" မိုးရယ္၊ ၀ါဆိုရယ္၊ အလြမ္းရယ္၊ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရယ္ "

ဩဂုတ္လထဲက တစ္ရက္မွာ စင္ကာပူက ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ကြက္ထဲမွာ မိုးေတြ ညိဳ႕တက္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေန႕ခင္းလည္းက်ေရာ မိုးက မရြာဘဲ ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ မိုးက ဇူလိုင္လထဲမွာ သည္းႀကီးမည္းႀကီး တစ္ခါႏွစ္ခါ ရြာလိုက္ၿပီး ေနာက္ေတာ့ စင္ကာပူထံုးစံ ေနကျပန္ပူ ပါေတာ့တယ္။ မိုးကိုေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ အလုပ္ထဲက လူေတြအတြက္ေတာ့ အားေလ်ာ့စရာပါ။

ကၽြန္ေတာ္က ဒီမိုးက ဘာမိုးလဲ မသိဘူး။ မရြာဘဲ မည္းလာၿပီး လစ္ေျပးၿပီဆိုေတာ့ အလုပ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ခင္တဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္က အဲဒါ သမုဒယ ၀ါဆိုမိုးေလ ဆိုၿပီး ေနာက္ပါတယ္။ အားလံုးက ၀ိုင္းရယ္ၾကတာေပါ့။ သူေျပာတာ ဗညားဟန္ဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ ဆိုထားတဲ့ နာမည္ႀကီးသီခ်င္းကိုး။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ျမန္မာျပည္က မိုးနဲ႕ ၀ါဆိုလကို သတိရသြားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးသည္နဲ႕ ဖုန္းေျပာတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ကို ဖုန္းေခၚရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ မိုးသံေတြၾကားေနရတယ္။ ဒီႏွစ္ မိုးေကာင္းတယ္လို႕ အားလံုးေျပာၾကတယ္။ ေရေတြလည္း လွ်ံေနၿပီကိုး။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမိုးကိုလည္း ခ်စ္တယ္။ ဟိုးတုန္းက မိုးေတြရြာၿပီဆို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဖ်ာ္မယ္။ ေသာက္မယ္။ စာဖတ္မယ္။ စာေရးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ေရွ႕က ေျမာင္းမွာ မိုးေရေတြစီးေနတာကို ေငးမယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ါဆိုလမွာ ေမြးတာ။ ဒါေၾကာင့္မ်ား ၀ါဆိုလ မိုးေရေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကည္ႏူးေနမိ တာမ်ားလား။ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္ကရြတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၀ါဆို၀ါေခါင္ ေရေတြႀကီးလို႕ သေျပသီးမွည့္ ေကာက္စို႕ကြယ္ ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ဖ်ားကို ရံဖန္ရံခါ ေရာက္လာတတ္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိေန၊ရေနတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္။ အဲဒီသီခ်င္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားကို အလိုလို ေရာက္လာတတ္တယ္။

မိုးအံု႕ရင္၊ သစ္ရြက္ေလးေတြ ၿငိမ္ေနရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတိရေနမိတယ္။ ပုန္းညက္ပန္းေတြလည္း ပြင့္ေတာ့မယ္။ ၿပီးရင္ ေငြေရာင္အဆင္းရွိတဲ့ မိုးစက္မႈန္ေတြ က်ဲျဖန္႕ေတာ့မွာေလ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခန္း ျပဴတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ အိမ္ေရွ႕က ခေရပင္မွာ မိုးခိုဖို႕ ေရာက္လာၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို လွမ္းျမင္ရတယ္။ သူတို႕ မိုးခိုရင္း စကားေတြ ဖြဲ႕ေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ဳိးဆို ခေရပင္ ေျခရင္းမွာ စကားေျပာဖူးခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြလည္း ဒီလို ရာသီမ်ဳိးကို သတိရေနေတာ့မွာ။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲ ရွစ္ရပ္ရွစ္ခြင္ မိုးရိပ္ေတြ ဆင္လာမယ္။ မိုးေတြ ၿခိမ္းလာမယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုးေတြ ရြာလာမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ခ်စ္သူကို သတိရေနမိမယ္။ ျပဴတင္းေပါက္က ေငးေနရင္းမွာပဲ မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြ မ်က္ႏွာကိုလာစဥ္မယ္။ မိုးစက္ေလးေတြရဲ႕ အထိအေတြ႕။ ႏူးညံ့ေနမယ္။ ဒါ ေအးျမတဲ့ မိုးေလ။ ဒါေပမဲ့ မိုးစက္ေလးေတြ ငိုတာလား။ ခ်စ္သူကိုလြမ္းတဲ့သူက ငိုတာလား။ ဘယ္သူသိႏိုင္မလဲ။

တံစက္ၿမိတ္မွာ သစ္ခြပန္းေတြ ပြင့္ၿပီ။ မိုးနဲ႕အတူ ေငြစံပယ္ေတြလည္း လန္းလာၿပီ။ သစ္ခြေတြ ပန္ခဲ့သူကို သတိရတယ္။ စံပယ္ရံုေတြေဘးကေန တစ္ေယာက္ေသာသူကို သတိရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ၀ါဆိုရယ္၊ မိုးရယ္၊ အလြမ္းရယ္ အားလံုး အခ်ဳိးညီညီနဲ႕ ေပါင္းထားတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနမလားဘဲ။

ဒီလိုခံစားမႈေတြကို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ သြားျမင္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိတယ္။ သီခ်င္းေလးက ျမန္မာ ဆန္တယ္။ ေရးသူကလည္း ႏုိင္ျမန္မာ တဲ့။ ဆိုသူက မိုးသက္တင္။ မူရင္းက သူတစ္ေယာက္တည္း ဆိုတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ မိုးသက္တင္ႏွင့္ ေငြၾကယ္ပြင့္တို႕ ဆံုစည္းရာ ဆိုတဲ့ အေခြမွာ ေဟမာေန၀င္းနဲ႕ ျပန္တြဲ ဆိုထားပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုးေတြရြာေနတဲ့ ဒီရာသီ၊ ၿပီးေတာ့ ၀ါဆို၊ ၿပီးေတာ့ မိုးရာသီအတြက္ အၿမဲ ရွိေနတဲ့ ပန္းကေလးေတြ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ အဲဒီသီခ်င္းေလးကလည္း အၿမဲ ခိုနားေနေလရဲ႕။ ခံစားၾကည့္ပါဦး။

သားလတ္
၁၂း၂၃ နာရီ
၉.၈.၂၀၁၂

" ရင္ထဲထိတဲ့ အႏုပညာ "

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဩဂုတ္လ ၃ ရက္ေန႕ ညေနမွာ လုပ္ကြက္ကျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကို ဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ညီအစ္ကိုလို ေနခဲ့တဲ့ ညီေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ Message ၀င္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရံဖန္ရံခါ ကိစၥႀကီးငယ္ရွိမွ SMS လွမ္းပို႕၊ ဖုန္းေခၚနဲ႕ ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ သူ႕SMS က ဘာလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားမိတာပါပဲ။ သူက စင္ကာပူနဲ႕ အင္ဒိုနီးရွားကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္လုပ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနသူဆိုေတာ့ သူအားမွ ကၽြန္ေတာ့္ဆီဆက္သြယ္တာ။ ဘာအေရးႀကီးကိစၥမ်ားရွိလဲ ဆိုၿပီး ယူနီေဖာင္းလဲရင္းနဲ႕ကို သူ႕ Message ကို ဖတ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ သူေရးထားတာက ဒီလိုပါ။

" ကိုႀကီး၊ သဇင္မဂၢဇင္းမွာပါတဲ႕ ကိုႀကီးရဲ႕ ' ကၽြန္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕အိပ္မက္ ' ဆိုတဲ့ကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာဟာ Jurong Island မွာ ကိုႀကီးေလာက္ မၾကာေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္လုပ္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အာရံုကို လႈပ္ႏႈိးလိုက္သလို ျပန္ၿပီးေအာက္ေမ့သတိတရ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အခုေတာ့ လူေတြဟာ ကၽြန္းေပၚမွာလုပ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ခံစားနားလည္ ေနေလာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သားနဲ႕သမီးကို ဖတ္ၿပီး ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲၿပီး ငိုေတာ့မတတ္ ခံစားခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု သူတို႕တစ္ေတြဟာ စင္ကာပူက ကၽြန္းေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ဘ၀ကို နားလည္ သေဘာေပါက္သြားၾကတယ္ေလ။

အားေပးေနပါတယ္ ကိုႀကီး "

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ သူ႕ရဲ႕ Message ကို ဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာကို သူတို႕ဖတ္မိလို႕ ၾကည္ႏူးတယ္ဆိုတဲ့စိတ္ထက္ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ Message ကို သူတို႕ ရသြားတယ္ဆိုတာရယ္၊ သူတင္မဟုတ္၊ သူ႕ကေလးေတြပါ ကဗ်ာအေပၚမွာ နစ္၀င္ခံစားသြားတယ္ဆိုတာ သိရလို႕ပါ။

အႏုပညာဖန္တီးသူတို႕ရဲ႕ ထံုးစံ၊ သူမ်ားက ကိုယ္ဖန္တီးထားတာကို ျပန္ေျပာရင္ ကိုယ္လည္း တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္မိပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာကို တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာက ဒီလိုပါ။

"ကၽြန္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္"

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္အေမ

' စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ

ေထာင္က်တာနဲ႕ အတူတူပါ ' တဲ့

'ေထာင္ေတာင္ ရိုးရိုးေထာင္မဟုတ္

အလုပ္ၾကမ္းနဲ႕ ေထာင္က်တာ' တဲ့ အေမ။

အဲဒီစကားကို ထပ္ေလာင္း

သားကေပါင္းၿပီးေတာင္ ေျပာခ်င္ပါတယ္

စင္ကာပူအလုပ္ဆိုတာ အလုပ္ၾကမ္းနဲ႕ေထာင္သာမဟုတ္

ကံဆိုးရင္ ကၽြန္းပါက်

ဒုကၡလွလွ ေရာက္တာပါအေမ။

Jurong Island တဲ့

သူတို႕ေျပာတဲ့ကၽြန္း

လူလုပ္လို႕ထြန္းလာတာေလ

အဲဒီမွာ သားဘ၀ရွိပါတယ္ အေမ။

ကြင္းျပင္ထီးတည္း

စက္ယႏၱရားႀကီးေတြ မျမင္ခ်င္အဆံုး

အရိပ္မရွိ မီးလိုပူလို႕ ဟဲလ္မက္သံုးေတာင္

ေနေလာင္ခံရတဲ့ မ်က္ႏွာ

Safety မ်က္မွန္နဲ႕ ဟဲလ္မက္ေမးသိုင္းႀကိဳးေနရာသာ ကြက္ၿပီးျဖဴလို႕

မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ညိဳမည္းစြဲ

အဲဒါ-ကၽြန္းေပၚက သားဘ၀ နည္းနည္းပါ အေမ။

မိုးရြာရင္ ရြာတဲ့အခ်ိန္နား

လွ်ပ္စီးလက္ရင္ အလံတင္လို႕ အလံတင္ခ်ိန္နား

ဒီလိုနဲ႕ အလံတင္ခ်ိန္၊ မိုးရြာခ်ိန္ေလးေမွ်ာ္ရင္း

အျပင္မွာ မိုးမရြာ၊ လွ်ပ္မလက္၊ အလံမတင္

ကိုယ့္မာနအလံ ကိုယ့္ဘာသာတင္ရင္း

ရင္ထဲမွာပဲ မိုးရြာ၊ လွ်ပ္အစင္းစင္းလက္လို႕

ေနပူထဲ ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ေန႕ေတြ နည္းမွမနည္းဘဲ အေမ။

တကယ္ေတာ့ အေမရယ္......

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္းေပ်ာ္မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္းသားတစ္ေယာက္ပါ။

မေပ်ာ္ေပမယ့္ ေပ်ာ္သလိုေနရတဲ့ ေနရာ

မခ်စ္ေပမယ့္ ခ်စ္သလိုေနရတဲ့ေနရာ

ကၽြန္းသာသာ ျဖစ္ေနတဲ့ၿမိဳ႕

သူ႕ေဘးမွာ ကၽြန္းေတြက ဟိုတစ္စို႕ ဒီတစ္စို႕

အဲဒီမွာ ႏိုင္ငံစံုက သားတို႕လို လူတခ်ဳိ႕ အလုပ္လာလုပ္ၾက

ဒါေပမဲ့....

အဲဒီၿမိဳ႕က ဘာမွ မေျပာပေလာက္ပါဘူး အေမ။

Can or Can not ႏွစ္လံုးတတ္ရင္

လုပ္ႏိုင္တာ မလုပ္ႏိုင္တာ အကုန္ျပတ္တဲ့ၿမိဳ႕.....

Already ေတာင္မဟုတ္ Ready လို႕ ၿဖီးရင္

လုပ္ထားသမွ် အကုန္ၿပီးတဲ့ၿမိဳ႕....

How are you? လို႕ ေမးရင္ Fine လို႕မေျဖ

Good လို႕ ေျဖတဲ့ဲၿမိဳ႕........

အေခ်ာင္ခိုတဲ့သူကို အလီဘာဘာလို႕ သံုးတဲ့ၿမိဳ႕......

ဘာလုပ္လုပ္ Queue ရတဲ့ၿမိဳ႕.....

Queue သာ Queue တယ္

သူတို႕ခ်င္း Neglect လုပ္တဲ့ၿမိဳ႕........

ေရႊေတြရဲ႕'လား'နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ ' Lah '

ဘယ္လားက ေစာတယ္မသိေပမယ့္

စကားေျပာရင္း လားခ်င္ရင္ လားတဲ့ၿမိဳ႕......

စည္းကမ္းရွိမလိုလိုနဲ႕

စည္းကမး္ ရွိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ၿမိဳ႕......

အလုပ္တကယ္ႀကိဳးစားသေယာင္နဲ႕

အလီဘာဘာေတြ မ်ားတဲ့ၿမိဳ႕.......

ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ေတြ

အားလံုးနီးပါး မ်က္မွန္တပ္တဲ့ၿမိဳ႕......

ျခေသၤ့ကို ငါးခႏၶာေပါင္းထားတဲ့ ကိုယ္လံုးနဲ႕အရုပ္ေတြ ေပါတဲ့ၿမိဳ႕.....

အဲဒီၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ

ပင္လယ္လမ္းကို ျဖတ္သန္း

ကၽြန္းေျမမွာ သားလမ္းသလားခဲ့တာ ေန႕စဥ္လိုေပါ့ အေမ။

ေငြေစ်းဘယ္ေလာက္ေပါက္လဲ အက်အတက္ညွိရတာနဲ႕

သိၾကားမင္း အက်အတက္လည္း မသိ

သႀကၤန္ကို ရင္မွာ မၿငိႏိုင္

အိမ္ကို ေငြပို႕ဖို႕ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ငိုင္ေတြေမာ

ဒါေပမဲ့...

သားက- ထိုင္ေနေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး အေမ။

ေခၽြးေတြက နဖူးကေန က်ခ်င္ရာက်

မိုးမလင္းခင္က စတဲ့ဘ၀

မိုးခ်ဳပ္ေတာင္နားဖို႕ မက်ိန္းေသတဲ့ဘ၀

ၾကယ္သီးျပဳတ္ကို အပ္နဲ႕ခ်ဳပ္ရင္ အေမ့ကို သတိရ

ေနပူထဲမွာ လမ္းေတြေလွ်ာက္ရင္ အေဖ့ကို တမ္းတ

စံုတြဲေတြေတြ႕ရင္ ခ်စ္သူကို လြမ္းရ

ေဘာလံုးပြဲေတြၾကည့္ရင္ ညီအစ္ကိုေတြကို ေမ့မရ

မိုးေတြသည္းရင္ ျမန္မာျပည္ကို မွန္းဆ

ဒီလိုနဲ႕ ဘ၀ဘ၀ဆိုတာကို ႀကိတ္မွိတ္ျဖတ္သန္း

ကၽြန္းသားတစ္ေယာက္ လြမ္းခန္းက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေပါ့ အေမ။

' အိပ္မက္ထဲက ရထားႀကီး ' ဆိုတဲ့

ကိုငွက္ရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အၿမဲနားေထာင္

( ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းထဲကလို)

ကေလးဘ၀ကို ျမင္ေယာင္ရင္း မဆံုးတဲ့ခရီး

ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးမွန္းမသိတဲ့ ဘ၀ကို အေတြးခက္

ဒီလိုနဲ႕........

