို႔ေသာ္ ထုိအက်ၤီကို FRC အေပၚမွ ထပ္၀တ္လိုက္ေသာအခါ FRC အက်ၤီ အေပၚၾကယ္သီးတစ္လံုး မတပ္ဘဲ ထားသည္႔ေနရာမွ နန္းေတာ္၏ စုလစ္မြန္းခၽြန္ထိပ္ပိုင္းသည္ ထင္ရွားစြာ ေပၚေနေလ၏။



ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ "ကူမာရန္"မွာ ကိုယ္႔တာ၀န္၊ သူ႔တာ၀န္ျဖင့္ Site ထဲသြားေနရာမွ တစ္ေနရာ၌ ဆံုၾက ေလေသာအခါ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႔၍ ခဏရပ္ခိုင္း၏။ ရုတ္တရက္မို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာင္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီ တည္႔တည္႔တိုးလာၿပီး FRC အက်ၤီကို ၾကယ္သီးတစ္လံုးခ်င္း ျဖဳတ္ေလေတာ႔သည္။ ျဖဳတ္ရံုမွ်မက ေဘးနားခပ္လွမ္းလွမ္းမွာရွိေသာ တျခား ကုမၸဏီမွ Safety မ်ားကိုလည္း ေခၚလိုက္ေသး၏။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ဘုမသိ၊ ဘမသိျဖင့္ လန္႔ေန၏။

FRC အက်ၤီၾကယ္သီး အားလံုး ျပဳတ္ၿပီဆိုမွ "ကူမာရန္"က ေဘးက Safety မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမန္မာ Safety ျဖစ္၍ ေဘးကင္းေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးကြယ္သည္႔ဘာသာအရ ဤအက်ၤီကို ၀တ္ထားပံုရေၾကာင္း စိန္ေျပနေျပရွင္းျပေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးရေလၿပီ။ ထို႔အျပင္ ဘုရင့္ေနာင္ ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာ၏ နန္းေတာ္ႀကီးကို ၾကည္႔ကာ သူကလက္အုပ္ခ်ီပါေတာ႔သည္။

သည္ေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမ်ား ေစတီကို အၿမဲရွိခုိးေနတာ သူေတြ႕ဖူးပါလိမ္႔မည္။ သူက FRC ၾကားမွ အစြန္းထြက္ေနေသာ နန္းေတာ္၏ စုလစ္မြန္းခၽြန္ကို ျမင္ကာ အက်ၤီ ခၽြတ္ခိုင္းၿပီး နန္းေတာ္ကို ေစတီဟုထင္၍ လက္အုပ္ခ်ီျခင္းျဖစ္သည္။ ေဘးက Safety မ်ားကလည္း ေၾသာ္-ဒါ ျမန္မာေတြ ကိုးကြယ္တဲ႔ Pagoda ဟုဆိုကာ ေခါင္းေတြ ညိတ္ၾကသည္။ သူတို႔ သည္လိုထင္တာ ကိစၥမရွိ။ သို႔ေသာ္ ေနရင္းထိုင္ရင္း အေခ်ာင္လက္အုပ္ခ်ီခံေနရသည္႔ ကၽြန္ေတာ္က ကိစၥရွိသည္။ ကူမာရန္က ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ၾကီး၏။ ဘာ ဘာသာကိုးကြယ္မွန္းေတာ႔ မသိ။ ေစတီမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္႔ဘက္ လက္အုပ္တစ္ခ်ီခ်ီ လုပ္ေနကတည္းက ေနရထိုင္ရ က်ပ္လွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သုတ္ေျခ တင္ရေတာ႔သည္။ ကိစၥရွိလို႔ကြာဟုဆိုကာ လစ္ရေတာ႔၏။

ေနာက္တစ္ခါ ထိုအက်ၤီ၀တ္သည္႔ေန႕မွာ ကူမာရန္မျမင္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္႔ဘာသာ Site ထဲမွာ ပတ္ေျပး ေနရေတာ႔၏။ သည္ေန႔ပင္ ထုိအက်ၤီ၀တ္မိေသးသည္။ သူ႔ဘာသာ အလုပ္ ရႈပ္ေန၍သာ ေတာ္ေတာ႔၏။ ရွင္းျပလွ်င္လည္း ပိုရႈပ္မွာစိုးရသည္။

သည္လိုႏွင့္ေပါ႔ဗ်ာ။ ဘုရင့္ေနာင္ ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာ၏ နန္းေတာ္ႀကီးကို ေစတီဟုထင္ေသာ ကုလား တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ Site ထဲမွာ ထြက္ေျပးခဲ႔ရဖူးပါသည္ ခင္ဗ်ား။ ။

ဆူးသစ္
၂၂း၅၀နာရီ
၃၀.၀၄.၁၁

"အေပါင္းအသင္းမ်ားအတြက္ ေက်ာင္းသီခ်င္း"

အတိတ္ဆိုသည္က ေဖ်ာက္ပစ္၍ ရေကာင္းေသာ အရာမဟုတ္။ ထိုသို႔ေသာ အတိတ္မ်ားထဲမွာ ေက်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အတိတ္ကပို၍ ေဖ်ာက္ပစ္၍မရ။ တကၠသိုလ္တက္ဖူးသူတိုင္း အထက္တန္းေက်ာင္းမွသည္ တကၠသိုလ္အထိ စြဲလန္းျငိတြယ္စရာမ်ား ရွိခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။ အထူးသျဖင့္ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္က မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းရွိခဲ့လွ်င္ ပို၍ စြဲျငိေနမည့္ အတိတ္မ်ားကား ယေန႔တိုင္ ထင္ရွားေနလိမ့္မည္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက တကၠသိုလ္ဆိုသည့္ ပရိ၀ုဏ္ထဲတြင္ သူတို႔အားလံုး အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း က်င္လည္ခဲ့ရဖူးသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အတန္းဆိုသည့္ ေနာက္ကြယ္တြင္ ဘယ္အခ်ိန္ သံေယာဇဥ္ျဖစ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ခ်စ္၍ ဘယ္အခ်ိန္ က်န္ရစ္ခဲ့မည္ဟု အခ်ိန္ဇယားမ်ားကလည္း ရွိေနေလသလား မေျပာတတ္။

စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့စဥ္က တစ္ခ်ိန္မွာ ခြဲခြာရမည့္ ေန႔ရက္တို႔ကို ေတြးရင္း မ်က္ရည္စို႔ခဲ့ရသည္ကို သူျမင္ခဲ့ရဖူးသည္ပဲ။ ယခုေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲမွတစ္ဆင့္၊ ထိုအခ်စ္မ်ားကို ရင္ဘတ္ဗီရိုထဲထည့္ကာ သိမ္းထားခဲ့ရေလၿပီ။

သူ႕ကိုလြမ္း၍ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုသည့္အခါမ်ားတြင္ေတာ့ ထိုအလြမ္းမ်ားက ပန္းလို ေၾကြက်ခဲ့သည္။ အခြင့္ရွိပါက သူႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် ကဗ်ာေရး၍ ရင္းႏွီးေသာ မဂၢဇင္းတိုက္တခ်ဳိ႕ကို ပို႔ျဖစ္ေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိန္က သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ' အခ်ိန္တန္ရင္ နင္လည္း အိမ္ျပန္၊ ငါလည္း ငါ့အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္' ဟု ေက်ာင္းထဲမွာ စကားမေျပာဘဲ၊ ၾကားခဲ့ရသည့္ အႀကိမ္ေပါင္း နည္းမွမနည္းခဲ့ဘဲေလ။

ဟိုတုန္းက ဘ၀မွာ ျဖစ္လာေသာ အဖုအထစ္ေလးမ်ားကို တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ကူညီ ေျဖရွင္းေပးခဲ့ဖူး၏။ ယုတ္စြအဆံုး သူလဲလွ်င္ ကိုယ္ထူ၊ ကိုယ္လဲလွ်င္ သူထူ စသျဖင့္ ေနလာခဲ့ၾကသည္။ ခ်စ္သူ အေဆာင္မွာရွိသည့္ည သူတုိ႔ေရာက္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ခ်စ္သူ၀ယ္ထားေသာ မုန္႔တုိ႔ကို စားရင္း ရင္ထဲက ခံစားမႈတို႔ကို မိုးလင္းသည့္တိုင္ ဖြင့္ဟခဲ့ၾက၏။ အေဆာင္မႉးသိသည့္အခါ အျပစ္တို႔က်လာသည့္တိုင္ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ အခ်စ္က ခိုင္မာခဲ့၏။

ေက်ာင္းတုန္းက ခ်စ္ခဲ့စဥ္ အသက္ေပးမတတ္ တူညီစြာ ခံစားခဲ့ရ၏။ ခ်စ္ျခင္းသည္ သန္႔စင္မြန္ျမတ္လွသည္။ သို႔ေသာ္ ေလာက၏သဘာ၀အတိုင္း ခ်စ္တိုင္းညားသည္မဟုတ္။ မည္သို႔ဆိုေစ တစ္ေနရာစီ ေ၀းကြာခဲ့သည့္တိုင္ ဟိုးတုန္းက သန္႔စင္စြာခ်စ္ခဲ့ျခင္းကို ယခုတိုင္တန္ဖိုးထားဆဲ။ ေက်ာင္းတုန္းက ခ်စ္သူကိုလြမ္းသည္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သက္သည့္ သတင္းမွန္သမွ် နားစြင့္ဆဲ။ ေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သက္သည့္ သီခ်င္းကိုလည္း ရင္မွာတီးတိုး ရြတ္ဆိုဆဲ။ အေ၀းမွာေရာက္ေနသည့္တိုင္ သူတို႔အားလံုး ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ အၿမဲရွိသည္။

သည္လိုခံစားမႈမ်ဳိးကို ေစာဘြဲ႕မႉး ေရး၍ "ေက်ာင္းသီခ်င္း" ဆိုေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဇာတ္လမ္းဆန္ဆန္ သီခ်င္းမ်ဳိးေရးဖြဲ႕ေလ့ရွိၾကရာ၊ ယခု ေက်ာင္းသီခ်င္းသည္ ဇာတ္လမ္းေတာ့ ဆန္၏။ သို႔ေသာ္ တကယ္ဇာတ္လမ္းပံုစံ ျဖစ္ခဲ့သလားဆိုလွ်င္ ထိုသို႔လည္းမဟုတ္ျပန္။ သို႔ေသာ္ တကၠသိုလ္ကို ျဖတ္သန္းဖူးသူတိုင္းေတာ့ ခံစား၍ရမည္ထင္သည္။

ထိုသီခ်င္းကို မူလက ကဗ်ာဘြဲ႕မႉး ဆိုထားသည္။ နားေထာင္ၿပီး သီခ်င္းကို ႀကိဳက္လြန္း၍ ေယာက်ာ္းေလး တစ္ေယာက္ဆုိ၍ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ စာသားတခ်ဳိ႕ ျပင္ဆိုရင္း ဂစ္တာတီးျဖစ္သည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြပင္ လိုက္ဆိုျဖစ္ၾက၏။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးႏွင့္ ထပ္တူညီစြာ စာသားမ်ားကို ေျပာင္းရင္း 'ရာစု' က ဆုိထားတာေတြ႕လိုက္ရသည္။ MP3 ထက္You Tube က အရုပ္ပါပါေသာ သီခ်င္းမ်ား တင္ရသည္က ပိုလြယ္၍ ရာစု ဆိုသည္ကိုသာ တင္လိုက္ပါသည္။ ကဗ်ာဘြဲ႕မႉး ဆိုထားသည္ကို ရွာမရ၍ ခ်န္ထားခဲ့ရပါ၏။

မည္သို႔ျဖစ္ေစ ဇာတ္လမ္းဆန္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ေရးရာ၌ႏိုင္နင္းေသာ ဆရာေစာဘြဲ႕မႉးအား 'ေက်ာင္းသီခ်င္း' အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္ေနမိပါသည္။ နားေထာင္ၿပီးတုိင္း ရင္မွာ ထိရွလြန္းသည္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ခံစား၍ ရမည္ထင္ပါသည္။ ။

ဆူးသစ္
၁၉:၃၀နာရီ
ီ ၂၅.၀၄.၂၀၁၁

"ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္" (၁၅)

သည္တစ္ခါေတာ႔ ကိုယ္႔ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရဦးမည္။ တျခားေတာ႔မဟုတ္။ ဒုတိယႏွစ္ စက္မႈ တကၠသိုလ္မွာ စာေမးပြဲေအာင္ၿပီးလွ်င္ အမွတ္ႏွင့္ ေမဂ်ာခြဲမွာမို႔ ဆယ္တန္းလို အၿပိဳင္အဆိုင္ ႀကိဳးစားရင္း၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ စာေတြ လွ်ိဳၾက၊ ၀န္တိုစိတ္မ်ား မ်ားၾကႏွင့္ ျဖစ္ၾကရသည္႔ကိစၥပါ။

ထိုစဥ္က အားလံုးရင္ထဲမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီ၊ ကိုယ္ယူမည္႔ ဘာသာရပ္အတြက္ ရွိေနၾကပါလိမ္႔မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ (၁၉၉၄) မွာေတာ့ အီးစီဟုေခၚသည္႔ Electronics ကေတာ႔ အေဟာ့ဆံုး။ ေက်ာင္းသား တစ္ရာမွာ ရွစ္ဆယ္ေလာက္ ေမးၾကည္႔၊ အီးစီ အီးစီဟု ေအာ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ဘုမသိ၊ ဘမသိ ကၽြန္ေတာ္က Civil (ၿမိဳ႕ျပ)ႏွင့္ Mechanical (စက္မႈ)ကို ယူဖို႔ စဥ္းစားၿပီး အိမ္ႏွင့္တိုင္ပင္ေနရသည္။ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း၊ တည္႔တည္႔ေျပာရလွ်င္ ေငြရွာဖို႔ ပိုလြယ္ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားျဖစ္၍ ယူရန္စဥ္းစားျခင္းပင္။

ထိုအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုးရင္ထဲမွာ မည္မွ် ပူေလာင္ဆူပြက္ေနသနည္း ဆိုလွ်င္ မိမိတက္ေနေသာ က်ဴရွင္ဘယ္သူသင္၍၊ ဘယ္မွာ သင္ေနသည္ဆိုသည္ကိုပင္ မေျပာခ်င္ေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အမွတ္သာသြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနၾက၏။ ေက်ာင္းစာအုပ္ ငွားရန္ ကိုလည္း ျပန္မရေတာ႔မည္႔ အလား စိုးရိမ္ၾက၏။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုလွ်င္ ေရွ႕မွာဆိုခဲ႔သလို ကဗ်ာ၏ စကားေျပ၊ စကားေျပ၏ စကားေျပမ်ား ေရးေနသည္႔ၾကားမွပင္ စာမ်ား၍ မေရးႏိုင္သည္႔အခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လွ်ိဳသည္ဟု အထင္ခံခဲ႔ရ၏။ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္၍ စာေတြလုပ္သည္တဲ႔။ ျမန္မာစာကို လွ်ိဳသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္႔သေဘာ။ အမွန္က ေျခာက္ဘာသာ စလံုး ႏိုင္ေအာင္လုပ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ႔၍ပင္။ ဒါေတာင္ အျပင္ေဆာင္မွာ ေနခဲ႔၍သာ။

သည္ၾကားထဲမွာ မ်ိဳးခုိင္ဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္းေၾကာင့္ Engineering Mechanics (ME) က်ဴရွင္ကို တက္ခြင့္ရၿပီး ေအာင္ေက်ာ္သက္ဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္းေၾကာင့္ သခၤ်ာကို က်ဴရွင္တက္ခြင့္ရေလသည္။ တက္ခြင့္ရသည္ဟု သံုးရျခင္းမွာ သူတို႔က ပြင့္လင္းစြာျဖင့္ေမးလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္မလိုက္ႏိုင္မွန္းသိ၍ သူငယ္ခ်င္းပီသစြာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာတက္ရန္ ေခၚေသာေၾကာင့္ပင္။

အမွတ္(၂၀)ဖိုး ေျဖရသည္႔အခါႏွင့္ စာေမးပြဲႀကီး ေျဖသည္႔အခါတြင္လည္း ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕၏ ဘာမွန္း မသိေသာ အျပဳအမူမ်ားကို ဒုတိယႏွစ္တြင္ ေတြ႕ရေသးသည္။ စာေျဖခ်ိန္မွ မေစ႔ေသး၊ စာရြက္ကို အပ္ၿပီး "ေတာက္" ေခါက္၊ ေမးခြန္းစာရြက္ကို လံုးေခ်ခ်င္ေခ်။ ဆြဲၿဖဲခ်င္ၿဖဲ လုပ္ခ်င္လုပ္၏။ အမွန္ကေတာ႔ မေျဖႏိုင္ဘူးဟု အထင္ခံရေစရန္ျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ႔ ေအာင္စာရင္း ထြက္သည္႔အခါ Roll လည္း ေအာက္မွာ မေရာက္၊ ထိပ္လည္း မေရာက္၊ အလယ္ေလာက္သာ တန္းေန၏။ သည္ေတာ့ သူတို႔ထိုသို႔ လုပ္ျခင္းကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္သလဲ စဥ္းစား၍ မရ။

ဒါလည္း စာလွ်ိဳသည္႔ နည္းထဲက တစ္ခု ျဖစ္ပံုရသည္။ အျခားသူမ်ားက သူမေျဖႏိုင္ဘူးထင္၍ ၀မ္းသာရမည္လား။ လူတိုင္း ကိုယ္႔အပူႏွင့္ ကုိယ္ခ်ည္းသာ။ သူ႔ကိုၾကည္႔ကာ ၀မ္းသာ၍ မိမိေျဖလက္စ ကို ေလွ်ာ့ေျဖရမည္လား။ လံုး၀ အဓိပၸါယ္မရွိ။ ထိုသူမ်ားကား Roll ထိပ္ဆံုးက လူမ်ားလည္း မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ ခ်ရလွ်င္ ထိုသူမ်ား၏ အျပဳအမူမ်ားကား ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ အျပဳအမူမ်ားဟုသာ ဆိုရေပေတာ႔မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အာရံုေထြျပားေအာင္လုပ္၍ ေျဖလက္စ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေတာ္ေတာ္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရသည္မဟုတ္လား။

ထိုသို႔ႀကံဳေတြ႕ရသည့္ၾကားမွ ME အမွတ္(၂၀)ဖိုးမွာ ပုစာၦတစ္ပုဒ္၌ ဂဏန္းတစ္လံုးက်န္ခဲ႔၍ စာေမးပြဲခန္းထဲမွ အထြက္ ပြက္ေလာရိုက္ကုန္သည္။ ME ကား ႏွစ္တိုင္း ေက်ာင္းသားမ်ား ေၾကကြဲရ စၿမဲျဖစ္၍ ေၾကာက္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ မိန္းကေလးမ်ားဆို ME (၂၀)ဖိုး ေျဖသည္႔ေန႔ ငိုၿပီး ထြက္လာတာေတာင္ ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဘယ္ဂဏန္းက်န္ခဲ႔သည္ပင္ မသိ။ ေတြ႕သမွ် ဂဏန္းႏွင့္ ရသမွ်ကို ခ်တြက္ခဲ႔သည္သာ။ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္လွ၏။ ေနာက္မွ Roll ေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပုစာၦကို ေထာက္ျပၿပီး ေျပာမွ သေဘာေပါက္ေတာ့သည္။ ငိုသည့္သူမ်ားက က်န္ေသာပုစာၦမ်ားပါ မရ၍ ငိုျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္မွတ္ႏွင့္ပင္ ေမဂ်ာတစ္ခု လြဲသြားႏိုင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔သာ သိသည္ေလ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေထာက္ျပခ်င္စရာ ေကာင္းသည္က ပုစာၦ၏ မျပည့္စံုမႈေၾကာင့္ တြက္မရမွန္း သိေနလွ်က္ ဘာမွ် ေတာက္မေခါက္၊ ေမးခြန္းစာရြက္မၿဖဲေသာ Roll ေကာင္းသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ အထက္က ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔ေသာ ဘာမွ်မဟုတ္ဘဲ ေအာ္ၾကက္ ထထလုပ္သူမ်ား၏ စိတ္ဓါတ္ ကြာျခားမႈပင္။ ျပည့္ျခင္းႏွင့္ မျပည့္ျခင္းက သိသာစြာကြဲလြဲသြား၏။ ခုေတာ႔လည္း သူတို႔တစ္ေတြ ရင့္က်က္ေလာက္ၾကၿပီဟု ထင္မိပါသည္။ ရွိေစေတာ့။

ME ျပႆနာကား ဆရာဦးသန္းေဌးက စာေမးပြဲအၿပီး ဒုတိယႏွစ္၏ အခန္းတိုင္းမွာ လိုက္ရွင္းမွ အဆင္ေျပေတာ့ သည္။ အမွတ္ျဖည္႔ေပးပါမည္တဲ႔။ ဘာက်န္ခဲ႔မွန္းပင္ မသိေသာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္လည္း ok ပါသည္ေပါ႔ ခင္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသို္လ္၏ စာေမးပြဲမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းခဲ႔ရ၏။ ဒုတိယႏွစ္ စက္မႈ တကၠသိုလ္သည္ကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ပူေလာင္လြန္းလွ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရလိုမႈမ်ားအတြက္ ၀န္တိုစိတ္၊ ဒိုင္လွ်ိဳစိတ္မ်ား ပိတ္ေလွာင္ခဲ႔သူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အမွတ္ တစ္မွတ္ေၾကာင့္ ဘ၀ တစ္ခုလံုး ပြန္းပဲ႔ သြားမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ သူမ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ႔ၾက၏။ ဆယ္တန္းသည္ ဘ၀အတြက္ ပထမစစ္ပြဲဟု ဆိုလွ်င္ ဒုတိယႏွစ္ ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္သည္လည္း ဘ၀အတြက္ ဒုတိယစစ္ပြဲဟု ဆို၍ ရႏို္င္၏။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟၾကားမွ ထိုဒုတိယစစ္ပြဲကို ႀကိဳးစား ျဖတ္သန္းခဲ႔ရ၏။ ။

ဆူးသစ္
၂၂း၂၀နာရီ
၂၂.၀၄.၂၀၁၁

"ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းသည္"

တေလာက ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ကြက္ထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ သူ႕အေဖ အသည္းအသန္ျဖစ္သည္ဟု ဖုန္းရသည္။ ကင္ဆာေရာဂါမို႔ အေျခအေနမေကာင္းေတာ့။ သူျပန္ခ်င္၍ Project Manager ျပည္ႀကီး တရုတ္ကို ခြင့္သြားေတာင္းသည္။ တစ္လ ျပန္ခြင့္ရ၏။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီစည္းမ်ဥ္းအရ တစ္ႀကိမ္ျပန္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ဘဲ ျပန္ခ်င္လွ်င္ စလံုးေငြ ငါးေထာင္ စေပၚတင္ရမည္။ တစ္လ ေလးငါးရာသာ ရေနသည့္ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ အတြက္ ေငြငါးေထာင္ ဘယ္မွာ ရွိပါမည္နည္း။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပထမဖုန္းလာၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ ထိုေကာင္ေလး အေဖဆံုးသြားသည္တဲ့။ ျပန္ကိုျပန္ရေတာ့မည္။

သည္မွာပဲ PM ျပည္ႀကီးတရုတ္က စလံုးေငြ ၃၀၀၀ စစိုက္သည္။ ျမန္မာဆန္ေသာစိတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ေကာင္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းေတြ ၀ိုင္းၿပီး ပိုက္ဆံစုၾက၏။ အမွန္ေတာ့ PM ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျဖစ္၍ ကူညီရမည္ဆိုသည့္ စိတ္ကေလးေတြ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ရွိၿပီးသား မဟုတ္လား။