ေခၽြးစက္မ်ားနဲ႕ ေပ်ာ္ျခင္း၊ မေပ်ာ္ျခင္း မရွိတဲ့

ခရီးသြားရဲ႕ ေန႕ညမ်ားစြာ

တစ္လတစ္လထြက္လာတဲ့ လစာၾကားမွာ ရွင္သန္

မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ ဒီကၽြန္းသားတစ္ေယာက္ေတာ့

ကၽြန္းကလြတ္ေျမာက္ေရးကို ေမွ်ာ္မက္ရင္း

အိပ္မက္ေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေလွ်ာက္ေနပါဦးမယ္ အေမရယ္။ ။

သားလတ္

၁၈.၆.၂၀၀၉

( စင္ကာပူႏိုင္ငံထုတ္ သဇင္မဂၢဇင္း၊၂၀၁၂ ဧၿပီလ တြင္ ေဖာ္ျပခံရေသာ ကဗ်ာ ျဖစ္ပါသည္။ )

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ လူေတြက ေငြရတာပဲ ျမင္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စင္ကာပူဆိုရင္ တုိက္ႀကီးေတြ၊ အေဆာက္အအံု လွလွေတြပဲ ျမင္ေနေတာ့တာ။ ဘ၀ေတြ ဘယ္လို ရုန္းကန္ေနၾကတယ္ဆိုတာ မသိၾကပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ကလူေတြ ေျပာတာနားေထာင္ရရင္ အားရင္ သြားပါလား စင္ကာပူကို ဆုိတာခ်ည္းပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ အခုခ်ျပထားတာ စင္ကာပူဆိုၿပီး စင္ကာပူရဲ႕ ပတ္လည္က ကၽြန္းေတြမွာလုပ္ေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ပါ။ အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ပညာတတ္ေတြပါ အဲဒီမွာ ရွိၾကပါတယ္။ သူတို႕လည္း အတူတူပါပဲ။ ေငြဆိုတာ တစ္ခုကို ရဖို႕ ရုန္းကန္ေနၾကတာပါ။ ေငြရတာ နည္းတဲ့သူနဲ႕ မ်ားတဲ့သူ၊ အဲဒါပဲ ကြာတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္လုပ္တဲ့ကၽြန္းေတြကို တခ်ဳိ႕ စလံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြဆို သိေတာင္မသိပါဘူး။ နာမည္ကိုေတာင္ မၾကားဖူးတာပါ။ သူတို႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ Main Land လို႕ေခၚတဲ့ စင္ကာပူၿမိဳ႕၊ စင္ကာပူကၽြန္းေပၚမွာပဲ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာကိုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကၽြန္းေတြကေတာ့ သစ္ရိပ္နည္းပါတယ္။ Project စရင္ သဲကြင္းခ်ည္း ထီးတည္းပါ။ ေနက Main Land နဲ႕ ကြာပါတယ္။ ပင္လယ္နားကပ္ေနေတာ့ ေရေငြ႕ရိုက္ပါတယ္။ ပူလြန္းေတာ့ အသားေတြက တင္းတိပ္ေတြလို ၾကာရင္ မည္းတက္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္းေပၚမွာလုပ္ရင္ မ်က္ႏွာတို႕၊ ဘာတို႕ ကာတဲ့ အ၀တ္ေတြ၊ ဘာေတြ ေဆာင္ရပါတယ္။

ကၽြန္းေပၚကို သြားရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ မနက္ဆိုလည္း သူမ်ားထက္ေစာထရတာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြက္ကေတာ့ မိုးဟာ တကယ့္ကယ္တင္ရွင္ပါ။ လွ်ပ္စီးလက္ရင္ နားရပါတယ္။ အလံအနီေရာင္ တင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေျပာေျပာမေျပာေျပာ၊ အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ မိုးရြာခ်ိန္၊ အလံတင္ခ်ိန္ ေမွ်ာ္ပါတယ္။ နားရတာကိုး။ မိုးမရြာ၊ လွ်ပ္စီးမလက္ေတာ့လည္း ေငြရဖို႕လုပ္ရဦးမယ္ ဆိုတဲ့အသိနဲ႕၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ ကိုယ့္မာနေလး ကိုယ့္ဘာသာ ရိုက္သြင္းၿပီး ငါကြ ရွာထားဆိုၿပီး လုပ္ေနရတာပါပဲ။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္၊ က်န္တဲ့လူေတြ အတြက္ကိုး။

ဒီကဗ်ာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေပးခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရတဲ့ ခံစားမႈ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြရဲ႕ တျခားႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အေနအထား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနာက္မွာ ရွိေနသူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ စရိုက္ေတြကို သိေစခ်င္မႈ၊ အေ၀းေရာက္ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရင္ထဲမွာ အိမ္ကို ဘယ္ေလာက္လြမ္းေနရလဲ ဆိုတာေတြ စံုေနတာပါပဲ။

ဒီကဗ်ာကို စေရးေတာ့ ျမန္မာျပည္က မဂၢဇင္းတုိက္ တစ္တိုက္ကို ပို႕ဖို႕ပါ။ ဒါေပမဲ့ စင္ကာပူကလူေတြကို ပိုခံစားေစခ်င္တာေၾကာင့္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕လည္း ခံစားခ်က္ခ်င္း တူမယ္ထင္လို႕ရယ္ စင္ကာပူမွာပဲ ထုတ္တဲ့ သဇင္မဂၢဇင္းကိုပဲ ပို႕ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ စာမူခ မေပးပါဘူး။ မဂၢဇင္းႏွစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ရပါတယ္။ ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာနဲ႕ စာေပေလာကထဲ စေရာက္ခဲ့သူဆိုေတာ့ အဲဒါေတြက အပရိကပါ။

အခု ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာကို တကယ္ခံစားလို႕ ရတဲ့ လူမ်ဳိးဆီက အသံကို ျပန္ၾကားရတာက စာမူခ ေဒၚလာေပါင္း မ်ားစြာ ရတာလို အဖိုးတန္ပါတယ္။ ထပ္ၿပီး တန္ဖိုးရွိတာက အဲဒီညီေလး သူ႕သားသမီးေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာကို ရွင္းျပခဲ့တာပါ။ ၾကည့္ပါဦး။ သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ ႏူးည့ံတဲ့ ႏွလံုးသားမွာ သူ႕အေဖလို စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ခံစားနားလည္တတ္သြားပါၿပီ။ သူတို႕က ဒီမွာ ပညာသင္ေနတာကိုး။

ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူတို႕ဒီမွာ ႀကီးျပင္းလာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ထက္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ တစ္ေနရာမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏုိင္ငံအတြက္ အက်ဳိးမ်ားစြာ ျဖစ္ထြန္းမယ့္အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္ေနရာမွာ သူတို႕ႏွလံုးသားေတြ လန္းဆန္းရွင္သန္ရင္း အလုပ္ေတြ ပိုလုပ္ႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ႏုိင္ငံျခားဆိုတိုင္း သူတို႕ရင္ထဲမွာ အထင္မႀကီးမိဖို႕ သူတို႕သိတတ္မယ္လို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ သူတို႕ ဒီမွာပညာသင္ေနတာ သူတို႕အတြက္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒါ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအတြက္ ပဲလို႕ သူတို႕ သိလာလိမ့္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္မိတယ္။

ဒီကဗ်ာကေနတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ျမန္မာျပည္ကလူေတြ ႏိုင္ငံျခားမွာ ထြက္အလုပ္လုပ္ေနတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံ ထိထိမိမိ မတိုးတက္ေသးလို႕ ဒီလုိလုပ္ေနရပါလား ဆိုတာကိုေတာ့ သူတို႕ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္မွာ ေကာင္းေကာင္းနားလည္လာလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပးႏိုင္တဲ့ အႏုပညာစြမ္းအားနဲ႕ လူေတြကို ေပးဆပ္ေနခ်င္ေသးတယ္။ မေသခင္ အထိေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ တင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ' ေဖေဖာ္၀ါရီ ဆယ့္သံုးဖြား ' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါ။

အဲဒီကဗ်ာကို ပို႕စ္တင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့ဂါ ဆရာ၀န္ ကိုဟန္ၾကည္က သူစာသင္ေပးေနတဲ့ ကေလးေတြကို အဲဒီကဗ်ာကို ရြတ္ျပတယ္လို႕ မွတ္ခ်က္လာေရးသြားပါတယ္။ အမ်ဳိးသားေရး တာ၀န္ကို ႏိုင္သေလာက္ ထမ္းျခင္းပါတဲ့။ သူတာ၀န္ေက်သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းေျမာက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာ ဖန္တီးသူပါ။ သူတို႕က ခံစားသူပါ။ ဖန္တီးသူရဲ႕ အႏုပညာပစၥည္းကို ခံစားတန္ဖိုးထားတတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို အႏုပညာ ဖန္တီးသူေတြ ဖန္တီးရက်ဳိး နပ္ၿပီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ေတြးပါတယ္။ အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြကတစ္ဆင့္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ သူတို႕ လက္ခံသင့္တဲ့ အရာေတြကို သူတို႕ကို ေျပာျပမယ့္ လူေတြကတစ္ဆင့္ ရသြားၾကမယ္လို႕။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာကို တစ္ဆင့္ျပန္ေျပာေပး သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ေန မိတာပါပဲ။

ရင္ထဲမွာ ခံစားထိမိလာတဲ့အခါ အႏုပညာဟာ အလိုလုိ ျဖစ္တည္လာတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ခံစားမယ့္သူေတြကို မွ်ေ၀ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို ထိထိမိမိ ၀င္လာတဲ့ ခံစားမႈေတြရွိတိုင္း အားလံုးကို အႏုပညာ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ အႏုပညာေတြကို ခံစားသူေတြ ကလည္း ထိထိမိမိ ခံစားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္မိတာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕က တစ္ဆင့္ ထပ္ဆင့္မွ်ေ၀တဲ့အခါ ပိုလို႕ေတာင္ ၾကည္ႏူးရပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ အႏုပညာဆိုတာ ခံစားရင္းနဲ႕ မွ်ေ၀ေပးတဲ့အခါ လူေတြရဲ႕ ရင္ထဲကို ထိုးေဖာက္ၿပီး အဲဒီကေန တစ္ဆင့္ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ရသြားရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားထင္ျမင္ေနမိေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။ ။

ဆူးသစ္
၁၃း၂၉ နာရီ
၅.၈.၂၀၁၂

" Facebook ႀကီးက ေဟာေသာတရားမ်ား "

ကၽြန္ေတာ္ Facebook စသံုးတာ မၾကာေသးပါဘူး။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ စၿပီး ၀င္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္သံုးျဖစ္တာက ၂၀၁၁ ေရာက္မွပါ။ စသံုးေတာ့ ဘာေတြခံစားရလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မေတြ႕တာၾကာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေတြ႕ရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လိုက္ရွာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စာမ်က္ႏွာမွာ ျပန္ၿပီး စလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႕ ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ Facebook ထဲမွာ သူတို႕ရွယ္တဲ့ သတင္းအစအနေတြ လိုက္ဖတ္ရင္း အဲဒါေလးေတြလည္း ႀကိဳက္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ သိပ္သေဘာမေတြ႕တာေတြလည္း Facebook မွာ ရွိလာပါတယ္။ ခက္တာက ကိုယ္က ခင္လို႕ ဖိတ္ထားၿပီးမွ ကိုယ္ခင္တဲ့သူေၾကာင့္ ကိုယ့္စာမ်က္ႏွာမွာ ေပါက္ ကရေတြ ေတြ႕ရတဲ့ အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အျပစ္ဖို႕ေနရေတာ့တာပါပဲ။

တခ်ဳိ႕လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္နားမလည္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ရာ ရာခိုင္ႏႈန္း ျပည့္၀သူ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ သိၿပီးသားပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႕တင္ထားတာေတြ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္နဲ႕မတည့္လို႕ ထင္ပါရဲ႕။ ႀကိတ္မွိတ္ သည္းခံၿပီးသာ ေနရပါေတာ့တယ္။ Facebook က ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္းခံျခင္းတရားေတြ ပိုမို ရင့္က်က္လာဖို႕ သင္ေပးခဲ့သလိုပါ။

ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းမ်ား အဲဒီလို ခံစားေနရ တာလား။ တျခားသူေတြရဲ႕ သေဘာထားကေရာ ဘယ္လုိရွိေနမလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သိခ်င္တဲ့ အေျဖပါ။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိတဲ့ အႏုပညာ ဓာတ္အခံက ကၽြန္ေတာ့္ကို တြန္းလႊတ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒီလို ေျပာသင့္ၿပီဆိုၿပီး တြန္းအားေပးလာပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ Facebook နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ေျပာခ်င္တာေတြကို ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္ ဖန္တီးၿပီး ေျပာခဲ့ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ နာမည္က ' သာဂိ ' ပါ။ သူနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး Facebook မွာ ျဖစ္ေနတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တာေတြက " ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အင္တာနက္အလန္းမ်ား " ဆိုၿပီး စခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလို ေျပာေနရင္းကေန ထပ္ေျပာစရာေတြ ရလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကို "ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အင္တာနက္အလန္းမ်ား" (၂) ဆိုၿပီး ထပ္တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အရင္တုန္းက (၁) ေတြ၊ (၂) ေတြ ေရးဖို႕ အစီအစဥ္မရွိလို႕စေရးကတည္းက (၁) ေတာင္ မတပ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႕တျခား ေျပာစရာေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဘာေတြမ်ား ေျပာေနၾကလို႕လဲ။ ဒီ Facebook ႀကီးထဲမွာ လူေတြက သူတို႕အေၾကာင္းကို မေမးဘဲ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာလုပ္ေနတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူနဲ႕ ရွိေနတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာစားေနတယ္။ ဘယ္ေန႕မွာ ဘာလုပ္ၾကမယ္။ စံုေနတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ Facebook ရဲ႕ ဖန္တီးသူက သူနဲ႕သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အတူရွိေနဖို႕ အတြက္ စဖန္တီးခဲ့တာလို႕ ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ သံုးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ႀကိဳက္လြန္းလို႕ သူ႕လုိမဟုတ္ဘဲ သူ႕ထက္က်ယ္ျပန္႕စြာ သံုးလို႕ရပါတယ္။ သံုးသူရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကိုး။ ဒါေပမဲ့ အက်ဳိးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျဖစ္ဖို႕က်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေလာက္မ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာမ်ဳိးမွာ မူတည္ေနမယ္ ထင္ပါတယ္။

သုံးတဲ့သူက သတင္းရွာဖတ္ေနတာလား။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ ဗဟုသုတ မွ်ေ၀ေနတာလား။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အထင္ အမွန္အတိုင္း သံုးသပ္ရရင္ Facebook သံုးသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာမည္ႀကီးခ်င္၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားေအာင္ လုပ္ခ်င္သူမ်ားတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ အရင္ဦးဆံုးက ကိုယ့္နာမည္ကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိေစခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုယ္တိုင္သတိမထားမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ အမွားအယြင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တက္လာတာကို ဒီဘက္ေခတ္မွာ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႕က လာသမွ်လူ အကုန္လက္ခံပါတယ္။ ျမင္ဖူးတာ၊ မျမင္ဖူးတာ၊ သိတာ၊ မသိတာ မစဥ္းစားဘူး။ ကိုယ့္ကို လာၿပီး Add တာနဲ႕ကို အားပါးတရ လက္ခံပါတယ္။ သူ႕ကို လူသိေစခ်င္တာကိုး။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္မွာ လက္ခံမိတ္ဖဲြ႕ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရွိၿပီဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရ သူငယ္ခ်င္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲက အေရးမႀကီးပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ ဆိုတာကသာ အေရးအႀကီးဆံုးပါ။

ဒါနဲ႕ပတ္သက္လို႕ အခုတေလာ တခ်ဳိ႕အြန္လိုင္းမွာ၊ Facebookမွာ ဓာတ္ပံုေတြ တင္ခ်င္တိုင္းတင္ၿပီး လူတကာကို ျမင္ေအာင္ျပေနသူေတြထဲက တခ်ဳိ႕ရဲ႕ပံုေတြကို လူမဆန္တဲ့လူတခ်ဳိ႕က အဲဒီ Facebook ကပံုေတြယူၿပီး ႏွမသားခ်င္းမစာမနာ ေပါက္ကရ ေခါင္းစဥ္ေတြ တပ္ၿပီး လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ေနတာကို ေတြ႕လာရပါတယ္။ လုပ္တဲ့သူက အျပစ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြ အားလံုး သူမ်ားသိေအာင္ တင္ေနသူေတြမွာလည္း အားနည္းခ်က္ရွိပါတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။