ေကာင္ေလးအေဖဆံုးၿပီဟု သိၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္မွာ TBM ၌ ကၽြန္ေတာ္က ထိုေကာင္ေလးအေဖ ဆံုးၿပီျဖစ္၍ ျမန္မာမ်ား ကူၾကရန္ႏွင့္ မည္သူ႕ထံတြင္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း ေၾကညာေပးလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္တစ္ဆယ္စီ၊ ငါးက်ပ္စီ ၀ိုင္းလိုက္ရာမွ အသုဘအတြက္အကူေငြ အသင့္အတင့္ေတာ့ ရသြား၏။ ျပန္ဖို႔စေပၚေငြကိုေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ျမန္မာႀကီးၾကပ္ေရးမႉးမ်ား ၀ိုင္းစုလိုက္ၾကရာမွ PM ၏ ေငြ ၃၀၀၀ ႏွင့္ ေပါင္းကာ ငါးေထာင္ျပည့္သြားေတာ့၏။ ထိုေငြ သည္ ေကာင္ေလးျပန္ရန္ ရံုးခ်ဳပ္သို႔ သြင္းၿပီး၊ သူျပန္လာပါကျပန္ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။

ေကာင္ေလးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ အျပန္တြင္အိမ္မွ လူႀကံဳပစၥည္းထည္႔ေပးခ်င္္စရာ ရွိက ထည္႔ေပးရန္ေျပာေလ၏။ သည္သို႔ျဖင့္ သူျပန္လာခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္႔အိမ္ႏွင့္ ဇနီးသည္၏အိမ္မွ စားစရာမ်ား ထည္႔ေပးလိုက္၏။ ေကာင္ေလး မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား၏ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းမ်ား ေပါင္းကာ သတ္မွတ္အေလးခ်ိန္ပုိသြား၏။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ ကီလိုေၾကး ေပးလိုက္ရသည္တဲ႔။ စင္ကာပူမွာ သူ႔ဆီလူႀကံဳပစၥည္းသြားယူခိုက္ ကၽြန္ေတာ္႔ပစၥည္းမ်ားက အတန္အသင့္ပါလာ၍ ေက်းဇူးတင္ၿပီး သူ႔ကို ကီလိုေၾကး ကာမိေစရန္ ပိုက္ဆံေပးေတာ႔ သူကမယူ။

ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။ သူ႔အေဖနာေရးမီဖို႔ စေပၚေငြ ကူလိုက္ျခင္းက ဘာတုန္႔ျပန္မႈမွ် မေမွ်ာ္လင့္ေသာျငား၊ သူကလည္း သူလုပ္ေပးႏိုင္သမွ် ျပန္လုပ္ေပးရွာပါသည္။ ဒါကပင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ျဖစ္မည္ ထင္ပါ၏။

တေလာက အသိတစ္ေယာက္ အိမ္ငွားဖို႔ရွာရင္း ဖုန္းေတြ ဆက္ေမးသည္တဲ႔။ အိမ္ရွင္ ေယာကၤ်ားေလး တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေနရာ၊ အခန္းခ၊ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေနလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ခန္းရွိလဲ စသျဖင့္ ေမးေသာအခါ အိမ္ရွင္က ညီေလး မင္းေမးတာ အရမ္းမ်ားေနၿပီ၊ မႀကိဳက္ရင္ တျခားအိမ္ေျပာင္းငွားဟု ဆိုသည္တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔အသိ ေဒါကန္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကငွားမယ္႔လူပဲ၊ ေမးရမွာေပါ႔ဟု ေျပာ၍ Ok, No Problem ဟု ဆိုကာ ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေဒါလည္း ေတာ္ေတာ္ကန္သြားသည္တဲ႔။

သူျပန္ေျပာျပေတာ႔ နားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ထုိအိမ္ရွင္ကို အံ႔ၾသရသည္။ ေၾကာ္ျငာစဥ္က ဖုန္းနံပါတ္ ထည္႔ျခင္းသည္ ဘာအတြက္ပါလိမ္႔ဟု စဥ္းစားရ၏။ ကၽြန္ေတာ္႔အသိကေတာ႔ ေျပာသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ အိမ္ရွင္ဆိုၿပီး မာန္တက္ေနလားမသိဘူး၊ ေတာ္ေသးတယ္၊ ငွားမေနခင္ ဘယ္လိုသေဘာထားလဲ သိရတာ ကံေကာင္းတယ္ဟု ဆို၏။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာေနတုန္း ကိုယ္႔အခ်င္းခ်င္း သည္လိုလုပ္ရတာ အရသာဟု ထင္သလား မေျပာတတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းက ထိုကဲ႔သို႔ ျပဳမူဖို႔မွ မဟုတ္တာ။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ေနသည္႔ အိမ္နားက ျမန္မာဆိုင္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည္။ စတိုး ဆိုင္ပါ။ ႏွစ္ဆိုင္ေတာင္ ရွိ၏။ တစ္ဆိုင္က မနက္မိုးလင္း၍ ၁၀နာရီေက်ာ္သည္႔တိုင္ မဖြင့္။ ေနာက္တစ္ဆိုင္ ကေတာ႔ မိုးလင္းကတည္းက ဖြင့္သည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကူးတည္႔လွ်င္ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလး။ စိတ္ကူးမတည္႔လွ်င္ နင္ေတြ ငါေတြႏွင့္ လႊတ္ေတာ႔၏။ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းရွာမရ၍ ေမးလွ်င္၊ ေျဖခ်င္သလိုလို၊ မေျဖခ်င္သလိုလို။ ယခုေတာ႔ ျပဳတ္သြားသည္လား၊ ေရႊ႕သြားသည္လား မေျပာတတ္။ မရွိေတာ႔။ "ျမန္မာေစာ ေက်ာေနပူ" ဟူသည္႔ ေရွးဆိုရိုးစကားကို သက္ေသျပေနသည္႔ဆိုင္သာ က်န္ေတာ႔သည္။ သူကေတာ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေကာင္း၍ က်န္ေနတာျဖစ္ႏိုင္သည္။ အခ်ိန္ေၾကာင့္ က်န္ေနတာေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းမွာ အၿမဲေနာက္က်ရမည္၊ အေပါက္ဆိုးရမည္ ဆိုေသာ ပညတ္ခ်က္ေတြမ်ား ရွိခဲ႔သလား မေျပာတတ္။

ထပ္ေတာ႔ ႀကဳံရေပဦးမည္။ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းမွာ ေဖာ္ေရြေသာအၿပံဳး၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈ၊ ကူညီေဖးမမႈ၊ ယဥ္ေက်းမႈစေသာ ေကာင္းသည္႔အရာေလးမ်ားကို ပိုမုိေဖာ္ေဆာင္ရမည္႔အစား ဆန္႔က်င္ဘက္ အျပဳအမူမ်ားသာ မ်ားလာေနသည္ဟု စင္ကာပူမွာ ခံစားေနမိသည္။


ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၂ မွသည္ ၁၃၇၃ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားသည္။ အတာေရႏွင့္ အညစ္ အေၾကးမ်ား ေဆးေၾကာခဲ႔ၾက၏။ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ သန္႔စင္သြားၾကၿပီဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ညစ္ေထးေသာ အရာမ်ား က်န္ေနပါကလည္း တန္ခူးေလအသုတ္မွာ ျဖဳတ္ခနဲ ေၾကြျပဳတ္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းအပ္ ပါသည္။ ။

ဆူးသစ္
၂၀.၀၄.၂၀၁၁
၂၂း၁၄နာရီ

"သဘာ၀ကိုဆက္ခံသူမ်ား"

ျပားျပား၀ပ္သြားခဲ႔တဲ႔ ကမၻာေျမ

အဲဒီ႔ထက္ ဦးညႊတ္လိုက္ပါေလ။

ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ႔ ပိေတာက္ေတြ
ေဟာဒီေျမျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ေအာက္က်ိဳ႕ခဲ႔ပါေလ။

အံု႔မိႈင္းေနတဲ႔ ဖက္ဆြတ္မိုးေရ
ႏွလံုးသားေတြဆီ တိုးလွ်ိဳးလွည္႔ပါေလ။

ျငင္သာေပ်ာ႔ေပ်ာင္းတဲ႔ သၾကၤန္သံေတြ
ေျခဖ၀ါးဆီမွာ ၀ပ္ဆင္းခံပါေလ။

ဟိုးေရွ႕မွာ.............
သဘာ၀ကို ဆက္ခံသူမ်ား
ႏို႕ဆီခြက္၊ ေရျပြတ္ေတြနဲ႔ ေရကစားေနရဲ႕
သူတို႔အၿပံဳးမ်ားနဲ႔ ျမန္မာျပည္ႏွစ္သစ္
အညစ္အေၾကးတကယ္ကင္းလို႔ ခ်စ္စရာျဖစ္ေတာ႔မယ္
အိပ္မက္သစ္သၾကၤန္ေတြေမြးဖြားဖို႔
သူတို႔ႏွလံုးသားကို တေလးတစား
ကဲ - အေျပးအလႊားသာ ယုယလိုက္ပါေတာ႔ေလ။ ။

သားလတ္

"လူနာမ်ား" အပိုင္း (၃)

"ေမာင္သက္စံ၊ မင္းညကေသာက္တာ ဘာေဆးထင္လို႔လဲ။ အဲဒါ ဘာမီတြန္ေတြ။ မင္းက ဘာထင္လို႔လဲ။"

သူနာျပဳ ဆရာမ(ထဘီအနီ) တစ္ေယာက္က ကိုသက္စံကို ေမးေနခိုက္ က်န္သူေတြ ၀ိုင္းေငးၾက၏။

"ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမီတြန္လို႔ ထင္တာပါပဲ ဆရာမ"

အားလံုး၀ိုင္းရယ္ၾကသည္။ ဆရာမ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ၿငိမ္သြား၏။

"ဘာမီတြန္ေတြ စြတ္ရြတ္ေသာက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္တာေပါ့။ အဲဒါ ငါ့ကိုဘာလို႔ေျပာေနရတာလဲ။"

"ညက အနာ နည္းနည္းကိုက္ေနလို႔၊ အိပ္မေပ်ာ္လို႔ ေသာက္လိုက္မိတာပါဆရာမ"

ေဆးရုံမွာ လူနာေတြကို ေသာက္ေဆးေပးခ်ိန္ရွိသည္။ အနာကိုက္သက္သာေစသည့္ ေဆးလည္းပါ၏။ အိပ္ေဆး လည္း ထည့္ေပး တတ္သည္။ တခ်ဳိ႕က အနာကိုက္၍ အိပ္မေပ်ာ္ေသာအခါ ကိုသက္စံလို၊ လိုသည္ထက္ပို၍ အိပ္ေဆးကိုေသာက္ၾကသည္။ အိပ္ေဆးရွာမရလွ်င္ ဘာမီတြန္လည္း ျဖစ္တာပဲ ဆိုကာ ေသာက္ၾက၏။ ယခု ၾကည့္ရသည္က ကိုသက္စံက မနက္မိုးလင္းခ်ိန္ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ေနသည္ကို ဆရာမ လာတုန္း ေျပာတာ ေနလိမ့္မည္။ ဆရာမက ညက ဘာေဆးေသာက္လဲ ေမးလိမ့္မည္။ ထိုအခါ ဘာမီတြန္ေတြ ထုတ္ျပသည္ထင္၏။

အားလံုးကေတာ့ ကိုသက္စံ အနာကိုက္လို႔၊ အိပ္မေပ်ာ္လို႔ ေဆးေသာက္တာသာ သိၾကလိမ့္မည္။ အိပ္မေပ်ာ္တာ လက္က အနာေၾကာင့္လား၊ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ရင္ထဲက ကိုက္တဲ့အနာေၾကာင့္လားဆိုတာ မည္သူမွ် မသိၾက။ ဒါကိုေတာ့ ကိုသက္စံသာ သိလိမ့္မည္။

"ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦး ေမာင္သက္စံ။ မင္းမေန႔က အရက္ေသာက္တယ္မဟုတ္လား။"

ဆရာမက ဘယ္က ဘယ္လိုသိလာသလဲ မေျပာတတ္။ ကိုသက္စံကို စကားျဖတ္၍ေမးသည္။ ဧကႏၱ ဂ်ဴတီ ခ်ိန္းသည့္ ဆရာမေျပာသြားတာထင္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့"

ကိုသက္စံက ဆရာမစကားကိုမျငင္း။ ေခါင္းကိုေတာ့ငံု႔ထားသည္။

"ဒီေဆးရုံမွာ အရက္မေသာက္ရ၊ ဖဲမရိုက္ရ တားျမစ္ထားတာ မင္းတို႔မသိဘူးလား။ သိလည္းလုပ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ရွိပါေစ။ ေနာက္တစ္ခါဆို ေဆးရံုကဆင္းရမယ္။ ငါဆရာ၀န္ႀကီးကို တိုင္ေျပာမွာ၊ နားလည္လား"

"ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မေသာက္ေတာ့ပါဘူး"

"မင္းတို႔ လက္အေဆာင္က ဒီေဆးရုံမွာ အဆိုးဆုံးပဲ။ ေျခေထာက္ကလည္း ေကာင္းေတာ့ လူေတြက ကိုယ့္ေနရာမွာ ကိုယ္မရွိဘူး။ အေ၀းေျပးဂိတ္ထဲသြားရတာနဲ႔။ ေဆး၀ယ္သလိုလုိနဲ႔ အရက္၀ယ္ ရတာနဲ႔။ ေဘာလံုးပြဲ သြားၾကည့္ရတာနဲ႔။ လက္တစ္ဖက္က မအားတာေတာင္ ဖဲရိုက္ႏိုင္ေသးတယ္။ အ့ံေရာ... ဒီမွာ.... အားလံုးပဲ သတိထားပါ။ လူနာေတြမို႔ သိပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ဖဲရိုက္တဲ့လူ၊ အရက္ေသာက္တဲ့ လူဆို ေဆးရုံက ဆင္းရမယ္။ ဒါပဲ"

ေျပာၿပီး ဆရာမေလး ထြက္သြားသည္။ အခန္းထဲက လူေတြ သက္၀င္လႈပ္ရွားလာၾက၏။

"ေဟ့ေကာင္ သက္စံ။ မင္းက ႏုံအအနဲ႔မို႔ ဆရာမ ေျပာတာခံရမွာေပါ့။ တို႔ ကိုစိုး၀င္းႀကီးလို ခြက္ထဲထည့္။ ေရေသာက္သလို ေသာက္ရင္ ဘယ္သိမွာလဲ"

ကိုေဂ်ာ္နီက အနာသက္သာေန၍ လွမ္းေအာ္ၿပီးေနာက္သည္။ ကိုစိုး၀င္းက ဟုတ္သားပဲဟု ဆိုသည့္အခါ အားလုံးက ျပံဳး၏။ ထိုစဥ္မွာပင္ ေနာင္ေနာင္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးညည္းျပ၏။

"အရက္မေသာက္ရဘူးxxxxခ်စ္သူကေျပာတယ္xxxxxxဖဲမရိုက္ရဘူးxxxxxxxခ်စ္သူကေျပာတယ္xxxxxx"

ေနာင္ေနာင္ဆိုလိုက္ေသာ အဆိုေတာ္ ေဇာ္၀င္းထြဋ္၏ "ပညတ္ေတာ္ဆယ္ပါး" သီခ်င္းသံေၾကာင့္ အားလံုး ေ၀ါခနဲထရယ္သည္။ ခုန ဆရာမဆူ၍ ဆရာမေရွ႕မွာ ကုပ္ေနေသာ ကိုသက္စံပင္ ျပံဳး လိုက္တာ ေတြ႕၏။ ေၾသာ္-သူတို႔မွာလည္း စိတ္ညစ္စရာ ၾကားက ေပ်ာ္စရာကို ရေအာင္ ယူတတ္ၾက သားပဲဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးလိုက္ မိေသး၏။

*********************

ဆရာမေတြ တားျမစ္မည္ဆိုလွ်င္လည္း တားျမစ္ခ်င္စရာ။ ထိုအခ်ိန္က တစ္ဆယ့္ရွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွေဘာလံုးပြဲႏွင့္ တိုက္ေနခ်ိန္မို႔၊ ေဘာလံုးပြဲရွိသည့္ေန႔ဆိုလွ်င္ လက္ကိုတစ္ခုခုႏွင့္ အုပ္ျပီး ေဆးရုံအျပင္သို႔ အစီအရီထြက္ၾကသည္က ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ျမင္ကြင္းဆန္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ ရေသးသည္။ ေဆးရံုေရွ႕မွာ အေ၀းေျပး ဂိတ္မို႔ ကားဂိတ္ကဆိုင္ေတြမွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္း တီဗြီ ၾကည့္ခြင့္ရ၍ ကိုယ့္အုပ္စုႏွင့္ကိုယ္ သြား၍ အဆင္ေျပရာမွာ ထိုင္ၾကည့္ၾကသည္။

ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္အထုတ္ခံရသည့္ပြဲ( ျမန္မာ၊ ဗီယက္နမ္) ေန႔ၿပီး၍ ေနာက္ေန႔မွာ ခြဲခန္း၀င္ေသာအခါ ခြဲခန္းအထြက္ "ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ကုိ မထုတ္ပါနဲ႔၊ သန္းတိုးေအာင္က မ်ဳိးလႈိင္၀င္းကိုေပးေလ"ဟု ေယာင္သူ က ေယာင္သည္။ သည္ေတာ့ ဆရာမေတြက ဆူၿပီေပါ့။

တစ္ခါ ညေန ထမင္းပို႔ခ်ိန္မွာ အ၀င္အထြက္ေတြမ်ားေန၍ ထမင္းပို႔သူေတြႏွင့္ ေရာေႏွာၿပီး အျပင္ထြက္၊ ၿပီးလွ်င္ ဖဲထုပ္တို႔၊ အရက္တို႔ ၀ယ္ၿပီး ျပန္၀င္လာတတ္ၾက၏။ သူတို႔အေျပာက်ေတာ့လည္း အေခ်ာသား။ စာအုပ္ ငွားတဲ့လူေတာ့ ရွိပါရဲ႕။ စာအုပ္က ဖတ္ၿပီး ၿပီးတာပဲတဲ့။ ခြဲခန္းခဏခဏ၀င္ရ၊ ေဆးရုံကို လနဲ႔ခ်ီၿပီး တက္ရနဲ႔၊ ၾကာေတာ့ပ်င္းလာ ေရာတဲ့ေလ။ ဆရာမေတြက ေျခေထာက္ေဆာင္က လူနာေတြထက္ လက္အေဆာင္က လူေတြကိုထိန္းရခက္၍ ျပႆနာေဆာင္တဲ့။ ဟုတ္ႏိုင္သည္။ ေျခေထာက္ေဆာင္က လူေတြက ခုတင္ေပၚမွာပဲ လွဲေနရသည္ကိုး။ လက္အေဆာင္က လူနာမ်ားကေတာ့ လက္တစ္ဖက္ပဲ အနာရွိ၍ သြားသြားလာလာ လုပ္ႏိုင္သည့္အခါ ေဆးရုံမွာ တာ၀န္ပိုႀကီးမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခန္႔မွန္း၍ရ၏။

ေဆးရံုက ၀န္ထမ္းႏွင့္ လူနာဆိုသည္က ျပႆနာေပါင္းစံုေအာင္ေတြ႕ရမည္ ဆုိသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ သည္ေလ။

*********************

ေနာင္ေနာင္ေဆးရံုက မဆင္းခင္ ကိုစိုး၀င္း ဆင္းသြားသည္။ ေဆးရံုကို အလြမ္းေျပဟုဆုိကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို တစ္ေခါက္ လာေတြ႕သည္။ ရင္းႏွီးေနသူအားလုံးကို လက္ဖက္ရည္ေခၚတိုက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနာင္ေနာင္က ရွင္းပါမည္ ဆိုတာေတာင္ သူက ေဆးရံုမွာ ခင္ခဲ့ရေသာ နားလည္မႈမ်ားစြာနဲ႔ ေဘာ္ဒါခ်င္းေတြမို႔ တိုက္ပါရေစဟုဆိုကာ သူပဲ ရွင္းသြားသည္။ မွတ္မွတ္ရရ သူ၏ ေကာင္းေသာ လက္တစ္ဖက္တည္းႏွင့္ အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံ ထုတ္ခဲ့တာေတြ ျမင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္း။

ေနာင္ေနာင္ေဆးရုံကဆင္းခါနီးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သူတုိ႔ကို အားရပါးရ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။ သူတုိ႔အားလုံးက သူတုိ႔ မဆင္းမခ်င္း လာလည္ဖို႔မွာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲ နီး၍ မသြားျဖစ္ေတာ့။ ေနာင္ေနာင္ကေတာ့ ေဆးရုံကဆင္းၿပီးမွ ေရာက္ခဲ့သည္တဲ့။ ေနာင္ေနာင္ေဆးရုံက မဆင္းခင္ ခရစၥမတ္ေန႔နီးေန၍ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္မ်ား ေဆးရုံထဲလာ၍ တစ္ခန္းခ်င္းလိုက္ၿပီး ဆုေတာင္းေပးၾကေသာအခါ သူတို႔လက္အေဆာင္မွ လူမ်ားကို တစ္ဦးခ်င္း လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္သည့္ အခါ ေကာင္းသည့္လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရေၾကာင္း ေနာင္ေနာင္ေျပာျပ၍ ကၽြန္ေတာ္သိရသည္။ လက္တစ္ဖက္က ပတ္တီးႏွင့္၊ လက္တစ္ဖက္က အားအျပည့္ႏွင့္ ဖက္လွဲတကင္း ႏႈတ္ဆက္ေနမည့္ သူတို႔ကို ေဆးရုံႏွင့္ေ၀းသြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

သူတုိ႔အားလံုးသည္ လူနာမ်ားျဖစ္ၾက၏။ လက္မွာဒဏ္ရာအနာတရျဖစ္၍ ေဆးလာကုၾကသူမ်ားျဖစ္ၾက၏။ တခ်ဳိ႕က ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ေသာ၊ အနီးကပ္ ေစာင္ေရွာက္မည့္ ေဆြမ်ဳိးပါရွိေသာ၊ ေနာင္ေနာင္တို႔လို လူမ်ဳိးပါသည္။ ဒါက လူနည္းစု။ တခ်ဳိ႕က ကိုသက္စံတုိ႔၊ ကိုေဂ်ာ္နီတို႔၊ ကိုစိုး၀င္းတို႔လို ေငြေၾကးက မရွိ။ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္မည့္ ေဆြမ်ဳိးကလည္းမရွိ။ ေဆးရံုက ေကၽြးသေလာက္၊ ကုေပးသေလာက္ႏွင့္ ေနႏိုင္ သမွ် ေနၾကသည္။ ထိုလိုလူေတြက ခပ္မ်ားမ်ား။ ထို႔ျပင္ နယ္ကလာသူေတြလည္းရွိေသး၏။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုႏိုင္၀င္းႏွင့္ မ်ဳိးေအးတို႔လို ေငြေၾကး သင့္တင့္ရံု ရွိေသာ္လည္း ေဆြႏွင့္မ်ဳိးႏွင့္။

မည္သို႔ျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔အားလံုးမွာ ဒုကၡ အနည္းႏွင့္အမ်ား ရွိၾကသည္။ ျပည့္စုံသူမ်ားက သူတို႔ဒဏ္ရာေၾကာင့္၊ မျပည့္စုံသူမ်ားက ဒဏ္ရာႏွင့္ ထိုမျပည့္စုံမႈေၾကာင့္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ ဒုကၡေတြရွိေန ၾကေသးသည္။

ဒဏ္ရာအနာတရရွိထား၍ သူတို႔ကို လူနာဟု ေခၚၾကသည္ဆိုလွ်င္ လက္ကဒဏ္ရာအနာေၾကာင့္ လူနာဟု ေခၚေလသလား။ သူတို႔ဘ၀ေတြက မျပည့္စံု၍ ရင္ထဲကနာရေသာ အနာေၾကာင့္ပဲ လူနာဟုေခၚရေလသလား။ ဒါကိုလည္း သူတုိ႔သာသိေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတုိ႔ကိုေတြ႕ၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္မသိေသးေသာ၊ ကၽြန္ေတာ္မျမင္ႏိုင္ေသာ၊ ကၽြန္ေတာ္ မခံစားဖူးေသာ အရာမ်ားစြာကို သိျမင္ခံစားခဲ့ရ၍ သူတို႔ကိုနားလည္ေပးႏိုင္ခဲ႔ၿပီ။ သူတို႔ကို သိတတ္ခဲ႔ရၿပီ။ သူတို႔ႏွင့္ ထပ္တူခံထားတတ္ခဲ႔ရသည္။ သူတို႔ကို ကုိယ္ခ်င္းစာမိခဲ႔သည္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ သူတို႔လို လူနာေတြအတြက္ ေပးဆပ္ခ်င္ေသာ စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာ၏။ သူတို႔ကို ျပည္႔စံုေစခ်င္သည္။ စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္သည္။ ဒဏ္ရာအတြက္ပဲ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ရွိေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အဆင့္သာ။ ၿပီးေတာ႔ သည္လိုကိစၥမ်ိဳးေတြက တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းလုပ္၍ မရ။ အမ်ားက ၀ိုင္းလုပ္မွရမည္႔ ကိစၥမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဆႏၵမ်ားကသာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ပိတ္ဖံုးေလွာင္အုပ္ထားသည္ပဲ ရွိ၏။