ကိုယ္နဲ႕ခင္သူေတြ သိရင္ေတာ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဘာလို႕ ေလာဘေတြ ႀကီးေနတာလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလို႕ကို မရပါဘူး။ နာမည္ႀကီးခ်င္တာလား။ ထင္ေပၚခ်င္တာလား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ပဲထိတာပါပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ Facebook မွာ ဓာတ္ပံုေတြ တင္ေနတာ ကိုယ့္ပံုေတြကို ကိုယ့္မိသားစု၀င္ေတြေတာင္ အားလံုး ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ၿပီးပါရဲ႕လား ဆိုတာ ျပန္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ေသြးရင္းသားရင္းေတြေတာင္ အဲဒီလုိ မၾကည့္ရ၊ မျမင္ရေသးဘဲ တစ္ကမၻာ လံုးက ျမင္ေအာင္တင္ေနတာ ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိးေတြသာ ျဖစ္လာဖို႕ပဲ ရွိမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုေတြကို ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြသာ ျမင္ရံု မွ်ေ၀ သင့္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဗြီဒီယိုဖိုင္လ္ အတိုေလး တစ္ကားၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူသြားတဲ့ေနရာ တိုင္းမွာ သူ႕ကိုလူေတြက နာမည္ပါသိၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ သူေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ဩၿပီး ေနာက္ဆံုး စိတ္ဓာတ္က် ခံစားသြားရတာကိုျပထားတာပါ။ သူက Facebook သံုးတာကိုး။ သံုးတာက သံုးပါ။ တစ္ကမၻာလံုး သိစရာမွမလိုတာဗ်ာ။ လူဆိုတာ နာမည္ႀကီးလာရင္ နာမည္ႀကီးလာတာနဲ႕အမွ် ဘယ္ေလာက္ဒုကၡခံရလဲ ဆုိတာ သိမွမသိၾကဘဲကိုး။ Celebrity ေတြ သြားအထင္ႀကီးၿပီး သူတို႕လို သြားလုပ္လို႕ကေတာ့ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္တာထက္ေတာင္ ဆိုးလိမ့္ဦးမယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါက Facebook ကေန ကိုယ္နာမည္ႀကီးေအာင္ လုပ္ရင္း ျပန္ထိတတ္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ေပးတာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက Facebook မွာ တင္တဲ့ Status ေတြပါ။ ကိုယ့္စိတ္ထဲခံစားလို႕ ရတဲ့အတိုင္း တင္လို႕ရေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲဆိုတာကို မွ်ေ၀လို႕ ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးသိၾကတဲ့ အတိုင္း လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြ ဆိုေတာ့ အားလံုးဟာ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ အလ်ဥ္း ကင္းမဲ့လို႕ ေရးခ်င္တာ ေရးၾကပါေတာ့တယ္။

လူမ်ဳိးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး သံုးေနၾကတဲ့အခါ အားလံုးဟာ ကိုယ့္လူမ်ဳိး၊ ကိုယ့္ဘာသာကို နည္းနည္းမွကို ထိခို္က္မခံႏိုင္ေအာင္ဘဲ ေရးၾက၊ လက္တုန္႕ျပန္ၾကနဲ႕ Facebook ဟာ အသံုးျပဳသူအားလံုးရဲ႕ အသံုးခ်ခံ လက္နက္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ်ားဘာသာကို မေစာ္ကားပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်က္ႏွာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္ရိုက္ေျပာသလိုနဲ႕ ဘာသာကို ေစာ္ကားလာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္လို Facebook သံုးေနသူေတြလည္း တျခားဘာသာကို မေစာ္ကားသင့္ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ လူတိုင္းကေတာ့ ကိုယ့္သာသာ၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိး ေကာင္းတယ္ထင္တဲ့ သူခ်ည္းပါပဲ။ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့ဗ်ာ။

တစ္ခါတစ္ခါ ျပင္ပက ကိစၥေတြေပၚ မူတည္ၿပီး Facebook ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာထက္မွာ ထခ်ၾကပါတယ္။ မွတ္ခ်က္ေတြထဲမွာ အယုတၱ၊ အနတၱေတြ စီေနေအာင္ ေရးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး အက်ည္းတန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ Facebook ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပ်က္မိျပန္ပါေရာ။ အျပင္မွာေတာင္ မဆဲရဲတာေတြကို ပညာတတ္ေတြေရာ၊ မတတ္တာေတြေရာ ဆဲေနၾကတာ အားရပါးရမို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း " ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အင္တာနက္ အလန္းမ်ား " (၃) [သို႕မဟုတ္] "သာဂိေျပာေသာ Fuck You" ဆိုတဲ့ စာကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ သာဂိနဲ႕ တင္လႊတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

မယံုမရွိပါနဲ႕။ တခ်ဳိ႕မိန္းကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား သံုးတဲ့စကား ထက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကမ္းတာမ်ဳိးကို မွတ္ခ်က္ထဲမွာ အားပါးတရ ေရးေနၾကတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ ဖူးပါတယ္။ မသိခင္ကေတာ့ ေကာင္းတိေကာင္းရဲ႕နဲ႕။ အေၾကာင္းတကယ္သိလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ရွက္ေပမယ့္ သူတို႕က မရွက္သူေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒါကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မသိမသာ ခြာထုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကိုလည္း အဲဒီလိုလူေတြ ရွိလာရင္ ဘာမွ် စဥ္းစားမေနနဲ႕၊ Unfriend သာ လုပ္ပစ္ပါလို႕ မွာထားပါတယ္။ သူတို႕ေၾကာင့္ Mutual Friend ဆိုၿပီး တစ္ဖက္မွာ သြားေပၚႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ပါ သိကၡာက်ေတာ့မွာကိုး။ တကယ္ကို ေျပာသင့္၊ မေျပာသင့္၊ ေရးသင့္၊ မေရးသင့္တာေတြကို ေရးတာပါဗ်ာ။ လင္မယား သံုးတဲ့အသံုးတို႕၊ သမီးရည္းစား သံုးတာတို႕ကို Facebook မွာ ေပၚတင္ႀကီးေတြ ခ်ျပေနတာ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားလံုးေတြဆိုေတာ္ေသးတာေပါ့။ သူတို႕သံုးတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေယာက်ာ္းေလး အခ်င္းခ်င္းေတာင္ လူေရွ႕သူေရွ႕ မေျပာရဲတာမ်ဳိးကို တည့္ေတြခ်ည္း Facebook မွာ လႊတ္ေနေတာ့တာ။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္က အစျဖတ္မွပဲ ေအးသြားပါေလေရာ။ အဲဒါမ်ဳိးေတြလည္း Facebook ႀကီးက ေျပာျပတတ္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လုိ Facebook သံုးေနသူေတြကေရာ ဘယ္လိုခံစားေနရလဲ ဆုိတာကို သိခ်င္ပါတယ္လို႕။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ သာဂိရဲ႕ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေပၚျပဴလာအျဖစ္ဆံုး ပို႕စ္ေတြထဲမွာ ပါလာခဲ့တာက သက္ေသျဖစ္လို႕လာပါေတာ့တယ္။ ဆိုလိုတာက က်န္တဲ့သူေတြမွာလည္း တူညီတဲ့ အျမင္ေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ဒီပို႕စ္ကို လာဖတ္တဲ့သူေတြရဲ႕ အျမင္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သိႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါလည္း Facebook ႀကီးကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွန္တရား အတြက္ ေဟာခဲ့တဲ့တရားေတြလို႕ေတာင္ ဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက Facebook မွာ ကိုယ္သာ ေတာ္တယ္၊ တတ္တယ္ လို႕ အထင္ေရာက္ၿပီး သူမ်ားအေတြး၊ သူမ်ားကဗ်ာ၊ သူမ်ားစာေတြကို ခိုးကူးၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႕ ကိုယ့္စာ၊ ကိုယ့္အေတြးလုပ္ သူေတြကို ေတြ႕ရတာပါပဲ။ သူမ်ားစာယူသံုးတယ္။ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဘာအညႊန္းမွ မပါဘူး။ ကိုယ့္စာလိုလို လုပ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကို Facebook သံုးတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႕ရဲ႕ Status မွာ တင္ထားတယ္။ သူက သူ႕အေတြးလို လုပ္တင္ထားတာ။ Like ထားတာ တစ္ပံုႀကီးပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို တျခား တစ္ေယာက္က ေရးသူ မသိလို႔ပါ ဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႕ Facebook မွာ တင္ထားျပန္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား Like ထားျပန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ေတြ႕ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ခ်က္မွာ ၀င္ေရး ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ျပန္ၿပီး ရွယ္ရပါေတာ့တယ္။ အဓိကက ကၽြန္ေတာ္က ဘေလာ့မွာသာ စာတင္ၿပီး Facebook ရဲ႕ Notes မွာ ျပန္မတင္ျဖစ္တာပါ။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စဥ္းစားပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အက်င့္ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး နိမ့္က်လာပါလားလို႕။ Facebook ထဲမွာ လူမျမင္ရဘူးဆိုၿပီး စာခိုးပါတယ္။ အေတြးအေခၚေတြ ခိုးပါတယ္။ မူလပိုင္ရွင္ဆိုသူေတြကို အေလးမထားပါဘူး။ Like ဆိုတာေတြကို ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္နာမည္ႀကီးဖို႕ တစ္ခုတည္းနဲ႕ သူမ်ားရဲ႕ အႏုပညာပစၥည္းကို ခိုးယူၾကပါေတာ့တယ္။ သူတို႕မ်က္ႏွာေတြေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ရွိမေနပါဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိလို႕ေနပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုမပါဘဲ လာ Add ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မခံပါဘူး။ သူ႕ဘာသာ ဘာႀကီးျဖစ္ေနေနပါ။ ဓာတ္ပံုပါခဲ့ရင္ေရာလို႕ ဆိုခဲ့ရင္လည္း လက္ခံခ်င္မွ လက္ခံပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က လက္ခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ ယံုၾကည္မႈမ်ဳိး ရွိမေနရင္ ဘယ္သူမွ် လက္မခံပါဘူး။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ခ်ထားတဲ့ စည္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္းပဲ လိုတာပါ။ မလိုအပ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Facebook ထဲမွာ လူမ်ားေနၿပီး အဲဒီလူေတြ မေကာင္းတာမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္မလိုလားလို႕ပါဘဲ။

ၿပီးေတာ့ ရွယ္( Share )တဲ့ကိစၥပါ။ ေကာင္းပါတယ္။ ရွယ္ပါ။ မရွယ္နဲ႕လို႕ မဆိုလိုပါဘူး။ ကိုယ့္လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႕ ကိုယ္ကိုး။ ဒါေပမဲ့ေပါ့ဗ်ာ။ လည္ပင္းကို ႀကိဳးစြပ္ၿပီး သူ႕ဘာသာ ဆြဲႀကိဳးခ်ေသတာတို႕၊ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းေသေနတာတို႕ ဆိုတာေတြဟာ ရွယ္သင့္တဲ့ အရာေတြလား ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိ ပါတယ္။ အဲဒါေတြက ဘာပညာမွ မေပးပါဘူး။ ဘာအမ်ဳိးသားေရးမွလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားအက်ဳိးေဆာင္ရင္း ေသသြားတာကို ရွယ္တာနဲ႕ သူ႕ဘာသာ ဆြဲႀကိဳးခ်ေသတာကို ရွယ္တာက ေတာ္ေတာ္ေလး အဓိပၸါယ္ကြာပါတယ္။ ေနရင္းထိုင္ရင္း အဲဒီပံုေတြတင္မိခါမွ ႏွလံုးေရာဂါ ရွိသူေတြ ၾကည့္မိရင္ ဒုကၡျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ Facebook ႀကီးကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွယ္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဆင္ျခင္ေနမိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးေတြ ေဆြးေႏြးၾက၊ ေျပာၾက၊ ဆိုၾကနဲ႕။ ေကာင္းပါတယ္။ မေကာင္းတာက သူ႕ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ ႀကိဳက္တာ၊ မႀကိဳက္တာ ေျပာၾကရင္း ထဆဲၾကတာပါ။ ေနာက္ေတာ့လည္း သူကသာတယ္၊ ငါကသာတယ္နဲ႕။ ေနာက္ဆံုး ပံုေတြကအစ လုပ္ႀကံဖန္တီးထားတာေတြတင္၊ အထင္ေတြနဲ႕ ရမ္းတုတ္ၾကနဲ႕။ အားလံုးဟာ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ ျငင္းခံုေနလိုက္ၾကတာ။ ေနာက္ဆံုး Facebook ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တရားေတြ ရေနပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာ အဆိုးေတြျပေနသလို တစ္ဖက္မွာ Facebook ႀကီးက အေကာင္းေတြကိုလည္း တစ္ၿပိဳင္တည္း ျပေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မိသားစုေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနတာ၊ ဘယ္ေနရာမွာျဖင့္ ဘယ္အလႉ၊ ဘယ္ေနရာမွာျဖင့္ ဘယ္တရားပြဲ၊ ဘယ္စာေပေဟာေျပာပြဲ၊ ဒါေတြ ေတြ႕ရတာကလည္း Facebook ႀကီးကေန ေကာင္းတာေတြ ရလိုက္တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆို မဆံုတာေတာ္ေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီးမွ Facebook ႀကီးထဲမွာ စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုဖြင့္ၿပီး အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုခဲ့ၾကပါတယ္။ အလုပ္၊ ဘ၀ ဆံုေနေအာင္ ေဆြးေႏြးၾကနဲ႕။ Facebook ႀကီးမွာ အဲဒီလို လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ပါးရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕က လူမႈကြန္ယက္တစ္ခုကို သံုးတာ မေကာင္းတာေတြခ်ည္း ရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္ၿပီးမွ သံုးမလား၊ ေကာင္းတာေလးေတြ မွ်ေ၀ခံစားရင္း သံုးမလားဆိုတာကေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခံယူခ်က္ေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ဒီ Facebook ဆိုတာ ေလာေလာဆယ္မွာ လူေတြရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖေရး အဆင့္ တစ္ခုကို ေရာက္ေနသလို မီဒီယာတစ္ခုလို အားေကာင္းေနပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ တလြဲသံုးၾကသူေတြလို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ျမင္မိတဲ့သူေတြေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါမ်ားဆို Facebook ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ Refresh လုပ္ပစ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ လူအမ်ားသံုးတဲ့ ကြန္ယက္ဆိုကတည္းက ေကာင္းတာေရာ၊ ဆိုးတာေရာ ပါလာမွာ မလြဲဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ထားပါတယ္။ နည္းပညာေတြ ျမင့္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ အေတြးအေခၚ အဆင့္အတန္းေတြ နိမ့္က်လာတဲ့ လူတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ ဒီ Facebook ႀကီးလည္း တစ္ခါတစ္ခါ ဆို ေတာ္ေတာ္ေလးကို က်က္သေရ မရွိသေလာက္ကို တန္ဖိုးမဲ့ေနပါၿပီ။

အဲဒီၾကားထဲကပဲ သတင္းအသစ္ေလးေတြ၊ ရယ္စရာေလးေတြ၊ ေကာင္းတဲ့မွ်ေ၀တာေတြ ရဖို႕နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေလးေတြနဲ႕ အၿမဲထိေတြ႕ေနခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ Facebook ႀကီးကိုပဲ ဆက္ၿပီး တြယ္ဖက္ေနရတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အျပင္က ဘုန္းႀကီးေတြ ေဟာတဲ့ တရားေတြ သြားမနာႏိုင္ေပမယ့္ Facebook ႀကီးကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး Facebook ႀကီးက ေဟာတဲ့တရားေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး နာယူမွတ္သားမိေနတယ္လို႕သာ ဆိုပါရေစေတာ့ ခင္ဗ်ား။ ။

ဆူးသစ္
၂၀း၃၉ နာရီ
၂၉.၇.၂၀၁၂

" ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အသက္ကယ္မယ္ "

ကၽြန္ေတာ္တို႕အလုပ္ထဲမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က First Aider Course(ေရွးဦးသူနာျပဳသင္တန္း) လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားတက္ဖို႕ ကုမၸဏီက လႊတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပထမတစ္ႀကိမ္ လုပ္တုန္းက သြားတက္ဖို႕ မအားတာနဲ႕ မတက္ျဖစ္တာပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မရ ရေအာင္တက္မယ္လို႕ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ၿပီး အခု ဒုတိယ အႀကိမ္လည္း က်ေရာ အေၾကာင္းကလည္း စံုေနတာနဲ႕ သြားတက္ျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးဦးသူနာျပဳဆိုေတာ့ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈေတြ ျဖစ္ၿပီး ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း မေရာက္ခင္စပ္ၾကားမွာ လူနာရဲ႕ အေျခအေန တိုးတက္ေကာင္းမြန္ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အဓိကထားရတာပါ။ အသက္လည္း ကယ္ရပါတယ္။ သင္တန္းမွာ အဲဒီအသက္ကယ္တာကို စသင္ပါတယ္။

အျပင္ကလူေတြ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ေတ့ၿပီး အသက္ကယ္တယ္လို႕ သိထားတဲ့ CPR( Cardio-Pulmonary Resuscitation ) က စတာပါ။ ႏွလံုး နဲ႕ အဆုပ္ အလုပ္ျပန္လုပ္ဖို႕ ကယ္ရတာပါ။ ႏွလံုးအေၾကာင္းကို ရွင္းျပၿပီး ဆရာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို လက္ေတြ႕လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႕လုပ္ျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က မွတ္ထားၿပီး သူ႕ေရွ႕မွာ လက္ေတြ႕ျပန္လုပ္ျပရပါတယ္။ အဲဒီလို လုပ္တဲ့အခါ အရုပ္ေတြနဲ႕ လုပ္ရပါတယ္။

CPR ရဲ႕ ပထမ အဆင့္မွာ လူနာရဲ႕အနားမွာ အႏၱရာယ္ရွိမရွိ အရင္စစ္ရပါတယ္။ ၿပီးမွ အဲဒီလူနာကို ပုခံုးကို လႈပ္ၿပီး ေမးရပါတယ္။ " ဟယ္လို၊ ဟယ္လို၊ မင္းအဆင္ေျပရဲ႕လား " ေပါ့။ ဒါကေတာ့ အဂၤလိပ္လိုေျပာၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ျမန္မာဆိုလည္း ျမန္မာလို အဆင္ေျပသလို ေမးလို႕ရပါတယ္။ တကယ္လို႕ အဲဒီလူက ဘာမွ် မတုန္႕ျပန္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ လူနာတင္ယာဥ္နဲ႕ AED ( Automated External Defibrillation) လို႕ေခၚတဲ့ Shock ရိုက္ၿပီး အသက္ရွဴေအာင္ လုပ္တဲ့ကိရိယာနဲ႕ လုပ္ဖို႕၊ စက္သြားယူဖို႕ ေအာ္ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းရ ပါတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ဖို႕ အဲဒီ AED စက္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လုပ္ကြက္ေတြ ထဲမွာ ရွိပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာ လူနာရဲ႕ ဦးေခါင္းကို လက္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းသံုးၿပီး ေမးေစ့ကေန ဆြဲေမာ့ရပါတယ္။ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း ပြင့္ဖို႕ပါ။ ၿပီးမွ သူ႕ပါးစပ္နားကို နားကပ္ၿပီး သူအသက္ရွဴမရွဴ အသံနားေထာင္ၿပီး မ်က္စိကလည္း သူ႕ရင္ဘတ္ကို ၾကည့္ရပါတယ္။ သက္ျပင္းခ်တာကို အသက္ရွဴတယ္လို႕ မစဥ္းစားပါဘူးလို႕ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလို ေစာင့္ၾကည့္တာက ဆယ္စကၠန္႕ပါ။ ေကာင္းပါၿပီ။ ဆယ္စကၠန္႕ကို ဘယ္လုိ ေရတြက္မွာလဲ။

သင္တန္းတက္ဖူးၿပီးသား လူေတြက သိၾကမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီသင္တန္း တက္ေတာ့မွ စကၠန္႕ကို ေရတြက္တာ ဒီလိုပါလားလို႕ သိပါတယ္။ တစ္စကၠန္႕ကို One and( one &) ဆိုတာနဲ႕ ေရတြက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆယ္စကၠန္႕ဆို 1&2&3&4&5&6&7&8&9&10 ဆိုၿပီး ေရတြက္ရပါတယ္။ ဆယ္စကၠန္႕ေအာက္လို႕ ေျပာလို႕ 10 မွာေတာ့ and မပါေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီေရတြက္ပံုဟာ ေတာ္ေတာ္အေရးပါတယ္ဆိုတာကို ေနာက္မွာ သင္ခန္းစာ ထပ္ပါလာမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း သိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလို ဆယ္စကၠန္႕ေရတြက္ၿပီး ဘာမွ်မထူးေသးရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ 30 Chest Compressions လို႕ေခၚတဲ့ အခ်က္ ၃၀ ရင္ဘတ္ကို ဖိတဲ့နည္း စရပါေတာ့မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ သင္တန္းဆရာက မေလး ဆရာပါ။ အသက္လည္း နည္းနည္းႀကီးေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ စကားေျပာက်ေတာ့ အင္မတန္ရိုးပါတယ္။ ဟန္ေဆာင္မႈမရွိပါဘူး။

သူက ရင္ဘတ္ဖိဖို႕ နည္းလမ္းကို စျပပါတယ္။ ရင္ဘတ္ေပၚကို ဖိခ်င္တဲ့ေနရာ သြားဖိလို႕မရပါဘူး။ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ဘက္ကေန ၾကည့္ၿပီး လက္ခလယ္နဲ႕ အဲဒီလူနာရဲ႕ နံရိုးေတာက္ေလွ်ာက္ကို စမ္းၿပီးမွ အဲဒီနံရိုး ဆံုးသြားတဲ့ေနရာမွာ လက္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းစာ တုိင္းၿပီးမွ က်န္လက္တစ္ဖက္ရဲ႕ လက္ဖေနာင့္ကိုတင္ရပါတယ္။ ဥပမာ-ကၽြန္ေတာ္က လူနာရဲ႕ ညာဘက္မွာ ထိုင္မိတယ္ဆိုရင္ ညာလက္ခလယ္နဲ႕ လူနာရဲ႕ ညာဘက္ ၀မ္းဗိုက္နံရိုး ေအာက္ေျခကို စေထာက္ၿပီးမွ အရိုး ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆြဲတင္လာၿပီး ဆံုးသြားတဲ့အခါ လက္ခလယ္ရဲ႕ေဘးမွာ လက္ညိုဳးေလးကို ခ်၊ ၿပီးမွ အဲဒီလက္ညွိဳးေဘးကေန ဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးကိုခ်ၿပီး ဘယ္ဘက္လက္ဖ၀ါးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ၾကားကို ညာလက္ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ထိုးသြင္းၿပီး ဆြဲဆုပ္သလို အုပ္ၿပီးကိုင္ရပါတယ္။ တကယ္လို႕ ကိုယ္က ဘယ္ဘက္က ထိုင္မိရင္ ဒီပံုစံအတိုင္း ဆန္႕က်င္ဘက္ပါ။ ဘယ္လက္ခလယ္နဲ႕ စစမ္းရမွာပါ။

အဲဒီလို လက္နဲ႕ဖိေထာက္ၿပီးမွ အခ်က္သံုးဆယ္ဖိရပါမယ္။ ဖိတဲ့အခါ စကၠန္႕သံုးဆယ္ကို ခုန အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို ေရတြက္တဲ့နည္းလမ္းနဲ႕ ေရရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ ကြာျခားတာက အခ်က္သံုးဆယ္ျဖစ္လို႕ နည္းနည္းေတာ့ ကြဲလာပါၿပီ။

1&2&3&4&5&
1&2&3&4&10&
1&2&3&4&15
1&2&3&4&20
1&2&3&4&25
1&2&3&4&30

ဆိုၿပီး ေရတြက္ရပါတယ္။ အေၾကာင္းက စကၠန္႕ကို ေရတြက္ရင္ number နဲ႕ and ပါမွ စကၠန္႕ျပည့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဂဏန္းက တစ္သံပဲ ထြက္ရတဲ့ဟာမ်ဳိးမွာပဲ မွန္ပါတယ္။ ဥပမာ- 5 နဲ႕ 10 မွာ တစ္သံစီပါ။ ဒါေပမဲ့ Fifteen ဆို ႏွစ္သံေလာက္ထြက္ေနလို႕ အဲဒီလိုဂဏန္းမ်ဳိးမွာ and ကိုမထည့္ရပါဘူး။

အဲဒီလို အခ်က္ ၃၀ ဖိတဲ့အခါ တစ္ခါဖိရင္ ၅ စင္တီမီတာေလာက္ကို ဖိရပါတယ္။ တစ္မိနစ္ကို အခ်က္တစ္ရာ ဖိေပးရပါမယ္။ အခ်က္ ၃၀ တစ္ခါျပည့္တိုင္း ေခါင္းကိုေမာ့ေစဖို႕ နဖူးကို လက္တစ္ဖက္နဲ႕ အုပ္ၿပီး ေခါင္းကို ေမာ့ေစရပါမယ္။ ေမးေစ့ကို တြန္းတင္ေပးရပါမယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ ပါးစပ္ဟေနၿပီဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ေရွးဦးသူနာျပဳစုမယ့္လူေတြက ေလမႈတ္သြင္းေပးရပါမယ္။ ႏွစ္ခါပါ။ လူနာရဲ႕ ႏွာေခါင္းကို ပိတ္ၿပီး ပါးစပ္ဟထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ရင္ဘတ္ႀကီး ျမင့္တက္လာတဲ့အထိ မႈတ္ေပးရမွာပါ။ တစ္ခါမႈတ္ရင္ တစ္စကၠန္႕ပါ။ ႏွစ္ခါၿပီးရင္ အခ်က္ ၃၀ ထပ္ဖိရပါမယ္။ အဲဒါ လူနာသတိရလာတဲ့အထိ၊ AED ေရာက္လာၿပီး ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း စမ္းတာမွန္သြားတဲ့အထိ၊ လူနာတင္ယာဥ္ လာတဲ့အထိလုပ္ေပးရမွာပါ။ အသင့္ေတာ္ဆံုးေလက ၄၀၀ ကေန ၆၀၀ မီလီလီတာပါ။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ေတ့မႈတ္တာ မလုပ္ခ်င္ရင္ တစ္မိနစ္ကို အခါတစ္ရာႏႈန္းနဲ႕ ရင္ဘတ္ကို ဖိေပးလည္း ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ဘာမေျပာ၊ ညာမေျပာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း တန္းကို ေတ့မႈတ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း မသိခင္ကေတာ့ အဟုတ္မွတ္ေနတာ။ အခု တကယ္လည္း သိေရာ၊ ဒါႀကီးက လုိအပ္မွလုပ္ေပးရမွာလို႕ ေတြးရင္း ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေတြကို သိပ္ကူညီခ်င္သူေတြ အတြက္ အခြင့္အေရး ယူစရာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အသိေပးခ်င္ မိပါတယ္။ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ေတ့မႈတ္တာရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ဳိး ေတြကို ေရွာင္ႏိုင္ေအာင္လို႕ ျဖစ္မွာပါ။ ေလမမႈတ္ဘဲ ရင္ဘတ္ကိုခ်ည္း ဖိလို႕ရတယ္လို႕ ဆိုထားတာပါ။

တကယ္လို႕ မႈတ္သြင္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း တိုက္ရိုက္မဟုတ္ဘဲ ၾကားထဲကေန တစ္ဆင့္ခံရတဲ့ အကူကိရိယာေတြလည္း ရွိေနပါၿပီ။ ကိုကိုကာလသားမ်ားကေတာ့ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးမ်ားဆို အသက္ကယ္ခ်င္ေတာ့ တန္းမႈတ္ခ်င္တာ ဒါေတြက အတားအဆီးျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ဖက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကူညီရမယ့္သူဟာ လူနာပါဆိုတာေတာ့ မေမ့သင့္ပါဘူး။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ အဲဒီလို CPR နဲ႕ကူတာကိုပဲ ဟာသလို ရိုက္ျပထားတာေတြ ရွိေတာ့ ဒါေတြအျပင္မွာ မရွိႏိုင္ဘူးလို႕ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အသိေပးရတာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သင္တန္းဆရာက ရွင္းျပအၿပီးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သင္တန္းသားေတြရဲ႕ အလွည့္ေရာက္ပါၿပီ။ သင္တန္းမွာ ကုမၸဏီေပါင္းစံုက ဆိုေတာ့ လူမ်ဳိးကလည္း ေပါင္းစံုပါတယ္။ စင္ကာပူတရုတ္၊ စင္ကာပူ အိႏိၵယ၊ မေလး၊ အိႏၵိယ၊ ဘဂၤလား၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ျမန္မာ စတဲ့လူမ်ဳိးစံုပါ။

ဆရာျပတဲ့အတိုင္း လူရုပ္ေတြကို ၾကမ္းျပင္မွာခ်ထားၿပီး လိုက္လုပ္ၾကတာ ပထမအဆင့္ေတြမွာ အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါတယ္။ မေျပတာက နံရိုးကိုေထာက္တာမွာပါ။ အားလံုး အဆင္ေျပၾကေပမယ့္ ရာဗီးဆိုတဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံသား လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုး ရယ္ရတာ ပတ္တုတ္လို႕ မရေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သူက နံရိုးကို လက္ခလယ္နဲ႕စေထာက္ရမွာကို လက္ညွဳိးရယ္၊ လက္ခလယ္ရယ္ ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ေထာက္ေတာ့ မွားပါေလေရာ။ အဲဒီမွားတာကို ဆရာက လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း မဟုတ္ဘူး။ လက္ခလယ္ တစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႕ ေထာက္ရမယ္ ဆိုၿပီး ျပတာမွာ ရယ္ရေတာ့တာ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ဆရာက ရာဗီးကို အနဲ လို႕ေခၚတယ္။ အနဲ ဆိုတာ အစ္ကိုဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး။ အနဲဆိုၿပီး လက္ခလယ္ တစ္ေခ်ာင္းတည္း ေထာင္ျပေတာ့ နံရိုးကိုေထာက္ဖို႕ျပတာနဲ႕ မတူဘဲ ရာဗီးကို ဒါပဲဆိုၿပီး ဆဲေနတာနဲ႕ တူေနတာကိုး။