ဤသို႔ျဖင့္ အရိုးေဆးရံုမွာလူနာသြားေစာင့္ၿပီးေနာက္မွာ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀၌ တစ္ခါမွ်မရဖူးေသာ ဒဏ္ရာ အနာတစ္ခု ရလာသလို ကၽြန္ေတာ္ခံစားလာရ၏။ ဟုတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ဒဏ္ရာအနာတစ္ခု သေႏၶတည္သြားသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရလွ်င္ ဒဏ္ရာအနာရွိ၍ လူနာဟု အမည္တပ္ထားေသာ သူတို႔လို ကၽြန္ေတာ္လည္း လူနာတစ္ေယာက္လံုးလံုး ျဖစ္သြားၿပီဟု ဆုိရေတာ႔မည္။

သို႔ေသာ္-

ကၽြန္ေတာ္လူနာတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားသည္ကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ဆရာသမား၊ သူငယ္ခ်င္း၊ အသိမိတ္ေဆြမ်ား သိမည္မဟုတ္။ အရိုးေဆးရံုက ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြ လူနာမ်ားလည္း သိမည္မဟုတ္။ ။

(၁၉၉၅၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ အရိုးေဆးရံု (ၾကည္႔ျမင္တိုင္) လက္အေဆာင္မွ မိတ္ေဆြမ်ားသို႔)

သားလတ္

(ဤ၀တၳုတိုသည္ ျမတ္မိခင္စာေပဆုၿပိဳင္ပြဲတြင္ အထူးဆုရရွိခဲ႔ၿပီး၊ ကံၾကမၼာပဥၥလက္ႏွင့္အျခား၀တၳဳတိုမ်ား စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္)

"လူနာမ်ား" အပိုင္း (၂)

"ငါက နယ္မွာ ဟိုင္းလပ္ေမာင္းရင္း ကားခ်င္းတိုက္မိတာကြ။ အေရွာင္ေကာင္းလို႔ လူမထိဘဲ လက္ပဲညပ္သြားတာ။ လက္မနဲ႔ လက္ညႈိးၾကားက ျပန္ဆက္မရေတာ့ဘူးေတာင္ထင္တာ။ ခုေတာ့ အသားက်က္ရင္ဗိုက္က အသား ျပန္ထည့္ရမယ္တဲ့"

ကိုႏိုင္၀င္းစကား။ သူကနယ္က။ ရန္ကုန္မွာလည္း အမ်ဳိးေတြရွိသည္။

"ငါ့အရင္ေရာက္ေနတဲ့ေကာင္ေတြ ညည္းတာမခံႏိုင္လို႔ကြာ။ အဲဒါ ဒီေကာင္ေတြ ငါ့ထက္ငယ္တာေရာ၊ ခင္ေနတာနဲ႔ေရာၿပီး ဓားနဲ႔ ေျခာက္ၾကည့္တာ။ အရင္က တခ်ဳိ႕ေကာင္ေတြ ၿငိမ္သြားတယ္ကြ။ ညက ေဂ်ာ္နီႀကီး ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္ကြာ။ ငါ့ဓားေတာင္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး"

"ကိုႏိုင္၀င္းၾကီး အလွည့္က်မွ ေတြ႕မယ္။ ၀ဋ္လည္မယ္"

ကိုႏိုင္၀င္း ခုတင္ေဘးက မ်ဳိးေအး ဆိုသည့္ ေကာင္ေလး၏ စကား။ သူကေတာ့ ခံုေပၚကျပဳတ္က်ကာ လက္က်ဳိးၿပီး အရိုးပဲ့သြား၍ ခြဲၿပီး အရိုးကိုျပန္ဆက္ရသည္တဲ့။ သူလည္း လက္အနည္းငယ္ တိုေနသည္။

"ဒီေဆးရံုကိုေရာက္လာရင္ အနည္းဆံုး ခြဲခန္း ႏွစ္ေခါက္၀င္ရတာ ငါသိၿပီးသားပါကြာ.....ဟဲ..ဟဲ။ ငါ့က်ေတာ့ မကုိက္ေအာင္ ၾကိဳၿပီးေဆးႏိုင္ေအာင္ ထိုးထားမွာေပါ့"

ကိုႏိုင္၀င္းက စပ္ျဖဲျဖဲႏွင့္ ေျပာသည္။

"ဟိုညက ကိုေဂ်ာ္နီ ညဘက္ႀကီးငိုေသးတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ ခြဲခန္း၀င္ခါနီး ပိုက္ဆံမရွိလို႔ကိုး"

မ်ဳိးေအးက ေတြးေတြးဆဆေျပာသည္။ နယ္ကလာသူေတြမို႔ လူနာေစာင့္မရွိ။ လူနာေစာင့္ ငွားရန္လည္း ေငြကမရွိ။ ဒါေၾကာင့္ကိုးဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးလို႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စေန၊ တနဂၤေႏြသာ ေဆးရုံကိုေရာက္သူမို႔ တစ္ပတ္အတြင္း ဘာေတြျဖစ္ေနသည္ကိုမသိ။ မ်ဳိးေအးေျပာမွ ကိုေဂ်ာ္နီ႔ ခုတင္ဘက္လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ကိုေဂ်ာ္နီက ကၽြန္ေတာ္တို႔စကား၀ိုင္းကို ၿငိမ္သက္စြာ ေငးေန တာေတြ႕၏။

"ႏိုင္ငံေတာ္လာၿပီ၊ ႏိုင္ငံေတာ္လာၿပီ"

စကားေကာင္းေနစဥ္မွာပင္ ထမင္းေပးခ်ိန္မို႔ ေအာ္သံၾကားလိုက္ရ၏။ ႏိုင္ငံေတာ္ ဆိုတာ ေဆးရံု ကေကၽြးေသာ ထမင္း ႏွင့္ ပဲဟင္းကိုေျပာတာျဖစ္သည္။

အိမ္က ထမင္းဟင္း လာမပို႔သူေတြ၊ နယ္ကလာၿပီး ေဆးကုသသူေတြက ခြက္ေတြ၊ ပန္းကန္ေတြႏွင့္ သြားယူတာေတြ႕သည္။ ကိုေဂ်ာ္နီလို ခြဲခန္း၀င္ထားသူေတြ အတြက္ေတာ့ ေဘးနီးရာ လူ၊ ထႏိုင္သည့္လူက ယူေပးလိုက္သည္။

"ဒီေဆးရံုက ပဲဟင္းေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာ။ အာလူးတုိ႔၊ ဘာတို႔လည္းပါတယ္။ စားၾကည့္ပါလား"

ကိုေဂ်ာ္နီက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာသည္။

"ရတယ္ ကိုေဂ်ာ္နီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာင္ေနာင္တို႔အိမ္ ျပန္မွာ" လို႔ေျပာလိုက္၏။

ကိုႏိုင္၀င္းတို႔၊ မ်ဳိးေအးတို႔က အိမ္မွ ထမင္းလာပို႔သူေတြ ရွိေသာ္လည္း၊ သူတုိ႔လည္း ပဲဟင္းႀကိဳက္၍ သြားယူၾက၏။ ေနာင္ေနာင္ကေတာ့ အိမ္မွလာပို႔ေသာ ထမင္းခ်ဳိင့္ကိုသာ စား၍ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထမင္းယူေနသူတို႔ကိုသာ ေငးေနမိေတာ့သည္။

**********************

"ကၽြန္ေတာ္႔ကို စာေလးနည္းနည္းေရးေပးပါလားခင္ဗ်ာ။"

"ဟာ...ရပါတယ္၊ လာပါ၊ ထိုင္ပါ။"

ေက်ာင္းစာေတြကို ေဆးရံုယူသြားၿပီး က်က္ေနစဥ္ ကိုစိုး၀င္းခုတင္ေဘးကလူက စာေရးေပးရန္ အကူအညီ ေတာင္း၍ ကၽြန္ေတာ္ေနရာေပးလိုက္သည္။

"ေျပာ ဘာေရးေပးရမွာလဲ"

သည္အေဆာင္က ေယာက္်ားေလးလက္အေဆာင္ (လက္မွာဒဏ္ရာရရွိသူခ်ည္း) မို႔ လက္ေကာင္းသူေတြက ကူညီရတာမ်ားသည္။ ပုဆိုး၀တ္တာ၊ အေလးအေပါ႔သြားတာေတာ႔ သူတို႔ဘာသာ အေလ႔အက်င့္ရေန၍ ဘယ္သူမွ် မလုပ္ေပးရ။ သူတို႔ကလည္း ထိုႏွစ္ခုကို ဘယ္သူမွ် လုပ္မေပးေစခ်င္။

"ကၽြန္ေတာ္႔အေမကို ေငြမွာခ်င္လို႔ပါဗ်ာ။ အဲဒါ လူမလာပါနဲ႔။ ေငြသာအျမန္ေရာက္ေအာင္ပို႔ေပးပါလို႔"

ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ နင့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ေငြကလည္းလိုခ်င္၊ အေမလိုက္လာလွ်င္ ပင္ပန္းမွာေရာ၊ ေငြကုန္ မွာေရာစိုး၍ ေငြသာပို႔ခိုင္းျခင္းဟု ကၽြန္ေတာ္နားလည္လိုက္၏။ အျမန္ပို႔ပါဆို၍ ခြဲခန္း၀င္ခါနီး၍လားဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။

သူ႔အသံက တုန္တုန္ခ်ိခ်ိ။ ပံုကနယ္ကလာသည္႔ပံု။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ျဖစ္ေနေသးသည္။ သူ႔မွာေငြမရွိတာ ေဘးလူတစ္ေယာက္ကို အသိေပးရ၍လားမဆိုႏိုင္။ သို႔ေသာ္ ေငြတကယ္ျပတ္ေနခ်ိန္၊ လက္ကလည္း ေရးမရေသာအခါ မရွက္ေတာ႔ပါဟုလည္း ခံယူထားပံုရသည္႔ပံု။ ကၽြန္ေတာ္နားလည္စြာ စာကို ေရးေပးလိုက္သည္။ ေငြကို ဆက္ဆက္ျမန္ျမန္ပို႔ပါဆိုေသာ စကားလံုးမ်ားကို သူေျပာသည္ထက္ ပို၍ ကၽြန္ေတာ္ထည္႔ေရးလိုက္သည္။ စာအဆံုးမွာေတာ႔ သူ႔နာမည္ သက္စံဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရ၏။

"လိပ္စာေျပာေလ။ စာအိတ္ေပၚမွာ ေရးေပးလိုက္မယ္"

သူ႔လိပ္စာေမးေတာ႔ ပဲခူးကလိပ္စာ ျဖစ္ေနသည္။ ပဲခူးဆိုေတာ႔ ျမန္ျမန္ေရာက္ႏိုင္သားပဲဟု ေတြးရင္း စာျမန္ျမန္ ေရာက္ပါေစဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ သူ႔စာကို ပိတ္ေပးလိုက္ ၿပီးမွ ေပးလိုက္ေတာ႔ ေက်းဇူးစကားဆိုၿပီး ထြက္သြားသည္။ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ေငးရင္း ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ၾကည္႔ေနမိ၏။

*******************

သားလတ္

(ဆက္ပါဦးမည္။)

"လူနာမ်ား" အပိုင္း (၁)

"အား ........ကၽြတ္....ကၽြတ္"