ဒါတင္ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ရာဗီးက ေလမႈတ္သြင္းေတာ့ အရုပ္ရင္ဘတ္က တက္မလာျပန္ဘူး။ ေလမ၀င္ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ။ ဒါနဲ႕ ဆရာက ရာဗီးကို ပါးစပ္ႀကီးကို ဟႏိုင္သမွ် ဟဖို႕ေျပာတယ္။ ၿပီးရင္ အဲဒီလူနာအရုပ္ရဲ႕ ပါးစပ္ကို ငံုမိတဲ့အထိ အုပ္ငံုၿပီးမွ ႏွာေခါင္းကို ပိတ္၊ ေလကိုမႈတ္သြင္းဖို႕ ေျပာတယ္။ အရုပ္ေပမယ့္ ေလပိုက္က တစ္ဆက္တည္းမို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မႈတ္သြင္းေတာ့ အရုပ္ရင္ဘတ္က တက္လာတယ္။ ရာဗီးက်မွ ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး။ အရုပ္ရင္ဘတ္က တက္မလာဘူး။ ဆရာလည္း သူ႕အရုပ္သူ ျပန္စစ္လိုက္၊ ရာဗီးကို အနဲဆိုၿပီး ပါးစပ္ႀကီးနဲ႕ငံုဖို႕ ပါးစပ္ႀကီးဟျပလိုက္လုပ္ေနတာနဲ႕ ရယ္ရျပန္ေရာ။ ရာဗီး ခမ်ာလည္း ျငမ္းစင္တဲ့ကုမၸဏီမွာ လုပ္ေနတဲ့ ႀကီးၾကပ္ေရးမႉးမို႕ ျငမ္းအေၾကာင္းသာ သိသူမို႕လား မသိ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူ႕ခမ်ာ အရုပ္ရင္ဘတ္က တက္လာတာေတြ႕ၿပီး ရပ္လိုက္ရေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေတြးပါတယ္။ သူ႕အရုပ္သာ ရင္ဘတ္ျမင့္တက္မလာရင္ သူ႕ကို CPR နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျပန္ကယ္ရေတာ့မယ္လို႕။ သူ႕ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေမာေနတာကိုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေပးထားတဲ့ အရုပ္ေတြကို မႈတ္ဖို႕ေတာ့ ပါးစပ္ကာ ပလတ္စတစ္စေလးေတြ ေပးထားလို႕ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေလေပါက္တည့္တည့္မွာ ပိတ္စေလး ခ်န္ထားေပးေတာ့ ေလမႈတ္ရတာ အဆင္ေျပ ပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းလည္း မထိေတာ့ဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အရုပ္ရဲ႕ပါးစပ္ကိုလည္း ေဆးနဲ႕ ျပန္ေဆးေပး ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အႀကိမ္ေရ ေရတြက္တာပါ။ ဆယ္စကၠန္႕တုန္းက ျပႆနာမရွိေပမယ့္ အခါ သံုးဆယ္ကို ေရတြက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ မွားလာပါၿပီ။ 5 & နဲ႕ 10 & ေတြက မွန္ေပမယ့္ 15 မွာ & ထည့္သူက ထည့္လိုထည့္၊ စေရတြက္ကတည္းက one two three four ဆုိၿပီး and တစ္လံုးမွ် မပါဘဲ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ေက်ာ္ခ်သူကခ်နဲ႕ ဆရာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတြညစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ဖြဲ႕လံုးကလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ေျပာျဖစ္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေန႕ CPR Practical ေျဖၾက ရင္ေတာ့ ေအာင္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕။ တစ္ဆက္တည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာလည္း ေတြးပါတယ္။ အျပင္က တကယ့္ လူနာေတြကို ငါတို႕လုပ္ေပးရင္ေတာ့ ေခ်ာင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕။ တလြဲခ်ည္းကိုး။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆရာက ေျပာပါတယ္။ စစခ်င္းမို႕ပါတဲ့။ ႀကိဳးစားလုပ္ပါတဲ့။ ေျပာသာေျပာတယ္။ အခါသံုးဆယ္ ရင္ဘတ္ကို အေပၚတည့္တည့္က ဖိေပးရတာနဲ႕၊ ေလမႈတ္သြင္းရတာ ၾကာေတာ့ ေမာသားဗ်။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်နပ္ပါတယ္။ လူ႕အသက္ကယ္ရမယ့္ ကိစၥပဲ မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႕ AED ကို ဆက္သင္ရပါတယ္။ သူက CPR ေလာက္မရႈပ္ေပမယ့္ လြယ္ေတာ့မလြယ္ပါဘူး။ သူလည္း အဆင့္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ CPR သမားက လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူက၀င္ကူရတဲ့ သေဘာမ်ဳိးပါ။ ဒါေပမဲ့ သူက အဆင္မေျပမခ်င္း CPR က ဆက္လုပ္ေနရမွာဆိုေတာ့ သင္တန္းဆရာက ေျပာပါတယ္။ CPR သမားကို မေက်နပ္ရင္ AED သမားက ညစ္လို႕ရတယ္တဲ့။ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး လုပ္ဖို႕ေပါ့။ အျပင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္တန္းမွာ တမင္ ေနာက္ခ်င္ရင္ ေျပာတာပါ။ အျပင္မွာေတာ့ တကယ့္လူနာကို အသက္ကယ္ရတာကိုး။

တိုတိုပဲ ဆိုၾကပါစို႕။ အားလံုးလက္ေတြ႕ စာေမးပြဲကို ေအာင္သြားပါတယ္။ အဲဒါၿပီးမွ Bandage လို႕ေျပာေျပာေနတဲ့ ပတ္တီးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဆက္သင္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ နည္းေပါင္းစံုေအာင္ သင္ေပးတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ေတြ အတြက္ ေနာက္စရာ တစ္ခုႀကံဳရျပန္ပါတယ္။

ပတ္တီးစည္းနည္းမွာ လက္၊ လက္ေခ်ာင္း၊ ပုခံုး၊ ေခါင္း၊ စတဲ့ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခ်င္းစီကို သင္ေပးေတာ့ လက္ေခ်ာင္းျပတ္တဲ့ လူနာေတြကို ဘယ္လို ပတ္တီးစည္းရမလဲ လို႕ ဆရာကျပပါတယ္။ ဆရာက လက္ေခ်ာင္းငါးေခ်ာင္းမွာ အစြန္ဘက္က လက္ေခ်ာင္းေတြ ျပတ္ရင္ စည္းတာနဲ႕ လက္ခလယ္တစ္ေခ်ာင္းတည္း က်န္ရင္ ပတ္တီးစည္းတာနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကြာတယ္ဆိုၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။

အဲဒီလို ရွင္းျပတဲ့အခါ ဆရာက သူ႕ရဲ႕ဘယ္ဘက္လက္ခလယ္ကို ေထာင္ၿပီး ပတ္တီးကို ညာလက္နဲ႕စည္းျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္ရျပန္ပါေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ အားလံုးကို ေကြးထားၿပီး အဲဒီလက္ခလယ္ တစ္ေခ်ာင္းတည္း ေထာင္ထားတာ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို CPR မွာတုန္းက ရာဗီးကို ဆရာက အနဲလို႕ေခၚၿပီး ဒါပဲလို႕ ျပေနတဲ့ ပံုစံေပါက္ေနလို႕ပါ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ အဖြဲ႕ေတြ ဆရာ႕ကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္က မွတ္ရတာ ရႈပ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ သူက တစ္ခြန္းထေျပာပါတယ္။ သူေျပာတာလည္း သဘာ၀က်တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ အတူတက္ေနတဲ့ Management က လူႀကီးေတြပါ ရယ္ပါေတာ့တယ္။ သူေျပာတာက ဆရာ၊ လက္ခလယ္ တစ္ေခ်ာင္းတည္းက်န္ေနတာက တျခားလက္ေခ်ာင္းေတြ ပတ္တီးစည္းရတာနဲ႕ ကြာတယ္။ စည္းရတာ နည္းနည္းလည္း ခက္တယ္။ ဒီေတာ့ အားလံုး အဆင္ေျပသြားေအာင္ အဲဒီလက္ခလယ္ကို ျဖတ္လိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား ဆရာတဲ့။ ဆရာ မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးသြားေတာ့ အားလံုးက ရယ္ပါေတာ့တယ္။

သူေျပာတာက ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အဲဒီမတိုင္ခင္ေရွ႕က သင္ထားတဲ့ နည္းေတြထဲမွာ လက္ဖ်ံကျပတ္ရင္ ပတ္တီးစည္းတဲ့နည္းက ထိပ္ကေနပိတ္အုပ္ၿပီး စည္းရတာဆိုေတာ့ လြယ္တာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ သိၿပီးသားကိုး။ လက္ေခ်ာင္းအားလံုး မရွိေတာ့ရင္ လက္က ငုတ္စိပဲ က်န္မွာဆိုေတာ့ လက္ဖ်ံကျပတ္သလို ပတ္တီးစည္းလို႕ ရသြားၿပီကိုး။ ဒီသေဘာကို သူကေထာက္ျပတာ။

ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာ အဲဒီလို သြားလုပ္ရင္ ေထာင္က်သြားမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုစည္းလဲဆိုတာကို ႀကိဳးစားမွတ္ရေတာ့တာပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ အသက္ရွဴရခက္ေနတဲ့လူေတြ၊ အသိစိတ္ရွိၿပီး စကားမေျပာႏိုင္တဲ့သူေတြကို ကယ္တဲ့နည္းကို သင္ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒါလည္း Management က လူႀကီးတစ္ေယာက္က မွားတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္မိၾကပါတယ္။ စကားမေျပာႏိုင္၊ အသက္မရွဴႏိုင္၊ ေခ်ာင္းမဆိုးႏိုင္တဲ့ လူကို ေမးခြန္းေမးၿပီး သူအဲဒီအတိုင္း ခံစားေနရတယ္ဆို ကယ္ဖို႕ပါ။ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ Choking ျဖစ္တယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ CPR နဲ႕ကြာတာက CPR သမားက အသိစိတ္မရွိ၊ အသက္ရွဴရပ္၊ ႏွလံုးရပ္ေနတဲ့လူမ်ဳိးပါ။ Choking သမားက အသိစိတ္ရွိပါတယ္။ ျပန္ၿပီး တုန္႕ျပန္ႏိုင္ပါတယ္။ ပါးစပ္က မေျပာေပမယ့္ ေခါင္းညိတ္ႏိုင္ပါတယ္။

Choking သမားကို ကုရင္ သူ႕ကို Choking ျဖစ္ေနလား ေမးၿပီးမွ ျဖစ္ေနလား ေသခ်ာမွ သူ႕ေနာက္ကေန ၀င္ရပ္၊ သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ၾကားကို ကိုယ့္ေျခတစ္ဖက္ထည့္ၿပီး သူ႕ခါးရိုးကေန ေရွ႕ကို ဘယ္ညာ လက္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ စမ္း၊ ၀မ္းဗုိက္အလယ္ေရာက္မွ အဲဒီေနရာကေန အေပၚကို ေနာက္လက္ေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္းစာ အျမင့္မွာ လက္သီးဆုပ္ကို လက္မဖြက္ဆုပ္ထားတဲ့ပံုစံမ်ဳိးနဲ႕ ဗိုက္ကိုဖိ၊ ၿပီးမွေနာက္ လက္တစ္ေခ်ာင္းကို အေပၚက ဖိအုပ္ၿပီး ငါးခ်က္တိတိ ေဆာင့္ေပးရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီလူနာက သူ႕လည္ပင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ဖြဖြကိုင္ထားရပါတယ္။ လက္သီးဆုပ္နဲ႕ ဖိရင္ ေတာ္ေတာ္ နာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တြဲၿပီး ေလ့က်င့္တဲ့ တစ္ေယာက္ဆို သူတကယ္ဖိလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ထေအာ္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္လူနာဆို သူ႕ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ထဲက အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းေတြ ျပန္ပြင့္သြားႏုိင္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ Management က လူႀကီးတစ္ေယာက္ကို သူနဲ႕တြဲလုပ္ေနတဲ့ ေနာက္လူႀကီးက မင္း Choking ျဖစ္ေနလားလို႕ ေမးတာကို Yes လို႕ေျဖလို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုး ရယ္ရပါေတာ့တယ္။ Choking သမားက ေခ်ာင္းလည္း ဆိုးမရ၊ စကားလည္း ေျပာမရတဲ့သူကိုး။ သူက Yes လို႕ေတာင္ ေျဖမွေတာ့ သူ႕ကို ဘာမွ လုပ္ေပးစရာကို မလုိေတာ့တာ။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သင္ၾကရင္း သင္တန္းလည္း ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ တစ္ေနရာရာမွာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္ခဲ့ရင္၊ ကၽြန္ေတာ္သိထားတဲ့ ေရွးဦးသူနာျပဳစုနည္းေတြထဲက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီကယ္ဆယ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ေနမိမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ သင္တန္းမွာ ႀကိဳးစားပမ္းစားနဲ႕ တက္ခဲ့သူေတြရဲ႕ ေပ်ာ္စရာေလးေတြကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ေနမိမွာမို႕ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြနဲ႕အတူ အသက္ေတြ ကယ္လို႕ ရေနမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ မိတာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အသက္ ကယ္ဖို႕သာ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ေန မိပါေတာ့တယ္။ ။

သားလတ္
၁၅း၂၈ နာရီ
၂၂.၇.၂၀၁၂

" အေနေ၀းလည္း....... "

ခဏေလးေတာ့ ေ၀းမယ္
အခ်ိန္ေတြလည္း နည္းနည္းေပးရမယ္
ဒါေပမဲ့........မငိုေၾကးေနာ္။

ရင္ခုန္သံက လိႈင္းေတြျဖစ္ရင္
ပင္လယ္ဘက္ကို တိုး၀င္မယ္
ၿပီးမွ....ခ်စ္သူ႕ရင္ခြင္ဆီကိုေနာ္။

ထိေတြ႕လို႕မရဘူး
အသိအေငြ႕ေတြေတာ့ အၿမဲက်န္မယ္
ရင္ထဲမွာခံစားခ်က္ေတြ ရွိေနသေရြ႕ေနာ္။

ဒဏ္ရာနဲ႕မဟုတ္ဘူး
ျပန္လာမွ တိုးခ်စ္မယ္
အခုိးအေငြ႕အျဖစ္နဲ႕ နမ္းပါရေစဦးေနာ္။

ဘယ္ေတာ့မွ ယဥ္ပါးမသြားဘူး
အၿမဲတမ္း ရိုင္းရိုင္းေလးေရြ႕လ်ားေနမယ္
ကိုယ္တို႕ရင္ထဲက ေမတၱာလိႈင္းေတြ အသက္ရွည္သေရြ႕ေပါ့ေနာ္။ ။

သားလတ္
၂၂း၅၈ နာရီ
၁၅.၇.၂၀၁၂

(ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ပါရမီျဖည့္ဖက္ေလးအတြက္ပါ)

" Facebook ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ Status မ်ား " ( ၂ )

+ တေလာက အလုပ္ကအျပန္ အလုပ္သမားေလးေတြ အ၀တ္လဲခန္းနားကအျဖတ္ ထိုေန႕က ရာသီဥတုပူလြန္းတာကို ျပန္မွတ္မိေနသည္။ သည္လိုႏွင့္ သေဘၤာဆိပ္ကို ဆင္းဖို႕ ျဖတ္လမ္းေလးက ထြက္လိုက္စဥ္မွာ အလုပ္သမားေလးေတြ အ၀တ္လဲခန္းဘက္က သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ကို အမွတ္မထင္ၾကားရသည္။ သႀကၤန္ႏွစ္ဦး တူးပို႕.....တူးပို႕ တူးသံျမဴးသာယာ.....တဲ့။ ဪ-စင္ကာပူက ဘူကုန္းကၽြန္းေပၚမွာ သႀကၤန္ႀကိဳက်ေနပါေရာလား။ သေဘၤာဆိပ္အဆင္းမွာ ထိုေန႕က ရာသီဥတုပူသည္ ဆိုျခင္းကို ေခတၱေမ့သလို ျဖစ္သြားသည္။ ပင္လယ္က ေလေျပ သုတ္သြားသည္လား။ သႀကၤန္သီခ်င္းသံကပဲ အပူေတြ သယ္သြားသည္လား မေျပာတတ္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ထိထိရွရွေလး ခံစားလိုက္ရသည္။( မတ္လ ၂၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+ မနက္ငါးနာရီဆယ့္ငါးမိနစ္မွာ အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ မိုးကရြာေနေလၿပီ။ မိုးထဲမွာ အလုပ္သြားရသည့္အခါ ကိုယ္ေပၚမွာ မိုးစက္တို႕စိုကုန္၏။ သေဘၤာဆိပ္ကို လမ္းေလွ်ာက္သည့္အခါ ဖားမ်ား၏အသံကို ၾကားရသည္။ ဆိုက္ထဲေရာက္သည္အထိမိုးသည္ လံုး၀မတိတ္။ ညိဳသည္။ ညိဳ႕သည္။ ၿပိဳသည္။ ရြာသည္။ တစ္မနက္လံုး ထိုအတိုင္းသာ။ စိတ္က စင္ကာပူမွာ ရွိေနသည္ႏွင့္မတူ။ ျမန္မာျပည္မွာ မိုးေတြရြာေနသလို ခံစားရသည္။ (မတ္လ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+ သူတို႕ကေျပာတယ္ တရုတ္ႏွစ္ကူးတဲ့။ ငါတို႕ကေတြးတယ္။ ငါတို႕ရဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ကူးက ႏွစ္ရက္တည္း။ ဒါေပမဲ့ ကုမၸဏီသူေ႒းက တရုတ္၊ PM ကတရုတ္၊ APM ကတရုတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြက တရုတ္။ အဲဒီေတာ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ေတာ့ ပိတ္ရက္က ငါးရက္။ ေကာင္းပါတယ္..........ေကာင္းပါ တယ္....ေပါ့။( ဇန္န၀ါရီလ ၂၁ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း လူေတြကို နားလည္ရခက္ပါတယ္။ ကိုယ္နာမည္ရဖို႕တစ္ခု အတြက္နဲ႕ သူမ်ားေရးထားတဲ့ စာေတြကို ပံုတူနီးပါးခိုးခ်လိုခ်၊ အေတြးကိုယူလုိယူ။ အဲဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္ပဲ သူ႕နာမည္ေက်ာ္ေရာလား။ ရယ္ေတာ့ရယ္ရသားပဲ။ ထားသင့္ထားထိုက္တဲ့ မာနထားတတ္တဲ့ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေျပာရရင္ ႀကိဳက္သေလာက္ ခိုးစမ္း။ မင္းတို႕မရႏိုင္တဲ့ ငါ့အႏုပညာဗီဇေတြ ငါ့ေသြးထဲမွာ၊ ငါ့အသားထဲမွာ၊ ၿပီးေတာ့ ငါႏွလံုးသားမွာ အျပည့္ရွိတယ္။(ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ အားကစားဂ်ာနယ္မွာ ေဘာလံုးေဆာင္းပါးေရးတဲ့သူေတြကို သေဘာက်မိတယ္။ ရယ္ရလို႔ပါ။ အာဆင္နယ္က ဗီလာကိုႏိုင္ေတာ့ ပင္နယ္တီႏွစ္လံုးပါတာကို ကံေကာင္းလို႕ႏိုင္တာတဲ့။ မန္ယူက ဒီတစ္ပတ္ ပင္နယ္တီႏွစ္လံုးနဲ႕ႏိုင္လည္းႏိုင္ေရာ ပင္နယ္တီႏွစ္လံုးနဲ႕အလြယ္တကူအႏိုင္ရတဲ့ မန္ယူတဲ့။ အသင္းစြဲေတြကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီလို အသင္းစြဲေတြနဲ႕ေရးခ်င္ရင္ ဂ်ာနယ္မွာမေရးသင့္ဘူး။ ငါ့လို Facebook ထဲတက္ၿပီး စိတ္ရွိတိုင္းေရးသင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီဂ်ာနယ္က ေျပာေသးတယ္။ က်င့္၀တ္တို႕၊ သိကၡာတို႕။ ဟာသပဲ။ ကိုယ္ကလည္း အားကစားဂ်ာနယ္ႀကိဳက္သူဆိုေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ျမင္ေနရင္းကို ဆက္ဖတ္ေနမိျပန္ေရာ။( ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+ မေန႕ကဘာေန႕လဲ။ ဒီေန႕ကဘာေန႕လဲ။ မနက္ျဖန္ဘာေန႕လဲ လို႕ေမးရင္ မနက္ျဖန္ခါ ခ်စ္သူမ်ားေန႕ လို႕ သိၿပီးေျဖတဲ့သူေတြမ်ားတဲ့ ေခတ္ကို ေရာက္ေနမလားပဲ။ ( ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္)