ညည္းသံတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ႏိုးသြားသည္။ အျပင္ဘက္မွေန၍ အခန္းထဲသို႔ ျဖာက်ေနေသာ မိွန္လဲ့လဲ့ မီးအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ ေနာင္ေနာင့္ကိုေတြ႕မွ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္း ခ်မိသည္။ ေနာင္ေနာင္ ညည္းတာမဟုတ္။ ဒါဆို တျခားခုတင္က ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ေနာင္ေနာင္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညီအစ္ကိုလို ခင္ေသာ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္။ သူတုိ႔မိသားစုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးလိုရင္းႏွီးသည္။ အိမ္ခ်င္းကပ္လ်က္ ေနဖူးသူ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေျပာင္း ၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ဆီပဲ ခဏခဏ သြားလည္ျဖစ္သည္။ ေနာင္ေနာင့္အေဖက တြင္ခံုတစ္ခံုရွိသည္။ ကားျပင္အလုပ္ရုံ ရွိသည္။ ေနာင္ေနာင္တို႔ ညီအစ္ကိုတစ္ေတြက သူ႔အေဖကို ေက်ာင္းအားခ်ိန္တိုင္း လိုက္ကူရသည္။ သည္လိုႏွင့္ တစ္ရက္မွာ ေနာင္ေနာင့္လက္ကို တူထုမိ၏။ ဘယ္လက္ညႈိး အလယ္သား ပဲ့သြား၏။ ၿမိဳ႕ထဲက ေဆးခန္းတစ္ခုကို သြားျပသည္။ ဆရာ၀န္က ပဲ့သြားေသာအသားကို ျပန္ကပ္ၿပီး ခ်ဳပ္ေပးလိုက္သည္တဲ့။

ရက္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ အနာက ကိုက္ၿပီး ျပည္ထြက္လာသည္။ တျခားဆရာ၀န္ကို ျပၿပီး ခ်ဳပ္ရိုးေျဖမွ အထဲက အနာက ေလွာင္ၿပီး ျပည္ေတြလႈိက္စားေနတာေတြ႕သည္။ အရိုးအေၾကာ အထူးကုဆရာ၀န္ႏွင့္ျပဖို႔ ေျပာသည္။ သည့္ေနာက္မွာ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ျပၾကည့္ေတာ့ မွ လက္ညႈိးက အေၾကာ တစ္ေခ်ာင္းကိုပါ ျပည္က စားသြားသည္တဲ့။ ေဆးရုံတင္ၿပီး ခြဲစိတ္ရမည္ဆိုသည့္အခါ ၾကည့္ျမင္တိုင္က အရိုးေဆးရုံမွာ တင္ခဲ့ရ၏။

ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းတစ္ဖက္ႏွင့္ သူတို႔ဆီမေရာက္သည့္အခါ သူတို႔ဖုန္းဆက္မွသိရသည္။ ဤသို႔ႏွင့္ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေနာင္ေနာင့္ကို ညအိပ္ေစာင့္ဖို႔ အရိုးေဆးရုံကို ေရာက္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္၏။

"ဟီး.......ဟီး............ဟီး....ဟီး"

ဒုတိယအႀကိမ္ ညည္းသံတစ္ခ်က္ ၾကားလိုက္ရ၍ သည္တစ္ခါ မေနႏိုင္ေတာ့။ သည္အသံ ဘယ္ကလာသလဲ ဲဆိုတာ လိုက္ရွာေနမိသည္။

"ကိုၾကီးေဇာ္......ဘာလုပ္မလို႔လဲ"

ေနာင္ေနာင္က တစ္ေရးႏိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးသည္။

"လူနာညည္းသံ ၾကားသလားလို႔။ ငါသြားၾကည့္မလို႔"

"မၾကည့္နဲ႔ ကိုႀကီးေဇာ္၊ ရတယ္။ ဒါေတြက ဒီလိုပဲ။ ခဲြခန္း၀င္ထားေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ နာမွာေပါ့။ ေအး ကလည္း ေအးတာကိုး "

ေနာင္ေနာင့္ စကားေၾကာင့္ ေနရာမွာျပန္ထိုင္ရင္း ေစာင္ျခံဳ၍ အိပ္ဖို႔ႀကိဳးစားသည္။ သည္အေဆာင္က လက္မွာ ဒဏ္ရာရသူေတြခ်ည္းသာ ထားေသာအေဆာင္ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ သူတို႔မွာ လူနာေစာင့္ သိပ္မရွိၾက။ အမ်ဳိးမရွိၾကလို႔လား။ အသိမိတ္ေဆြ မရိွၾကလို႔လား။ ဘာလို႔ လူနာေစာင့္ မငွားတာလဲ။ ခြဲခန္းက ထြက္တဲ့ေန႔မွာ အေဖာ္အေစာင့္အေရွာက္ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ရွိသင့္တာေပါ့လို႔ ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္ျပန္။

ညည္းသံေတြ ထပ္ၿပီးၾကားရခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့။

*******************

"ဒီလိုပါပဲ ညီေလးရာ။ ညီေလးက ဒီကိုေရာက္တာ ဘာမွမၾကာေသးလို႔။ ေနာင္ေနာင္ဆို သိသြားၿပီ"

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေဘးခုတင္က အစ္ကိုၾကီးကို ညကညည္းသံေတြ ေျပာျပလိုက္သည္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ဘာမွ်မထူးဆန္းသလို။ ေအးေလ၊ ငါသာ ေဆးရုံေတြကို ဟုတ္တိပတ္တိ မေရာက္ဖူးေသးလို႔ ေနမွာေပါ့ ဟု ကၽြန္ေတာ့ဘာသာေဖာ့ၿပီးေတြးသည္။

သည္လိုႏွင့္ ေနာင္ေနာင့္ကိုေစာင့္ေပးခဲ့သည့္ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ 'လက္' အေဆာင္က လူေတြ ရင္းႏွီးကုန္ၾကျပီ။

ေနာင္ေနာင့္ခုတင္က ေထာင့္စြန္း။ ေနာင္ေနာင့္ ခုတင္ေဘးက ကိုစိုး၀င္း။

သူက မီးရထားက ၀န္ထမ္း။ ရထားလမ္းေအာက္မွာရွိသည့္ ေျမာင္းထဲမွာ၀င္ၿပီး လက္တစ္ဖက္က ရထား သံလမ္းေပၚမွာတင္လ်က္ ရထားေအာက္မွာျပင္ေနစဥ္ သူျပင္ေနေသာတြဲကို တျခားတြဲတစ္တြဲက အရွိန္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ၀င္ေဆာင့္သည္တဲ့။ လက္ဖ်ံရိုးတစ္ေလွ်ာက္က အသားေတြပဲ့ၿပီးပါသြားသည္။ အရိုးလည္း က်ဳိးသြား၏။ သည္လိုႏွင့္ ေဆးရုံေရာက္ခဲ့သည္တဲ့။

"အစ္ကို ေဆးရုံေရာက္တာ ေလးငါးခါရွိၿပီ"

"ဟာ...ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"အစ္ကို႔ဟာက တစ္ခါတည္းမွ မၿပီးတာ။ ေပါင္ကအသားကိုလွီးၿပီး လက္မွာျပန္ျပန္ ကပ္ရတယ္။ အသား ျပည့္ေအာင္ေလ။ တစ္ခါ ေပါင္ကအသားလည္း အသားတက္ေအာင္ ေစာင့္ရေသးတာကိုး။ အရုိးလည္း ျပန္ဆက္ရေသးတယ္။"

ကိုစိုး၀င္း၏ လက္ အနည္းငယ္တိုေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္၏။

"လက္ထဲမွာ ေငြကမရွိေတာ့ ခြဲစိတ္ၿပီး အနာက်က္ၿပီဆို ျပန္ဆင္း၊ ခြဲဖို႔လိုရင္ ျပန္တက္နဲ႔၊ ေဆးရုံနဲ႔ ခြဲခန္း ဆိုတာကြာ ငါ့အိမ္လိုေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ"

"ဟုတ္တယ္ ကိုႀကီးေဇာ္ရ။ ကိုစိုး၀င္းကို ကၽြန္ေတာ္ စတက္ကတည္းက ေတြ႕တာ။ သူခြဲခန္း၀င္တာ ကၽြန္ေတာ့္ ထက္ေတာင္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က လက္ညႈိးကို လက္ခလယ္က အသားကူးတာ တစ္ခါ။ အဲဒီတုန္းက လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ပူးထားရတယ္။ အခု အဲဒါလုပ္ၿပီးေတာ့ အဲဒါကိုျပန္ခြာၿပီး လက္ခလယ္မွာ ေပါင္က အသား ျဖည့္ရမွာတစ္ခါ။ အဲဒါ မလုပ္ရေသးဘူး။ ဒီေဆးရုံတက္ၿပီး လူတိုင္းႏွစ္ခါေလာက္ေတာ့ ခြဲခန္း၀င္ရတာ။ ကိုစိုး၀င္းဆို ေလးခါေလာက္ရွိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနတုန္းေနာ္။ အရင္အေခါက္ေတြပါဆို စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေတာ့။"

သူတုိ႔စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အ့ံၾသရသည္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ခြဲခန္း၀င္ရတာ ဘာမွ်မထူးဆန္းသလို။

"ဒါနဲ႔ ကိုစိုး၀င္းကို အလုပ္က ေလ်ာ္ေၾကးမေပးဘူးလား"

"ေပးတာေပါ႔ ညီေလးရာ။ ဒါေပမဲ့ ခြဲခန္း၀င္တဲ့စရိတ္ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ ညီေလးလည္း သိသားပဲ။ တစ္ေခါက္က ႏွစ္ေခါက္ျဖစ္လာေတာ့ အစ္ကို႔ အိတ္စိုက္ပဲေပါ့။ လိုအပ္တဲ့ ေဆးေတြကလည္း အျပင္မွာပဲ ရတယ္။ ေစ်းကလည္း ႀကီးတယ္ေလ။"

ကၽြန္ေတာ္သက္ျပင္းခ်မိသည္။ ကိုစိုး၀င္းကေတာ့ ေမာ၍လားမသိ။ သူ႔ခုတင္ေဘးက ပစၥည္းေတြတင္သည့္ ခံုေလးေပၚက မတ္ခြက္ကို ယူ၍ ေရေသာက္တာေတြ႕သည္။

" အနာမကိုက္ေအာင္ေတာ့ ေဆးေကာင္းေကာင္းေလးဘာေလး ခုလို မွီ၀ဲရတာေပါ႔"

ကၽြန္ေတာ္နားမလည္။ ကိုစိုး၀င္း ေရေသာက္တာပဲေတြ႕၍ ဘာမွန္းမသိ။

"ကိုႀကီးေဇာ္က နားမလည္ဘူး ကိုစိုး၀င္းရ။ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပလိုက္ဦး။"

"ေၾသာ္-ငါ့ညီက သေဘာမေပါက္ဘူးကိုး။ ဒါေတြက ေရေတြမဟုတ္ဘူး။ အရက္ေတြ။"

သူ႔အတြက္ စိတ္ေျဖရာက ဒါလားလို႔ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို မေ၀ဖန္ခဲ့။ ေဆးရုံေပၚက လူနာ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ေတာ့ စိတ္၀င္စားခဲ့တာအမွန္။

************************

"ရွီး.......ရွီး.........ရွီး.........ဟီး........ဟီး.........ရွီး........ရွီး"

"ေဟ့ေကာင္ ေဂ်ာ္နီ။ ဒီမွာ ေတြ႕လား။ ဒါဘာလဲ ၾကည့္စမ္း။"

"ရွီး.....ရွီး.......ရွီး....ရွီး၊ ကိုႏိုင္၀င္းကလည္းဗ်ာ၊ ကိုက္ရတဲ့အထဲ။"

"ေဟ့ေကာင္-ငါတကယ္ ထိုးထည့္လိုက္မွာေနာ္။ ေတြ႕လား။"

ညည္းသံႏွင့္ စကားသံအၾကား ကၽြန္ေတာ္အိပ္မရ။ ဖ်တ္ခနဲ လန္႔ႏိုးသည္။ ေနာင္ေနာင့္ခုတင္ ေျခရင္း တည့္တည့္က ကိုႏိုင္၀င္းက သူ႔ခုတင္ တစ္ခုေက်ာ္က ကိုေဂ်ာ္နီ႔ခုတင္မွာ ျခင္ေထာင္ဟ၍ ဘာလုပ္ေနသည္မသိ။ ကၽြန္ေတာ္သြားၾကည့္သည္။

"ကိုႏိုင္၀င္း-ဘာျဖစ္တာလဲဗ်"