+ စင္ကာပူဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံငယ္ေလးေပၚလာတာ apple ဆိုတဲ့ကုမၸဏီအတြက္ေတာ့ ပြဲေတာ္ႀကီးပဲ။ ( မတ္လ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

+ ဘူကုန္းမွာ သည္ေန႕ထိတ္လန္႕စရာႀကံဳရျပန္သည္။ ပါးစပ္သတင္းႏွင့္ပင္ လူသည္ အခါခါေသေလာက္၏။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္ဆက္လုပ္ခြင့္ မေပးေတာ့။ လုပ္ကြက္က အျမန္ခြာရသည္။ ဘုရားတရံုအျပင္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာ ဘာမွ်မရွိ။ ေဘးပတ္လည္မွာ ပင္လယ္ႀကီး။ တစ္ခုခုထေပါက္၍ ေျပးႏိုင္သည္ ထားေတာ့။ ေရကူးတတ္ရမည္။ ေရကူးတတ္သည္ထားေတာ့။ သက္လံုေကာင္းရမည္။ သက္လံုေကာင္းသည္ ထားေတာ့။ ကယ္ဆယ္ေရးယာဥ္ အခ်ိန္မီ လာကယ္မွရမည္။ Safety ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္မို႕ အလုပ္သမားမ်ား ထိတ္လန္႕မွာကို မလိုလား။ ကိုယ္ေတြအခ်င္းခ်င္းသာ သတင္းကို ႏႈတ္ပိတ္သိမ္းဆည္းကာ လြတ္လမ္းကို ေမွ်ာ္သည္။ ေသရမွာေၾကာက္သည့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ဆန္းစစ္ရင္း ေစာေစာေသရျခင္းကို ပိုေၾကာက္မိပါလားဟု ေတြးမိသည္။ လုပ္စရာ မ်ားစြာက်န္ေနေသးသည္ မဟုတ္လား။ ( မတ္လ ၂၆ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ )

ဆူးသစ္

၂၁း၄၃ နာရီ
၁၁.၇.၂၀၁၂

" ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ကဗ်ာ "

ခုနစ္လပိုင္း တစ္ရက္
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ တစ္ရက္မွာ
အေမ့ရင္ထဲက ဆင္းသက္
( ကၽြန္ေတာ္ဟာ....)
ကမၻာေျမကို မိတ္ဆက္တယ္။

အူ၀ဲ......အူ၀ဲနဲ႕
လူထဲေရာက္ၿပီး ပညာသင္
အေမ့ရင္၊ အေဖ့ရင္ ေႏြးေႏြးမွာ
ေအးေဆးသက္သာ ျဖတ္သန္း
ေလာကလမ္းဆိုတာကို ေလွ်ာက္တယ္။

ရိုးသားတဲ့မိဘႏွစ္ပါးက ေမြးတဲ့ကၽြန္ေတာ္
ေမာက္မာဖို႕ မသိေပမယ့္
ေထာက္ညွာဖို႕ေတာ့ ၾကည့္တတ္ခဲ့
ပကတိ အျဖဴေရာင္ႏွလံုးသားနဲ႕
အမုန္းမ်ားကို အေ၀းမွာ ထားရင္း
ရိုင္းပင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား
ခရီးသြားရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့ဖူးတယ္။

တစ္ခ်ိန္ေပါ့.......
ေမ့ေလ်ာ့လို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ႏွစ္
အလွည့္အေျပာင္းေတြနဲ႕ အသစ္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္
ျပကၡဒိန္ထဲမွာ ၾကမၼာမွိန္ခဲ့ရတဲ့အခါ
ေလာကထဲက လူေတြကို သိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ဒုကၡဆိုတာ အေတြ႕အႀကံဳအသစ္ေပါ့
စိတ္ဓာတ္ေတြ ညစ္ႏြမ္းမသြားေအာင္ျပင္ဆင္
ေလာကရင္ခြင္ထဲတိုး
လုပ္အားကို ဘယ္ႏွစ္ဆမွန္းမသိေအာင္ ပ်ဳိးခဲ့
ဒီလိုနဲ႕....
ဘ၀ရဲ႕ တစ္ဆစ္ခ်ဳိး အ၀င္မွာ
တင့္တယ္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ သင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။

ႏွလံုးသားက ႏိုးၾကား
ဗီဇက ရိုးသား
၀ါသနာလည္း ထိုးကစားတဲ့အခါ
ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) ကဗ်ာေတြဖတ္
ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေတြ ငတ္မြတ္ေတာင့္တ
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျဖတ္သန္း
(ၿပီးမွ....)
ေလာကလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ဆက္ေလွ်ာက္တယ္။

ကဗ်ာေရး စာေရး
ခံစားခ်က္ေတြ ေမြးဖို႕ျဖစ္လာရင္
ရံဖန္ရံခါ သီခ်င္းေတြလည္းေရး
(ဒါေပမဲ့.....)
ေအာင္ျမင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ
အဲဒီလိုလည္း ျဖစ္မလာခဲ့
ကိုငွက္နဲ႕ ေမြးေန႕သာတူၿပီး
သူ႕လိုလည္း တစ္ခါမွ်မျဖစ္
သီခ်င္းေတြကလည္း သူ႕ဘာသာေန
ကဗ်ာေတြ စာေတြကလည္း သူ႕ဘာသာေန
( ဒီလိုနဲ႕....)
အဲဒါေတြက သူ႕ဘာသာေနေပမယ့္
ကိုယ့္ဘာသာေနမရေတာ့ ဆက္သာေရး
ေလာကထဲက လူေတြကို ေပးဆပ္မယ္လို႕ ခပ္ႀကီးႀကီးေတြးခဲ့ရင္း
ႏွလံုးသားနဲ႕ ေရးခဲ့တာေတြကလည္း တင္းၾကမ္းေပါ့။

အလုပ္၊ ေငြ၊ မိဘ၊ ညီအစ္ကို
အပိုအလုိမရွိ ခ်ိန္သားကိုက္ ရထားတဲ့ဘ၀မွာ
လက္တြဲေဖာ္ကို ရွာေတြ႕
ေမတၱာနဲ႕ေမြ႕တဲ့အခါ
ကဗ်ာေတြ ရင္မွာသစ္
အခ်စ္ေတြ ျဖန္႕က်ဲ
ေလာကထဲ ရဲရဲေလွ်ာက္
ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ကို ထူခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့....
ေရျခား၊ ေျမျခား၊ အားလံုးျခားမွာေန
ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါလား သံုးသပ္
ဘယ္လိုမွ ရပ္တန္႕လို႕မရ
ဇရာနဲ႕ သခၤါရကလည္း
ခဏခဏ ပညာျပလာၿပီ။

' ငါသည္မုခ် ေသရမည္ ' ဆိုတဲ့
မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး စကား
အသည္းၾကား ဦးေႏွာက္ၾကား ဘယ္ေတာ့မွမေမ့
( ဒါေပမဲ့...)
' အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ အားထုတ္ပါမည္ ' ဆိုတဲ့
ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးစကားကိုက်ေတာ့
အရူးသိုင္းနင္း ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထား
လူေတြၾကားမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႕
လူပီသစြာ လမ္းသလားတယ္။

ဆံပင္ ျဖဴလာၿပီ
ေသြးတိုးလာၿပီ
ဇာတိစေတာ့ ဇရာျပၿပီ
မရဏကိုလည္း ႀကိဳမသိႏိုင္ၿပီ
အဲဒီလို ေတြးတာေတာင္ မဆင္ျခင္ႏို္င္ခဲ့
တစ္ရက္ တစ္ရက္နဲ႕ ျပင္ဆင္မႈမရွိ
အမွားေတြကလည္း ျပည့္ေနေသး
ရင့္က်က္ျခင္းေတြကလည္း ေ၀့-ေ၀-ေ၀း ေနတုန္း
( ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ) ဆင္ျခင္တုံတရား နည္းနည္းနဲ႕ပဲ
ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေတြ႕-ေတြ-ေတြး ေနတုန္းပါ။

ဇနီးသည္နဲ႕ ခိုင္မာတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခု တည္ေဆာက္
အမိအဘကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေက်းဇူးဆပ္
ညီအစ္ကိုတစ္ေတြအတြက္ မွ်ေ၀ရပ္ခဲ့
ၿပီးရင္ေတာ့ အနာဂတ္မွာ
အမ်ဳိး ဘာသာ သာသနာအတြက္ သိတတ္တဲ့ ေယာက်ာ္းျမတ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့
( ဒီလိုနဲ႕....)
ေသဖို႕တစ္ရက္နီး
ေမြးေန႕ဆိုတဲ့ သတိေပးေခါင္းေလာင္းသံႀကီးၾကားမွာ
( ကၽြန္ေတာ္ဟာ......)
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရွာေဖြေနခဲ့တာ....
ဪ- ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္ ၾကာခဲ့ပါေပါ့လား။ ။

သားလတ္
၁၃း၂၇ နာရီ
၁.၇.၂၀၁၂

( ေမြးေန႕ အမွတ္တရ )

" ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အင္တာနက္အလန္းမ်ား " ( ၃ ) [ သို႕မဟုတ္] " သာဂိေျပာေသာ Fuck You"

" Fuck You, Fuck You"

ဟ-ဘာလဲဟ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုး ျပဴးသြားခဲ့သည္။ သာဂိ၏ Facebook Status မွာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတက္လာေသာ စာသားမ်ား။

" သာဂိ........သာဂိ "

ကၽြန္ေတာ္ g talk မွာ သာဂိကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေခၚလိုက္သည္။ ဗ်ာ-အစ္ကို ဆိုၿပီး ျပန္တက္လာသည္။ g talk ဖုန္းေခၚလိုက္၏။

" သာဂိ ညီေလး။ မင္းဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနတာလဲ "

" ဘာျဖစ္လို႕လဲ အစ္ကို "

" ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ မင္းအခုတင္လိုက္တဲ့ Status ကို မင္းနားလည္လား "

" ဆဲတာေလ အစ္ကို "

" ဟာ-ေျပာင္လွခ်ည္လား။ ဆဲတယ္ဆိုမွေတာ့ လူေရွ႕သူေရွ႕ မင္းက Status တင္မလို႕လား "

" တင္းၿပီးတင္လိုက္တာပါ အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြ အဲဒါမ်ဳိးကို အားရပါးရ တင္ေနလို႕ သူတို႕မိန္းကေလးေတြေတာင္ တင္ေသးတာ ငါလည္း ဘာျဖစ္လို႕မတင္ႏိုင္ရမွာလဲ ဆိုၿပီး တင္ခ်လိုက္တာ "

သာဂိကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္။ ပိုဆိုးသည္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး မ်ားက အားရပါးရတင္ေနေသာေၾကာင့္ဟု ဆိုေသာစကားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုအံ့အားသင့္ေစသည္။

" မင္းသူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြက တင္တာ "

" ဟုတ္တယ္ အစ္ကို "

ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္။ ေယာက်ာ္းေလးမ်ားပင္ ေတာ္ရံုေျပာမထြက္ေသာ စကားကို မိန္းကေလးမ်ားက အားပါးတရသံုးေနသည္တဲ့လား။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာ စကားမ်ား ရွိလာခဲ့သည္။

" သာဂိ။ မင္းကို ငါ ေျပာျပမယ္။ တစ္ခါက ငါ့သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေျပာတာေလး ျပန္ေျပာျပခ်င္တာပါ "

" ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို "

" တစ္ခါက စင္ကာပူက အလုပ္တစ္ခုမွာ အိႏၵိယလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္နဲ႕ မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ရန္ျဖစ္ေရာ။ ျဖစ္ေတာ့ ထိုးတာႀကိတ္တာ မျဖစ္ခင္ဘဲ ရံုးကို ေရာက္သြားတယ္တဲ့။ ရံုးက HR က မန္ေနဂ်ာ အမ်ဳိးသမီးဆီမွာ သြားၿပီးရွင္းရတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးက သူမွားတယ္၊ ငါမွန္တယ္ ရွင္းၾကတာေပါ့ကြာ။ အဲဒီမွာပဲ မန္ေနဂ်ာမက မေလးကို ႏွစ္သိမ့္ၿပီး လႊတ္လိုက္တယ္။ ဆံုးမေတာ့ ဆံုးမလိုက္တာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမဲ့ အိႏၵိယလူမ်ဳိးက မေက်နပ္ဘူး။ အမွန္က သူက မမွားဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူကစထိုးသလို ျဖစ္သြားတာ။ အဲဒါကို သိတဲ့ မန္ေနဂ်ာမက သူ႕ကိုခ်ည္း လွိမ့္ဆူေတာ့တာေပါ့။ ရန္ျဖစ္ရင္ စင္ကာပူက ျပန္ရတာကိုး။ မင္းလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ စလံုးမွာက ဆူတာဆဲတာကို Fuck You လို႔ပဲ သံုးတာေလ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဖက္မွာ အဓိပၸါယ္က Fuck ဆိုတာ ခပ္ရိုင္းရိုင္း ေျပာရရင္ ေယာက်ာ္းနဲ႕ မိန္းမ ဟိုဒင္းဟိုဟာလုပ္တာ။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာရရင္ေတာ့ သံ၀ါသ ျပဳတာေပါ့ကြာ။ အဲဒါကို အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါ နားမလည္တဲ့ အိႏၵိယလူမ်ဳိးက မန္ေနဂ်ာ အမ်ဳိးသမီးကို ဘာေျပာလိုက္တယ္ မွတ္လဲ "

" ဘာေျပာလိုက္လို႕လဲ အစ္ကို "