"ဒီေကာင္ ခြဲခန္း၀င္ထားလို႔ညည္းတာကြာ။ ဘယ္လိုညည္းတာလဲ မသိဘူး။ ျမက္ရိတ္စက္အသံ က်ေနတာပဲ။ ရွီးရွီး ရွီးရီွး နဲ႔။ ငါအိပ္မရေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ရပ္ရင္ရပ္၊ မရပ္ရင္ သတ္ပစ္မယ္လို႔ ဓားနဲ႔ ေျခာက္ေနတာ"

ကိုႏိုင္၀င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာရင္း မ်က္စိတစ္ဖက္ မွိတ္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးၿပီး ကိုေဂ်ာ္နီကို ၾကည့္လိုက္၏။

"ကိုေဂ်ာ္နီ ဘယ္လိုေနလဲ။ ညဦးပိုင္းက ဆရာမ လာေတာ့ ေဆးမထိုးခိုင္းဘူးလား"

"အဲဒီေကာင္မွာ ပိုက္ဆံမရွိဘူးကြ။ အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္ေဆး ၀ယ္မထားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင္ ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတာ။ ငါ့ဓားကို မေၾကာက္တာၾကည့္။ အရင္က ငါ့ဓားျပတာနဲ႔ ဒီေကာင္ ၿငိမ္သြားၿပီ"

"ကိုႏိုင္၀င္းကလည္းဗ်ာ။ သူကေနမေကာင္းတဲ့ဟာ။ ေနာက္ႏိုင္ေသးတယ္"

ကၽြန္ေတာ့္စကားေၾကာင့္ ကိုေဂ်ာ္နီ ညည္းေနရင္း ျပံဳးျဖစ္ေအာင္ျပံဳးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခဏေနဦး ဟုဆုိကာ ေနာင္ေနာင့္ခုတင္ကိုျပန္ၿပီး ေနာင္ေနာင့္ကို ေဆးေမး၏။ ကုန္ေနသည္တဲ့။ သြားၿပီ။ သည္ တစ္ညေတာ့ ကိုေဂ်ာ္နီ ခံရေပဦးမည္။ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းရာသီ၏ အေအးဒဏ္ကလည္း လူနာေတြအဖို႔ မခံႏိုင္စရာေကာင္းေအာင္ စိမ့္ၿပီး ေအးေနျပန္၍ အနာခြဲသူေတြေတာ့ ပို၍ ကိုက္ၿပီဟုေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ေနရာမွာသာ ထိုင္ေနမိေတာ့သည္။

ကိုႏိုင္၀င္းလည္း ခဏၾကာေတာ့ သူ႕ခုတင္ျပန္လာၿပီး အိပ္တာေတြ႕သည္။ ကိုေဂ်ာ္နီ႔ ညည္းသံက ညလယ္မွာ လွ်ံထြက္ေနဆဲ။ အိပ္ေပ်ာ္သူေတြက ေပ်ာ္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ျပန္။

*********************

သားလတ္

(ဆက္ပါဦးမည္။)

"တစ္ေရးႏိုး ဆူနာမီ"

၂၀၀၄ ခုႏွစ္တုန္းက သင္တန္းတစ္တန္းတက္ရန္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ နယူးေဒလီသို႔ ေခတၱေရာက္ ခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ဗုဒၶဂယာသြားခ်င္၍ ကာလကတၱားသို႔ ေလယာဥ္ျဖင့္ ကူးၿပီး၊ ဂယာကို ရထားျဖင့္ ခရီးဆက္ခဲ့၏။ ဂယာခရီးကအျပန္၊ ရထားျဖင့္ ကာလကတၱားကိုအကူး တစ္ညလံုး ရထားေစာင့္ရင္း အိပ္မရခဲ့၍ ရထားေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရထား တံု႔ခနဲရပ္သြားၿပီး တုန္ခါမႈမ်ားစြာ ႀကံဳရေသာအခါ လန္႔ႏိုးခဲ့ရ၏။ ထိုအခ်ိန္သည္ ညေန သံုးနာရီခန္႔။

ေနာက္ေန႔မနက္ ကာလကတၱား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္ကို ႏႈတ္ဆက္ခိုက္ 'မေန႔ညေနက ငလ်င္အႀကီးႀကီး လႈပ္တယ္၊ ဒကာတို႔သိလား' ဟု ေမးခိုက္ အိပ္ေမာက်ေနေၾကာင္း ရွင္းျပခဲ့၏။ ရန္ကုန္အျပန္ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ ေရွ႕ထိုင္ခံု ေနာက္ေက်ာဘက္က အိတ္ထဲထည့္ထားေသာ သတင္းစာကို ထုတ္ၾကည့္စဥ္မွာ ငလ်င္ အႀကီးႀကီးတစ္ခုေၾကာင့္ အိမ္ေျခေပါင္းမ်ားစြာ၊ လူေပါင္းမ်ားစြာ ဒုကၡေရာက္၊ ေသေၾကပ်က္စီး ပံုမ်ားကို ျမင္ရ၏။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထိုငလ်င္ႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္မႈမ်ားကို နားႏွင့္မဆံ့ေအာင္ ၾကားရသည္။ 'ဆူနာမီ' တဲ့။ ေရလႈိင္းမ်ား။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ဘက္ ေရာက္သည္။ စစ္ေတြေရာက္ခိုက္ ရာသီ ဥတုေၾကာင့္ ေလယာဥ္မလာႏိုင္၍ ေသာင္တင္ေနစဥ္၊ ေကာလဟလတစ္ခု စေရာက္လာသည္။ စစ္ေတြကို ဆူနာမီ လာမည္တဲ့။ မုိးဆက္တိုက္ရြာ၊ လႈိင္းမ်ားႀကီး၍ ကမ္းေျခနံရံမ်ား ပဲ့က်ကုန္တာ သတိထားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တည္းခိုေနရာ 'ျမ' တည္းခိုခန္းသည္ စစ္ေတြတကၠသိုလ္ေရွ႕၊ ေဆးရံုႏွင့္မလွမ္းမကမ္း။ ေဆးရံု ဟိုဘက္ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္လွ်င္ ကမ္းနားရွိသည္။ ပင္လယ္သည္ က်ယ္ျပန္႔စြာ တစ္ဖက္မွာရိွ၏။ ေလႏွင့္ မိုးသည္ မရပ္ခဲ့။

ဘာပဲေျပာေျပာ ထိတ္လန္႔မိသည္။ မလာေတာ့ဘူးထင္ၿပီး တစ္ခါျပန္၍ တစ္ေရးႏိုးလာသည္ထင္၏။ ရင္ထဲမွာ ခံစားမိသမွ် ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးျဖစ္သည္။ ေခါင္းစဥ္ကို 'တစ္ေရးႏိုး ဆူနာမီ' ဟု ေပးျဖစ္၏။

ေနာက္ေတာ့ မိုးေလကင္းၿပီး ဆူနာမီမလာေတာ့ဟု သိရ၍ ၀မ္းသာသြားသည္။ ရန္ကုန္က မိဘအိမ္ကို အျမန္ျပန္ေရာက္မည္ထက္ ဆူနာမီ မလာ၍ ေပ်ာ္ရသည္က ပိုမည္ထင္သည္။ ထိုအခါ၌ 'ဆူနာမီ မရွိတဲ့ေျမ' ဆိုေသာ ေအာက္ပါ ကဗ်ာကို ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ျပန္ေသးသည္။

"ဆူနာမီ မရွိတဲ့ေျမ"

ကမ္းေျခဟာ
အပန္းေျဖစရာပါ ဆူနာမီ။

ကေလးေတြက မင္းကိုမသိ
လူႀကီးေတြသတိမွာ မင္းမရွိလို႔
မင္းထိတဲ့ ကမ္းေျခမွာ
ႏြမ္းေၾကတာ သူတို႔ပါ ဆူနာမီ။

သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ရည္ကိုစားသံုး
လႈိင္းေတြနဲ႔ မင္း၀ုန္းတဲ့အခါ
ငါတို႔က မင္းကိုမုန္းေပမယ့္
မင္းကေတာ့ အၿပံဳးမပ်က္
တစ္ေရးႏိုးေတာင္ ထထြက္လာရဲခဲ့တယ္။

ၾကည့္ပါဦး ဆူနာမီ
မင္းေၾကာင့္ ရယ္ႏိုင္သူမရွိတဲ့အခါ
ကမၻာဟာ မင္းကိုမုန္း
ငါတို႔က မင္းကို လံုးလံုးနာၾကည္းတယ္ေလ။

ဒါေပမဲ့ ဆူနာမီ
ငါေနတာက ျမန္မာျပည္
ေထရ၀ါဒက အလြန္ပီလို႔
ဗုဒၶရဲ႕ ေမတၱာဓာတ္အဆီအႏွစ္
ငါတို႔ဆီမွာ ၾကြင္းက်န္ရစ္မွေတာ့
မင္းျပန္သစ္လာေတာင္ ဂရုမစိုက္
တျခားႏိုင္ငံေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းခိုက္မွာခံစား
မင္းျပန္သြားတာပဲ ေစာင့္ၾကည့္မယ္။

မင္းလာလို႔မရတဲ့ တိုင္းျပည္
မင္းက်ီစားလို႔ မရတဲ့အရပ္
မင္းခတ္လို႔မရတဲ့ ဘာသာတရား
မင္း၀ါးလို႔မရတဲ့ ကမ္းေျခေတြနဲ႔
(ငါတုိ႔ျမန္မာျပည္ဆိုတာေလ)
မင္းလွမ္းေျခခ်င္တိုင္း ေျခလို႔မရဘူး ဆူနာမီ။

ဆူနာမီေရ.....
ကမ္းေျခဆိုတာဟာ
(ငါတုိ႔ျမန္မာျပည္ အတြက္ေတာ့)
အပန္းေျဖစရာပါပဲ ဆူနာမီ။ ။

ယခု ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ဆူနာမီ ျပန္၀င္သည္။ လူေထာင္ခ်ီ၍ ေသၿပီး၊ အေဆာက္အအံု မ်ားစြာ ပ်က္စီးသည္။ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးမ်ားက ေစာင့္ေနေသး၏။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရသည္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းက်ၿပီး ဧရာ၀တီတိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အလွဴ သြားလုပ္စဥ္ ျမင္ေတြ႕ရသမွ် ရင္ဆို႔ခဲ႔ရသည္။ ဂီရိျဖစ္ေတာ႔ ျမန္မာျပည္ကို လွမ္းပူမိျပန္၏။ ယခု ဆူနာမီျဖစ္သည္က ဂ်ပန္မွာ။

၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အိုဆာကာၿမိဳ႕၊ တိုက်ိဳၿမိဳ႕၊ အိုတၿမိဳ႕တို႔သို႔ ေလ႔လာေရးခရီးအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ႔ ဖူးသည္။ အိုဆာကာသည္ လွပလြန္းေသာၿမိဳ႕။ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားမွာ စြဲေန၏။ ယခု ဆူနာမီျဖစ္သည္က အိုဆာကာမဟုတ္။ တျခားၿမိဳ႕။ တိုက်ဳိၿမိဳ႕ ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္႔လုပ္ငန္းခြင္မွ Main Contractor သည္ ဂ်ပန္ကုမၸဏီႀကီး ျဖစ္သည္။ ယခု စင္ကာပူမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ဂ်ပန္တခ်ဳိ႕၏ အိမ္မ်ား ထိုျမိဳ႕မွာရွိသည္။ တခ်ဳိ႕ဆို အိမ္ျပန္သြားခ်ိန္မွ ဒုကၡႏွင့္ၾကံဳရေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ Project ကလည္း ၿပီးလုၿပီးခင္မို႔ သူတို႔အားလုံး အင္တိုက္အားတိုက္လုပ္ေနၾကသည္။ တခ်ဳိ႕လည္း မ်က္ႏွာမ်ားက မသာယာေတာ့။ မနက္ဘက္လုပ္သည့္ Tool Box Meeting မွာ ဂ်ပန္ Safety တစ္ေယာက္က သူတို႔ဆီမွာ ႀကီးမားေသာ ငလ်င္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံမႈမ်ားစြာ ၾကံဳေနရေၾကာင္း ထည့္ေျပာသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းမႈ အထိမ္းအမွတ္ တစ္ခုခု လုပ္သင့္ေၾကာင္း ေတြး မိသည္။ ၾကံဳမွ Main Con Safety Manager ကို ေျပာဦးမည္ဟု ေတးထားလိုက္၏။