သာဂိကား စိတ္၀င္တစား ေမးရွာသည္။

" နင္က ငါ့ကိုေတာ့ Fuck ၿပီး ဟိုေကာင့္ကိုပါ Fuck ေလတဲ့။ ငါ့ကိုခ်ည္း Fuck တာေတာ့ ဘယ္တရားမလဲ။ ဟိုေကာင္လည္း ငါနဲ႕ျဖစ္တာ။ ဟုိေကာင္စလို႕ ငါက ျပန္လုပ္တာ။ အဲဒါကို ဟိုေကာင့္ကို မ Fuck ဘဲ ငါ့ကို Fuck တယ္ဆိုတာ နင္တို႕ မတရားဘူးတဲ့။ Fuck တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္စလံုးက မွ်တမွ ေကာင္းမွာေပါ့ တဲ့။ ဟာ-ဘာေျပာေကာင္းမလဲ သူက ဆက္တိုက္ခ်ည္းပဲ တစ္ Fuck Fuck နဲ႕ ေျပာတာ။ ဟိုဘက္က HR မန္ေနဂ်ာမ ခမ်ာ အမ်ဳိးသမီးဆိုေတာ့ ေနစရာကို မရွိေတာ့ဘူး။ မ်က္ႏွာကို နီရဲၿပီး ထြက္ေျပးရတဲ့ အဆင့္ေရာက္ေရာ။ သူ႕လက္ေအာက္က ဒုမန္ေနဂ်ာေခၚၿပီး ရွင္းခိုင္းလိုက္ရေရာတဲ့။ ဒုမန္ေနဂ်ာက ေယာက်ာ္းေလးေလ "

" ဟား....ဟား....ဟား "

သာဂိကား ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ရယ္ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က စကားစကို ခဏရပ္၏။

" တကယ္ေတာ့ အဲဒီ အိႏၵိယလူမ်ဳိးေျပာတာ ဆူတာကို ေျပာတာပါ။ စလံုးမွာ ဆူတာက မင္းလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ Fuck တယ္လို႕ေျပာတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါက ေယာက်ာ္းေလးခ်င္းၾကားမွာေလကြာ။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ အဲဒီလို သြားေျပာရင္ေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ အဲဒါဆူတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ထက္ တျခား ဟိုဒင္းဟိုဟာ ျပဳတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ပိုမ်ားေနတယ္။ ဒီေတာ့ စလံုးမ ခမ်ာ အဲဒီ အိႏၵိယလုပ္တာနဲ႕ ထြက္ေျပးရပါေလေရာ။ ဒီ Fuck ဆိုတဲ့ စကားက ေနရာနဲ႕ လူကိုၾကည့္ၿပီး သံုးရတာမ်ဳိးကြ။ တခ်ဳိ႕ကလည္း စိတ္အရမ္းတိုလို႕ ဆဲတာဆိုၿပီး သံုးၾကတာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုစကားမ်ဳိးေတြက လူေရွ႕သူေရွ႕ကို သယ္မလာသင့္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ အစ္ကိုတို႕လို ေယာက်ာ္းေလးေတြေတာင္ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာပဲ အလုပ္ကိစၥတို႕၊ ဘာတို႕မွာ တင္းၿပီးေျပာမွ သံုးတာ။ လူေရွ႕သူေရွ႕ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ သံုးေလ့မရွိဘူး။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးလို႕ သံုးၾကတာ။ အဲဒါကို မိန္းကေလးေတြ သံုးတယ္ဆိုေတာ့ အစ္ကို စဥ္းစားလို႕ေတာင္ မရဘူး "

ကၽြန္ေတာ္ခဏ နားသည္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာေနမိ၏။

" မင္းမွတ္မိမလားေတာ့ မသိဘူး။ မာေနာ့ပ္ေလ။ Mr. Who Say ေလ" ( သူႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ Mr. Who Say ဆိုေသာ ပို႕စ္တစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါသည္ )

" ဟာ- သိတယ္ အစ္ကို။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ "

" အစ္ကိုတို႕ အခုလုပ္ေနတဲ့ ပေရာဂ်က္မွာ မနက္ဖက္မွာ ရြတ္ရတဲ့ Take 5 ဆိုတာရွိတယ္။ Safety နဲ႕ပတ္သက္တာေပါ့ကြာ။ အဲဒါ အလုပ္သမားေတြ အလွည့္က် ရြတ္ရတယ္။ တစ္ရက္ကို တစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္ၿပီး ရြတ္ရတာ။ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ျမန္မာ စံုေအာင္ေပါ့။ ခက္တာက မင္းသိတဲ့ အတိုင္းပဲ။ မာေနာ့ပ္က ထိုင္း။ နဂိုကတည္းက အဂၤလိပ္စာ သိပ္မရဘူး။ ဒါနဲ႕ မာေနာ့ပ္ကို ရြတ္ခိုင္းရင္ သူက အဂၤလိပ္စာ မေကာင္းလို႕ မရြတ္ပါရေစနဲ႕လို႕ ျငင္းတယ္။ ဒါနဲ႕ တစ္ရက္မွာ အစ္ကို Site ထဲသြားတုန္း ဘကုန္းေလးတစ္ေယာက္က မာေနာ့ပ္နားမွာ အလုပ္လုပ္ေနေတာ့ သူက မာေနာ့ပ္ကို စခ်င္တာနဲ႕ အစ္ကို႕ကို Safety မာေနာ့ပ္ကို Take 5 ရြတ္ခိုင္းေလလည္း ဆိုေရာ မာေနာ့ပ္က ဘာေျပာတယ္ထင္လဲ "

" ဘာေျပာလဲ အစ္ကို "

" သူက အားရပါးရကို ထေျပာတာေနာ္။ အဲဒီ ဘကုန္းေလးကို Fuck You တဲ့။ အက်ယ္ႀကီးပဲ "

သာဂိရယ္သည္။

" အစ္ကိုလည္း မင္းလိုပဲ ရယ္မိတယ္။ သူက တကယ္ကို စိတ္တိုသြားတာကိုးကြ။ သူမႏိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္စာကို ေခ်ာက္တြန္းၿပီး ေျပာခိုင္းတယ္လို႕ သူထင္သြားေတာ့ ခၽြန္တဲ့ေကာင္ကို ဆဲတာေပါ့။ အစ္ကို ေျပာခ်င္တာက မာေနာ့ပ္ဟာ အလုပ္သမားေလးပါကြာ။ သူက Site ထဲမွာ ဆဲတာ သူမေက်နပ္တာ ရွိလို႕ေလ။ သူဆဲတာ၊ သူ Fuck You လို႕ေျပာတာ သူ႕အဆင့္နဲ႕ဆို ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ အခုဟာက မင္းသူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြက ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ဘူးလား "

" ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ၿပီ အစ္ကို။ အစ္ကို႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ၿပီး ဆံုးမလိုက္ပါမယ္ "

" ဆံုးမတယ္ဆိုတာက နည္းနည္းျပင္းပါတယ္ကြာ။ သူတို႕ အမွန္ျမင္ေအာင္ ကိုယ္က ရွင္းျပတယ္ဆို လံုေလာက္ပါတယ္ကြာ "

" ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို။ ဒါဆို ဒါပဲေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း Status မွာ Fuck You ကိုတင္တာ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး "

" ေအးပါကြာ။ မေကာင္းပါဘူး။ မလုပ္ၾကပါနဲ႕။ အားလံုးက ပညာတတ္ေတြပဲ "

ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ g talk ကို ပိတ္လိုက္ပါေတာ့သည္။

xxxxxxxxxxxxxxx

" Fuck You လား။ လံုး၀ မေက်နပ္ဘူး "

သာဂိ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလး တစ္ေယာက္က Facebook မွာ တင္ထားသည္။ သာဂိက Like ေပးထားတာ ေတြ႕၏။ သည္ေကာင္ ေတာ္ေတာ္ ေျပာင္တဲ့ေကာင္ ဟု ေတြးသည္။ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးမ်ားကို ဆံုးမလိုက္မည္ ဟု ဆိုခဲ့သည့္ေကာင္။ ခုေတာ့ သူက ႀကိဳက္လြန္းမက ႀကိဳက္ေနသည္။ တစ္ေယာက္က Fuck You လုပ္လိုက္ သာဂိက Like လုပ္လိုက္ျဖင့္ Facebook ေပၚမွာ Fuck You ႏွင့္ Like လုပ္သည့္ ပြဲေတာ္ႀကီး ျဖစ္ထြန္းေနေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ်မေျပာျဖစ္။ ၾကည့္ရံုသာ ၾကည့္ေနသည္။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္ေသာ သာဂိက Like လုပ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ Facebook စာမ်က္ႏွာမွာ အႏွီေကာင္မေလးမ်ား၏ Fuck You ႀကီးက လာလာေပၚေနေသာအခါ နည္းနည္းေတာ့ နင္ရ၏။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ Facebook စာမ်က္ႏွာကို Refresh လုပ္ၿပီး သန္႕စင္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

သာဂိ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးမ်ားမွာလည္း အဘယ္ကဲ့သို႕ေသာ စိတ္ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ မသိ။ အားတိုင္းကို ထိုစကားကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ကို သံုးေနေတာ့သည္။

ႏိုင္ငံေရး၊ တိုင္းျပည္ေရးကို သတင္းဖတ္၍ ေ၀ဖန္သည္။ မေက်နပ္လွ်င္ Fuck ျပန္သည္ တစ္ခါ။ သူတို႕ အလုပ္ကိစၥကို ရင္ဖြင့္သည္။ မေက်နပ္လွ်င္ Fuck ျပန္သည္တစ္ခါ။ သူတို႕ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား အေခ်အတင္ ျငင္းၾက၊ ခံုၾကသည္။ မေက်နပ္လွ်င္ Fuck ျပန္သည္တစ္ခါ။ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခါမွန္း မသိေအာင္ Fuck ေနသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ျမင္ရ၊ ၾကားရၾကာေလ ရင္နာေလ ျဖစ္လာ၏။ စလံုးမမ်ားလို အဂၤလိပ္စကား ယဥ္ပါးေနသူမ်ားပင္ ရိုင္းသည္ထင္၍ ထြက္ေျပးရေသာ စကားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာမေလးမ်ား အဘယ္ေၾကာင့္ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အေျဖရွာ၍ပင္ မရ။

ပိုဆိုးသည္က သေကာင့္သား သာဂိကား Facebook ေပၚမွ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးမ်ား၏ Fuck You ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ထိုင္၍ Like ေနသလား ထင္ရေအာင္ စိတ္ရွိတိုင္း Like ၍သာ ေနေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္လို႕မမီေတာ့။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သည္ေကာင္ သူ Status မတင္ရတိုင္း သူမ်ားတင္သမွ် Like ေနသည္လားဟုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။ သူနားလည္ေနတာပဲေလဟု ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ျပန္ေလွ်ာ့ရ၏။

တစ္ခါေတာ့ သူ႕ကို g talk မွာ ေတြ႕၍ ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္သည္။ မင္းဘာလုပ္တာလဲ ဆိုေတာ့ အစ္ကို မသိပါဘူး ဆိုၿပီး စကားစ ျဖတ္ထားခဲ့ရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမးမေနေတာ့။ သူ႕သေဘာသူေဆာင္ေလေတာ့ ဟုသာ ေတြးရေလေတာ့သည္။ ထို႕ျပင္ သည္ဘက္ေခတ္ လူငယ္မ်ား မသိေသာ ေလာကနီတိ ဆိုသည္ကိုလည္း ေပးဖတ္ခ်င္မိေသးသည္။

" ကိုယ္ရိုင္းလွ်င္ အဖ ယုတ္သည္။ ႏႈတ္ရိုင္းလွ်င္ အမိ ယုတ္သည္ " ဆိုေသာ ေလာကနီတိ စကားကို သူတို႕မသိေတာ့။ သိလည္း မ်က္ကြယ္ ျပဳၾကေလၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။

xxxxxxxxxxxxxxxxx

ထိုကာလေလးမ်ား၏ ေနာက္၊ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ သာဂိ၏ Status တစ္ခုသည္ Facebook ေပၚရွိ သူႏွင့္ခင္သူမ်ားၾကားမွာ ေပၚေပၚထင္ထင္၊ ႀကီးႀကီးမားမား၊ လႈပ္လႈပ္ ခတ္ခတ္ ျဖစ္ေအာင္ ကို တက္လာေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား သာဂိ ဘာလုပ္လိုက္သနည္း ဆိုသည္ကို ေတြးရင္း ၿပံဳးရ၏။ သာဂိ၏ Status ကို ဖတ္၍ သည္ေကာင္ သည္လိုလားဟု ေတြးကာ ရယ္ရ၏။ သာဂိ၏ အႀကံကို ျပန္သံုးသပ္ရင္း ဒါေၾကာင့္ သည္ေကာင္ တစ္ခ်ိန္လံုး သူ႕သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ား၏ Fuck You ကို Like ေနတာကိုးဟု ဆိုကာ ခုမွ ျပန္စဥ္းစားရင္း သာဂိကို ခ်ီးက်ဴးရေတာ့၏။ သာဂိကား အခ်ဥ္မဟုတ္ပါေခ် တကား။ ၾကည့္ပါဦးေလ။ သာဂိ၏ Status ကို။

" သူငယ္ခ်င္းတို႕- ကၽြႏု္ပ္သာဂိသည္ကား အသင္တို႕၏ Fuck You စကားလံုးပါေသာ Status မ်ား၊ Comment မ်ား၊ အားလံုးကို အားရပါးရ Like လုပ္ခဲ့ပါ၏။ အထူးသျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားက Fuck You ဟု သူတို႕ဘာသာ လုပ္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူတို႕က အျခားေယာက်ာ္းေလးမ်ားကို Fuck You ဟု Comment မွာ ေရးသြားလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကၽြႏု္ပ္မွာ ႏွစ္ၿခိဳက္လြန္းေသာေၾကာင့္ Like လုပ္ရေလ၏။ အသင္တို႕ကား မည္သည့္အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ေရးသည္ကို မသိေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္ သာဂိအဖို႕မွာကား ထိုသို႕ အသင္သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ား၏ Fuck You စာလံုးကို ျမင္တိုင္း ရင္ခုန္ရ၏။ ရင္တုန္ရ၏။ တုန္၍ ရသမွ် အကုန္တုန္၏။ ေကာင္းလွေပသည္တကား။ အသင္တို႕သည္ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ေပါက္ကြဲမည္ ဆိုပါက ေနာင္အခ်ိန္တြင္ တျခားေနရာသို႕ မသြားပါႏွင့္။ ကၽြႏု္ပ္သာဂိ၏ Facebook စာမ်က္ႏွာသို႕သာ လာ၍ Fuck You ဟု ေအာ္ပါေလ။ ကၽြႏု္ပ္သာဂိသည္ကား အသင္တို႕၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို နားလည္ေသာ္ျငား မေျပာသင့္ေသာ စကားကို ေျပာသည္ဟု ထင္၍ Fuck You ၏ အဓိပၸါယ္ကို ကၽြႏု္ပ္လူပ်ဳိသာဂိႏွင့္ သံ၀ါသျပဳခ်င္၍ ထိုသို႕ဆိုသည္ဟု မွတ္ယူမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္းႏွင့္ အကယ္၍ ကိုယ့္စာမ်က္ႏွာတြင္ ကိုယ့္ဘာသာ Fuck You ဟုေျပာလွ်င္လည္း လာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ သံ၀ါသျပဳခ်င္၍ ထိုသို႕ေအာ္ဟစ္ေနသည္ဟု ထင္ျမင္ကာ ထိုသို႕ လူအမ်ားသိေအာင္ မိမိစိတ္ကို မထိန္းႏိုင္၊ မသိမ္းႏိုင္ ျဖစ္သူမ်ားကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္၍ အားရပါးရ လာ၍ Like မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း "

ထို Status ၏ ေနာက္တြင္ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ဆက္တြဲက လိုက္လာသည္မွာ......

" မွတ္ခ်က္- ကၽြႏု္ပ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ေယာက်ာ္းေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ထိုသို႕ မိမိတို႕၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ခ်င္လွ်င္ Fuck You ဟု ခဏခဏ ေျပာေသာ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ စာမ်က္ႏွာသို႕ သြား၍ Fuck You ဟု ရင္ဖြင့္သင့္ပါေၾကာင္း ႏွင့္ သို႕မွသာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ဖြင့္ဟကာ Fuck You ဟု ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပေျပျဖင့္ အာသာေျဖႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ကၽြႏု္ပ္သာဂိက ေမတၱာရပ္ခံ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။ "

အာဂ သာဂိပါတကား။ သူ႕ကိုယ္သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အမုန္းခံ၍ Fuck You ဆိုသည့္ ရုန္႕ရင္း ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားလံုးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကား ရပ္တန္႕ေစရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေလသည္။

သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးမ်ား အျမင္မွန္ရမရေတာ့ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးမ်ား လူပ်ဳိ သာဂိကိုေတာ့ျဖင့္ ေနရင္းထိုင္ရင္း အလုပ္အေကၽြး မျပဳတန္ေကာင္းရာဟု ေတြးမိေနေသးေတာ့သည္။ ။

သားလတ္

၂၀း၁၀ နာရီ

၂၄.၆.၂၀၁၂

[ ကၽြန္ေတာ္ သည္ပို႕စ္ကို ေရးမည္ႀကံေတာ့ ထို Fuck You ဆိုေသာ စကားလံုးကို ေတာ္ေတာ္ ခ်င့္ခ်ိန္၍ မည္သို႕ခ်ျပရပါမည္နည္းဟု ေတြးခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္စာကို ပို၍ ထင္ရွားေအာင္ ျပဳခ်င္၍ ထိုမူရင္း စကားလံုးအတိုင္း သံုးျခင္းကသာ ပိုသင့္ေတာ္သည္ဟု ဆံုးျဖတ္၍ သံုးလိုက္ပါသည္။ ထိုစကားလံုး၏ ရိုင္းျပမႈမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေသာ ဆိုလိုရင္းကို ပိုမိေအာင္ ရည္ရြယ္ရင္း ျဖစ္ၿပီး ထိုအတြက္ စာဖတ္သူမ်ားကို အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။ ]

" ပင္လယ္ကို ေမးထိုးထားတဲ့ ၿမိဳ႕ "

ေတာင္ရိပ္နဲ႕ပင္လယ္

ျမင္တယ္ဆိုကတည္းက ၾကည္ႏူးစရာ။

ႏွလံုးသားမွာ ခ်စ္စရာေတြ ျပည့္တဲ့ၿမိဳ႕

ေမတၱာနဲ႕ျဖည့္လို႕ ႀကိဳတဲ့အခါ

ဟုိမွာ ေတာင္ရိပ္ညိဳညိဳ

ဒီမွာ ပင္လယ္ကမ္းစိုစို

အို-အျပန္လမ္းဆို လြမ္းသလို ျဖစ္ေတာ့မယ္။

ပင္လယ္ကို ေမးထိုးထားတဲ့ ၿမိဳ႕ေလ

ညိဳ႕ေနတဲ့ ေတာင္ရိပ္ကို မွန္းဆၿပီး

ပင္လယ္ကမ္းေဘးက လမ္းမႀကီးထက္

တမ္းတၿပီး မက္ခ်င္စရာ

ႏြမ္းလ်ခရီးအတြက္ အလွေတြလို႕ဆိုမလား

ညေနခင္း ေနရီရီေစ်းတန္းနားမွာ

ေခၽြးေလးေတြေတာင္ ခန္းသြားခဲ့ဖူးတယ္။

ျပန္လာဦးမွာပါ

ကံၾကမၼာ မဖံုးသာတဲ့ေန႕

မေမ့စရာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ဆီ

ကာရန္သီ ရင္ခုန္လႈပ္ရွား

ေတာင္ရိပ္ကိုစားရင္း ေက်နပ္

ပင္လယ္ေဘးက ေျမမွာ မတ္တတ္ရပ္မယ္

အသက္နဲ႕ခႏၶာျပတ္ကြယ္မသြားခင္ တစ္ခ်ိန္မွာ။         ။

သားလတ္

၂၉.၃.၂၀၀၅

၂၂း၂၂ နာရီ

[ စစ္ေတြသို႕ ]

['ျမ'တည္းခိုခန္း၊ စစ္ေတြၿမိဳ႕၊ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ေရးသည္။]

[ကၽြန္ေတာ္ ရခိုင္ျပည္နယ္၊ စစ္ေတြၿမိဳ႕ကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တုန္းက အလုပ္တာ၀န္အရ ေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ စစ္ေတြ တကၠသိုလ္နားက 'ျမ' တည္းခိုခန္းမွာ တည္းေနတုန္း ညဘက္မွာ စစ္ေတြၿမိဳ႕နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ခံစားေရးဖြဲ႕ထားတာပါ။ စစ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ရွိပါတယ္။ စစ္ေတြမွာ စစ္ေတြ မျဖစ္ပါေစနဲ႕။ အခ်စ္ေတြ ျဖစ္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း ဒီကဗ်ာကို တင္လိုက္ပါတယ္။]

" လိုင္း "

ကၽြန္ေတာ္စင္ကာပူစေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုမွာ Q ဆိုေသာ စာလံုးတစ္လံုးကို သိခြင့္ရသည္။ အမွန္ကေတာ့ Queue ၏ အတိုေကာက္ပါ။ တန္းစီပါဟု ဆိုေနျခင္းပင္။ ဘာလုပ္လုပ္ စလံုးမွာ တန္းစီရသည္။ လက္ေဗြႏိွပ္၊ ကတ္ရိုက္၊ ေငြထုတ္၊ မုန္႕၀ယ္၊ သေဘၤာစီး စသည္ျဖင့္ ဘာလုပ္လုပ္ တန္းစီရသည္။

စလံုးမွာကလည္း သိၾကသည့္အတိုင္း လူကေပါင္းစံု။ ထိုအခါ Q ဟုေျပာလွ်င္ နားလည္သူ ရွိသလို နားမလည္သူမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ကြက္ထဲမွာ လုပ္တာၾကာလာေသာအခါ အလုပ္သမားေလးမ်ားကို စလံုးက ႀကီးၾကပ္ေရးမႉးမ်ား မည္သို႕ေျပာသနည္းဆိုသည္ကို ေလ့လာမိသည္။ သူတို႕က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အလုပ္သမားကို မည္သို႕ဆက္သြယ္ေျပာဆိုရမည္ကို ပိုသိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။ 

ထင္သည့္အတိုင္း သူတို႕က အလုပ္သမားေလးမ်ားကို တန္းစီခိုင္းလွ်င္ Q ဟုမသံုး။ Line တဲ့။ လိုင္း။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုစကားလံုးကို ပိုသေဘာက်မိသည္။ အလုပ္သမားမ်ားက ႏိုင္ငံစံုက လာ၍ Q ဆိုလွ်င္ တခ်ဳိ႕က နားေထြးသြားသည္။ လုိင္း ဟုဆိုလိုက္ေသာအခါ တစ္ေျဖာင့္တည္း ဆြဲထားေသာ မ်ဥ္းကို ေျပးျမင္ၿပီး သူတို႕ဘာသာ သူတို႕တန္းစီေတာ့သည္။ သည္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္လည္း အလုပ္ျဖစ္သည္။ လိုင္း ဟုဆိုလွ်င္ အားလံုးက အထာသိေန၏။

ၾကာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ပင္နီဆူလာဟု မသိဘဲ စီးတီးေဟာဟုသာ လူသိေသာ ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဇနီးသည္ ေစ်း၀ယ္ေနတုန္း ေရွ႕မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က မတ္တတ္ရပ္ေန၍ တန္းစီသည္ထင္ၿပီး ေနာက္က ၀င္ရပ္ေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တန္းစီေနတာ မဟုတ္ဘူး အစ္ကို ဟု ေျပာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ေငြရွင္းဖို႕လုပ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဇနီးသည္က ပစၥည္းတစ္ခုက်န္ေန၍ ထပ္ရွာခ်င္သည္ ဆိုကာ ထပ္ရွာၿပီး ေငြသြားရွင္းသည္။ သည္မွာပဲ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္က ခုနေကာင္ေလးေနာက္နားမွာ ရပ္ေနရာမွ ေဟ့-ေဟ့ Q ေလ။ ဒီမွာ တန္းစီေနတာ ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုတ္တရက္ျဖစ္၍ ေၾကာင္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အမ်ားစည္းကမ္းကို လိုက္နာဖို႕ ၀န္မေလးသူျဖစ္၍ ကိုယ္မ်ား ဘာမွားေနလဲဟု ၾကည့္ရာ ထိုမိန္းမမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ေရွ႕က ေကာင္ေလးကို တန္းစီေနသူဟု ထင္ကာ သူ႕ဘာသာေငြမရွင္းဘဲ တန္း၀င္စီေနျခင္းပင္။ 

သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အစ္မ-သူက တန္းစီေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕ဘာသာ တျခားလူကိုေစာင့္ေနတာ ဆိုမွ သူသေဘာေပါက္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေငြရွင္းၿပီး သူပါ ၀င္ရွင္းေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္မ်က္ႏွာက မၾကည္ေတာ့။ မတတ္ႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွား။ သူလည္း မမွား။ သူက စလံုးမွာ အသားက်ေန၍ လိုင္း ၏ သေဘာကို နားလည္ေနတာျဖစ္မည္။ သို႕ေသာ္ ျမန္မာေတာမွာေတာ့ လိုင္းက သိပ္အသံုးမ၀င္တာ သူသိသြားမည္ ထင္၏။

ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနသည့္အိမ္နားက ဘူတာနားမွာ။ ၿပီးခဲ့သည့္ တစ္ပတ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္စားေနက် ထမင္းဆိုင္ကုိ ညေနဘက္မွာ ေရာက္သည္။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလွ်င္ အလုပ္ကျပန္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္၍ ဗိုက္က ဆာေနေလၿပီ။ စာထဲမွာေတာ့ ဖတ္ဖူးသည္။ ထမင္းတစ္နပ္ငတ္လွ်င္ အသားတုန္၏။ ႏွစ္နပ္ငတ္လွ်င္ ေဒါသထြက္၏။ သံုးနပ္ငတ္လွ်င္ လူသတ္ခ်င္၏ ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္နပ္မွ မငတ္ေသးဘဲ ဗိုက္ဆာတာႏွင့္ပင္ အသားက တုန္ခ်င္၏။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕၌ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထမင္း၀ယ္သည္။ သူက ဆိုင္မွာစားမည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေရာင္းမည့္သူက ထည့္ေပးေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ မေရာက္ေသး၍ ဟင္းေတြၾကည့္ကာ စဥ္းစားေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးအလွည့္ ၿပီးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မွာေတာ့မည္ေပါ့။

သို႕ေသာ္ ဘယ္က ဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ႀကီးမည္ထင္ရသည့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ဟင္းေတြၾကည့္ကာ ေကာက္မွာေတာ့သည္။ ရုတ္တရက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသက ထြက္သြားသည္။ ေနာက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးပဲေလ ဟုဆိုကာ စိတ္ကိုထိန္း၏။ စာထဲက စကားအရဆိုလွ်င္ ထမင္းတစ္နပ္ပင္ မငတ္ေသး၊ ေဒါသက ထြက္ေနေလၿပီ။ လိုင္း ရမွာ သူမသိဘူးလားဟု ေတြး၏။

သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိသလိုလုပ္ကာ သူ႕အသိတစ္ေယာက္ ႏွင့္ စကားေျပာေတာ့မွ အခုမွ အလုပ္ရွာေနသူဟု ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း နားလည္မိကာ ကိုယ့္ေဒါသကိုယ္ ေျဖေလွ်ာ့ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဆိုင္က ေရာင္းသူကိုေတာ့ တန္းစီဖို႕ စာကပ္ထားပါလား ဟု အႀကံျပဳျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။ ေရာင္းသူ ကေတာ့ ေမး၏။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ၊ တန္းမစီဘူးလား ဟု ဆိုသည္။ ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ က ေယာက်္ားေလး ျဖစ္ေနလို႕ ဘာမွ် မေျပာေတာ့တာ ဟု ျပန္ရွင္းျပေတာ့ သူလည္း ေစ်းေရာင္းေန၍ မသိလိုက္ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ် မဆိုျဖစ္ေတာ့။ 

ကိုယ္ရသည့္ ထမင္းပြဲကို ယူၿပီး လြတ္ရာ ကၽြတ္ရာသြားစားဖို႕ စားပြဲလြတ္ကိုရွာၿပီး ၀င္ထိုင္ စဥ္မွာ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုအမ်ဳိးသမီးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တည့္တည့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထို္င္၍ အားရပါးရ တြယ္ေနေလသည္။ ေတာ္ေတာ္ တရားက်ဖို႕ပင္ေကာင္းေသး၏။ ဆာေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္က တန္းစီေစာင့္ခါမွ ေနာက္ကလာသူက ဘုမသိဘမသိ ေက်ာ္၀င္ကာ မွာ၍ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ စားေနသည့္အခါ မ်က္ႏွာလႊဲကာ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္သာ အာရံုစိုက္ စားမိလိုက္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြၾကားမွာေတာ့ လိုင္းေတြဘာေတြ သြားေျပာေနလွ်င္ ေမာၿပီး ထမင္းငတ္ သြားႏိုင္သည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိေသးသည္။

ထို လိုင္း ဟု ေခၚသည့္ တန္းစီရသည္ကို စဥ္းစားေနရင္း ေခါင္းထဲကို အေတြးတစ္ခုက ထပ္၀င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဘြဲ႕လြန္ဒီပလိုမာသင္တန္းတစ္တန္းကို ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ (လိႈင္နယ္ေျမ) မွာ တက္ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္ေသာ ညီငယ္တခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာသည္။

အစ္ကို ေက်ာင္းအျပင္သြားရင္ ၾကည့္သြားေနာ္ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမေပါက္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဟုေမးေတာ့ ေက်ာင္းအျပင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေကာင္မေလးေတြ မတ္တတ္ရပ္ေနတယ္ ဟုဆိုသည္။ သူတို႕ဘာသာ ရပ္တာ ငါကဘာလုပ္ရမွာလဲ ဟု စဥ္းစားေနတုန္း ေကာင္ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္သေဘာမေပါက္ဘူး ထင္ၿပီး အဲဒါေတြက ရိုးရိုးမဟုတ္ဘူးအစ္ကို၊ လိုင္းေတြ ဟုဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ေတာ့သည္။

မေကာင္းတာလုပ္စားေနေသာ ေကာင္မေလးတခ်ဳိ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းနားမွာ၊ ေက်ာင္းေရွ႕က လမ္းေပၚမွာ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ရင္း ကားေမွ်ာ္ေနတတ္သည္ကို ရည္ညႊန္း၍ ေျပာျခင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသူမ်ားပင္ သူတို႕ေၾကာင့္ အေဖာ္ပါမွ ထိုလမ္းကို ျဖတ္ၾကေတာ့၏။

ေျပာရလွ်င္ လိုင္း က စလံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာမ်ားႏွင့္ သိပ္ၿပီး မရင္းႏွီးသလို ရွိသည္။ လုပ္ငန္းခြင္မွာသာ အမ်ားႏွင့္ ေရာကာ၊ သို႕မဟုတ္ ျပင္ပက စလံုးမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာရသည့္အခါမ်ဳိးမွာသာ လိုင္းခ်င္လွ်င္ လိုင္းလိမ့္မည္။ ပင္နီဆူလာလို ျမန္မာမ်ားသည့္ေနရာတို႕၊ ျမန္မာထမင္းဆိုင္ ရွိသည့္ တျခားေနရာတို႕မွာေတာ့ လိုင္းခ်င္မွလိုင္းလိမ့္မည္။ ပိုဆိုးသည္က မေန႕တစ္ေန႕ကမွ စလံုးကို ေရာက္ လာေသာ ျမန္မာမ်ားရွိလွ်င္ေတာ့ လိုင္း က ျပႆနာရွိေနလိမ့္မည္။ သူတို႕က သိမွမသိတာကိုး။

အခုမွ ေရာက္လာေသာ ျမန္မာမ်ားသာ လိုင္းကုိ စလံုးမွာ မသိ ရွိခ်င္ ရွိမည္။ ျမန္မာျပည္ မွာ ေနၿပီး ျမန္မာျပည္မွာသာ က်င္လည္ေနသူမ်ားကေတာ့ လိုင္းကုိ ေကာင္းေကာင္း သိေနလိမ့္မည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သိေသာ ျမန္မာျပည္က လိုင္းေတြကေတာ့ တန္းမစီ။ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ရစ္သီရစ္သီႏွင့္ လမ္းေဘးမွာ ရပ္ေစာင့္တတ္သလို အဆင့္ျမင့္သြားလွ်င္ေတာ့ အေဆာက္အအံုေတြေပၚမွာ ေအာင္ျမင္ေနတတ္သည္ကို ၾကားဖူးနား၀ ရွိေနမိသည္။

မည္သို႕ဆိုေစ စလံုးက လိုင္းက တန္းစီ၍ ေနရာယူျခင္းကို ကိုယ္စားျပဳ၍ ေကာင္းပါသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္ျငား ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံက တန္းမစီေသာ လိုင္းေတြ မ်ားေနျခင္းကေတာ့ မေကာင္းဟု ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနမိသည္။             ။

သားလတ္

၂၀း၄၃ နာရီ

၃.၆.၂၀၁၂