တစ္ခုေတာ့ေတြးမိပါသည္။ ဆူနာမီသည္ ျငိမ္ခ်င္လွ်င္ ျငိမ္ေန၏။ ျပန္ထခ်င္လွ်င္ ထလာျပန္၏။ သူလာခ်င္သည့္ ေနရာလာ၊ သြားခ်င္သည့္ေနရာ သြား၏။ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဂ်ပန္ ျပီးေတာ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမ်ားပါလိမ့္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ဆူနာမီ၏ တစ္ေရးႏိုးခ်ိန္တိုင္းသည္ ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ ေကာင္း၏။ စက္ဆုပ္ ရြံရွာဖြယ္ ေကာင္း၏။ ထိတ္လန္႔ရ၏။ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းရ၏။ စာနာေထာက္ထားမႈမ်ား ခံစားရ၏။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာတတ္ႏိုင္ပါမည္နည္း။ သဘာ၀ကို မည္သူလြန္ဆန္ႏိုင္ပါမည္နည္း။ တစ္ခုပဲ တတ္ႏိုင္တာရွိပါသည္။ လူတုိင္း ကိုးကြယ္စရာ ဘာသာတရား ရွိေနသည္မဟုတ္ပါလား။ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္း ပ်က္ျခင္းၾကားမွာ ေမတၱာပို႔ရင္း၊ အားလံုးေသာ လူသားမ်ား ဆူနာမီ တစ္ေရးႏိုးမည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ေ၀းေစေၾကာင္း ဆုေတာင္း၍ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ေသာ ကဗ်ာလို 'ဆူနာမီ မရွိေသာေျမ' ျဖစ္လာေရးကို ေမွ်ာ္လင့္လွ်က္ 'တစ္ေရးႏိုး ဆူနာမီ ' ဆိုေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုသာ ေရရြတ္ေနမိပါေတာ့သည္။ ။

"တစ္ေရးႏိုး ဆူနာမီ"

ဆူနာမီေရ....
ကမၻာေျမက မင္းကို လက္မခံ
မင္းျပန္သင့္ပါျပီကြယ္။

မင္းတိုးလို႔ က်ဳိးတဲ့ကမၻာ
မင္းမွာလို႔ လာတဲ့ဒုကၡ
မင္းဖြလို႔ ပြတဲ့အမႈိက္
မင္းရုိက္လို႔ ရႈိက္တဲ့ကမ္းေျခ
မင္းေျခြလို႔ ေၾကြတဲ့အသက္
မင္းဖ်က္လို႔ ပ်က္တဲ့အိမ္
မင္းက်ိန္လို႔ မွိန္တဲ့ကံ
မင္းျပန္မွ အားလံုးၿငိမ္း
ကမၻာေျမလည္း စိမ္းလန္းလိမ့္မယ္။

တစ္ေရးႏိုး ထထြက္မလာနဲ႔
အေတြးရိုးရိုးနဲ႔ ပင္လယ္ေျမမွာအိပ္စက္ၿပီး
မင္းစိတ္အပ်က္က ငါတို႔ကိုသနား
မင္းအဖ်က္အားနဲ႔ ငါတို႔ကို မကစားရင္
(ဆူနာမီေရ...)
မနက္ျဖန္ရဲ႕ ညလြင္ျပင္တိုင္းမွာ
ငါတို႔ဟာ မင္းလုိတစ္ေရးမႏိုး
ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေန႔သစ္ေတြ တိုးရင္းရွိေနမယ္။ ။

ဆူးသစ္
၁၅:၄၄နာရီ
၂၀.၀၃.၂၀၁၁

"ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္" (၁၄)

ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မတက္ခင္ ေက်ာင္းအပ္ဖို႔သြားတုန္းက စီနီယာအစ္ကိုက စက္မႈတကၠသိုလ္၏ အထင္ကရ လမ္းတစ္ခုကို ျပခဲ႔ဖူးသည္။ "ၾသဘာလမ္း"တဲ႔။ ထို႔အျပင္ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရွင္းျပခဲ႔ဖူး၏။

"ဒီလမ္းထဲက ေယာင္လို႔ေတာင္မျဖတ္နဲ႔ေနာ္ညီေလး၊ ျဖတ္မိတာနဲ႔ လက္ခုပ္အတီးခံရလိမ္႔မယ္"တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္၏။ ဘာမွန္းမွ် မသိတာ။

ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔မွ ထိုလမ္းအေၾကာင္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သိလာခဲ႔ရေတာ႔သည္။ ထိုလမ္းသည္ ေက်ာင္း၏ ပင္မေဆာင္မွ စ၍ ေက်ာင္းေနာက္ဘက္ထဲ ၀င္မည္႔ေနရာမွာ ဆံုးသြားသည္။ ျမက္ခင္းျပင္မ်ား ေဘးမွာ ရွိ၏။ ထိုလမ္းကို ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ စာသင္ေဆာင္မ်ား ၀န္းရံထား၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္က က်ဴတိုရီယယ္ တန္းမ်ားကို ထိုစာသင္ေဆာင္မ်ားမွာ တက္ရ၏။ EC , Civil တို႔အတြက္ စာသင္ခန္းမ်ား၊ သီေရတာမ်ားသည္ ထိုစာသင္ေဆာင္မ်ားမွာ ရွိ၏။

ထိုလမ္းကေလး၏ ထူးျခားခ်က္ကား တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ထိုလမ္းကို မည္သည္႔ေနရာက ျဖတ္ျဖတ္ စာသင္ေနသူ၊ စာမသင္ဘဲ အျပင္ေရာက္ေနသူမ်ား ျမင္ပါက ၀ိုင္းၿပီး လက္ခုပ္ၾသဘာတီး ခ်ီးျမွင့္ၾကျခင္းပင္။ စာသင္ေနေသာ ဆရာမပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ရပ္ေပးရသည္ အထိ အတန္းထဲက ထြက္ကာ ၀ိုင္းၿပီး အားေပးၾက၏။ "အရူး၊ ဘာေၾကာင္တာလဲ" ဟု ေအာ္လည္း ေအာ္ၾက၏။ ျမန္မာ႔လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမား ကိုသန္းတိုးေအာင္တို႔ တုန္းက လက္ဖက္ရည္တိုက္ေၾကး အေပ်ာ္သေဘာမ်ိဳး တမင္ျဖတ္ခဲ႔ၾကသည္ဟု အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ဖတ္ခဲ႔ဖူးသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ တက္ေနသူမ်ားက ၾသဘာလမ္းကို သိေသာ္လည္း တစ္ခါမွ်မေရာက္ဖူးဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္း လာရွာသူမ်ား၊ ပထမႏွစ္မို႔ အေၾကာင္းမသိသူမ်ား ခမ်ာ ၾသဘာလမ္းကို ဘုမသိ၊ ဘမသိ ျဖတ္မိေသာအခါ လက္ခုပ္ၾသဘာ ခ်ီးျမွင့္ခံရေတာ႔၏။ "ျဖတ္သန္းသြားလာျခင္းမျပဳရန္ တားျမစ္ပါသည္" ဆိုသည္႔ ဆိုင္းဘုတ္ကို တစ္ခါတြင္ ျမင္ဖူးခဲ႔ေသာ္လည္း လမ္းအလယ္မွာမဟုတ္။ ေဘးေရာက္၍ တစ္ဖက္သို႔ လွည္႔ထားေသာအခါ အေၾကာင္းမသိသူမ်ားမွာ ခပ္တည္တည္ပင္ ျဖတ္ၾကေတာ႔၏။ တခ်ိဳ႕ကလည္း မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ကာ အေပၚကိုေမာ႔၊ လက္ေတြပင္ျပကာ ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲႏွင့္ လမ္းဆံုးေအာင္ ေလွ်ာက္၏။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ စေလွ်ာက္ရံုရွိေသး၊ လက္ခုပ္သံ မခံႏိုင္၍ လွည္႔ပင္ ေျပးရေလေတာ႔သည္။

ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ထိေတြ႕ခံစားေနရသည္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အဖို႔ကား "ၾသဘာလမ္း" ႏွင့္ပတ္သက္သည္႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္လာခဲ႔ေလေတာ႔သည္။

"ၾသဘာလမ္း"

ေျပာကာလြမ္းခ်င္ရဲ႕
ၾသဘာလမ္းရဲ႕အေၾကာင္းပါ။

စိမ္းစိုစုိျမက္ခင္းျပင္နဲ႔
ေဘးဘက္တစ္ခြင္အလွဆင္ထားပါလို႔
ျမင္ၾကသူမ်ားရႈမၿငီးစရာ။

စာသင္ေဆာင္ေလးခုၾကားက
အလွစုရာထီးတည္းလမ္းေပမို႔
' ျဖတ္သန္းသြားလာျခင္းမျပဳရ ' ဆိုင္းဘုတ္နဲ႔
(စက္မႈတကၠသိုလ္ရဲ႕)တစ္ခုတည္းေသာအလွေၾကာ္ျငာ
ေပ်ာ္စရာေတြကျပည္႕ကာလႊမ္း။

ပထမႏွစ္ေပမို႕
အစျဖစ္ကာမလည္ပတ္သူမ်ား
အေၾကာင္းမသိသူမို႕
ေက်ာင္းရွိရာအလည္လာသူမ်ားခမ်ာလည္း
ဆိုင္းဘုတ္ကစာမျမင္သာေအာင္တစ္ဖက္လွည္႕ထားတာေၾကာင့္
ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖတ္အကူးမွာျဖင့္
ျပည္႕က်ပ္ကာပူးေနတဲ႔စာသင္ေဆာင္ေလးခုဆီက
ေတးစုေတြသံၿပိဳင္ထုတ္ပါေတာ႔
လက္ခုပ္သံကတေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႕ညီညီညာ
လက္ေခါက္မႈတ္သံကတေသာင္းေသာင္းနဲ႕တရႊီရႊီျမည္ကာညံလွပါလို႕
ျဖတ္မိသူေခါင္းနားပန္းႀကီးကာ
ဘယ္လမ္းတာဘယ္လိုေလဆက္ရပါ႔မလဲရယ္လို႔
ပင္ပန္းကာတစ္ကိုယ္လံုးေခၽြးေတြလႊမ္းပါေတာ႔
အရွက္အမႈအခက္ပိုလို႔ေမာကာႏြမ္းၾကပါသတဲ႔
(ကဲ - အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕)
စက္မႈတကၠသိုလ္က ၾသဘာလမ္း ။ ။

ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)တို႔၊ ဆရာႏြမ္ဂ်ာသိုင္းတို႔ ေခတ္မွာ "ေႏြးေအး"တို႔၊ "ခ်စ္သူတို႔လမ္းကေလး"တို႔ ဆိုတာကို ၾကားခဲ႔ရဖူး၏။ ဆရာမ မစႏၵာကေတာ႔ ဂ်ီေဟာကို အမွတ္တရေရးဖြဲ႕ခဲ႔၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထက္မွာ ၾသဘာလမ္းသည္ အမွတ္တရျဖစ္ေနမွာ မလြဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၾသဘာလမ္းမွာ ျဖတ္ခဲ႔သူမ်ားကို အားရပါးရ လက္ခုပ္ၾသဘာတီး၊ အားေပးခဲ႔ၾက၏။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕ကား ၾသဘာလမ္းကို မသိဘဲႏွင့္ ျဖတ္သလို၊ သိလ်က္လည္း ျဖတ္ခဲ႔ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၾသဘာလက္ခုပ္တီးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾကရာမွ ထို ၾသဘာလမ္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ႏွလံုးသား၌ အစဥ္ထာ၀ရ တည္ေတာ႔၏။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ ၾသဘာလမ္းေၾကာင့္ လက္ခုပ္ထြက္တီးရန္ပင္ စာသင္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ရပ္ေပးခဲ႔ရ၏။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပင္မ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားက သစ္ပုပ္ပင္သည္ သူတို႔အတြက္ အမွတ္တရဟု ဆိုလွ်င္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ႔ ၾသဘာလမ္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္၏ အမွတ္တရပင္ ျဖစ္ေတာ႔၏။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ "ၾသဘာလမ္း"ကို ပိုင္ဆိုင္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ၾက၏။ ။

ဆူးသစ္
၂၁း၃၁နာရီ

၁၁.၃.၂၀၁၁